ऋग्वेद · सूक्त 7.88
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.88.1
प्र शु॒न्ध्युवं॒ वरु॑णाय॒ प्रेष्ठां॑ म॒तिं व॑सिष्ठ मी॒ळ्हुषे॑ भरस्व ।
य ई॑म॒र्वाञ्चं॒ कर॑ते॒ यज॑त्रं स॒हस्रा॑मघं॒ वृष॑णं बृ॒हन्त॑म् ॥
हे वसिष्ठा, वरुणासाठी अत्यंत प्रिय, शुद्ध करणारे स्तोत्र अर्पण कर; जो आमच्याकडे येतो, पूज्य, सहस्र संपत्तीचा धनी, बलवान आणि महान आहे, त्याच्यासाठी.
7.88.2
अधा॒ न्व॑स्य सं॒दृशं॑ जग॒न्वान॒ग्नेरनी॑कं॒ वरु॑णस्य मंसि ।
स्व॑र्यदश्म॑न्नधि॒पा उ॒ अन्धो॑ अ॒भि मा॒ वपु॑र्दृ॒शये॑ निनीयात् ॥
त्याचे दर्शन मिळवून, मी अग्नीच्या ज्वालेचा आणि वरुणाच्या रूपाचा विचार करतो; दगडावर सोमरसाचे स्वामी प्रकाशात असताना, माझे रूप पाहण्यासाठी त्याने मला आणावे.
7.88.3
आ यद्रु॒हाव॒ वरु॑णश्च॒ नावं॒ प्र यत्स॑मु॒द्रमी॒रया॑व॒ मध्य॑म् ।
अधि॒ यद॒पां स्नुभि॒श्चरा॑व॒ प्र प्रे॒ङ्ख ई॑ङ्खयावहै शु॒भे कम् ॥
आपण दोघे, वरुणही, नावेवर चढतो तेव्हा, आणि समुद्राच्या मध्यभागी ती पुढे नेतो तेव्हा; पाण्याच्या प्रवाहांबरोबर आपण दोघे पुढे जातो तेव्हा, तेजासाठी आपण दोघे झोक्यावर झुलू.
7.88.4
वसि॑ष्ठं ह॒ वरु॑णो ना॒व्याधा॒दृषिं॑ चकार॒ स्वपा॒ महो॑भिः ।
स्तो॒तारं॒ विप्रः॑ सुदिन॒त्वे अह्नां॒ यान्नु द्याव॑स्त॒तन॒न्यादु॒षासः॑ ॥
वरुणाने वसिष्ठाला नावेत ठेवले, आपल्या महाशक्तींनी त्या ऋषीला स्वयंसमर्थ केले; शुभ दिवसांत तो ज्ञानी स्तोता झाला, जेव्हा आकाश पसरले आणि उषा प्रकट झाल्या.
7.88.5
क्व॑ त्यानि॑ नौ स॒ख्या ब॑भूवुः॒ सचा॑वहे॒ यद॑वृ॒कं पु॒रा चि॑त् ।
बृ॒हन्तं॒ मानं॑ वरुण स्वधावः स॒हस्र॑द्वारं जगमा गृ॒हं ते॑ ॥
हे वरुणा, आपल्या दोघांच्या त्या मैत्री कुठे गेल्या, जेव्हा आपण पूर्वी निर्मळपणे जोडलेले होतो? हे स्वधावन्, तुझा महान आश्रय आणि सहस्र द्वारांचे तुझे घर मी गाठले आहे.
7.88.6
य आ॒पिर्नित्यो॑ वरुण प्रि॒यः सन्त्वामागां॑सि कृ॒णव॒त्सखा॑ ते ।
मा त॒ एन॑स्वन्तो यक्षिन्भुजेम य॒न्धि ष्मा॒ विप्र॑ स्तुव॒ते वरू॑थम् ॥
स्थिर आणि प्रिय सखा होऊन जो तुझा मित्र झाला, हे वरुणा, त्याचे अपराध तू क्षमा कर; हे पूज्या, आम्ही पापी होऊन तुझे भोग भोगू नयेत; हे ज्ञानी, स्तोत्र करणाऱ्यासाठी तुझे संरक्षण रोखू नकोस.
7.88.7
ध्रु॒वासु॑ त्वा॒सु क्षि॒तिषु॑ क्षि॒यन्तो॒ व्य॑स्मत्पाशं॒ वरु॑णो मुमोचत् ।
अवो॑ वन्वा॒ना अदि॑तेरु॒पस्था॑द्यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभिः॒ सदा॑ नः ॥
या स्थिर निवासांमध्ये आम्ही तुला स्थापित करतो; वरुण आमच्यापासून पाश सोडवो. अदितीच्या मांडीतून आलेले, नमन करणारे तुम्ही सर्वजण कल्याणांसह सदैव आमचे रक्षण करा.