Vālmīki-Rāmāyaṇa · Sarga 7.65
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.65.1
प्रस्थाप्य च बलं सर्वं मासमात्रोषितः पथि ।
एक एवाशु शत्रुघ्नो जगाम त्वरितं तदा ॥ ७.६५.१ ॥
Nachdem er das gesamte Heer entsandt und nur einen Monat unterwegs verweilt hatte, brach Śatrughna da allein eilig auf.
7.65.2
द्विरात्रमन्तरे शूर उष्य राघवनन्दनः ।
वाल्मीकेराश्रमं पुण्यमगच्छद्वासमुत्तमम् ॥ ७.६५.२ ॥
Nachdem er zwei Nächte dazwischen verweilt hatte, begab sich der tapfere Liebling der Raghus zur heiligen Einsiedelei Vālmīkis für eine ausgezeichnete Unterkunft.
7.65.3
सो ऽभिवाद्य महात्मानं वाल्मीकिं मुनिसत्तमम् ।
कृताञ्जलिरथो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.६५.३ ॥
Er grüßte den großmütigen Vālmīki, den besten der Weisen, und sprach, mit gefalteten Händen stehend, diese Worte.
7.65.4
भगवन्वस्तुमिच्छामि गुरोः कृत्यादिहागतः ।
श्वः प्रभाते गमिष्यामि प्रतीचीं वारुणीं दिशम् ॥ ७.६५.४ ॥
Verehrter Herr, ich möchte hier verweilen; ich bin wegen der Pflicht meines Lehrers hierher gekommen. Morgen früh werde ich in die westliche Richtung Varuṇas aufbrechen.
7.65.5
शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
प्रत्युवाच महात्मानं स्वागतं ते महायशः ॥ ७.६५.५ ॥
Als der beste der Weisen Śatrughnas Worte gehört hatte, lächelte er und antwortete dem Großmütigen: Willkommen dir, o du von großem Ruhm.
7.65.6
स्वमाश्रममिदं सौम्य राघवाणां कुलस्य हि ।
आसनं पाद्यमर्ध्यं च निर्विशङ्कः प्रतीच्छ मे ॥ ७.६५.६ ॥
Sanfter Freund, diese Einsiedelei gehört wahrlich dir, dem Geschlecht der Raghus. Ohne Zögern nimm von mir einen Sitz, Wasser für die Füße und eine Ehrengabe an.
7.65.7
प्रतिगृह्य तदा पूजां फलमूलं च भोजनम् ।
भक्षयामास काकुत्स्थस्तृप्तिं च परमां गतः ॥ ७.६५.७ ॥
Da nahm Kākutstha die Ehrung an, aß die Mahlzeit aus Früchten und Wurzeln und gelangte zu höchster Sättigung.
7.65.8
स भुक्त्वा फलमूलं च महर्षिं तमुवाच ह ।
इयं यज्ञविभूतिस्ते कस्याश्रमसमीपतः ॥ ७.६५.८ ॥
Nachdem er die Früchte und Wurzeln gegessen hatte, sprach er zu jenem großen Weisen: "Neben dessen Einsiedelei liegt diese Pracht deines Opfers?"
7.65.9
तत्तस्य भाषितं श्रुत्वा वाल्मीकिर्वाक्यमब्रवीत् ।
शत्रुघ्न शृणु यस्येदं बभूवायतनं पुरा ॥ ७.६५.९ ॥
Als Vālmīki diese Worte hörte, sprach er: "Śatrughna, höre: Dies war einst die Wohnstätte dessen, von dem du fragst."
7.65.10
युष्माकं पूर्वको राजा सौदासस्तस्य भूपतेः ।
पुत्रो वीरसहो नाम वीर्यवानतिधार्मिकः ॥ ७.६५.१० ॥
Euer Vorfahr war König Saudāsa; dessen Sohn hieß Vīrasaha, mächtig und äußerst rechtschaffen.
7.65.11
स बाल एव सौदासो मृगयामुपचक्रमे ।
चञ्चूर्यमाणं ददृशे स शूरो राक्षसद्वयम् ॥ ७.६५.११ ॥
Noch als Knabe begann Saudāsa zu jagen; jener Held sah zwei Rākṣasas umherstreifen.
7.65.12
शार्दूलरूपिणौ घोरौ मृगान्बहुसहस्रशः ।
भक्षमाणावसन्तुष्टौ पर्याप्तिं नैव जग्मतुः ॥ ७.६५.१२ ॥
Zwei furchtbare Rākṣasas in Tigergestalt verschlangen Hirsche zu Tausenden, doch sie blieben unersättlich und gelangten nie zur Sättigung.
7.65.13
स तु तौ राक्षसौ दृष्ट्वा निर्मृगं च वनं कृतम् ।
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो जघानैकं महेषुणा ॥ ७.६५.१३ ॥
Als er die beiden Rākṣasas sah und den Wald ohne Hirsche, ergriff ihn großer Zorn, und er traf einen mit einem gewaltigen Pfeil.
