ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.10

9.10.1

प्र स्वा॒नासो॒ रथा॑ इ॒वार्व॑न्तो॒ न श्र॑व॒स्यवः॑ ।
सोमा॑सो रा॒ये अ॑क्रमुः ॥

ଧ୍ୱନିତ ସୋମରସ ରଥ ପରି ଏବଂ ଯଶ ଇଚ୍ଛୁକ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଧନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଧାଇଁଲେ।

हि॒न्वा॒नासो॒ रथा॑ इव दधन्वि॒रे गभ॑स्त्योः ।
भरा॑सः का॒रिणा॑मिव ॥

ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ରଥ ପରି ସେମାନେ ଧାଇଁଲେ, ହାତରେ; ବହନକାରୀ ପରି, କର୍ମକାରୀ ପରି।

राजा॑नो॒ न प्रश॑स्तिभिः॒ सोमा॑सो॒ गोभि॑रञ्जते ।
य॒ज्ञो न स॒प्त धा॒तृभिः॑ ॥

ରାଜାଙ୍କ ପରି ପ୍ରଶଂସାରେ, ସୋମରସ ଗାଈ (ଦୁଗ୍ଧ) ଦ୍ୱାରା ସଜ୍ଜିତ ହୁଏ; ଯଜ୍ଞ ପରି ସାତ ଧାତା ଦ୍ୱାରା।

परि॑ सुवा॒नास॒ इन्द॑वो॒ मदा॑य ब॒र्हणा॑ गि॒रा ।
सु॒ता अ॑र्षन्ति॒ धार॑या ॥

ଚାରିପାଖରେ ନିଷ୍କାଶିତ, ଉଲ୍ଲାସକର ବିନ୍ଦୁ, ଦର୍ଭ ଓ ବାଣୀ ସହ ଉଲ୍ଲାସ ପାଇଁ; ନିଷ୍କାଶିତ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ।

आ॒पा॒नासो॑ वि॒वस्व॑तो॒ जन॑न्त उ॒षसो॒ भग॑म् ।
सूरा॒ अण्वं॒ वि त॑न्वते ॥

ଶୁଦ୍ଧକାରୀମାନେ ବିବସ୍ୱାନଙ୍କ, ଉଷାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି; ବୀରମାନେ ସୂତା ବିସ୍ତାର କରି ବୁଣନ୍ତି।

अप॒ द्वारा॑ मती॒नां प्र॒त्ना ऋ॑ण्वन्ति का॒रवः॑ ।
वृष्णो॒ हर॑स आ॒यवः॑ ॥

ଚିନ୍ତାର ଦୁଇ ଦ୍ୱାର, ପ୍ରାଚୀନ କବିମାନେ ଖୋଲନ୍ତି; ବୃଷଭ (ସୋମ)ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପ୍ରୟାସୀମାନେ।

स॒मी॒ची॒नास॑ आसते॒ होता॑रः स॒प्तजा॑मयः ।
प॒दमेक॑स्य॒ पिप्र॑तः ॥

ସାତ ବଂଶରୁ ଜାତ, ପରସ୍ପର ଅନୁକୂଳ ହୋତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି; ସେହି ଏକ ଜଣଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ସେମାନେ ପୂରଣ କରନ୍ତି।

नाभा॒ नाभिं॑ न॒ आ द॑दे॒ चक्षु॑श्चि॒त्सूर्ये॒ सचा॑ ।
क॒वेरप॑त्य॒मा दु॑हे ॥

ନାଭିରେ, ନାଭିକୁ ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରୁ; ଆଖି ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଯୁକ୍ତ। କବିଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଆମେ ଦୋହନ କରୁ।

अ॒भि प्रि॒या दि॒वस्प॒दम॑ध्व॒र्युभि॒र्गुहा॑ हि॒तम् ।
सूरः॑ पश्यति॒ चक्ष॑सा ॥

ସ୍ୱର୍ଗର ପ୍ରିୟ ପଦ ଦିଗରେ, ଅଧ୍ୱର୍ଯୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତରେ ସ୍ଥାପିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାକୁ ଆଖିରେ ଦେଖନ୍ତି।