Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.48.1
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दारुणं जनकात्मजा ।
परं विषादमागम्य वैदेही निपपात ह ॥ ७.४८.१ ॥
Als Vaidehī, die Tochter Janakas, Lakṣmaṇas grausame Worte hörte, versank sie in tiefer Verzweiflung und fiel nieder.
7.48.2
सा मुहूर्तमिवासञ्ज्ञा बाष्पपर्याकुलेक्षणा ।
लक्ष्मणं दीनया वाचा उवाच जनकात्मजा ॥ ७.४८.२ ॥
Einen Augenblick schien sie fast bewusstlos; mit tränentrüben Augen sprach Janakas Tochter mit klagender Stimme zu Lakṣmaṇa.
7.48.3
मामिकेयं तनुर्नूनं सृष्टा दुःखाय लक्ष्मण ।
धात्रा यस्यास्तथा मे ऽद्य दुःखमूर्तिः प्रदृश्यते ॥ ७.४८.३ ॥
Lakṣmaṇa, gewiss wurde dieser mein Leib zum Leiden geschaffen, denn heute erscheint er als die Verkörperung des Kummers.
7.48.4
किं नु पापं कृतं पूर्वं को वा दारैर्वियोजितः ।
या ऽहं शुद्धसमाचारा त्यक्ता नृपतिना सती ॥ ७.४८.४ ॥
Welche Sünde habe ich in einem früheren Leben begangen, oder wer hat mich von meinem Gemahl getrennt, dass ich, eine treue Gattin von reinem Wandel, vom König verstoßen wurde?
7.48.5
पुरा ऽहमाश्रमे वासं रामपादानुवर्तिनी ।
अनुरुध्यापि सौमित्रे दुःखे च परिवर्तिनी ॥ ७.४८.५ ॥
Früher wohnte ich in der Einsiedelei und folgte den Füßen Rāmas; nun, o Sohn Sumitrās, lebe ich in diesem Leid.
7.48.6
सा कथं ह्याश्रमे सौम्य वत्स्यामि विजनीकृता ।
आख्यास्यामि च कस्याहं दुःखं दुःखपरायणा ॥ ७.४८.६ ॥
Sanfter, wie soll ich in der Einsiedelei wohnen, verlassen und allein? Versunken im Leid, wem soll ich meinen Kummer klagen?
7.48.7
किं नु वक्ष्यामि मुनिषु कर्म वा सत्कृतं च किम् ।
कस्मिंश्चित् कारणे त्यक्ता राघवेण महात्मना ॥ ७.४८.७ ॥
Was soll ich den Weisen sagen? Welche gute Tat habe ich getan, oder aus welchem Grund hat mich der großherzige Rāghava verlassen?
7.48.8
न खल्वद्यैव सौमित्रे जीवितं जाह्नवीजले ।
त्यजेयं राजवंशस्तु भर्तुर्मे परिहास्यते ॥ ७.४८.८ ॥
O Saumitri, ich werde mein Leben heute nicht in den Fluten des Ganges aufgeben, denn dann würde das königliche Geschlecht meines Gemahls verlassen werden.
7.48.9
यथाज्ञं कुरु सोमित्रे त्यज मां दुःखभागिनीम् ।
निदेशे स्थीयतां राज्ञः शृणु चेदं वचो मम ॥ ७.४८.९ ॥
O Saumitri, tue, was dir befohlen ist, und verlasse mich, die ich das Leid teile. Der Befehl des Königs soll gelten; und höre diese meine Worte.
7.48.10
श्वश्रूणामविशेषेण प्राञ्जलिप्रग्रहेण च ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ कुशलं ब्रूहि पार्थिवम् ॥ ७.४८.१० ॥
Verneige dich mit dem Haupt, ohne Unterschied, vor den Füßen aller Schwiegermütter, mit gefalteten Händen, und frage den König nach seinem Wohlergehen.
7.48.11
शिरसा ऽभिनतो ब्रूयाः सर्वासामेव लक्ष्मण ।
वक्तव्यश्चापि नृपतिर्धर्मेषु सुसमाहितः ॥ ७.४८.११ ॥
O Lakṣmaṇa, mit geneigtem Haupt sollst du dies allen sagen; und auch dem König muss es gesagt werden, der fest im Dharma verankert ist.
7.48.12
जानासि च यथा शुद्धा सीता तत्त्वेन राघव ।
भक्त्या च परया युक्ता हिता च तव नित्यशः ॥ ७.४८.१२ ॥
O Rāghava, du weißt in Wahrheit, dass Sītā rein ist, von höchster Hingabe erfüllt und stets um dein Wohl bemüht.
7.48.13
अहं त्यक्ता त्वया वीर अयशोभीरुणा जने ।
यच्च ते वचनीयं स्यादपवादसमुत्थितम् ।
मया च परिहर्तव्यं त्वं हि मे परमा गतिः ॥ ७.४८.१३ ॥
O Held, aus Furcht vor Schande hast du mich vor dem Volk verlassen. Den Tadel, der aus der Verleumdung gegen dich entstehen könnte, muss ich abwenden, denn du bist meine höchste Zuflucht.
7.48.14
वक्तव्यश्चेति नृपतिर्धमेण सुसमाहितः ।
यथा भ्रातृषु वर्तेथास्तथा पौरेषु नित्यदा ॥ ७.४८.१४ ॥
Und dem König, der im Dharma gefestigt ist, soll man sagen: Wie du dich gegenüber deinen Brüdern verhältst, so verhalte dich stets auch gegenüber den Bürgern.
7.48.15
परमो ह्येष धर्मस्ते तस्मात्कीर्तिरनुत्तमा ॥ ७.४८.१५ ॥
Dies ist in der Tat dein höchstes Dharma; daher wird dein Ruhm unübertroffen sein.
7.48.16
यत्तु पौरजनो राजन्धर्मेण समवाप्नुयात् ।
अहं तु नानुशोचामि स्वशरीरं नरर्षभ ॥ ७.४८.१६ ॥
Was die Stadtbewohner durch das Dharma erlangen können, mögen sie erlangen, o König. Doch ich betrauere meinen eigenen Leib nicht, o Stier unter den Menschen.
7.48.17
यथापवादं पौराणां तथैव रघुनन्दन ।
पतिर्हि देवता नार्याः पतिर्बन्धुः पतिर्गुरुः ॥ ७.४८.१७ ॥
So wie der Tadel der Bürger ist, so auch, o Wonne der Raghus: Der Ehemann ist die Gottheit der Frau, der Ehemann ist ihr Verwandter, der Ehemann ist ihr Lehrer.
7.48.18
प्राणैरपि प्रियं तस्माद्भर्तुः कार्यं विशेषतः ।
निरीक्ष्य मा ऽद्य गच्छ त्वमृतुकालातिवर्तिनीम् ॥ ७.४८.१८ ॥
Darum soll das, was dem Ehemann lieb ist, lieber als das Leben, besonders getan werden. So geh denn heute, nachdem du mich angeschaut hast, deren Zeit der Fruchtbarkeit vorüber ist.
7.48.19
एवं ब्रुवन्त्यां सीतायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य धरणीं व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ७.४८.१९ ॥
Während Sītā so sprach, neigte Lakṣmaṇa, betrübten Herzens, das Haupt zur Erde und vermochte nicht zu sprechen.
7.48.20
प्रदक्षिणं च तां कृत्वा रुदन्नेव महास्वनः ।
ध्यात्वा मुहूर्तं तामाह किं मां वक्ष्यसि शोभने ॥ ७.४८.२० ॥
Nachdem er sie rechtsherum umschritten hatte und laut weinte, überlegte er einen Augenblick und sprach: „O Strahlende, was wirst du mir sagen?“
7.48.21
दृष्टपूर्वं न ते रूपं पादौ दृष्टौ तवानघे ।
कथमत्र हि पश्यामि रामेण रहितां वने ॥ ७.४८.२१ ॥
„O Makellose, deine Gestalt habe ich noch nie gesehen, nur deine Füße hatte ich gesehen. Wie sehe ich dich hier im Wald, von Rāma getrennt?“
7.48.22
इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य पुनर्नावमुपारुहत् ।
आरुह्य च पुनर्नावं नाविकं चाभ्यचोदयत् ॥ ७.४८.२२ ॥
Nachdem er so gesprochen und sich vor ihr verneigt hatte, bestieg Lakṣmaṇa wieder das Boot und drängte den Fährmann, weiterzufahren.
7.48.23
स गत्वा चोत्तरं तीरं शोकभारसमन्वितः ।
सम्मूढ इव दुःखेन रथमध्यारुहद्द्रुतम् ॥ ७.४८.२३ ॥
Vom Gewicht des Kummers belastet, erreichte er das nördliche Ufer und stieg, wie von Schmerz verwirrt, eilig auf den Streitwagen.
7.48.24
मुहुर्मुहुः परावृत्य दृष्ट्वा सीतामनाथवत् ।
चेष्टन्तीं परतीरस्थां लक्ष्मणः प्रययावथ ॥ ७.४८.२४ ॥
Immer wieder zurückblickend und Sītā auf dem anderen Ufer stehen sehend, sich quälend wie eine Schutzlose, zog Lakṣmaṇa dann weiter.
7.48.25
दूरस्थं रथमालोक्य लक्ष्मणं च मुहूर्मुहुः ।
निरीक्षमाणां तूद्विग्नां सीतां शोकः समाविशत् ॥ ७.४८.२५ ॥
Als sie den fernen Wagen und Lakṣmaṇa immer wieder erblickte, überkam die erregte Sītā, die unverwandt schaute, der Kummer.
7.48.26
सा दुःखभारावनता यशस्विनी यशोधना नाथमपश्यती सती ।
रुरोद सा बर्हिणनादिते वने महास्वनं दुःखपरायणा सती ॥ ७.४८.२६ ॥
Unter der Last des Kummers gebeugt, berühmt, deren Reichtum ihr guter Ruf ist, weinte die treue Sītā, da sie ihren Herrn nicht sah, laut im vom Schreien der Pfauen widerhallenden Wald, ganz dem Schmerz hingegeben.