Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.40.1
तथा स्म तेषां वसतामृक्षवानररक्षसाम् ।
राघवस्तु महातेजाः सुग्रीवमिदमब्रवीत् ॥ ७.४०.१ ॥
Während die Bären, Affen und Rākṣasas bei ihnen wohnten, sprach der Rāghava von großem Glanz so zu Sugrīva.
7.40.2
गम्यतां सौम्य किष्किन्धां दुराधर्षां सुरासुरैः ।
पालयस्व सहामात्यो राज्यं निहतकण्टकम् ॥ ७.४०.२ ॥
Geh, Sanfter, nach Kiṣkindhā, das selbst Götter und Dämonen nicht bezwingen können. Herrsche mit deinen Ministern über das von Dornen befreite Reich.
7.40.3
अङ्गदं च महाबाहो प्रीत्या परमया युतः ।
पश्य त्वं हनुमन्तं च नलं च सुमहाबलम् ॥ ७.४०.३ ॥
O Starkarmiger, mit größter Zuneigung sieh nach Aṅgada, Hanumān und Nala, dem überaus Starken.
7.40.4
सुषेणं श्वशुरं वीरं तारं च बलिनां वरम् ।
कुमुदं चैव दुर्धर्षं नीलं चैव महाबलम् ॥ ७.४०.४ ॥
Sieh nach deinem Schwiegervater, dem Helden Suṣeṇa, nach Tāra, dem Besten der Starken, nach dem unbezwingbaren Kumuda und nach Nīla von großer Stärke.
7.40.5
वीरं शतवलिं चैव मैन्दं द्विविदमेव च ।
गजं गवाक्षं गवयं शरभं च महाबलम् ।
पश्य प्रीतिसमायुक्तो गन्धमादनमेव च ॥ ७.४०.५ ॥
Sieh mit Zuneigung nach dem Helden Śatabali, Maindа, Dvivida, Gaja, Gavākṣa, Gavaya, dem starken Śarabha und auch nach Gandhamādana.
7.40.6
ऋषभं च सुविक्रान्तं जाम्बवन्तं महाबलम् ।
ये चेमे सुमहात्मानो मदर्थे त्यक्तजीविताः ॥ ७.४०.६ ॥
Sieh nach dem überaus tapferen Ṛṣabha und Jāmbavān von großer Stärke, und nach diesen hochherzigen Männern, die ihr Leben für mich hingegeben haben.
7.40.7
पश्य त्वं प्रीतिसंयुक्तो मा चैषां विप्रियं कृथाः ॥ ७.४०.७ ॥
Sieh, bleibe voller Zuneigung, und tue ihnen nichts Unangenehmes an.
7.40.8
एवमुक्त्वा तु सुग्रीवमाश्लिष्य च पुनः पुनः ।
विभीषणमुवाचाथ रामो मधुरया गिरा ॥ ७.४०.८ ॥
Nachdem er so gesprochen und Sugrīva immer wieder umarmt hatte, wandte sich Rāma mit süßen Worten an Vibhīṣaṇa.
7.40.9
लङ्कां प्रशाधि धर्मेण धर्मज्ञस्त्वं मतो मम ।
पुरस्य राक्षसानां च स्वभ्रातुस्सम्मतो ह्यसि ॥ ७.४०.९ ॥
Regiere Laṅkā rechtschaffen, denn ich halte dich für einen Kenner des dharma. Du bist von der Stadt, von den Rākṣasas und von deinem eigenen Bruder anerkannt.
7.40.10
मा च बुद्धिमधर्मे त्वं कुर्या राजन्कथञ्चन ।
बुद्धिमन्तो हि राजानो ध्रुवमश्नन्ति मेदिनीम् ॥ ७.४०.१० ॥
O König, richte deinen Geist auf keine Weise auf Unrecht. Weise Könige genießen gewiss die Erde.
7.40.11
अहं च नित्यशो राजन्सुग्रीवसहितस्त्वया ।
स्मर्तव्यः परया प्रीत्या गच्छ त्वं विगतज्वरः ॥ ७.४०.११ ॥
O König, du sollst mich stets zusammen mit Sugrīva in höchster Zuneigung im Gedächtnis behalten. Nun geh, frei von Sorge.
7.40.12
रामस्य भाषितं श्रुत्वा ऋक्षवानरराक्षसाः ।
साधुसाध्विति काकुत्स्थं प्रशशंसुः पुनः पुनः ॥ ७.४०.१२ ॥
Als sie Rāmas Worte hörten, priesen die Bären, Affen und Rākṣasas Rāma aus dem Geschlecht der Kakutstha immer wieder und riefen: "Gut gesprochen, gut gesprochen!"
7.40.13
तव बुद्धिर्महाबाहो वीर्यमद्भुतमेव च ।
माधुर्यं परमं राम स्वयम्भोरिव नित्यदा ॥ ७.४०.१३ ॥
O Starkarmiger, deine Weisheit und deine Tapferkeit sind wahrhaft wunderbar; o Rāma, deine höchste Milde gleicht stets der Svayambhūs (Brahmās).
7.40.14
तेषामेवं ब्रुवाणानां वानराणां च राक्षसाम् ।
हनूमान्प्रवणः भूत्वा राघवं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.४०.१४ ॥
Während sie so sprachen, die Affen und die Rākṣasas gleichermaßen, wandte sich Hanumān demütig verneigend an Rāghava und sprach diese Worte.
7.40.15
स्नेहो मे परमो राजंस्त्वयि तिष्ठतु नित्यदा ।
भक्तिश्च नियता वीर भावो नान्यत्र गच्छतु ॥ ७.४०.१५ ॥
O König, möge meine höchste Zuneigung immer in dir verweilen; o Held, möge meine Hingabe beständig sein; möge meine Gesinnung sich nie einem anderen zuwenden.
