வால்மீகி ராமாயணம் · சர்க்கம் 7.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.72.1
तं शयानं नरव्याघ्रं निद्रा नाभ्यागमत्तदा ।
चिन्तयन्तमनेकार्थं रामगीतमनुत्तमम् ॥ ७.७२.१ ॥
நரவியாக்கிரமான அவன் படுத்திருந்தபோதும் அப்போது தூக்கம் அவனை அணுகவில்லை; ராமனின் அந்த ஒப்பற்ற பாடலின் பல பொருள்களை அவன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்.
7.72.2
तस्य शब्दं सुमधुरं तन्त्रीलयसमन्वितम् ।
श्रुत्वा रात्रिर्जगामाशु शत्रुघ्नस्य महात्मनः ॥ ७.७२.२ ॥
யாழின் தாளத்துடன் கூடிய அவனுடைய மிகவும் இனிய ஒலியைக் கேட்டு, மகாத்மா சத்ருக்னனின் இரவு விரைவில் கழிந்தது.
7.72.3
तस्यां निशायां व्युष्टायां कृत्वा पौर्वाह्णिकं क्रमम् ।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं शत्रुघ्नो मुनिपुङ्गवम् ॥ ७.७२.३ ॥
அந்த இரவு விடிந்தபின் முற்பகல் கடமையை முடித்து, சத்ருக்னன் கைகூப்பி முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
7.72.4
भगवन्द्रष्टुमिच्छामि राघवं रघुनन्दनम् ।
त्वया ऽनुज्ञातुमिच्छामि सहैभिः संशितव्रतैः ॥ ७.७२.४ ॥
பகவானே, ரகுநந்தனனான ராகவனைக் காண விரும்புகிறேன். இந்த கடுமையான விரதம் கொண்டவர்களுடன் செல்ல உங்கள் அனுமதியை விரும்புகிறேன்.
7.72.5
इत्येवंवादिनं तं तु शत्रुघ्नं शत्रुतापनम् ।
वाल्मीकिः सम्परिष्वज्य विससर्ज च राघवम् ॥ ७.७२.५ ॥
இவ்வாறு பேசிய எதிரிகளை வாட்டும் சத்ருக்னனை வால்மீகி தழுவி, ராகவனிடம் அனுப்பினார்.
7.72.6
सो ऽभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं रथमारुह्य सुप्रभम् ।
अयोध्यामगमत्तूर्णं राघवोत्सुकदर्शनः ॥ ७.७२.६ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவரை வணங்கி, ஒளிவீசும் தேரில் ஏறி, ராகவனைக் காணும் ஆவலுடன் அவன் விரைவில் அயோத்தியை நோக்கிச் சென்றான்.
7.72.7
स प्रविष्टः पुरीं रम्यां श्रीमानिक्ष्वाकुनन्दनः ।
प्रविवेश महाबाहुर्यत्र रामो महाद्युतिः ॥ ७.७२.७ ॥
இக்ஷ்வாகுவின் மகிழ்ச்சியான அந்த மகிமைமிகு வீரன், பெருந்தோள் கொண்டவன், அழகிய அந்நகரில் நுழைந்தான்; அங்கே மகாதேஜஸ்வியான ராமன் இருந்தான்.
7.72.8
स रामं मन्त्रिमध्यस्थं पूर्णचन्द्रनिभाननम् ।
पश्यन्नमरमध्यस्थं सहस्रनयनं यथा ॥ ७.७२.८ ॥
அமைச்சர்களின் நடுவே அமர்ந்திருந்த, முழுநிலவு போன்ற முகம் கொண்ட ராமனை அவன் கண்டான்; தேவர்களின் நடுவே அமர்ந்திருக்கும் ஆயிரங்கண்ணனை (இந்திரனை) போல.
7.72.9
सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं रामं सत्यपराक्रमम् ॥ ७.७२.९ ॥
தேஜஸால் ஒளிவீசும் மகாத்மாவை வணங்கி, கைகூப்பியவனாய், உண்மைப் பராக்கிரமம் கொண்ட ராமனிடம் அவன் வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
7.72.10
यदाज्ञप्तं महाराज सर्वं तत्कृतवानहम् ।
हतः स लवणः पापः पुरी चास्य निवेशिता ॥ ७.७२.१० ॥
மகாராஜாவே, எது கட்டளையிடப்பட்டதோ அதை எல்லாம் நான் செய்து முடித்தேன். பாவியான அந்த லவணன் கொல்லப்பட்டான்; அவனுடைய நகரம் நிறுவப்பட்டது.
7.72.11
द्वादशैते गता वर्षास्त्वां विना रघुनन्दन ।
नोत्सहेयमहं वस्तुं त्वया विरहितो नृप ॥ ७.७२.११ ॥
ரகுநந்தனே, உன்னை விட்டு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழிந்தன. அரசே, உன்னிடமிருந்து பிரிந்து நான் இங்கு வாழ விரும்பவில்லை.
