ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 10.122
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.122.1
वसुं॒ न चि॒त्रम॑हसं गृणीषे वा॒मं शेव॒मति॑थिमद्विषे॒ण्यम् ।
स रा॑सते शु॒रुधो॑ वि॒श्वधा॑यसो अ॒ग्निर्होता॑ गृ॒हप॑तिः सु॒वीर्य॑म् ॥
ତେଜୋମୟ ବସୁ ପରି, ପ୍ରିୟ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଅଦ୍ବେଷଣୀୟ ଅତିଥି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ। ସେ ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବପୋଷକ ଦାତାମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତୁ; ଅଗ୍ନି ହୋତା ଓ ଗୃହପତି; ସେ ଉତ୍ତମ ବୀର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।
10.122.2
जु॒षा॒णो अ॑ग्ने॒ प्रति॑ हर्य मे॒ वचो॒ विश्वा॑नि वि॒द्वान्व॒युना॑नि सुक्रतो ।
घृत॑निर्णि॒ग्ब्रह्म॑णे गा॒तुमेर॑य॒ तव॑ दे॒वा अ॑जनय॒न्ननु॑ व्र॒तम् ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମୋର ବାଣୀ ଗ୍ରହଣ କର; ହେ ସୁମତି, ସବୁ ପଥ ଜାଣି ବ୍ରହ୍ମ (ସ୍ତୁତି) ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରେରଣ କର। ହେ ଘୃତସ୍ରାବୀ, ତୁମ ବ୍ରତ ଅନୁସାରେ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
10.122.3
स॒प्त धामा॑नि परि॒यन्नम॑र्त्यो॒ दाश॑द्दा॒शुषे॑ सु॒कृते॑ मामहस्व ।
सु॒वीरे॑ण र॒यिणा॑ग्ने स्वा॒भुवा॒ यस्त॒ आन॑ट्स॒मिधा॒ तं जु॑षस्व ॥
ସାତ ଧାମରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଅମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଦାତା ଓ ସତ୍କର୍ମୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ବୀର ସନ୍ତାନ ଓ ଧନ ସହିତ, ସ୍ୱୟମ୍ଭୂ ତୁମ ନିକଟକୁ ସମିଧ ନେଇ ଆସିଥିବା ଲୋକକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
10.122.4
य॒ज्ञस्य॑ के॒तुं प्र॑थ॒मं पु॒रोहि॑तं ह॒विष्म॑न्त ईळते स॒प्त वा॒जिन॑म् ।
शृ॒ण्वन्त॑म॒ग्निं घृ॒तपृ॑ष्ठमु॒क्षणं॑ पृ॒णन्तं॑ दे॒वं पृ॑ण॒ते सु॒वीर्य॑म् ॥
ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଥମ ଧ୍ୱଜା, ପୁରୋହିତ, ବାଜୀ (ବଳବାନ) ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବିଷ୍ମାନମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି — ସାତଜଣ। ଶୁଣୁଥିବା, ଘୃତପୃଷ୍ଠ, ବର୍ଷଣକାରୀ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି।
10.122.5
त्वं दू॒तः प्र॑थ॒मो वरे॑ण्यः॒ स हू॒यमा॑नो अ॒मृता॑य मत्स्व ।
त्वां म॑र्जयन्म॒रुतो॑ दा॒शुषो॑ गृ॒हे त्वां स्तोमे॑भि॒र्भृग॑वो॒ वि रु॑रुचुः ॥
ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୂତ; ଆହ୍ୱାନ ହେଲେ ଅମରତ୍ୱ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ। ମରୁତମାନେ ଦାତାଙ୍କ ଗୃହରେ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ; ଭୃଗୁମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ତୁମକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କଲେ।
10.122.6
इषं॑ दु॒हन्त्सु॒दुघां॑ वि॒श्वधा॑यसं यज्ञ॒प्रिये॒ यज॑मानाय सुक्रतो ।
अग्ने॑ घृ॒तस्नु॒स्त्रिर्ऋ॒तानि॒ दीद्य॑द्व॒र्तिर्य॒ज्ञं प॑रि॒यन्त्सु॑क्रतूयसे ॥
ହେ ସୁମତି ଅଗ୍ନି, ଯଜମାନ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର ଓ ସହଜରେ ଦୁଗ୍ଧ ଦେଉଥିବା ଅନ୍ନ ଦୋହନକାରୀ, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ ଓ ସର୍ବପୋଷକ। ହେ ଘୃତସ୍ନୁ ଅଗ୍ନି, ତିନିଥର ଋତସମୂହକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ବେଦିରେ ଦୀପ୍ତି ପାଇ, ଯଜ୍ଞରେ ବିଚରଣ କରି, ତୁମେ ଉତ୍ତମ ସଂକଳ୍ପବାନ।
10.122.7
त्वामिद॒स्या उ॒षसो॒ व्यु॑ष्टिषु दू॒तं कृ॑ण्वा॒ना अ॑यजन्त॒ मानु॑षाः ।
त्वां दे॒वा म॑ह॒याय्या॑य वावृधु॒राज्य॑मग्ने निमृ॒जन्तो॑ अध्व॒रे ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ଏହି ଊଷାର ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଦୂତ କରି ପୂଜା କଲେ; ଦେବତାମାନେ ମହାନ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ଯଜ୍ଞରେ ଘିଅରେ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରି।
10.122.8
नि त्वा॒ वसि॑ष्ठा अह्वन्त वा॒जिनं॑ गृ॒णन्तो॑ अग्ने वि॒दथे॑षु वे॒धसः॑ ।
रा॒यस्पोषं॒ यज॑मानेषु धारय यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥
ହେ ଅଗ୍ନି, ବଶିଷ୍ଠ ବଂଶୀୟ ଋଷିମାନେ ବଳବାନ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି ଆହ୍ୱାନ କଲେ; ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯଜମାନମାନଙ୍କୁ ଧନ ଓ ପୋଷଣ ଦିଅ; ତୁମେ ସମସ୍ତେ ସଦା କଲ୍ୟାଣରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।