Rāmāyaṇa de Vālmīki · Sarga 7.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.48.1
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दारुणं जनकात्मजा ।
परं विषादमागम्य वैदेही निपपात ह ॥ ७.४८.१ ॥
Ao ouvir as palavras cruéis de Lakṣmaṇa, Vaidehī, filha de Janaka, caiu, mergulhada em grande desespero.
7.48.2
सा मुहूर्तमिवासञ्ज्ञा बाष्पपर्याकुलेक्षणा ।
लक्ष्मणं दीनया वाचा उवाच जनकात्मजा ॥ ७.४८.२ ॥
Por um momento pareceu quase inconsciente; com os olhos turvos de lágrimas, a filha de Janaka falou a Lakṣmaṇa com voz lamentosa.
7.48.3
मामिकेयं तनुर्नूनं सृष्टा दुःखाय लक्ष्मण ।
धात्रा यस्यास्तथा मे ऽद्य दुःखमूर्तिः प्रदृश्यते ॥ ७.४८.३ ॥
Lakṣmaṇa, certamente este meu corpo foi criado para o sofrimento, pois hoje se mostra como a própria encarnação da dor.
7.48.4
किं नु पापं कृतं पूर्वं को वा दारैर्वियोजितः ।
या ऽहं शुद्धसमाचारा त्यक्ता नृपतिना सती ॥ ७.४८.४ ॥
Que pecado cometi numa vida anterior, ou quem me separou do meu esposo, para que eu, esposa fiel de conduta pura, tenha sido abandonada pelo rei?
7.48.5
पुरा ऽहमाश्रमे वासं रामपादानुवर्तिनी ।
अनुरुध्यापि सौमित्रे दुःखे च परिवर्तिनी ॥ ७.४८.५ ॥
Outrora eu habitava no eremitério, seguindo os passos de Rāma; agora, ó filho de Sumitrā, vivo nesta aflição.
7.48.6
सा कथं ह्याश्रमे सौम्य वत्स्यामि विजनीकृता ।
आख्यास्यामि च कस्याहं दुःखं दुःखपरायणा ॥ ७.४८.६ ॥
Gentil amigo, como habitarei no eremitério, abandonada e só? Mergulhada na dor, a quem contarei a minha aflição?
7.48.7
किं नु वक्ष्यामि मुनिषु कर्म वा सत्कृतं च किम् ।
कस्मिंश्चित् कारणे त्यक्ता राघवेण महात्मना ॥ ७.४८.७ ॥
O que direi aos sábios? Que boa ação praticei, ou por que motivo o magnânimo Rāghava me abandonou?
7.48.8
न खल्वद्यैव सौमित्रे जीवितं जाह्नवीजले ।
त्यजेयं राजवंशस्तु भर्तुर्मे परिहास्यते ॥ ७.४८.८ ॥
Ó Saumitri, não entregarei a minha vida hoje mesmo nas águas do Ganges, pois então a linhagem real do meu esposo seria abandonada.
7.48.9
यथाज्ञं कुरु सोमित्रे त्यज मां दुःखभागिनीम् ।
निदेशे स्थीयतां राज्ञः शृणु चेदं वचो मम ॥ ७.४८.९ ॥
Ó Saumitri, faz o que te foi ordenado e abandona-me, eu que partilho o sofrimento. Que a ordem do rei se cumpra; e ouve estas minhas palavras.
7.48.10
श्वश्रूणामविशेषेण प्राञ्जलिप्रग्रहेण च ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ कुशलं ब्रूहि पार्थिवम् ॥ ७.४८.१० ॥
Inclina a cabeça aos pés de todas as sogras igualmente, com as palmas unidas, e pergunta ao rei pelo seu bem-estar.
7.48.11
शिरसा ऽभिनतो ब्रूयाः सर्वासामेव लक्ष्मण ।
वक्तव्यश्चापि नृपतिर्धर्मेषु सुसमाहितः ॥ ७.४८.११ ॥
Ó Lakṣmaṇa, de cabeça inclinada, deves dizer isto a todas elas; e também deve ser dito ao rei, que permanece firmemente constante no dharma.
7.48.12
जानासि च यथा शुद्धा सीता तत्त्वेन राघव ।
भक्त्या च परया युक्ता हिता च तव नित्यशः ॥ ७.४८.१२ ॥
Ó Rāghava, tu sabes na verdade que Sītā é pura, dotada de suprema devoção e sempre desejosa do teu bem-estar.
7.48.13
अहं त्यक्ता त्वया वीर अयशोभीरुणा जने ।
यच्च ते वचनीयं स्यादपवादसमुत्थितम् ।
मया च परिहर्तव्यं त्वं हि मे परमा गतिः ॥ ७.४८.१३ ॥
Ó herói, temendo a desonra, abandonaste-me diante do povo. O que de censura pudesse surgir contra ti pela calúnia, devo eu afastar, pois tu és o meu supremo refúgio.
