വാല്മീകി രാമായണം · സർഗം 7.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.47.1
अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः ।
आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम् ॥ ७.४७.१ ॥
അപ്പോൾ രാഘവന്റെ അനുജൻ ലക്ഷ്മണൻ, നിഷാദന്റെ ആ വിശാലമായ, സജ്ജമാക്കിയ തോണിയിൽ, ആദ്യം മൈഥിലിയെ കയറ്റി, പിന്നെ സ്വയം കയറി.
7.47.2
सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः ।
उवाच शोकसन्तप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ॥ ७.४७.२ ॥
ശോകത്താൽ വിഷമിച്ച ലക്ഷ്മണൻ, 'സുമന്ത്രൻ രഥത്തോടെ ഇവിടെത്തന്നെ നിൽക്കട്ടെ' എന്നും, തോണിക്കാരനോട് 'പോകൂ' എന്നും പറഞ്ഞു.
7.47.3
ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः ।
उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पसम्प्लुतः ॥ ७.४७.३ ॥
പിന്നെ ഭാഗീരഥിയുടെ തീരത്തെത്തി, കണ്ണീരിൽ മുങ്ങിയ ലക്ഷ്മണൻ കൈകൂപ്പി മൈഥിലിയോടു ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
7.47.4
हृद्गतं मे महच्छल्यं यस्मादार्येण धीमता ।
अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ॥ ७.४७.४ ॥
വൈദേഹീ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു മുള്ളുണ്ട്; ഈ കാര്യത്താൽ ബുദ്ധിമാനായ ആര്യൻ (രാമൻ) എന്നെ ലോകനിന്ദയ്ക്ക് വിഷയമാക്കി.
7.47.5
श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्युर्वा यत्परं भवेत् ।
न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ॥ ७.४७.५ ॥
ഇന്ന് എനിക്ക് മരണമാണ് ശ്രേയസ്സ്; അല്ലെങ്കിൽ പരമമായ മരണം; ലോകം നിന്ദിക്കുന്ന ഇത്തരം കാര്യത്തിൽ എന്നെ നിയോഗിക്കരുതായിരുന്നു.
7.47.6
प्रसीद च न मे पापं कर्तुमर्हसि शोभने ।
इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ॥ ७.४७.६ ॥
ശോഭനേ, പ്രസാദിക്കണേ; എന്നെക്കൊണ്ട് പാപം ചെയ്യിക്കരുതേ എന്നു പറഞ്ഞ് കൈകൂപ്പി ലക്ഷ്മണൻ നിലത്തു വീണു.
7.47.7
रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः ।
मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.४७.७ ॥
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് കൈകൂപ്പി, തനിക്കായി മരണം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ലക്ഷ്മണനെ കണ്ട്, അത്യന്തം വ്യാകുലയായ മൈഥിലി ലക്ഷ്മണനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
7.47.8
किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण ।
पश्यामि त्वां न च स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः ॥ ७.४७.८ ॥
ലക്ഷ്മണാ, ഇതെന്താണെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. സത്യമായി പറയൂ. നീ സ്വസ്ഥനായിരിക്കുന്നതായി കാണുന്നില്ല; രാജാവിന്റെ ക്ഷേമവും കാണുന്നില്ല.
7.47.9
शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं सन्तापमागतः ।
तद्ब्रूयाः सन्निधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते ॥ ७.४७.९ ॥
രാജാവ് നിന്നെ സത്യം ചെയ്യിച്ചതിനാലാണ് നീ ഇത്ര ദുഃഖിതനായത്. അത് എന്റെ മുന്നിൽ പറയൂ; ഞാൻ നിന്നോട് ആജ്ഞാപിക്കുന്നു.
7.47.10
वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
अवाङ्मुखो बाष्पकलं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.४७.१० ॥
വൈദേഹിയുടെ പ്രേരണയാൽ, ദുഃഖിതമനസ്സോടെ ലക്ഷ്മണൻ മുഖം താഴ്ത്തി, കണ്ണീരിൽ ഇടറിയ സ്വരത്തിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
7.47.11
श्रुत्वा परिषदो मध्ये ह्यपवादं सुदारुणम् ।
पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ।
रामः सन्तप्तहृदयो मा निवेद्य गृहं गतः ॥ ७.४७.११ ॥
സഭയുടെ മധ്യേ, നിന്റെ കാരണത്താൽ നഗരത്തിലും ജനപദത്തിലും പരന്ന അത്യന്തം ക്രൂരമായ അപവാദം കേട്ട്, ജനകപുത്രീ, സന്താപഹൃദയനായ രാമൻ എന്നോട് പറയാതെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പോയി.
7.47.12
न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः ।
यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षात्पृष्ठतः कृतः ॥ ७.४७.१२ ॥
ദേവീ, രാജാവ് ഹൃദയത്തിൽ വെച്ചതും കോപത്താൽ നിന്റെ പുറകിൽ ചെയ്തതുമായ ആ വാക്കുകൾ ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ പറയരുത്.
7.47.13
सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम सन्निधौ ।
पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ॥ ७.४७.१३ ॥
രാജാവ് നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു, നീ കുറ്റമറ്റവളാണ്; എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഇത് മനസ്സിലാക്കുക, ദേവീ — പൗരന്മാരുടെ അപവാദത്തെ ഭയന്നാണ് രാജാവ് ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്, ഇതിനെ മറ്റൊരുവിധത്തിൽ കരുതരുത്.
7.47.14
आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि ।
राज्ञः शासनमाज्ञाय तवेदं किल दौर्हृदम् ॥ ७.४७.१४ ॥
ആശ്രമങ്ങളുടെ പരിസരത്ത് ഞാൻ നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരും; രാജാവിന്റെ കല്പന അറിഞ്ഞ്, ഇതാണ് നിന്റെ ഗർഭകാല ആഗ്രഹം.
7.47.15
तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् ।
पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ॥ ७.४७.१५ ॥
ഇത് ഗംഗാതീരത്തെ ബ്രഹ്മർഷിമാരുടെ തപോവനമാണ്; പുണ്യവും മനോഹരവുമാണ്; ശുഭേ, വിഷാദിക്കരുത്.
7.47.16
राज्ञो दशरथस्येष्टः पितुर्मे मुनिपुङ्गवः ।
सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ॥ ७.४७.१६ ॥
ദശരഥ രാജാവിന് പ്രിയനും എന്റെ പിതാവിന്റെ പരമമിത്രവുമായ മുനിശ്രേഷ്ഠൻ, മഹായശസ്വിയായ ബ്രാഹ്മണൻ വാല്മീകി.
7.47.17
पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः ।
उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ॥ ७.४७.१७ ॥
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാദച്ഛായയിൽ ചെന്ന്, ആ മഹാത്മാവിന്റെ സമീപത്ത് സുഖമായി, ഉപവാസനിഷ്ഠയോടെ, ഏകാഗ്രതയോടെ നീ വസിക്കുക, ജനകപുത്രീ.
7.47.18
पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि ।
श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ॥ ७.४७.१८ ॥
പതിവ്രതാധർമ്മം സ്വീകരിച്ച്, എപ്പോഴും രാമനെ ഹൃദയത്തിൽ വെച്ച്, ദേവീ, അങ്ങനെ ചെയ്താൽ നിനക്ക് പരമമായ ശ്രേയസ്സുണ്ടാകും.