ଋଗ୍ବେଦ · ସୂକ୍ତ 9.48

9.48.1

तं त्वा॑ नृ॒म्णानि॒ बिभ्र॑तं स॒धस्थे॑षु म॒हो दि॒वः ।
चारुं॑ सुकृ॒त्यये॑महे ॥

ମହାନ ଦ୍ୟୁଲୋକର ଆସନମାନଙ୍କରେ ନିଜର ବୀରତ୍ୱ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେହି ତୁମକୁ, ସୁନ୍ଦରକୁ, ସତ୍କର୍ମ ସହ ଆମେ ଚାହୁଁ।

संवृ॑क्तधृष्णुमु॒क्थ्यं॑ म॒हाम॑हिव्रतं॒ मद॑म् ।
श॒तं पुरो॑ रुरु॒क्षणि॑म् ॥

କବଚିତ ସାହସଯୁକ୍ତ, ସ୍ତୁତ୍ୟ, ମହାବ୍ରତଧାରୀ, ଉଲ୍ଲାସକର ମଦ ଶହେ ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।

अत॑स्त्वा र॒यिम॒भि राजा॑नं सुक्रतो दि॒वः ।
सु॒प॒र्णो अ॑व्य॒थिर्भ॑रत् ॥

ତେଣୁ, ହେ ସୁସଙ୍କଳ୍ପ, ଦ୍ୟୁଲୋକର ରାଜା ତୁମକୁ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ପକ୍ଷୀ ଅଚଳ ହୋଇ ଧନ ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଏ।

विश्व॑स्मा॒ इत्स्व॑र्दृ॒शे साधा॑रणं रज॒स्तुर॑म् ।
गो॒पामृ॒तस्य॒ विर्भ॑रत् ॥

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତରେ ଆଲୋକ, ଦର୍ଶନ ପାଇଁ, ସାଧାରଣ ଓ ଲୋକକୁ ଗତିଶୀଳ କରୁଥିବା; ଋତର ରକ୍ଷକକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଆଣେ।

अधा॑ हिन्वा॒न इ॑न्द्रि॒यं ज्यायो॑ महि॒त्वमा॑नशे ।
अ॒भि॒ष्टि॒कृद्विच॑र्षणिः ॥

ତା'ପରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସେ ନିଜର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ବଢ଼ାଇ ଲାଭ କରେ; ଶତ୍ରୁଠାରୁ ରକ୍ଷକ, ଦୂରଦର୍ଶୀ।