வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.48
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.48.1
लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दारुणं जनकात्मजा ।
परं विषादमागम्य वैदेही निपपात ह ॥ ७.४८.१ ॥
லட்சுமணனின் அந்தக் கொடிய சொற்களைக் கேட்ட ஜனகனின் மகள் வைதேகி மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்து கீழே விழுந்தாள்.
7.48.2
सा मुहूर्तमिवासञ्ज्ञा बाष्पपर्याकुलेक्षणा ।
लक्ष्मणं दीनया वाचा उवाच जनकात्मजा ॥ ७.४८.२ ॥
அவள் ஒரு கணம் நினைவிழந்தவள் போல் ஆனாள்; கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் ஜனகனின் மகள் துயரமான குரலில் லட்சுமணனிடம் பேசினாள்.
7.48.3
मामिकेयं तनुर्नूनं सृष्टा दुःखाय लक्ष्मण ।
धात्रा यस्यास्तथा मे ऽद्य दुःखमूर्तिः प्रदृश्यते ॥ ७.४८.३ ॥
லட்சுமணா, நிச்சயமாக இந்த என் உடல் துன்பத்திற்காகவே படைக்கப்பட்டது; இன்று என் இந்த உடல் துன்பத்தின் வடிவமாகக் காட்சியளிக்கிறது.
7.48.4
किं नु पापं कृतं पूर्वं को वा दारैर्वियोजितः ।
या ऽहं शुद्धसमाचारा त्यक्ता नृपतिना सती ॥ ७.४८.४ ॥
முன்பிறவியில் நான் என்ன பாவம் செய்தேன், அல்லது யார் என்னைக் கணவனிடமிருந்து பிரித்தார்கள்? தூய ஒழுக்கமுள்ள நான், ஒரு கற்புள்ள மனைவியாக இருந்தும் அரசனால் கைவிடப்பட்டேன்.
7.48.5
पुरा ऽहमाश्रमे वासं रामपादानुवर्तिनी ।
अनुरुध्यापि सौमित्रे दुःखे च परिवर्तिनी ॥ ७.४८.५ ॥
முன்பு நான் ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்து ராமனின் பாதங்களைப் பின்பற்றினேன்; சௌமித்திரா, இப்போது துயரத்திலேயே நான் வாழ்கிறேன்.
7.48.6
सा कथं ह्याश्रमे सौम्य वत्स्यामि विजनीकृता ।
आख्यास्यामि च कस्याहं दुःखं दुःखपरायणा ॥ ७.४८.६ ॥
சௌம்யா, தனிமையாக்கப்பட்ட நான் ஆசிரமத்தில் எப்படி வாழ்வேன்? துயரில் மூழ்கிய நான் என் துயரத்தை யாரிடம் சொல்வேன்?
7.48.7
किं नु वक्ष्यामि मुनिषु कर्म वा सत्कृतं च किम् ।
कस्मिंश्चित् कारणे त्यक्ता राघवेण महात्मना ॥ ७.४८.७ ॥
முனிவர்களிடம் நான் என்ன சொல்வேன்? நான் என்ன நற்செயல் செய்தேன், அல்லது எந்தக் காரணத்தால் மகாத்மா ராகவன் என்னைக் கைவிட்டார்?
7.48.8
न खल्वद्यैव सौमित्रे जीवितं जाह्नवीजले ।
त्यजेयं राजवंशस्तु भर्तुर्मे परिहास्यते ॥ ७.४८.८ ॥
சௌமித்திரா, நான் இன்றே கங்கை நீரில் என் உயிரை விட்டுவிட மாட்டேன்; அவ்வாறு செய்தால் என் கணவரின் அரச வம்சம் கைவிடப்பட்டதாகும்.
7.48.9
यथाज्ञं कुरु सोमित्रे त्यज मां दुःखभागिनीम् ।
निदेशे स्थीयतां राज्ञः शृणु चेदं वचो मम ॥ ७.४८.९ ॥
சௌமித்திரா, ஆணைப்படி செய்; துயரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் என்னை விட்டுவிடு. அரசனின் கட்டளை நிலைபெறட்டும்; என் இந்த சொல்லையும் கேள்.
7.48.10
श्वश्रूणामविशेषेण प्राञ्जलिप्रग्रहेण च ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य चरणौ कुशलं ब्रूहि पार्थिवम् ॥ ७.४८.१० ॥
மாமியார்கள் அனைவரின் பாதங்களையும் வேறுபாடின்றி, கைகூப்பித் தலை வணங்கி வணங்கு; அரசனின் நலத்தை விசாரி.
7.48.11
शिरसा ऽभिनतो ब्रूयाः सर्वासामेव लक्ष्मण ।
वक्तव्यश्चापि नृपतिर्धर्मेषु सुसमाहितः ॥ ७.४८.११ ॥
லக்ஷ்மணா, தலை வணங்கி அனைவரிடமும் இதைச் சொல்; தர்மத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருக்கும் அரசனிடமும் சொல்லவேண்டும்.
7.48.12
जानासि च यथा शुद्धा सीता तत्त्वेन राघव ।
भक्त्या च परया युक्ता हिता च तव नित्यशः ॥ ७.४८.१२ ॥
ராகவா, சீதை உண்மையில் தூயவள் என்பதை நீ அறிவாய்; அவள் உயர்ந்த பக்தியுடையவள், எப்போதும் உன் நலனை விரும்புபவள்.
7.48.13
अहं त्यक्ता त्वया वीर अयशोभीरुणा जने ।
यच्च ते वचनीयं स्यादपवादसमुत्थितम् ।
मया च परिहर्तव्यं त्वं हि मे परमा गतिः ॥ ७.४८.१३ ॥
வீரனே, அபயசத்துக்கு அஞ்சி நீ மக்கள் நடுவில் என்னைக் கைவிட்டாய். அவதூறால் எழுந்து உனக்குப் பழிச்சொல்லாக வரக்கூடியதை நான் விலக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நீயே என் உயர்ந்த புகலிடம்.
7.48.14
वक्तव्यश्चेति नृपतिर्धमेण सुसमाहितः ।
यथा भ्रातृषु वर्तेथास्तथा पौरेषु नित्यदा ॥ ७.४८.१४ ॥
அரசன் தர்மத்தில் நன்கு நிலைத்து இவ்வாறு சொல்லப்பட வேண்டும்: நீ சகோதரர்களிடம் நடப்பதுபோலவே எப்போதும் நகரமக்களிடமும் நட.
7.48.15
परमो ह्येष धर्मस्ते तस्मात्कीर्तिरनुत्तमा ॥ ७.४८.१५ ॥
இதுவே உன் உயர்ந்த தர்மம்; ஆகவே உன் புகழ் ஒப்பற்றதாகும்.
7.48.16
यत्तु पौरजनो राजन्धर्मेण समवाप्नुयात् ।
अहं तु नानुशोचामि स्वशरीरं नरर्षभ ॥ ७.४८.१६ ॥
அரசே, நகரமக்கள் தர்மத்தால் எதைப் பெற வேண்டுமோ அதைப் பெறட்டும். ஆனால் நரர்களில் சிறந்தவனே, நான் என் உடலுக்காக வருந்தவில்லை.
7.48.17
यथापवादं पौराणां तथैव रघुनन्दन ।
पतिर्हि देवता नार्याः पतिर्बन्धुः पतिर्गुरुः ॥ ७.४८.१७ ॥
நகரமக்களின் அவதூறு எப்படியோ, அப்படியே, ஓ ரகுநந்தனா, கணவனே பெண்ணுக்குத் தெய்வம்; கணவனே உறவினன்; கணவனே குரு.
7.48.18
प्राणैरपि प्रियं तस्माद्भर्तुः कार्यं विशेषतः ।
निरीक्ष्य मा ऽद्य गच्छ त्वमृतुकालातिवर्तिनीम् ॥ ७.४८.१८ ॥
ஆகவே கணவனுக்குப் பிரியமான செயலை, உயிரினும் மேலாக, சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும். ஆதலால் இன்று ருதுகாலம் கடந்துவிட்ட என்னைப் பார்த்து நீ செல்.
7.48.19
एवं ब्रुवन्त्यां सीतायां लक्ष्मणो दीनचेतनः ।
शिरसा ऽ ऽवन्द्य धरणीं व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ ७.४८.१९ ॥
சீதை இவ்வாறு பேசியபோது, துயருற்ற மனத்துடன் லக்ஷ்மணன் தலை தாழ்த்தி பூமியை வணங்கினான்; அவனால் பேச முடியவில்லை.
7.48.20
प्रदक्षिणं च तां कृत्वा रुदन्नेव महास्वनः ।
ध्यात्वा मुहूर्तं तामाह किं मां वक्ष्यसि शोभने ॥ ७.४८.२० ॥
அவளை வலம் வந்து, உரக்க அழுதபடியே ஒரு கணம் சிந்தித்து, "அழகியே, நீ என்னிடம் என்ன சொல்லப் போகிறாய்?" என்றான்.
7.48.21
दृष्टपूर्वं न ते रूपं पादौ दृष्टौ तवानघे ।
कथमत्र हि पश्यामि रामेण रहितां वने ॥ ७.४८.२१ ॥
"களங்கமற்றவளே, உன் இந்த வடிவத்தை முன்பு நான் பார்த்ததில்லை; உன் பாதங்களை மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன். ராமனைப் பிரிந்த உன்னை இங்கே காட்டில் எப்படிப் பார்க்கிறேன்?"
7.48.22
इत्युक्त्वा तां नमस्कृत्य पुनर्नावमुपारुहत् ।
आरुह्य च पुनर्नावं नाविकं चाभ्यचोदयत् ॥ ७.४८.२२ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அவளை வணங்கிவிட்டு, லக்ஷ்மணன் மீண்டும் படகில் ஏறினான்; ஏறியபின் படகோட்டியைப் படகைச் செலுத்துமாறு தூண்டினான்.
7.48.23
स गत्वा चोत्तरं तीरं शोकभारसमन्वितः ।
सम्मूढ इव दुःखेन रथमध्यारुहद्द्रुतम् ॥ ७.४८.२३ ॥
துயரச் சுமையால் அழுத்தப்பட்டவனாய் அவன் வடகரையை அடைந்தான்; துயரத்தால் மயங்கியவன்போல் உடனே தேரில் ஏறினான்.
7.48.24
मुहुर्मुहुः परावृत्य दृष्ट्वा सीतामनाथवत् ।
चेष्टन्तीं परतीरस्थां लक्ष्मणः प्रययावथ ॥ ७.४८.२४ ॥
பலமுறை திரும்பிப் பார்த்து, நாதனற்றவள்போல் மறுகரையில் நின்று தவித்துக்கொண்டிருந்த சீதையைக் கண்டு, பின்னர் லக்ஷ்மணன் சென்றான்.
7.48.25
दूरस्थं रथमालोक्य लक्ष्मणं च मुहूर्मुहुः ।
निरीक्षमाणां तूद्विग्नां सीतां शोकः समाविशत् ॥ ७.४८.२५ ॥
தொலைவில் சென்ற தேரையும் லட்சுமணனையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கலங்கிய சீதையின் மீது துயரம் படர்ந்தது.
7.48.26
सा दुःखभारावनता यशस्विनी यशोधना नाथमपश्यती सती ।
रुरोद सा बर्हिणनादिते वने महास्वनं दुःखपरायणा सती ॥ ७.४८.२६ ॥
துயரச் சுமையால் குனிந்த, புகழ்மிக்க, புகழையே செல்வமாகக் கொண்ட அந்தச் சதி, தன் நாதனைக் காணாமல், மயில்களின் குரல் ஒலிக்கும் காட்டில் உரக்க அழுதாள்; துயரில் ஆழ்ந்த அந்தச் சதி.