7.65.14
विनिपात्य तमेकं तु सौदासः पुरुषर्षभः ।
विज्वरो विगतामार्षो हतं रक्षो ह्युदैक्षत ॥ ७.६५.१४ ॥
Nachdem er jenen niedergestreckt hatte, blickte Saudāsa, der Beste der Männer, vom Fieber und seinem Zorn befreit, auf den erschlagenen Rākṣasa.
7.65.15
निरीक्षमाणं तं दृष्ट्वा सहायं तस्य रक्षसः ।
सन्तापमकरोद्घोरं सौदासं चेदमब्रवीत् ॥ ७.६५.१५ ॥
Als er den Gefährten jenes Rākṣasa sah, der zusah, bereitete er Saudāsa großen Kummer und sprach diese Worte.
7.65.16
यस्मादनपराधं त्वं सहायं मम जघ्निवान् ।
तस्मात्तवापि पापिष्ठ प्रदास्यामि प्रतिक्रियाम् ॥ ७.६५.१६ ॥
Weil du meinen Gefährten ohne jede Schuld erschlagen hast, werde ich auch dir, o Sündigster, Vergeltung zukommen lassen.
7.65.17
एवमुक्त्वा तु तद्राक्षस्तत्रैवान्तरधीयत ।
कालपर्याययोगेन राजा मित्रसहो ऽभवत् ॥ ७.६५.१७ ॥
So gesprochen, verschwand jener Rākṣasa an Ort und Stelle, und durch den Lauf der Zeit wurde er König Mitrasaha.
7.65.18
राजापि यजते यज्ञमस्याश्रमसमीपतः ।
अश्वमेधं महायज्ञं तं वसिष्ठो ऽभ्यपालयत् ॥ ७.६५.१८ ॥
Auch der König vollzog in der Nähe der Einsiedelei das große Opfer namens Aśvamedha, und Vasiṣṭha beschützte jenes Opfer.
7.65.19
तत्र यज्ञो महानासीद्बहुवर्षगणायुतः ।
समृद्धः परया लक्ष्म्या देवयज्ञसमो ऽभवत् ॥ ७.६५.१९ ॥
Dort fand ein großes Opfer statt, das viele Jahre, zehntausende Zyklen dauerte; reich an höchster Pracht wurde es dem Opfer der Götter gleich.
7.65.20
अथावसाने यज्ञस्य पूर्ववैरमनुस्मरन् ।
वसिष्ठरूपी राजानमिति होवाच राक्षसः ॥ ७.६५.२० ॥
Dann, am Ende des Opfers, sich an die frühere Feindschaft erinnernd, sprach der Rākṣasa, der die Gestalt Vasiṣṭhas angenommen hatte, so zum König.
7.65.21
अस्य यज्ञस्य जातो ऽन्तः सामिषं भोजनं मम ।
दीयतामिह शीघ्रं वै नात्र कार्या विचारणा ॥ ७.६५.२१ ॥
Dieses Opfer ist zu Ende gekommen. Man gebe mir hier schnell eine Mahlzeit mit Fleisch; darüber ist nicht zu beraten.
7.65.22
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं रक्षसा ब्रह्मरूपिणा ।
भक्ष्यसंस्कारकुशलमुवाच पृथिवीपतिः ॥ ७.६५.२२ ॥
Als der König diese Worte hörte, die der Rākṣasa in Brahmanengestalt sprach, sagte der Herrscher der Erde, geschickt in der Zubereitung der Speisen:
7.65.23
हविष्यं सामिषं स्वादु यथा भवति भोजनम् ।
तथा कुरुष्व शीघ्रं वै परितुष्येद्यथा गुरुः ॥ ७.६५.२३ ॥
Bereite eine Speise, rein wie eine Opfergabe, mit Fleisch und schmackhaft; mach sie schnell, damit der Lehrer ganz zufrieden ist.
7.65.24
शासनात्पार्थिवेन्द्रस्य सूदः सम्भ्रान्तमानसः ।
स राक्षसः पुनस्तत्र सूदवेषमथाकरोत् ॥ ७.६५.२४ ॥
Auf Befehl des Königs ging der Koch davon, aufgewühlten Geistes. Da nahm der Rākṣasa dort wieder die Gestalt eines Kochs an.
7.65.25
स मानुषमथो मांसं पार्थिवाय न्यवेदयत् ।
इदं स्वादु हविष्यं च सामिषं चान्नमाहृतम् ॥ ७.६५.२५ ॥
Er reichte dem König Menschenfleisch und sagte: Dies ist schmackhafte, reine Speise, mit Fleisch gebracht.
7.65.26
स भोजनं वसिष्ठाय पत्न्या सार्धमुपाहरत् ।
मदयन्त्या नरव्याघ्र सामिषं रक्षसा हृतम् ॥ ७.६५.२६ ॥
Er brachte das Mahl für Vasiṣṭha zusammen mit dessen Gattin; o Tiger unter den Menschen, es war Speise mit Fleisch, vom Rākṣasa durch Madayantī gebracht.
7.65.27
ज्ञात्वा तदामिषं विप्रो मानुषं भाजनं गतम् ।
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.६५.२७ ॥
Als der Brahmane erfuhr, dass das Fleisch in einem menschlichen Gefäß gereicht worden war, ergriff ihn großer Zorn, und er begann zu sprechen.
7.65.28
यस्मात्त्वं भोजनं राजन्ममैतद्दातुमिच्छसि ।
तस्माद्भोजनमेतत्ते भविष्यति न संशयः ॥ ७.६५.२८ ॥
Weil du mir dieses Mahl geben willst, o König, wird dieses Mahl dein sein; daran ist kein Zweifel.
7.65.29
ततः क्रुद्धस्तु सौदासस्तोयं जग्राह पाणिना ।
वसिष्ठं शप्तुमारेभे भार्या चैनमवारयत् ॥ ७.६५.२९ ॥
Da nahm Saudāsa, voller Zorn, Wasser in die Hand und begann Vasiṣṭha zu verfluchen; seine Gattin hielt ihn zurück.
7.65.30
राजन्प्रभुर्यतो ऽस्माकं वसिष्ठो भगवानृषिः ।
प्रतिशप्तुं न शक्तस्त्वं देवतुल्यं पुरोधसम् ॥ ७.६५.३० ॥
O König, unser Herr ist der ehrwürdige Weise Vasiṣṭha; du bist nicht imstande, den Hauspriester, gleich einem Gott, im Gegenzug zu verfluchen.
7.65.31
ततः क्रोधमयं तोयं तेजोबलसमन्वितम् ।
व्यसर्जयत धर्मात्मा ततः पादौ सिषेच च ॥ ७.६५.३१ ॥
Da ließ der rechtschaffene Seelenmensch Wasser fließen, erfüllt von Zorn und ausgestattet mit der Kraft der asketischen Glut, und besprengte damit beide Füße des Königs.
7.65.32
तेनास्य राज्ञस्तौ पादौ तदा कल्माषतां गतौ ।
तदाप्रभृति राजा ऽसौ सौदासः सुमहायशाः ।
कल्माषपादः संवृत्तः ख्यातश्चैव तथा नृपः ॥ ७.६५.३२ ॥
Durch jenes Wasser wurden beide Füße des Königs sogleich gefleckt; von da an wurde jener König, der ruhmreiche Saudāsa, unter dem Namen Kalmāṣapāda, der mit den gefleckten Füßen, bekannt.
7.65.33
स राजा सह पत्न्या वै प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ।
पुनर्वसिष्ठं प्रोवाच यदुक्तं ब्रह्मरूपिणा ॥ ७.६५.३३ ॥
Jener König, sich wieder und wieder mit seiner Gattin verneigend, sprach erneut zu Vasiṣṭha, was der Brahman-gestaltige gesagt hatte.
7.65.34
तच्छ्रुत्वा पार्थिवेन्द्रस्य रक्षसा विकृतं च तत् ।
पुनः प्रोवाच राजानं वसिष्ठः पुरुषर्षभम् ॥ ७.६५.३४ ॥
Als Vasiṣṭha jene Rede des Königs der Könige gehört hatte und dass sie durch einen Rākṣasa verzerrt worden war, sprach er erneut zu jenem König, dem besten der Männer.
7.65.35
मया रोषपरीतेन यदिदं व्याहृतं वचः ।
नैतच्छक्यं वृथा कर्तुं प्रदास्यामि च ते वरम् ॥ ७.६५.३५ ॥
Was ich in diesem Wort, von Zorn übermannt, gesagt habe, kann nicht ungeschehen gemacht werden; doch werde ich dir eine Gunst gewähren.
7.65.36
कालो द्वादश वर्षाणि शापस्यान्तो भविष्यति ।
मत्प्रासादाच्च राजेन्द्र व्यतीतं न स्मरिष्यसि ॥ ७.६५.३६ ॥
Zwölf Jahre Zeit wird das Ende des Fluchs sein; und, o Herr der Könige, durch meine Gunst wirst du nicht erinnern, was vergangen ist.
7.65.37
एवं स राजा तं शापमुपभुज्यारिसूदनः ।
प्रतिलेभे पुना राज्यं प्रजाश्चैवान्वपालयत् ॥ ७.६५.३७ ॥
So erduldete jener König, Vernichter der Feinde, den Fluch, gewann sein Reich zurück und beschützte wieder seine Untertanen.
7.65.38
तस्य कल्माषपादस्य यज्ञस्यायतनं शुभम् ।
आश्रमस्य समीपे ऽस्य यन्मां पृच्छसि राघव ॥ ७.६५.३८ ॥
Der glückverheißende Ort des Opfers Kalmāṣapādas liegt nahe dieser Einsiedelei, o Rāghava, wonach du mich fragst.
7.65.39
तस्य तां पार्थिवेन्द्रस्य कथां श्रुत्वा सुदारुणाम् ।
विवेश पर्णशालायां महर्षिमभिवाद्य च ॥ ७.६५.३९ ॥
Nachdem er jene überaus schreckliche Geschichte des Herrn der Könige gehört hatte und den großen Weisen gegrüßt hatte, trat er in die Blätterhütte ein.