வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.65
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.65.1
प्रस्थाप्य च बलं सर्वं मासमात्रोषितः पथि ।
एक एवाशु शत्रुघ्नो जगाम त्वरितं तदा ॥ ७.६५.१ ॥
படையனைத்தையும் அனுப்பிவிட்டு, வழியில் ஒரு மாதம் மட்டும் தங்கி, அப்போது சத்ருக்னன் தனியாகவே விரைவாகச் சென்றான்.
7.65.2
द्विरात्रमन्तरे शूर उष्य राघवनन्दनः ।
वाल्मीकेराश्रमं पुण्यमगच्छद्वासमुत्तमम् ॥ ७.६५.२ ॥
இரண்டு இரவுகள் இடையில் தங்கி, அந்த வீர ராகவ-நந்தனன் வால்மீகியின் புனிதமான ஆசிரமத்திற்கு உயர்ந்த தங்குமிடமாகச் சென்றான்.
7.65.3
सो ऽभिवाद्य महात्मानं वाल्मीकिं मुनिसत्तमम् ।
कृताञ्जलिरथो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह ॥ ७.६५.३ ॥
அவர் மகாத்மாவான வால்மீகி முனிவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி, கைகூப்பி நின்று இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.65.4
भगवन्वस्तुमिच्छामि गुरोः कृत्यादिहागतः ।
श्वः प्रभाते गमिष्यामि प्रतीचीं वारुणीं दिशम् ॥ ७.६५.४ ॥
பகவானே, நான் இங்கே தங்க விரும்புகிறேன்; குருவின் கடமையின் பொருட்டு இங்கு வந்தேன். நாளை விடியற்காலையில் மேற்கு திசையை நோக்கிச் செல்வேன்.
7.65.5
शत्रुघ्नस्य वचः श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
प्रत्युवाच महात्मानं स्वागतं ते महायशः ॥ ७.६५.५ ॥
சத்ருக்னனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர் புன்னகைத்து, அந்த மகாத்மாவிடம் பதிலளித்தார்: மகா புகழுடையவனே, உனக்கு நல்வரவு.
7.65.6
स्वमाश्रममिदं सौम्य राघवाणां कुलस्य हि ।
आसनं पाद्यमर्ध्यं च निर्विशङ्कः प्रतीच्छ मे ॥ ७.६५.६ ॥
சௌம்யனே, இந்த ஆசிரமம் ராகவ குலத்தவருக்கு உரியதுதான். எவ்விதத் தயக்கமும் இன்றி என்னிடமிருந்து ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம் ஆகியவற்றை ஏற்றுக்கொள்.
7.65.7
प्रतिगृह्य तदा पूजां फलमूलं च भोजनम् ।
भक्षयामास काकुत्स्थस्तृप्तिं च परमां गतः ॥ ७.६५.७ ॥
அப்போது மரியாதையை ஏற்றுக்கொண்டு, பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உணவாக காகுத்ஸ்தன் உண்டான்; மிகுந்த திருப்தியை அடைந்தான்.
7.65.8
स भुक्त्वा फलमूलं च महर्षिं तमुवाच ह ।
इयं यज्ञविभूतिस्ते कस्याश्रमसमीपतः ॥ ७.६५.८ ॥
பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, அந்த மகரிஷியிடம் அவன் சொன்னான்: "உன் யாகச் செல்வம் இங்கே, யாருடைய ஆசிரமத்தின் அருகில் உள்ளது?"
7.65.9
तत्तस्य भाषितं श्रुत्वा वाल्मीकिर्वाक्यमब्रवीत् ।
शत्रुघ्न शृणु यस्येदं बभूवायतनं पुरा ॥ ७.६५.९ ॥
அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட வால்மீகி பின்வருமாறு கூறினார்: "சத்ருக்னா, கேள்; முன்பு இது யாருடைய வாசஸ்தலமாக இருந்தது என்று."
7.65.10
युष्माकं पूर्वको राजा सौदासस्तस्य भूपतेः ।
पुत्रो वीरसहो नाम वीर्यवानतिधार्मिकः ॥ ७.६५.१० ॥
உங்கள் முன்னோனான அரசன் சௌதாசன்; அந்த மன்னனின் மகன் வீரசஹன் என்ற பெயரில், வலிமையும் மிக்க தர்மமும் உடையவன்.
