ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 7.81

7.81.1

प्रत्यु॑ अदर्श्यायती उ॒च्छन्ती॑ दुहि॒ता दि॒वः ।
अपो॒ महि॑ व्ययति॒ चक्ष॑से॒ तमो॒ ज्योति॑ष्कृणोति सू॒नरी॑ ॥

ସ୍ୱର୍ଗର କନ୍ୟା ଉଷା ଆସୁଥିବାବେଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ। ସେ ମହା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି; ସେ ସୁନ୍ଦର ପଥ ଦେଖାଉଥିବା ଦେବୀ।

उदु॒स्रियाः॑ सृजते॒ सूर्यः॒ सचाँ॑ उ॒द्यन्नक्ष॑त्रमर्चि॒वत् ।
तवेदु॑षो॒ व्युषि॒ सूर्य॑स्य च॒ सं भ॒क्तेन॑ गमेमहि ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ କିରଣ ସହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଠାନ୍ତି। ହେ ଉଷା, ତୁମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭାତରେ ଆମେ ତୁମ ଅଂଶ ସହ ମିଳିତ ହେବା।

प्रति॑ त्वा दुहितर्दिव॒ उषो॑ जी॒रा अ॑भुत्स्महि ।
या वह॑सि पु॒रु स्पा॒र्हं व॑नन्वति॒ रत्नं॒ न दा॒शुषे॒ मयः॑ ॥

ହେ ସ୍ୱର୍ଗର କନ୍ୟା ଉଷା, ଜାଗ୍ରତ ଆମେ ତୁମ ଆଡ଼କୁ ଜାଗୁଛୁ। ତୁମେ ଅନେକ କାମ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆଣ, ଯେପରି ଦାତାକୁ ଧନ ଦିଆଯାଏ।

उ॒च्छन्ती॒ या कृ॒णोषि॑ मं॒हना॑ महि प्र॒ख्यै दे॑वि॒ स्व॑र्दृ॒शे ।
तस्या॑स्ते रत्न॒भाज॑ ईमहे व॒यं स्याम॑ मा॒तुर्न सू॒नवः॑ ॥

ହେ ଦିବ୍ୟ ଉଷା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ତୁମେ ମହା ତେଜରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ-ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କର; ତୁମ ରତ୍ନଧନ ଦାନ ଆମେ ମାଗୁଛୁ। ମାତାର ପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି ଆମେ ହେବା।

तच्चि॒त्रं राध॒ आ भ॒रोषो॒ यद्दी॑र्घ॒श्रुत्त॑मम् ।
यत्ते॑ दिवो दुहितर्मर्त॒भोज॑नं॒ तद्रा॑स्व भु॒नजा॑महै ॥

ହେ ଉଷା, ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଆଣ। ହେ ସ୍ୱର୍ଗର କନ୍ୟା, ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ଆହାର ଯାହା ତାହା ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମେ ଭୋଗିବା।

श्रवः॑ सू॒रिभ्यो॑ अ॒मृतं॑ वसुत्व॒नं वाजाँ॑ अ॒स्मभ्यं॒ गोम॑तः ।
चो॒द॒यि॒त्री म॒घोनः॑ सू॒नृता॑वती उ॒षा उ॑च्छ॒दप॒ स्रिधः॑ ॥

ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ଅମର ଖ୍ୟାତି ଓ ଧନଦାୟୀ ବଳ ଦିଅ, ଏବଂ ଆମକୁ ଗୋଧନରେ ଭରା ବଳ ଦିଅ। ପ୍ରେରଣା ଦେଉଥିବା, ଦାତାର ସତ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଉଷା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରେ।