ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 5.13

5.13.1

अर्च॑न्तस्त्वा हवाम॒हेऽर्च॑न्तः॒ समि॑धीमहि ।
अग्ने॒ अर्च॑न्त ऊ॒तये॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତି କରି ଆମେ ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ସ୍ତୁତି କରି ଆମେ ତୁମକୁ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ; ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତି କରି (ଆମେ) ରକ୍ଷା ପାଇଁ (ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ)।

अ॒ग्ने स्तोमं॑ मनामहे सि॒ध्रम॒द्य दि॑वि॒स्पृशः॑ ।
दे॒वस्य॑ द्रविण॒स्यवः॑ ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଆମେ ତୁମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶ ଛୁଇଁବା ସ୍ତୁତି କରୁ; ହେ ଦେବ, ଧନ ଇଚ୍ଛା କରି (ଏହି ସ୍ତୁତି କରୁ)।

अ॒ग्निर्जु॑षत नो॒ गिरो॒ होता॒ यो मानु॑षे॒ष्वा ।
स य॑क्ष॒द्दैव्यं॒ जन॑म् ॥

ଅଗ୍ନି ଆମର ସ୍ତୋତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ ହୋତା ଦୈବୀ ଜନମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତୁ।

त्वम॑ग्ने स॒प्रथा॑ असि॒ जुष्टो॒ होता॒ वरे॑ण्यः ।
त्वया॑ य॒ज्ञं वि त॑न्वते ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବିସ୍ତୃତ; ତୁମେ ପ୍ରିୟ, ହୋତା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା (ଲୋକେ) ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି।

त्वाम॑ग्ने वाज॒सात॑मं॒ विप्रा॑ वर्धन्ति॒ सुष्टु॑तम् ।
स नो॑ रास्व सु॒वीर्य॑म् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଅତି ବଳ ଦାତା ତୁମକୁ, ସୁପ୍ରଶଂସିତ ତୁମକୁ, ବିପ୍ରମାନେ ବଢ଼ାନ୍ତି; ସେହି ତୁମେ ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀର ସନ୍ତାନ ଦିଅ।

अग्ने॑ ने॒मिर॒राँ इ॑व दे॒वांस्त्वं प॑रि॒भूर॑सि ।
आ राध॑श्चि॒त्रमृ॑ञ्जसे ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଚକ୍ରର ନେମି ଅରା ସବୁକୁ ଘେରେ, ସେହିପରି ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛ; ତୁମେ ଘେରିବାକାରୀ, ଧନକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଛ।