Ṛgveda · Sūkta 5.19

5.19.1

अ॒भ्य॑व॒स्थाः प्र जा॑यन्ते॒ प्र व॒व्रेर्व॒व्रिश्चि॑केत ।
उ॒पस्थे॑ मा॒तुर्वि च॑ष्टे ॥

Diante de Agni nascem as auroras; o errante, ao nascer, percebe. No colo de sua mãe ele se estende e observa.

जु॒हु॒रे वि चि॒तय॒न्तोऽनि॑मिषं नृ॒म्णं पा॑न्ति ।
आ दृ॒ळ्हां पुरं॑ विविशुः ॥

Eles acendem Agni por toda parte e guardam seu vigor que não pisca. Na fortaleza firme entraram.

आ श्वै॑त्रे॒यस्य॑ ज॒न्तवो॑ द्यु॒मद्व॑र्धन्त कृ॒ष्टयः॑ ।
नि॒ष्कग्री॑वो बृ॒हदु॑क्थ ए॒ना मध्वा॒ न वा॑ज॒युः ॥

Os povos de Śvaitreya crescem resplandecentes: com a nuca inclinada, com grandes hinos, como quem busca força com mel.

प्रि॒यं दु॒ग्धं न काम्य॒मजा॑मि जा॒म्योः सचा॑ ।
घ॒र्मो न वाज॑जठ॒रोऽद॑ब्धः॒ शश्व॑तो॒ दभः॑ ॥

Amado, desejado como leite ordenhado, sem parentesco, unido aos dois próximos; como vaso quente, de ventre forte, não enganado, destruidor do eterno.

क्रीळ॑न्नो रश्म॒ आ भु॑वः॒ सं भस्म॑ना वा॒युना॒ वेवि॑दानः ।
ता अ॑स्य सन्धृ॒षजो॒ न ति॒ग्माः सुसं॑शिता व॒क्ष्यो॑ वक्षणे॒स्थाः ॥

Ó raio, brincando, vem a nós; torna-te o que encontra com a cinza e o vento. Que suas pontas agudas, ousadas, bem afiadas, permaneçam sobre a lança.