7.72.12
स मे प्रसादं काकुत्स्थ कुरुष्वामितविक्रम ।
मातृहीनो यथा वत्सो न चिरं प्रवसाम्यहम् ॥ ७.७२.१२ ॥
காகுத்ஸா, அளவற்ற பராக்கிரமம் கொண்டவனே, எனக்கு அருள் புரிவாயாக. தாயை இழந்த கன்று நீண்ட நேரம் பிரிந்திருக்காதது போல, நானும் நீண்ட காலம் பிரிந்திருக்கக் கூடாது.
7.72.13
एवं ब्रुवाणं शत्रुघ्नं परिष्वज्येदमब्रवीत् ।
मा विषादं कृथाः शूर नैतत्क्षत्रियचेष्टितम् ॥ ७.७२.१३ ॥
இவ்வாறு பேசிய சத்ருக்னனை அணைத்துக்கொண்டு அவர் இவ்வாறு கூறினார்: ஓ வீரனே, துயரம் கொள்ளாதே; இது க்ஷத்திரியனின் செயல் அல்ல.
7.72.14
नावसीदन्ति राजानो विप्रवासेषु राघव ।
प्रजा नः परिपाल्या हि क्षत्रधर्मेण राघव ॥ ७.७२.१४ ॥
ஓ ராகவா, அந்தணர்கள் நாடு கடத்தப்படும் போது அரசர்கள் துயருறுவதில்லை; ஓ ராகவா, க்ஷத்திரிய தர்மத்தின்படி நம் குடிமக்களைக் காக்க வேண்டும்.
7.72.15
काले काले तु मां वीर अयोध्यामवलोकितुम् ।
आगच्छ त्वं नरश्रेष्ठ गन्तासि च पुरं तव ॥ ७.७२.१५ ॥
ஓ வீரா, அவ்வப்போது என்னைக் காண அயோத்திக்கு வா; ஓ நரச்ரேஷ்டா, உனக்குரிய நகரத்திற்கும் நீ செல்வாய்.
7.72.16
ममापि त्वं सुदयितः प्राणैरपि न संशयः ।
अवश्यं करणीयं च राज्यस्य परिपालनम् ॥ ७.७२.१६ ॥
உயிரைக் காட்டிலும் நீ எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன் என்பதில் சந்தேகமில்லை; அரசின் பாதுகாப்பை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்.
7.72.17
तस्मात्त्वं वस काकुत्स्थ सप्तरात्रमिहावस ।
ऊर्ध्वं गन्तासि मधुरां सभृत्यबलवाहनः ॥ ७.७२.१७ ॥
ஆகையால் ஓ காகுத்ஸ்தா, நீ இங்கே ஏழு இரவுகள் தங்கு; பின்னர் பணியாட்கள், படை, வாகனங்களுடன் மதுராவுக்குச் செல்வாய்.
7.72.18
रामस्यैतद्वचः श्रुत्वा धर्मयुक्तं मनोगतम् ।
शत्रुघ्नो दीनया वाचा बाढमित्येव चाब्रवीत् ॥ ७.७२.१८ ॥
ராமனின் தர்மத்திற்கு ஏற்ற, உள்ளக்கருத்து கொண்ட இந்த வார்த்தையைக் கேட்ட சத்ருக்னன் தாழ்ந்த குரலில் 'சரி' என்று கூறினான்.
7.72.19
सप्तरात्रं च काकुत्स्थो राघवस्य यथाज्ञया ।
उष्य तत्र महेष्वासो गमनायोपचक्रमे ॥ ७.७२.१९ ॥
ராகவனின் கட்டளைப்படி, மகா வில்லாளியான காகுத்ஸ்தன் அங்கே ஏழு இரவுகள் தங்கி, புறப்படத் தொடங்கினான்.
7.72.20
आमन्त्र्य तु महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् ।
भरतं लक्ष्मणं चैव महारथमुपारुहत् ॥ ७.७२.२० ॥
உண்மை வீரியமுள்ள மகாத்மா ராமனையும், பரதனையும், லக்ஷ்மணனையும் வணங்கி விடைபெற்று, அவர் மகாரதத்தில் ஏறினான்.
7.72.21
दूरमाभ्यामनुगतो लक्ष्मणेन महात्मना ।
भरतेन च शत्रुघ्नो जगामाशु पुरं ततः ॥ ७.७२.२१ ॥
மகாத்மா லக்ஷ்மணனும் பரதனும் வெகுதூரம் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; பின்னர் சத்ருக்னன் விரைவாக அங்கிருந்து நகரத்திற்குச் சென்றான்.