வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.47.1
अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः ।
आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम् ॥ ७.४७.१ ॥
பின்னர் ராகவனின் தம்பி லட்சுமணன், நிஷாதனின் அகன்ற அந்தப் படகில், முன்பு மைதிலியை ஏற்றிய பின், தானும் ஏறினான்.
7.47.2
सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः ।
उवाच शोकसन्तप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ॥ ७.४७.२ ॥
சோகத்தில் தவித்த லட்சுமணன், 'சுமந்திரனும் தேரோடு இங்கேயே நிற்கட்டும்' என்றும், படகோட்டியிடம் 'செல்' என்றும் கூறினான்.
7.47.3
ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः ।
उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पसम्प्लुतः ॥ ७.४७.३ ॥
பின்னர் பாகீரதியின் கரையை அடைந்து, கண்ணீரில் மூழ்கிய லட்சுமணன் கைகூப்பி மைதிலியிடம் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
7.47.4
हृद्गतं मे महच्छल्यं यस्मादार्येण धीमता ।
अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ॥ ७.४७.४ ॥
வைதேஹீ, என் இதயத்தில் ஒரு பெரிய முள் உள்ளது; இக்காரியத்தால் அறிவுள்ள ஆர்யர் (ராமர்) என்னை உலகில் பழிபேசப்படும்படி ஆக்கினார்.
7.47.5
श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्युर्वा यत्परं भवेत् ।
न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ॥ ७.४७.५ ॥
இன்று எனக்கு மரணமே நன்று; அல்லது உயர்ந்த மரணம்; உலகால் பழிக்கப்பட்ட இத்தகைய செயலில் என்னை ஈடுபடுத்தியிருக்கக் கூடாது.
7.47.6
प्रसीद च न मे पापं कर्तुमर्हसि शोभने ।
इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ॥ ७.४७.६ ॥
அழகியே, அருள்புரிக; எனக்குப் பாவம் செய்ய வைக்காதே—என்று கூறி, கைகூப்பிய லட்சுமணன் தரையில் விழுந்தான்.
7.47.7
रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः ।
मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.४७.७ ॥
அழுதுகொண்டு கைகூப்பி, தனக்கு மரணத்தை விரும்பும் லக்ஷ்மணனைக் கண்ட மைதிலி மிகவும் கலக்கமுற்று லக்ஷ்மணனிடம் இந்தச் சொற்களைக் கூறினாள்.
7.47.8
किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण ।
पश्यामि त्वां न च स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः ॥ ७.४७.८ ॥
லக்ஷ்மணா, இது என்ன என்று எனக்குப் புரியவில்லை. உண்மையாகச் சொல். நீ நலமாக இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; மன்னனின் நலனும் தெரியவில்லை.
7.47.9
शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं सन्तापमागतः ।
तद्ब्रूयाः सन्निधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते ॥ ७.४७.९ ॥
மன்னனால் சத்தியம் வாங்கப்பட்டதால்தான் நீ இத்தனை துயரடைந்திருக்கிறாய். அதை என் முன்னிலையில் சொல்; நான் உனக்கு ஆணையிடுகிறேன்.
7.47.10
वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
अवाङ्मुखो बाष्पकलं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.४७.१० ॥
வைதேஹியால் தூண்டப்பட்ட, துயருற்ற மனமுடைய லக்ஷ்மணன், முகம் தாழ்த்தி, கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
7.47.11
श्रुत्वा परिषदो मध्ये ह्यपवादं सुदारुणम् ।
पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ।
रामः सन्तप्तहृदयो मा निवेद्य गृहं गतः ॥ ७.४७.११ ॥
சபையின் நடுவே உன்னைப்பற்றி நகரிலும் நாட்டிலும் பரவிய மிகக் கொடிய அவதூறைக் கேட்டு, ஜனகன் மகளே, மனம் வருந்திய ராமன் என்னிடம் சொல்லாமலே வீட்டிற்குச் சென்றான்.
7.47.12
न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः ।
यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षात्पृष्ठतः कृतः ॥ ७.४७.१२ ॥
தேவி, அரசன் மனதில் வைத்து, சினத்தால் உன் முதுகுக்குப் பின்னால் செய்த அந்தச் சொற்களை, நான் உன் முன்னிலையில் சொல்லக்கூடாது.
7.47.13
सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम सन्निधौ ।
पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ॥ ७.४७.१३ ॥
அரசன் உன்னைத் துறந்துவிட்டான், நீ குற்றமற்றவள்; என் முன்னிலையிலேயே இதை அறிந்துகொள், தேவி — குடிமக்களின் பழிச்சொல்லுக்கு அஞ்சியே அரசன் இவ்வாறு செய்தான், இதை வேறுவிதமாக எண்ணாதே.
7.47.14
आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि ।
राज्ञः शासनमाज्ञाय तवेदं किल दौर्हृदम् ॥ ७.४७.१४ ॥
ஆசிரமங்களின் எல்லையில் நான் உன்னை விட்டுவிட வேண்டியிருக்கும்; அரசனின் கட்டளையை அறிந்து, இதுவே உன் கர்ப்பகால விருப்பம்.
7.47.15
तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् ।
पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ॥ ७.४७.१५ ॥
இது கங்கைக் கரையில் உள்ள பிரம்மரிஷிகளின் தவவனம், புனிதமும் அழகும் கொண்டது; சுபையே, துயரடையாதே.
7.47.16
राज्ञो दशरथस्येष्टः पितुर्मे मुनिपुङ्गवः ।
सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ॥ ७.४७.१६ ॥
அரசன் தசரதனுக்கு அன்பானவரும், என் தந்தையின் உயர்ந்த நண்பருமான முனிவர்களில் சிறந்தவர் பிராமணர் வால்மீகி, மிகுந்த புகழுடையவர்.
7.47.17
पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः ।
उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ॥ ७.४७.१७ ॥
அவருடைய பாதநிழலை அடைந்து, அந்த மகாத்மாவின் அருகில் சுகமாக, விரதத்தில் ஈடுபட்டு ஒருமனதாய் நீ வாழ்வாயாக, ஜனகன் மகளே.
7.47.18
पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि ।
श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ॥ ७.४७.१८ ॥
பதிவிரதைக் கடமையை ஏற்று, எப்போதும் ராமனை இதயத்தில் வைத்து, தேவி, அவ்வாறு செய்தால் உனக்கு மிகச் சிறந்த நன்மை உண்டாகும்.