Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.47.1
अथ नावं सुविस्तीर्णां नैषादीं राघवानुजः ।
आरुरोह समायुक्तां पूर्वमारोप्य मैथिलीम् ॥ ७.४७.१ ॥
Então Lakṣmaṇa, o irmão mais novo do Rāghava, depois de fazer Maithilī embarcar primeiro, subiu ele mesmo na ampla barca do Niṣāda, que estava preparada.
7.47.2
सुमन्त्रं चैव सरथं स्थीयतामिति लक्ष्मणः ।
उवाच शोकसन्तप्तः प्रयाहीति च नाविकम् ॥ ७.४७.२ ॥
Lakṣmaṇa, atormentado pela dor, disse: «Que Sumantra fique aqui com seu carro», e ao barqueiro: «Siga em frente».
7.47.3
ततस्तीरमुपागम्य भागीरथ्याः स लक्ष्मणः ।
उवाच मैथिलीं वाक्यं प्राञ्जलिर्बाष्पसम्प्लुतः ॥ ७.४७.३ ॥
Então, chegado à margem do Bhāgīrathī, Lakṣmaṇa, banhado em lágrimas, de mãos postas, disse estas palavras a Maithilī.
7.47.4
हृद्गतं मे महच्छल्यं यस्मादार्येण धीमता ।
अस्मिन्निमित्ते वैदेहि लोकस्य वचनीकृतः ॥ ७.४७.४ ॥
Ó Vaidehī, há um grande espinho alojado no meu coração, pois por causa deste assunto o sábio Ārya (Rāma) fez de mim motivo de falatório no mundo.
7.47.5
श्रेयो हि मरणं मे ऽद्य मृत्युर्वा यत्परं भवेत् ।
न चास्मिन्नीदृशे कार्ये नियोज्यो लोकनिन्दिते ॥ ७.४७.५ ॥
Hoje, para mim, a morte é preferível, ou a morte suprema; e eu não deveria ter sido designado para uma tarefa tão censurada pelo mundo.
7.47.6
प्रसीद च न मे पापं कर्तुमर्हसि शोभने ।
इत्यञ्जलिकृतो भूमौ निपपात स लक्ष्मणः ॥ ७.४७.६ ॥
«Sê benevolente, ó radiante, e não deves fazer-me cometer um pecado» — assim dizendo, de mãos postas, Lakṣmaṇa caiu por terra.
7.47.7
रुदन्तं प्राञ्जलिं दृष्ट्वा काङ्क्षन्तं मृत्युमात्मनः ।
मैथिली भृशसंविग्ना लक्ष्मणं वाक्यमब्रवीत् ॥ ७.४७.७ ॥
Ao ver Lakṣmaṇa chorando, com as mãos postas, desejando a morte para si, a Maithilī, muito perturbada, disse-lhe estas palavras.
7.47.8
किमिदं नावगच्छामि ब्रूहि तत्त्वेन लक्ष्मण ।
पश्यामि त्वां न च स्वस्थमपि क्षेमं महीपतेः ॥ ७.४७.८ ॥
Lakṣmaṇa, não compreendo o que é isto. Diga-me a verdade. Vejo que não estás em paz, nem parece estar bem o bem-estar do rei.
7.47.9
शापितो ऽसि नरेन्द्रेण यत्त्वं सन्तापमागतः ।
तद्ब्रूयाः सन्निधौ मह्यमहमाज्ञापयामि ते ॥ ७.४७.९ ॥
Foste obrigado por juramento pelo rei, e por isso caíste em tal aflição. Diz-me isso na minha presença; ordeno-te.
7.47.10
वैदेह्या चोद्यमानस्तु लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
अवाङ्मुखो बाष्पकलं वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.४७.१० ॥
Instigado por Vaidehī, Lakṣmaṇa, de ânimo abatido, rosto baixo e voz embargada de lágrimas, proferiu estas palavras.
7.47.11
श्रुत्वा परिषदो मध्ये ह्यपवादं सुदारुणम् ।
पुरे जनपदे चैव त्वत्कृते जनकात्मजे ।
रामः सन्तप्तहृदयो मा निवेद्य गृहं गतः ॥ ७.४७.११ ॥
Ao ouvir, no meio da assembleia, a calúnia cruelíssima que se espalhava pela cidade e pelo campo por tua causa, ó filha de Janaka, Rāma, de coração profundamente afligido, foi para casa sem sequer me informar.
7.47.12
न तानि वचनीयानि मया देवि तवाग्रतः ।
यानि राज्ञा हृदि न्यस्तान्यमर्षात्पृष्ठतः कृतः ॥ ७.४७.१२ ॥
Ó deusa, aquelas palavras que o rei guardou no coração e, por indignação, proferiu pelas tuas costas, não devo dizê-las diante de ti.
7.47.13
सा त्वं त्यक्ता नृपतिना निर्दोषा मम सन्निधौ ।
पौरापवादभीतेन ग्राह्यं देवि न ते ऽन्यथा ॥ ७.४७.१३ ॥
O rei te abandonou, embora sejas inocente. Compreende isto na minha presença, ó deusa: temendo a calúnia dos cidadãos, o rei assim procedeu. Não o interpretes de outra forma.
7.47.14
आश्रमान्तेषु च मया त्यक्तव्या त्वं भविष्यसि ।
राज्ञः शासनमाज्ञाय तवेदं किल दौर्हृदम् ॥ ७.४७.१४ ॥
Nos limites dos eremitérios terei de te deixar; conhecendo a ordem do rei, este é, de fato, o teu desejo de gravidez.
7.47.15
तदेतज्जाह्नवीतीरे ब्रह्मर्षीणां तपोवनम् ।
पुण्यं च रमणीयं च मा विषादं कृथाः शुभे ॥ ७.४७.१५ ॥
Esta é a floresta de ascetismo dos brahmarṣis na margem do Ganges, sagrada e encantadora. Não te desesperes, ó auspiciosa.
7.47.16
राज्ञो दशरथस्येष्टः पितुर्मे मुनिपुङ्गवः ।
सखा परमको विप्रो वाल्मीकिः सुमहायशाः ॥ ७.४७.१६ ॥
Vālmīki, o brâmane, o melhor dos sábios, querido do rei Daśaratha, o supremo amigo de meu pai, de grande renome.
7.47.17
पादच्छायामुपागम्य सुखमस्य महात्मनः ।
उपवासपरैकाग्रा वस त्वं जनकात्मजे ॥ ७.४७.१७ ॥
Chegando à sombra de seus pés, habita felizmente junto a esse magnânimo, ó filha de Janaka, dedicada ao jejum e de mente concentrada.
7.47.18
पतिव्रतात्वमास्थाय रामं कृत्वा सदा हृदि ।
श्रेयस्ते परमं देवि तथा कृत्वा भविष्यति ॥ ७.४७.१८ ॥
Assumindo a virtude de esposa devota e mantendo Rāma sempre no coração, ó deusa — fazendo assim, o teu supremo bem chegará.