ऋग्वेद · सूक्त 5.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.40.1
आ या॒ह्यद्रि॑भिः सु॒तं सोमं॑ सोमपते पिब ।
वृष॑न्निन्द्र॒ वृष॑भिर्वृत्रहन्तम ॥
हे सोमपती, दगडांनी पिळलेल्या सोमाजवळ ये आणि तो पी. हे वृषन् इंद्रा, हे वृत्रहंतमा, वृषभांसह ये.
5.40.2
वृषा॒ ग्रावा॒ वृषा॒ मदो॒ वृषा॒ सोमो॑ अ॒यं सु॒तः ।
वृष॑न्निन्द्र॒ वृष॑भिर्वृत्रहन्तम ॥
दगड वृषभ आहेत, आनंद वृषभ आहे, हा पिळलेला सोमही वृषभ आहे. हे वृषन् इंद्रा, हे वृत्रहंतमा, वृषभांसह ये.
5.40.3
वृषा॑ त्वा॒ वृष॑णं हुवे॒ वज्रि॑ञ्चि॒त्राभि॑रू॒तिभिः॑ ।
वृष॑न्निन्द्र॒ वृष॑भिर्वृत्रहन्तम ॥
वृषभ असा मी तुला, वृषभा, आवाहन करतो, हे वज्रधारी, तेजस्वी साहाय्यांसह. हे वृषन् इंद्रा, हे वृत्रहंतमा, वृषभांसह ये.
5.40.4
ऋ॒जी॒षी व॒ज्री वृ॑ष॒भस्तु॑रा॒षाट्शु॒ष्मी राजा॑ वृत्र॒हा सो॑म॒पावा॑ ।
यु॒क्त्वा हरि॑भ्या॒मुप॑ यासद॒र्वाङ्माध्यं॑दिने॒ सव॑ने मत्स॒दिन्द्रः॑ ॥
वेगवान, वज्रधारी, वृषभ, शत्रूंना दाबणारा, बलवान राजा, वृत्राचा वध करणारा, सोमपान करणारा — तो इंद्र दोन हरींना जुंपून जवळ येवो आणि मध्यान्ह सवनात आनंदित होवो.
5.40.5
यत्त्वा॑ सूर्य॒ स्व॑र्भानु॒स्तम॒सावि॑ध्यदासु॒रः ।
अक्षे॑त्रवि॒द्यथा॑ मु॒ग्धो भुव॑नान्यदीधयुः ॥
हे सूर्या, स्वर्भानू नावाच्या असुराने अंधाराने तुला भेदले तेव्हा, क्षेत्र न जाणणारे लोक गोंधळतात तसे सर्व लोक अंधुक झाले.
5.40.6
स्व॑र्भानो॒रध॒ यदि॑न्द्र मा॒या अ॒वो दि॒वो वर्त॑माना अ॒वाह॑न् ।
गू॒ळ्हं सूर्यं॒ तम॒साप॑व्रतेन तु॒रीये॑ण॒ ब्रह्म॑णाविन्द॒दत्रिः॑ ॥
हे इंद्रा, स्वर्भानूच्या मायांना तू खालून आणि स्वर्गातून हाकलून लावलेस तेव्हा, अत्रीने अंधाराच्या अधर्माने लपवलेला सूर्य चौथ्या (तुरीय) ब्रह्माने शोधून काढला.
5.40.7
मा मामि॒मं तव॒ सन्त॑मत्र इर॒स्या द्रु॒ग्धो भि॒यसा॒ नि गा॑रीत् ।
त्वं मि॒त्रो अ॑सि स॒त्यरा॑धा॒स्तौ मे॒हाव॑तं॒ वरु॑णश्च॒ राजा॑ ॥
येथे तुझ्या असलेल्या मला, अत्रिला, इरस्येच्या भीतीने द्रोही पकडू नये. तू सत्यधन मित्र आहेस; ते दोघे, राजा वरुणासह, येथे माझे रक्षण करोत.
5.40.8
ग्राव्णो॑ ब्र॒ह्मा यु॑युजा॒नः स॑प॒र्यन्की॒रिणा॑ दे॒वान्नम॑सोप॒शिक्ष॑न् ।
अत्रिः॒ सूर्य॑स्य दि॒वि चक्षु॒राधा॒त्स्व॑र्भानो॒रप॑ मा॒या अ॑घुक्षत् ॥
दगडे जोडणारा ब्रह्मा (पुरोहित) सेवा करत, कीरीसह आणि नमस्काराने देवांना दाखवू इच्छिला. अत्रीने द्युलोकात सूर्याचा डोळा स्थापिला; स्वर्भानूची माया दूर घालवली.
5.40.9
यं वै सूर्यं॒ स्व॑र्भानु॒स्तम॒सावि॑ध्यदासु॒रः ।
अत्र॑य॒स्तमन्व॑विन्दन्न॒ह्य॑न्ये अश॑क्नुवन् ॥
असुर स्वर्भानूने ज्या सूर्याला अंधाराने वेधले, त्याला अत्रींनी शोधून काढले; इतरांना ते जमले नाही.