Ṛgveda · Sūkta 5.59
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.59.1
प्र व॒ स्पळ॑क्रन्त्सुवि॒ताय॑ दा॒वनेऽर्चा॑ दि॒वे प्र पृ॑थि॒व्या ऋ॒तं भ॑रे ।
उ॒क्षन्ते॒ अश्वा॒न्तरु॑षन्त॒ आ रजोऽनु॒ स्वं भा॒नुं श्र॑थयन्ते अर्ण॒वैः ॥
O Maruts, möge dieses Lob für euer Wohlergehen und eure Gabe emporsteigen. Ich bringe die kosmische Ordnung (ṛtá) zu Himmel und Erde. Ihre Rosse schmückend, brüllend, kommen sie durch die Luft und schmücken ihren Glanz mit den Strömen der Wasser.
5.59.2
अमा॑देषां भि॒यसा॒ भूमि॑रेजति॒ नौर्न पू॒र्णा क्ष॑रति॒ व्यथि॑र्य॒ती ।
दू॒रे॒दृशो॒ ये चि॒तय॑न्त॒ एम॑भिर॒न्तर्म॒हे वि॒दथे॑ येतिरे॒ नरः॑ ॥
Vor ihrem Schrecken bebt die Erde, schwankend wie ein beladenes Schiff, das in seiner Unruhe sich neigt. Die weitsichtigen Männer, ihrer Pfade bewusst, streben in dieser großen Versammlung und Schlacht, o Männer.
5.59.3
गवा॑मिव श्रि॒यसे॒ शृङ्ग॑मुत्त॒मं सूर्यो॒ न चक्षू॒ रज॑सो वि॒सर्ज॑ने ।
अत्या॑ इव सु॒भ्व॑श्चार॑व स्थन॒ मर्या॑ इव श्रि॒यसे॑ चेतथा नरः ॥
Wie das Horn der Kühe, der höchste Gipfel für die Pracht; wie die Sonne im Erguss des Raumes, ihr Blick. Seid schön und anmutig wie Stuten; erwacht für die Pracht wie Männer, o Männer.
5.59.4
को वो॑ म॒हान्ति॑ मह॒तामुद॑श्नव॒त्कस्काव्या॑ मरुतः॒ को ह॒ पौंस्या॑ ।
यू॒यं ह॒ भूमिं॑ कि॒रणं॒ न रे॑जथ॒ प्र यद्भर॑ध्वे सुवि॒ताय॑ दा॒वने॑ ॥
Wer kann eure große Herrlichkeit erreichen, o Maruts? Wer kann eure dichterischen Werke und Heldentaten erlangen? Wenn ihr die Erde für Wohlergehen und zur Gabe tragt, lasst ihr sie wie einen Strahl erzittern.
5.59.5
अश्वा॑ इ॒वेद॑रु॒षासः॒ सब॑न्धवः॒ शूरा॑ इव प्र॒युधः॒ प्रोत यु॑युधुः ।
मर्या॑ इव सु॒वृधो॑ वावृधु॒र्नरः॒ सूर्य॑स्य॒ चक्षुः॒ प्र मि॑नन्ति वृ॒ष्टिभिः॑ ॥
Wie Rosse, rötlich glänzend und eines Stammes, wie Helden kämpfen sie vorwärtsstürmend vor dem Feind. Wie Männer sind sie kräftig gewachsen; mit Schauern spalten sie das Auge der Sonne.
5.59.6
ते अ॑ज्ये॒ष्ठा अक॑निष्ठास उ॒द्भिदोऽम॑ध्यमासो॒ मह॑सा॒ वि वा॑वृधुः ।
सु॒जा॒तासो॑ ज॒नुषा॒ पृश्नि॑मातरो दि॒वो मर्या॒ आ नो॒ अच्छा॑ जिगातन ॥
Sie sind unübertroffen, weder die jüngsten noch die niedrigsten noch die mittleren; geboren, sind sie durch ihre Größe weit gewachsen. Wohlgeboren, die Regenmütter habend, o Männer des Himmels, kommt herbei zu uns.
5.59.7
वयो॒ न ये श्रेणीः॑ प॒प्तुरोज॒सान्ता॑न्दि॒वो बृ॑ह॒तः सानु॑न॒स्परि॑ ।
अश्वा॑स एषामु॒भये॒ यथा॑ वि॒दुः प्र पर्व॑तस्य नभ॒नूँर॑चुच्यवुः ॥
Wie Winde, die mit ihrer Kraft rings um die Grenzen des weiten Himmels und die Grate zogen; wie beide wissen, trieben ihre Rosse die Wolken vom Berg hinaus.
5.59.8
मिमा॑तु॒ द्यौरदि॑तिर्वी॒तये॑ नः॒ सं दानु॑चित्रा उ॒षसो॑ यतन्ताम् ।
आचु॑च्यवुर्दि॒व्यं कोश॑मे॒ते ऋषे॑ रु॒द्रस्य॑ म॒रुतो॑ गृणा॒नाः ॥
Mögen Himmel und Aditi uns Reichtum zumessen; mögen die Morgenröten mit mannigfachen Gaben sich mühen. O Seher, diese Maruts Rudras haben, gepriesen, den himmlischen Schatz erschüttert.