7.48.14
वक्तव्यश्चेति नृपतिर्धमेण सुसमाहितः ।
यथा भ्रातृषु वर्तेथास्तथा पौरेषु नित्यदा ॥ ७.४८.१४ ॥
E ao rei, bem firme no dharma, deve-se dizer: assim como te comportas com os teus irmãos, assim sempre te comporta com os cidadãos.
7.48.15
परमो ह्येष धर्मस्ते तस्मात्कीर्तिरनुत्तमा ॥ ७.४८.१५ ॥
Este é, de fato, o teu dharma supremo; por isso a tua fama será incomparável.
7.48.16
यत्तु पौरजनो राजन्धर्मेण समवाप्नुयात् ।
अहं तु नानुशोचामि स्वशरीरं नरर्षभ ॥ ७.४८.१६ ॥
O que o povo da cidade possa alcançar pelo dharma, que o alcance, ó rei. Mas eu não lamento o meu próprio corpo, ó touro entre os homens.
7.48.17
यथापवादं पौराणां तथैव रघुनन्दन ।
पतिर्हि देवता नार्याः पतिर्बन्धुः पतिर्गुरुः ॥ ७.४८.१७ ॥
Tal como é a calúnia dos cidadãos, assim também, ó deleite dos Raghu: o marido é a divindade da mulher, o marido é o seu parente, o marido é o seu mestre.
7.48.18
प्राणैरपि प्रियं तस्माद्भर्तुः कार्यं विशेषतः ।
निरीक्ष्य मा ऽद्य गच्छ त्वमृतुकालातिवर्तिनीम् ॥ ७.४८.१८ ॥
Por isso, o que é caro ao marido, ainda mais caro que a vida, deve ser feito com especial cuidado. Assim, olhando para mim hoje, cuja estação passou, deves ir.
7.48.19
एवं ब्रुवन्त्यां सीतायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य धरणीं व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ७.४८.१९ ॥
Enquanto Sītā falava assim, Lakṣmaṇa, de coração aflito, inclinou a cabeça diante da terra e não conseguiu falar.
7.48.20
प्रदक्षिणं च तां कृत्वा रुदन्नेव महास्वनः ।
ध्यात्वा मुहूर्तं तामाह किं मां वक्ष्यसि शोभने ॥ ७.४८.२० ॥
Dando-lhe a volta pela direita e chorando alto, refletiu por um momento e disse: "Ó radiante, o que me dirás?"
7.48.21
दृष्टपूर्वं न ते रूपं पादौ दृष्टौ तवानघे ।
कथमत्र हि पश्यामि रामेण रहितां वने ॥ ७.४८.२१ ॥
"Ó irrepreensível, nunca vi antes a tua forma; só tinha visto os teus pés. Como te vejo aqui na floresta, separada de Rāma?"
7.48.22
इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य पुनर्नावमुपारुहत् ।
आरुह्य च पुनर्नावं नाविकं चाभ्यचोदयत् ॥ ७.४८.२२ ॥
Tendo falado assim e reverenciado-a, Lakṣmaṇa subiu de novo ao barco e, já a bordo, instou o barqueiro a seguir em frente.
7.48.23
स गत्वा चोत्तरं तीरं शोकभारसमन्वितः ।
सम्मूढ इव दुःखेन रथमध्यारुहद्द्रुतम् ॥ ७.४८.२३ ॥
Carregado com o peso da dor, chegou à margem norte e, como que confundido pelo sofrimento, subiu depressa à carruagem.
7.48.24
मुहुर्मुहुः परावृत्य दृष्ट्वा सीतामनाथवत् ।
चेष्टन्तीं परतीरस्थां लक्ष्मणः प्रययावथ ॥ ७.४८.२४ ॥
Olhando para trás repetidas vezes e vendo Sītā de pé na margem oposta, debatendo-se como alguém sem protetor, Lakṣmaṇa então seguiu adiante.
7.48.25
दूरस्थं रथमालोक्य लक्ष्मणं च मुहूर्मुहुः ।
निरीक्षमाणां तूद्विग्नां सीतां शोकः समाविशत् ॥ ७.४८.२५ ॥
Vendo o carro distante e Lakṣmaṇa repetidas vezes, Sītā, aflita e olhando, foi tomada pela tristeza.
7.48.26
सा दुःखभारावनता यशस्विनी यशोधना नाथमपश्यती सती ।
रुरोद सा बर्हिणनादिते वने महास्वनं दुःखपरायणा सती ॥ ७.४८.२६ ॥
Curvada sob o peso da dor, ilustre, cuja riqueza é a sua boa fama, não vendo o seu senhor, a fiel Sītā chorou alto na floresta ressoante com os gritos dos pavões, entregue por completo à dor.