Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.44
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.44.1
विसृज्य तु सुहृद्वर्गं बुद्ध्या निश्चित्य राघवः ।
समीपे द्वाःस्थमासीनमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.४४.१ ॥
Nachdem Rāghava die Schar der Freunde entlassen und mit Einsicht entschieden hatte, sprach er diese Worte zum neben ihm sitzenden Türhüter.
7.44.2
शीघ्रमानय सौमित्रिं लक्ष्मणं शुभलक्षणम् ।
भरतं च महाभागं शत्रुघ्नमपराजितम् ॥ ७.४४.२ ॥
Bring schnell Saumitri Lakṣmaṇa mit den glückverheißenden Zeichen, den hochbeglückten Bharata und den unbesiegten Śatrughna.
7.44.3
रामस्य वचनं श्रुत्वा द्वाःस्थो मूर्ध्नि कृताञ्जलिः ।
लक्ष्मणस्य गृहं गत्वा प्रविवेशानिवारितः ॥ ७.४४.३ ॥
Als der Türhüter Rāmas Wort vernahm, ging er, die Hände über dem Haupt gefaltet, zu Lakṣmaṇas Haus und trat ungehindert ein.
7.44.4
उवाच सुमहात्मानं वर्धयित्वा कृताञ्जलिः ।
द्रष्टुमिच्छति राजा त्वां गम्यतां तत्र मा चिरम् ॥ ७.४४.४ ॥
Mit gefalteten Händen den hochherzigen Mann preisend, sprach er: Der König wünscht dich zu sehen; geh dorthin ohne Verzug.
7.44.5
बाढमित्येव सौमित्रिः श्रुत्वा राघवशासनम् ।
प्राद्रवद्रथमारुह्य राघवस्य निवेशनम् ॥ ७.४४.५ ॥
Mit den Worten »Gut so« vernahm Saumitri Rāghavas Befehl, bestieg seinen Wagen und eilte zur Wohnung Rāghavas.
7.44.6
प्रयान्तं लक्ष्मणं दृष्ट्वा द्वाःस्थो भरतमन्तिकात् ।
उवाच भरतं तत्र वर्धयित्वा कृताञ्जलिः ॥ ७.४४.६ ॥
Als der Türhüter Lakṣmaṇa fortgehen sah, sprach er aus der Nähe zu Bharata, die Hände gefaltet und ihn preisend.
7.44.7
विनयावनतो भूत्वा राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ।
भरतस्तु वचःश्रुत्वा द्वाःस्थाद्रामसमीरितम् ॥ ७.४४.७ ॥
In Demut verneigt, wünscht der König dich zu sehen. Als Bharata die von Rāma gesandten Worte durch den Torwächter hörte—
7.44.8
उत्पपातासनात्तूर्णं पद्भ्यामेव ययौ बली ।
दृष्ट्वा प्रयान्तं भरतं त्वरमाणः कृताञ्जलिः ॥ ७.४४.८ ॥
Der starke Bharata sprang von seinem Sitz auf und ging sogleich zu Fuß. Als er Lakṣmaṇa fortgehen sah, eilte er mit gefalteten Händen—
7.44.9
शत्रुघ्नभवनं गत्वा ततो वाक्यमुवाच ह ।
एह्यागच्छ रघुश्रेष्ठ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ ७.४४.९ ॥
Zur Wohnung Śatrughnas gegangen, sprach er dann diese Worte: »Komm, komm, o Bester der Raghus! Der König wünscht dich zu sehen.«
7.44.10
गतो हि लक्ष्मणः पूर्वं भरतश्च महायशाः ।
श्रुत्वा तु वचनं तस्य शत्रुघ्नः परमासनात् ॥ ७.४४.१० ॥
Lakṣmaṇa war schon gegangen, und auch der hochberühmte Bharata. Als Śatrughna seine Worte hörte, erhob er sich vom höchsten Sitz—
7.44.11
शिरसा धरणीं प्राप्य प्रययौ यत्र राघवः ।
द्वाःस्थस्त्वागम्य रामाय सर्वानेव कृताञ्जलिः ।
निवेदयामास तदा भ्रातऽन्स्वान्समुपस्थितान् ॥ ७.४४.११ ॥
Mit gesenktem Haupt die Erde berührend, ging er dorthin, wo Rāghava war. Dann kam der Torwächter, mit gefalteten Händen, und meldete Rāma, dass alle seine Brüder eingetroffen seien.
7.44.12
कुमारानागताञ्छ्रुत्वा चिन्ताव्याकुलितेन्द्रियः ।
अवाङ्मुखो दीनमना द्वाःस्थं वचनमब्रवीत् ॥ ७.४४.१२ ॥
Als er hörte, dass die Prinzen angekommen seien, mit von Sorge verwirrten Sinnen, gesenktem Antlitz und betrübtem Herzen, sprach er diese Worte zum Torwächter.
7.44.13
प्रवेशय कुमारांस्त्वं मत्समीपं त्वरान्वितः ।
एतेषु जीवितं मह्यमेते प्राणाः प्रिया मम ॥ ७.४४.१३ ॥
Bring die jungen Männer eilig zu mir. In ihnen liegt mein Leben; sie sind mir so lieb wie meine eigenen Atemzüge.
7.44.14
आज्ञप्तास्तु नरेन्द्रेण कुमाराः शक्रतेजसः ।
प्रह्वाः प्राञ्जलयो भूत्वा विविशुस्ते समाहिताः ॥ ७.४४.१४ ॥
Auf Geheiß des Herrschers der Menschen traten die jungen Männer, strahlend wie Indra, demütig mit gefalteten Händen ein, gesammelten Sinnes.
7.44.15
ते तु दृष्ट्वा मुखं तस्य सग्रहं शशिनं यथा ।
सन्ध्यागतमिवादित्यं प्रभया परिवर्जितम् ॥ ७.४४.१५ ॥
Sie sahen sein Antlitz, wie der von Rāhu ergriffene Mond oder die Sonne in der Dämmerung, seines Glanzes beraubt.
7.44.16
बाष्पपूर्णे च नयने दृष्ट्वा रामस्य धीमतः ।
हतशोभं यथा पद्मं मुखं वीक्ष्य च तस्य ते ॥ ७.४४.१६ ॥
Sie sahen, dass die Augen des weisen Rāma von Tränen erfüllt waren und sein Antlitz wie ein verwelkter Lotos seine Schönheit verloren hatte; sie waren erstaunt.
7.44.17
ततो ऽभिवाद्य त्वरिताः पादौ रामस्य मूर्धभिः ।
तस्थुः समाहिताः सर्वे रामस्त्वश्रूण्यवर्तयत् ॥ ७.४४.१७ ॥
Dann verneigten sie sich eilig mit dem Haupt zu Rāmas Füßen, und alle standen gesammelt da; Rāma aber wischte seine Tränen ab.
7.44.18
तान्परिष्वज्य बाहुभ्यामुत्थाप्य च महाबलः ।
आसनेष्वासतेत्युक्त्वा ततो वाक्यं जगाद ह ॥ ७.४४.१८ ॥
Der mächtige Rāma umarmte sie mit beiden Armen, hob sie auf und sprach: »Setzt euch auf die Sitze«, und dann sagte er diese Worte.
7.44.19
भवन्तो मम सर्वस्वं भवन्तो जीवितं मम ।
भवद्भिश्च कृतं राज्यं पालयामि नरेश्वराः ॥ ७.४४.१९ ॥
Ihr seid mein ganzer Reichtum, ihr seid mein Leben. Ich schütze dieses Reich, das durch euch geschaffen wurde, o Herren der Menschen.
7.44.20
भवन्तः कृतशास्त्रार्था बुद्ध्या च परिनिष्ठिताः ।
सम्भूय च मदर्थो ऽयमन्वेष्टव्यो नरेश्वराः ॥ ७.४४.२० ॥
Ihr habt den Sinn der Schriften erfasst und seid im Verstand gefestigt. O Herren der Menschen, gemeinsam solltet ihr dies um meinetwillen erwägen.
7.44.21
तथा वदति काकुत्स्थे अवधानपरायणाः ।
उद्विग्नमनसः सर्वे किं नु राजाभिधास्यति ॥ ७.४४.२१ ॥
Als Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha so sprach, waren alle aufmerksam lauschend, mit besorgtem Gemüt, und fragten sich: Was wird der König nun sagen?