7.40.16
वायद्रामकथा वीर चरिष्यति महीतले ।
तावच्छरीरे वत्स्यन्ति प्राणा मम न संशयः ॥ ७.४०.१६ ॥
O Held, solange die Geschichte Rāmas auf der Erde fortbesteht, so lange werden meine Lebensatem in diesem Körper wohnen; daran ist kein Zweifel.
7.40.17
यच्चैतच्चरितं दिव्यं कथा ते रघुनन्दन ।
तन्मयाप्सरसो नाम श्रावयेयुर्नरर्षभ ॥ ७.४०.१७ ॥
O Freude der Raghus, mögen jene, die Apsarasen heißen, durch mich deine göttliche Tat und Geschichte zu Gehör bringen, o Bester der Menschen.
7.40.18
तच्छ्रुत्वाहं ततो वीर तव चर्यामृतं प्रभो ।
उत्कण्ठां तां हरिष्यामि मेघलेखामिवानिलः ॥ ७.४०.१८ ॥
O Held, o Herr, nachdem ich das gehört habe, und dann das Nektar deiner Taten vernommen habe, werde ich jene Sehnsucht vertreiben, wie der Wind eine Wolkenreihe zerstreut.
7.40.19
एवं ब्रुवाणं रामस्तु हनूमन्तं वरासनात् ।
उत्थाय सस्वजे स्नेहाद्वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.४०.१९ ॥
Als Hanumān so sprach, erhob sich Rāma von seinem erhabenen Sitz, umarmte ihn aus Zuneigung und sprach diese Worte.
7.40.20
एवमेतत्कपिश्रेष्ठ भविता नात्र संशयः ।
चरिष्यति कथा यावदेषा लोके च मामिका ।
तावत्ते भविता कीर्तिः शरीरे ऽप्यसवस्तथा ॥ ७.४०.२० ॥
So wird es sein, o Bester der Affen, daran ist kein Zweifel. Solange diese meine Geschichte in der Welt umläuft, so lange wird dein Ruhm bestehen, und ebenso die Lebenshauche in deinem Leib.
7.40.21
लोका हि यावत्स्थास्यन्ति तावत्स्थास्यति मे कथा ॥ ७.४०.२१ ॥
Solange die Welten bestehen, so lange wird meine Geschichte bestehen.
7.40.22
लोके च मामिका ।
एकैकस्योपकारस्य प्राणान्दास्यामि ते कपे ।
नरः प्रत्युपकाराणामापस्त्वायाति पात्रताम् ॥ ७.४०.२२ ॥
Und in der Welt, in der Geschichte über mich, will ich dir für jede einzelne Wohltat mein Leben geben, o Affe. Ein Mensch erlangt die Würdigkeit, Wohltaten zu erwidern, erst wenn…
7.40.23
ततो ऽस्य हारं चन्द्राभं मुच्य कण्ठात्स राघवः ।
वैडूर्यतरलं कण्ठे बबन्ध च हनूमतः ॥ ७.४०.२३ ॥
Da nahm Rāghava die mondhelle Halskette von seinem Hals, und band die vom Lapislazuli schimmernde Kette um den Hals Hanumāns.
7.40.24
तेनोरसि निबद्धेन हारेण महता कपिः ।
रराज हेमशैलेन्द्रश्चन्द्रेणाक्रान्तमस्तकः ॥ ७.४०.२४ ॥
Mit jener großen Kette auf der Brust leuchtete der Affe wie der goldene Bergkönig Meru, dessen Gipfel der Mond überzieht.
7.40.25
श्रुत्वा तु राघवस्यैतदुत्थायोत्थाय वानराः ।
प्रणम्य शिरसा पादौ निर्जग्मुस्ते महाबलाः ॥ ७.४०.२५ ॥
Als die Affen diese Worte Rāghavas hörten, erhoben sie sich immer wieder, neigten das Haupt zu seinen Füßen und zogen, diese Mächtigen, davon.
7.40.26
सुग्रीवः स च रामेण निरन्तरमुरोगतः ।
विभीषणश्च धर्मात्मा सर्वे ते बाष्पविक्लवाः ॥ ७.४०.२६ ॥
Sugrīva, eng an Rāmas Brust gedrückt, und der rechtschaffene Vibhīṣaṇa — alle waren von Tränen übermannt.
7.40.27
सर्वे च ते बाष्पकलाः साश्रुनेत्रा विचेतसः ।
सम्मूढा इव दुःखेन त्यजन्तो राघवं तदा ॥ ७.४०.२७ ॥
Alle, mit tränenerfüllten Herzen und feuchten Augen, verwirrten Sinnes, als wären sie vom Schmerz betäubt, verließen damals Rāghava.
7.40.28
कृतप्रसादास्तेनैवं राघवेण महात्मना ।
जग्मुः स्वं स्वं गृहं सर्वे देही देहमिव त्यजन् ॥ ७.४०.२८ ॥
Nachdem sie so die Gnade des großherzigen Rāghava empfangen hatten, gingen sie alle jeder in sein Haus, wie die verkörperte Seele ihren Leib verlässt.
7.40.29
ततस्तु ते राक्षसऋक्षवानराः प्रणम्य रामं रघुवंशवर्धनम् ।
वियोगजाश्रुप्रतिपूर्णलोचनाः प्रतिप्रयातास्तु यथा निवासिनः ॥ ७.४०.२९ ॥
Da verneigten sich jene Rākṣasas, Bären und Affen vor Rāma, dem Mehrer des Raghu-Geschlechts, und kehrten mit tränenerfüllten Augen, die von der Trennung kamen, zurück, wie Menschen, die in ihre Wohnstätten heimkehren.