Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.45
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.45.1
तेषां समुपविष्टानां सर्वेषां दीनचेतसाम् ।
उवाच वाक्यं काकुत्स्थो मुखेन परिशुष्यता ॥ ७.४५.१ ॥
Zu ihnen allen, die dort saßen, betrübten Herzens, sprach Rāma aus dem Geschlecht der Kākutstha diese Worte, das Gesicht ausgezehrt.
7.45.2
सर्वे शृणुत भद्रं वो मा कुरुध्वं मनो ऽन्यथा ।
पौराणां मम सीतायां यादृशी वर्तते कथा ॥ ७.४५.२ ॥
Hört alle zu, Glück sei mit euch; macht euch keine falschen Gedanken. Hört, was für ein Gerede unter den Bürgern über mich und Sītā im Umlauf ist.
7.45.3
पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च ।
वर्तते मयि बीभत्सा सा मे मर्माणि कृन्तति ॥ ७.४५.३ ॥
Unter den Bürgern und Landleuten kursiert eine große Verleumdung über mich, und dieses schändliche Gerede schneidet mir ins Innerste.
7.45.4
अहं किल कुले जात इक्ष्वाकूणां महात्मनाम् ।
सीता ऽपि सत्कुले जाता जनकानां महात्मनाम् ॥ ७.४५.४ ॥
Ich wurde im Geschlecht der großherzigen Ikṣvākus geboren, und auch Sītā wurde im edlen Geschlecht der großherzigen Janakas geboren.
7.45.5
जानासि त्वं यथा सौम्य दण्डके विजने वने ।
रावणेन हृता सीता स च विध्वंसितो मया ॥ ७.४५.५ ॥
Sanfter Freund, du weißt, dass Sītā im einsamen Wald Daṇḍaka von Rāvaṇa entführt wurde und dass ich ihn vernichtet habe.
7.45.6
तत्र मे बुद्धिरुत्पन्ना जनकस्य सुतां प्रति ।
अत्रोषितामिमां सीतामानयेयं कथं पुरीम् ॥ ७.४५.६ ॥
Da kam mir dieser Gedanke über Janakas Tochter: Wie soll ich diese Sītā, die hier gewohnt hat, in die Stadt zurückbringen?
7.45.7
प्रत्ययार्थं ततः सीता विवेश ज्वलनं तदा ।
प्रत्यक्षं तव सौमित्रे देवानां हव्यवाहनः ।
अपापां मैथिलीमाह वायुश्चाकाशगोचरः ॥ ७.४५.७ ॥
Da trat Sītā zum Beweis ins Feuer. O Saumitri, vor den Göttern erklärten Agni, der Träger der Opfergaben, und Vāyu, der am Himmel wandelt, Maithilī offen für schuldlos.
7.45.8
चन्द्रादित्यौ च शंसेते सुराणां सन्निधौ पुरा ।
ऋषीणां चैव सर्वेषामपापां जनकात्मजाम् ॥ ७.४५.८ ॥
Auch Mond und Sonne hatten einst in Gegenwart der Götter und aller Weisen die Tochter Janakas für schuldlos erklärt.
7.45.9
एवं शुद्धसमाचारा देवगन्धर्वसन्निधौ ।
लङ्काद्वीपे महेन्द्रेण मम हस्ते निवेशिता ॥ ७.४५.९ ॥
So wurde Sītā von reinem Wandel auf der Insel Laṅkā in Gegenwart der Götter und Gandharvas durch Mahendra in meine Hand gegeben.
7.45.10
अन्तरात्मा च मे वेत्ति सीतां शुद्धां यशस्विनीम् ।
ततो गृहीत्वा वैदेहीमयोध्यामहमागतः ॥ ७.४५.१० ॥
Mein inneres Selbst weiß, dass die glanzvolle Sītā rein ist. Dann kehrte ich, Vaidehī mit mir führend, nach Ayodhyā zurück.
7.45.11
अयं तु मे महान्वादः शोकश्च हृदि वर्तते ।
पौरापवादः सुमहांस्तथा जनपदस्य च ॥ ७.४५.११ ॥
Doch in meinem Herzen bleiben dieses große Gerede und der Kummer, dazu der sehr große Tadel der Bürger und des Landes.
7.45.12
अकीर्तिर्यस्य गीयेत लोके भूतस्य कस्यचित् ।
पतत्येवाधमाँल्लोकान्यावच्छब्दः प्रकीर्त्यते ॥ ७.४५.१२ ॥
Wer in der Welt mit Schande besungen wird, stürzt in die niedrigsten Welten, so lange das Wort des Tadels verkündet wird.
7.45.13
अकीर्तिर्निन्द्यते देवैः कीर्तिर्लोकेषु पूज्यते ।
कीर्त्यर्थं तु समारम्भः सर्वेषां सुमहात्मनाम् ॥ ७.४५.१३ ॥
Schande wird von den Göttern getadelt, und Ruhm wird in den Welten geehrt. Um des Ruhmes willen unternehmen alle großen Seelen ihre Mühen.
7.45.14
अप्यहं जीवितं जह्यां युष्मान्वा पुरुषर्षभाः ।
अपवादभयाद्भीतः किं पुनर्जनकात्मजाम् ॥ ७.४५.१४ ॥
O Stiere unter den Männern! Aus Furcht vor Tadel würde ich sogar mein Leben aufgeben, oder euch. Wie viel mehr dann die Tochter Janakas!
7.45.15
तस्माद्भवन्तः पश्यन्तु पतितं शोकसागरे ।
नहि पश्याम्यहं भूतं किञ्चिद्दुःखमतो ऽधिकम् ॥ ७.४५.१५ ॥
Darum mögt ihr mich in den Ozean des Kummers gefallen sehen. Denn ich sehe kein Wesen, das größeres Leid erträgt als dieses.
7.45.16
श्वस्त्वं प्रभाते सौमित्रे सुमन्त्राधिष्ठितं रथम् ।
आरुह्य सीतामारोप्य विषयान्ते समुत्सृज ॥ ७.४५.१६ ॥
Morgen früh, o Sohn der Sumitrā, besteige den von Sumantra gelenkten Wagen, setze auch Sītā darauf und lass sie an der Grenze des Reiches zurück.
7.45.17
गङ्गायास्तु परे पारे वाल्मीकेस्तु महात्मनः ।
आश्रमो दिव्यसङ्काशस्तमसातीरमाश्रितः ॥ ७.४५.१७ ॥
Am jenseitigen Ufer des Gaṅgā, am Ufer der Tamasā, liegt die Einsiedelei des großen Vālmīki, gleich dem Göttlichen.
7.45.18
तत्रैनां विजने देशे विसृज्य रघुनन्दन ।
शीघ्रमागच्छ भद्रं ते कुरुष्व वचनं मम ॥ ७.४५.१८ ॥
O Wonne der Raghus! Dort, an einem einsamen Ort, sie zurücklassend, kehre schnell zurück. Mögest du wohlauf sein. Tue, was ich sage.
7.45.19
न चास्मिन् प्रतिवक्तव्यः सीतां प्रति कथञ्चन ।
तस्मात्त्वं गच्छ सौमित्रे नात्र कार्या विचारणा ॥ ७.४५.१९ ॥
In dieser Angelegenheit darf man Sītā betreffend in keiner Weise widersprechen. Darum, o Sohn der Sumitrā, geh; hier gibt es nichts zu überlegen.
7.45.20
अप्रीतिर्हि परा मह्यं त्वयेतत्प्रतिवारिते ।
शापिता हि मया यूयं भुजाभ्यां जीवितेन च ॥ ७.४५.२० ॥
Wenn du dies verhinderst, wird es mich sehr verdrießen. Ich habe euch alle eidlich gebunden, bei meinen Armen und bei meinem Leben.
7.45.21
ये मां वाक्यान्तरे ब्रूयुरनुनेतुं कथञ्चन ।
अहिता नाम ते नित्यं मदभीष्टविघातनात् ॥ ७.४५.२१ ॥
Wer mich mitten im Gespräch auf irgendeine Weise umzustimmen versucht, der ist mir stets feindlich gesinnt, denn er durchkreuzt meinen Wunsch.
7.45.22
मानयन्तु भवन्तो मां यदि मच्छासने स्थिताः ।
इतो ऽद्य नीयतां सीता कुरुष्व वचनं मम ॥ ७.४५.२२ ॥
Wenn ihr in meinem Befehl steht, so ehrt mich. Heute noch soll Sītā von hier fortgeführt werden; tut, was ich sage.
7.45.23
पूर्वमुक्तो ऽहमनया गङ्गातीरे ऽहमाश्रमान् ।
पश्येयमिति तस्याश्च कामः संवर्त्यतामयम् ॥ ७.४५.२३ ॥
Früher sagte sie mir: »Lass mich die Einsiedeleien am Ufer des Ganges sehen.« Ihr Wunsch soll erfüllt werden.
7.45.24
एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थो बाष्पेण पिहिताननः ।
प्रविवेश स धर्मात्मा भ्रातृभिः परिवारितः ॥ ७.४५.२४ ॥
So gesprochen, betrat Rāma aus dem Geschlecht der Kakutstha, das Gesicht von Tränen verhüllt, umgeben von seinen Brüdern, der Rechtschaffene, das Innere.
7.45.25
शोकसंलग्नहृदयो निशश्वास यथा द्विपः ॥ ७.४५.२५ ॥
Mit dem Herzen am Kummer haftend, seufzte er tief wie ein Elefant.