7.65.11
स बाल एव सौदासो मृगयामुपचक्रमे ।
चञ्चूर्यमाणं ददृशे स शूरो राक्षसद्वयम् ॥ ७.६५.११ ॥
சௌதாசன் சிறுவனாக இருக்கும்போதே வேட்டையைத் தொடங்கினான்; அந்த வீரன் சுற்றித் திரியும் இரண்டு அரக்கர்களைக் கண்டான்.
7.65.12
शार्दूलरूपिणौ घोरौ मृगान्बहुसहस्रशः ।
भक्षमाणावसन्तुष्टौ पर्याप्तिं नैव जग्मतुः ॥ ७.६५.१२ ॥
புலி வடிவம் கொண்ட இரண்டு பயங்கர அரக்கர்கள், ஆயிரக்கணக்கான மான்களை உண்டும் திருப்தி அடையாமல் இருந்தனர்.
7.65.13
स तु तौ राक्षसौ दृष्ट्वा निर्मृगं च वनं कृतम् ।
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो जघानैकं महेषुणा ॥ ७.६५.१३ ॥
அவன் அந்த இரு அரக்கர்களையும் கண்டு, காடு மான்கள் அற்றதாக ஆனதைக் கண்டு, பெரும் கோபத்தால் நிறைந்து ஒருவனை பெரும் அம்பால் தாக்கினான்.
7.65.14
विनिपात्य तमेकं तु सौदासः पुरुषर्षभः ।
विज्वरो विगतामार्षो हतं रक्षो ह्युदैक्षत ॥ ७.६५.१४ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனான சௌதாசன், அந்த ஒருவனை வீழ்த்தி, காய்ச்சலும் கோபமும் நீங்கி, கொல்லப்பட்ட அரக்கனைப் பார்த்தான்.
7.65.15
निरीक्षमाणं तं दृष्ट्वा सहायं तस्य रक्षसः ।
सन्तापमकरोद्घोरं सौदासं चेदमब्रवीत् ॥ ७.६५.१५ ॥
அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த அரக்கனின் துணையை அவன் கண்டு, சௌதாசனுக்குப் பெரும் துயரை உண்டாக்கி இவ்வாறு சொன்னான்.
7.65.16
यस्मादनपराधं त्वं सहायं मम जघ्निवान् ।
तस्मात्तवापि पापिष्ठ प्रदास्यामि प्रतिक्रियाम् ॥ ७.६५.१६ ॥
குற்றமின்றி என் துணையைக் கொன்றதால், பாவிகளில் மிகக் கொடியவனே, உனக்கும் நான் பதில் தண்டனை அளிப்பேன்.
7.65.17
एवमुक्त्वा तु तद्राक्षस्तत्रैवान्तरधीयत ।
कालपर्याययोगेन राजा मित्रसहो ऽभवत् ॥ ७.६५.१७ ॥
இவ்வாறு சொல்லி அந்த அரக்கன் அங்கேயே மறைந்தான்; காலத்தின் சுழற்சியால் அவன் மித்ரசஹ அரசனானான்.
7.65.18
राजापि यजते यज्ञमस्याश्रमसमीपतः ।
अश्वमेधं महायज्ञं तं वसिष्ठो ऽभ्यपालयत् ॥ ७.६५.१८ ॥
அரசனும் அவனுடைய ஆசிரமத்திற்கு அருகில் அசுவமேதம் என்னும் பெரும் யாகத்தைச் செய்துகொண்டிருந்தான்; வசிட்டர் அந்த யாகத்தைக் காத்தார்.
7.65.19
तत्र यज्ञो महानासीद्बहुवर्षगणायुतः ।
समृद्धः परया लक्ष्म्या देवयज्ञसमो ऽभवत् ॥ ७.६५.१९ ॥
அங்கே ஒரு பெரிய யாகம் நடந்தது; பல ஆண்டுகள், பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் நீடித்தது. அது உயர்ந்த செல்வத்தால் செழித்து, தேவர்களின் யாகத்திற்கு இணையானது.
7.65.20
अथावसाने यज्ञस्य पूर्ववैरमनुस्मरन् ।
वसिष्ठरूपी राजानमिति होवाच राक्षसः ॥ ७.६५.२० ॥
பின்னர் யாகத்தின் முடிவில், முந்தைய பகையை நினைவுகூர்ந்த அரக்கன் வசிஷ்டரின் உருவம் கொண்டு அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
7.65.21
अस्य यज्ञस्य जातो ऽन्तः सामिषं भोजनं मम ।
दीयतामिह शीघ्रं वै नात्र कार्या विचारणा ॥ ७.६५.२१ ॥
இந்த யாகம் முடிந்துவிட்டது; எனக்கு இங்கே விரைவில் இறைச்சியுடன் கூடிய உணவு வழங்கப்படட்டும். இதில் ஆலோசனைக்கு இடமில்லை.
7.65.22
तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं रक्षसा ब्रह्मरूपिणा ।
भक्ष्यसंस्कारकुशलमुवाच पृथिवीपतिः ॥ ७.६५.२२ ॥
பிராமண உருவம் கொண்ட அரக்கன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, உணவு சமைப்பதில் வல்லவனான அரசன் கூறினான்.
7.65.23
हविष्यं सामिषं स्वादु यथा भवति भोजनम् ।
तथा कुरुष्व शीघ्रं वै परितुष्येद्यथा गुरुः ॥ ७.६५.२३ ॥
ஹவிஷ்யமான, இறைச்சியுடன் கூடிய, சுவையான உணவு எப்படி அமையுமோ அப்படிச் செய்; விரைவில் செய், குரு நிறைவடையட்டும்.
7.65.24
शासनात्पार्थिवेन्द्रस्य सूदः सम्भ्रान्तमानसः ।
स राक्षसः पुनस्तत्र सूदवेषमथाकरोत् ॥ ७.६५.२४ ॥
அரசனின் ஆணைப்படி, கலங்கிய மனத்துடன் சமையற்காரன் சென்றான். அப்போது அந்த அரக்கன் மீண்டும் அங்கே சமையற்காரன் வேடத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
7.65.25
स मानुषमथो मांसं पार्थिवाय न्यवेदयत् ।
इदं स्वादु हविष्यं च सामिषं चान्नमाहृतम् ॥ ७.६५.२५ ॥
அவன் அரசனுக்கு மனித மாம்சத்தை அளித்தான்; இது சுவையானதும் ஹவிஸ்யமானதுமான, மாம்சத்துடன் கொண்டுவரப்பட்ட உணவு என்றான்.
7.65.26
स भोजनं वसिष्ठाय पत्न्या सार्धमुपाहरत् ।
मदयन्त्या नरव्याघ्र सामिषं रक्षसा हृतम् ॥ ७.६५.२६ ॥
அவன் வசிஷ்டருக்காக அவருடைய மனைவியுடன் உணவைக் கொண்டுவந்தான்; ஆண்களில் சிறந்தவனே, மதயந்தியின் வழியாக ராக்ஷசனால் மாம்சத்துடன் கொண்டுவரப்பட்ட உணவு அது.
7.65.27
ज्ञात्वा तदामिषं विप्रो मानुषं भाजनं गतम् ।
क्रोधेन महता ऽ ऽविष्टो व्याहर्तुमुपचक्रमे ॥ ७.६५.२७ ॥
அந்த மாம்சம் மனித பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று அறிந்த பிராமணர் பெரும் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு பேசத் தொடங்கினார்.
7.65.28
यस्मात्त्वं भोजनं राजन्ममैतद्दातुमिच्छसि ।
तस्माद्भोजनमेतत्ते भविष्यति न संशयः ॥ ७.६५.२८ ॥
ஏனெனில் அரசே, இந்த உணவை எனக்குக் கொடுக்க நீ விரும்புகிறாய்; ஆகவே இந்த உணவு உன்னுடையதாகவே ஆகும், இதில் ஐயமில்லை.
7.65.29
ततः क्रुद्धस्तु सौदासस्तोयं जग्राह पाणिना ।
वसिष्ठं शप्तुमारेभे भार्या चैनमवारयत् ॥ ७.६५.२९ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த சௌதாசன் கையில் நீரை எடுத்து வசிஷ்டரை சபிக்கத் தொடங்கினான்; அவனுடைய மனைவி அவனைத் தடுத்தாள்.
7.65.30
राजन्प्रभुर्यतो ऽस्माकं वसिष्ठो भगवानृषिः ।
प्रतिशप्तुं न शक्तस्त्वं देवतुल्यं पुरोधसम् ॥ ७.६५.३० ॥
அரசே, எங்கள் தலைவர் பகவான் வசிஷ்ட முனிவர்; தேவனுக்கு நிகரான புரோகிதரை நீ பதிலுக்குச் சபிக்க இயலாது.
7.65.31
ततः क्रोधमयं तोयं तेजोबलसमन्वितम् ।
व्यसर्जयत धर्मात्मा ततः पादौ सिषेच च ॥ ७.६५.३१ ॥
பின்னர் தர்மாத்மா கோபத்தால் நிறைந்ததும் தவ ஒளியும் வலிமையும் கொண்டதுமான நீரை விட்டார்; பின்பு அதனால் அவருடைய இரு பாதங்களையும் நனைத்தார்.
7.65.32
तेनास्य राज्ञस्तौ पादौ तदा कल्माषतां गतौ ।
तदाप्रभृति राजा ऽसौ सौदासः सुमहायशाः ।
कल्माषपादः संवृत्तः ख्यातश्चैव तथा नृपः ॥ ७.६५.३२ ॥
அதனால் அந்த அரசனின் இரு பாதங்களும் அப்போதே புள்ளிகளுடையதாயின; அன்றிலிருந்து அந்த மிகுபுகழ் சௌதாசன் கல்மாஷபாதன் என்று அறியப்பட்ட அரசனானான்.
7.65.33
स राजा सह पत्न्या वै प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः ।
पुनर्वसिष्ठं प्रोवाच यदुक्तं ब्रह्मरूपिणा ॥ ७.६५.३३ ॥
அந்த அரசன் மனைவியுடன் பலமுறை வணங்கி, பிரம்மரூபியான முனிவர் கூறியதை மீண்டும் வசிஷ்டரிடம் சொன்னான்.
7.65.34
तच्छ्रुत्वा पार्थिवेन्द्रस्य रक्षसा विकृतं च तत् ।
पुनः प्रोवाच राजानं वसिष्ठः पुरुषर्षभम् ॥ ७.६५.३४ ॥
அந்த அரசமன்னனின் சொல்லையும், அரக்கனால் அது திரிந்ததையும் கேட்ட வசிஷ்டர், அந்த நரச்ரேஷ்டனான அரசனுக்கு மீண்டும் கூறினார்.
7.65.35
मया रोषपरीतेन यदिदं व्याहृतं वचः ।
नैतच्छक्यं वृथा कर्तुं प्रदास्यामि च ते वरम् ॥ ७.६५.३५ ॥
கோபத்தால் சூழப்பட்ட நான் சொன்ன இந்தச் சொல்லை வீணாக்குவது இயலாது; ஆனாலும் உனக்கு ஒரு வரம் தருவேன்.
7.65.36
कालो द्वादश वर्षाणि शापस्यान्तो भविष्यति ।
मत्प्रासादाच्च राजेन्द्र व्यतीतं न स्मरिष्यसि ॥ ७.६५.३६ ॥
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழியும்; அப்போது சாபம் முடியும். ராஜேந்திரா! என் அருளால் கடந்தவற்றை நீ நினைவுகூர மாட்டாய்.
7.65.37
एवं स राजा तं शापमुपभुज्यारिसूदनः ।
प्रतिलेभे पुना राज्यं प्रजाश्चैवान्वपालयत् ॥ ७.६५.३७ ॥
இவ்வாறு அந்த அரசன், பகைவரை அழிப்பவன், அந்தச் சாபத்தை அனுபவித்த பின் மீண்டும் தன் அரசை அடைந்து குடிமக்களைக் காத்தான்.
7.65.38
तस्य कल्माषपादस्य यज्ञस्यायतनं शुभम् ।
आश्रमस्य समीपे ऽस्य यन्मां पृच्छसि राघव ॥ ७.६५.३८ ॥
கல்மாஷபாதனின் அந்த யாகத்தின் மங்கலமான இடம் இந்த ஆசிரமத்தின் அருகில் உள்ளது; ஓ ராகவா, அதைப் பற்றித்தான் நீ என்னிடம் கேட்கிறாய்.
7.65.39
तस्य तां पार्थिवेन्द्रस्य कथां श्रुत्वा सुदारुणाम् ।
विवेश पर्णशालायां महर्षिमभिवाद्य च ॥ ७.६५.३९ ॥
அந்த மன்னர்களின் தலைவனின் மிகக் கொடிய கதையைக் கேட்டு, மகரிஷிக்கு வணக்கம் செலுத்தி, அவன் இலைக் குடிலுக்குள் நுழைந்தான்.