Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.47.1
अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः ।
आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम् ॥ ७.४७.१ ॥
Dann bestieg Lakṣmaṇa, der jüngere Bruder des Rāghava, nachdem er zuerst Maithilī hatte einsteigen lassen, das weite, bereitete Boot des Niṣāda selbst.
7.47.2
सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः ।
उवाच शोकसन्तप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ॥ ७.४७.२ ॥
Lakṣmaṇa, von Kummer gequält, sprach: »Sumantra soll mit seinem Wagen hier bleiben«, und zum Schiffer: »Fahr weiter.«
7.47.3
ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः ।
उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पसम्प्लुतः ॥ ७.४७.३ ॥
Als er das Ufer der Bhāgīrathī erreicht hatte, sprach Lakṣmaṇa, in Tränen aufgelöst, mit gefalteten Händen diese Worte zu Maithilī.
7.47.4
हृद्गतं मे महच्छल्यं यस्मादार्येण धीमता ।
अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ॥ ७.४७.४ ॥
O Vaidehī, ein großer Stachel sitzt in meinem Herzen, denn wegen dieser Angelegenheit hat mich der weise Ārya (Rāma) zum Gegenstand des Gerede in der Welt gemacht.
7.47.5
श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्युर्वा यत्परं भवेत् ।
न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ॥ ७.४७.५ ॥
Heute ist für mich der Tod besser – oder der höchste Tod; und ich hätte nicht zu einer solchen, von der Welt getadelten Aufgabe bestimmt werden dürfen.
7.47.6
प्रसीद च न मे पापं कर्तुमर्हसि शोभने ।
इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ॥ ७.४७.६ ॥
»Sei gnädig, o Strahlende, und du solltest mich nicht zur Sünde verleiten« – so sprechend, mit gefalteten Händen, fiel Lakṣmaṇa zu Boden.
7.47.7
रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः ।
मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.४७.७ ॥
Als sie Lakṣmaṇa weinen sah, mit gefalteten Händen, den Tod für sich selbst begehrend, sprach die tief erregte Maithilī diese Worte zu Lakṣmaṇa.
7.47.8
किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण ।
पश्यामि त्वां न च स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः ॥ ७.४७.८ ॥
Lakṣmaṇa, ich verstehe nicht, was das bedeutet. Sag mir die Wahrheit. Ich sehe, dass du nicht ruhig bist, und auch das Wohlergehen des Königs scheint nicht gesichert.
7.47.9
शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं सन्तापमागतः ।
तद्ब्रूयाः सन्निधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते ॥ ७.४७.९ ॥
Der König hat dich durch einen Schwur gebunden, und deshalb bist du in solche Not geraten. Sag es mir in meiner Gegenwart; ich befehle es dir.
7.47.10
वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
अवाङ्मुखो बाष्पकलं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.४७.१० ॥
Von Vaidehī angespornt, sprach Lakṣmaṇa mit niedergeschlagenem Sinn, gesenktem Haupt und tränenerstickter Stimme diese Worte.
7.47.11
श्रुत्वा परिषदो मध्ये ह्यपवादं सुदारुणम् ।
पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ।
रामः सन्तप्तहृदयो मा निवेद्य गृहं गतः ॥ ७.४७.११ ॥
Nachdem er inmitten der Versammlung die grausame Verleumdung gehört hatte, die sich wegen dir in Stadt und Land verbreitete, o Tochter Janakas, ging Rāma mit tief verletztem Herzen nach Hause, ohne mir auch nur Bescheid zu geben.
7.47.12
न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः ।
यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षात्पृष्ठतः कृतः ॥ ७.४७.१२ ॥
O Göttin, jene Worte, die der König in seinem Herzen behalten und aus Empörung hinter deinem Rücken gesprochen hat, darf ich dir nicht vor Augen sagen.
7.47.13
सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम सन्निधौ ।
पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ॥ ७.४७.१३ ॥
Der König hat dich verstoßen, obwohl du schuldlos bist. Verstehe dies in meiner Gegenwart, o Göttin: Aus Furcht vor der Verleumdung der Bürger hat der König so gehandelt. Deute es nicht anders.
7.47.14
आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि ।
राज्ञः शासनमाज्ञाय तवेदं किल दौर्हृदम् ॥ ७.४७.१४ ॥
An den Rändern der Einsiedeleien werde ich dich verlassen müssen; da ich den Befehl des Königs kenne, ist dies wahrlich dein Schwangerschaftsverlangen.
7.47.15
तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् ।
पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ॥ ७.४७.१५ ॥
Dies ist der Askese-Wald der Brahmarṣis am Ufer des Ganges, heilig und reizvoll. Verzweifle nicht, o Glückverheißende.
7.47.16
राज्ञो दशरथस्येष्टः पितुर्मे मुनिपुङ्गवः ।
सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ॥ ७.४७.१६ ॥
Vālmīki, der Brahmane, der beste der Weisen, dem König Daśaratha lieb, der höchste Freund meines Vaters, von großem Ruhm.
7.47.17
पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः ।
उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ॥ ७.४७.१७ ॥
Gelange in den Schatten seiner Füße, wohne glücklich bei diesem Großherzigen, o Tochter des Janaka, dem Fasten ergeben und einmütig.
7.47.18
पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि ।
श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ॥ ७.४७.१८ ॥
Indem du das Gelübde der treuen Gattin auf dich nimmst und Rāma stets im Herzen bewahrst, o Göttin — wenn du so handelst, wird dein höchstes Heil kommen.