சாம வேதம் · பகுதி 1.15

1.15.135

इ꣣हे꣡व꣢ शृण्व एषां꣣ क꣢शा꣣ ह꣡स्ते꣢षु꣣ य꣡द्वदा꣢꣯न् ।
नि꣡ यामं꣢꣯ चि꣣त्र꣡मृ꣢ञ्जते ॥ १३५ ॥

இங்கேயே இவர்களின் சாட்டை கைகளில் ஒலிப்பதை நான் கேட்கிறேன்; அவர்கள் பிரகாசமான பாதையை கீழே அலங்கரிக்கிறார்கள்.

इ꣣म꣡ उ꣢ त्वा꣣ वि꣡ च꣢क्षते꣣ स꣡खा꣢य इन्द्र सो꣣मि꣡नः꣢ ।
पु꣣ष्टा꣡व꣢न्तो꣣ य꣡था꣢ प꣣शु꣢म् ॥ १३६ ॥

இந்திரா, சோமம் அளிக்கும் இந்த நண்பர்கள் உன்னை நோக்குகிறார்கள்; செழித்த விலங்கு போல.

स꣡म꣢स्य म꣣न्य꣢वे꣣ वि꣢शो꣣ वि꣡श्वा꣢ नमन्त कृ꣣ष्ट꣡यः꣢ ।
स꣣मुद्रा꣡ये꣢व꣣ सि꣡न्ध꣢वः ॥ १३७ ॥

அவனுடைய வீரியத்திற்கு முன் எல்லா குலங்களும் எல்லா மனிதர்களும் வணங்கினர்; கடலை நோக்கும் ஆறுகள் போல.

दे꣣वा꣢ना꣣मि꣡दवो꣢꣯ म꣣ह꣡त्तदा वृ꣢꣯णीमहे व꣣य꣢म् ।
वृ꣡ष्णा꣢म꣣स्म꣡भ्य꣢मू꣣त꣡ये꣢ ॥ १३८ ॥

தேவர்களின் அந்த மாபெரும் உதவியை நாங்கள் வேண்டுகிறோம்; வலியவர்களின் உதவி எங்கள் காப்புக்காக.

सो꣣मा꣢ना꣣ꣳ स्व꣡र꣢णं कृणु꣣हि꣡ ब्र꣢ह्मणस्पते ।
क꣣क्षी꣡व꣢न्तं꣣ य꣡ औ꣢शि꣣जः꣢ ॥ १३९ ॥

பிரம்மணஸ்பதியே, சோமங்களின் ஒலிப்பை உண்டாக்கு; உஶிஜின் மகன் கக்ஷீவானுக்காக செய்தது போல.

बो꣡ध꣢न्मना꣣ इ꣡द꣢स्तु नो वृत्र꣣हा꣡ भूर्या꣢꣯सुतिः ।
शृ꣣णो꣡तु꣢ श꣣क्र꣢ आ꣣शि꣡ष꣢म् ॥ १४० ॥

எங்களிடம் விழிப்பான மனமுடையவனாக இருக்கட்டும்; விருத்திரனைக் கொன்றவனும் மிக்க சோம அர்ப்பணம் உடையவனுமான சக்ரன் எங்கள் வேண்டுதலைக் கேட்கட்டும்.

अ꣣द्य꣡ नो꣢ देव सवितः प्र꣣जा꣡व꣢त्सावीः꣣ सौ꣡भ꣢गम् ।
प꣡रा꣢ दु꣣ष्व꣡प्न्य꣢ꣳ सुव ॥ १४१ ॥

தெய்வ சவிதாவே, இன்று எங்களுக்கு மக்கட்செல்வத்துடன் கூடிய செல்வத்தை அருள்வாயாக; தீய கனவை விரட்டிவிடு.

क्व꣢ऽ३स्य꣡ वृ꣢ष꣣भो꣡ युवा꣢꣯ तुवि꣣ग्री꣢वो꣣ अ꣡ना꣢नतः ।
ब्र꣣ह्मा꣡ कस्तꣳ स꣢꣯पर्यति ॥ १४२ ॥

இந்த காளை, இளைஞன், பருத்த கழுத்தினன், வளையாதவன்; அவனை எந்த பிரம்மா வழிபடுகிறான்?

उ꣣पह्वरे꣡ गि꣢री꣣णा꣡ꣳ स꣢ङ्ग꣣मे꣡ च꣢ न꣣दी꣡ना꣢म् ।
धि꣣या꣡ विप्रो꣢꣯ अजायत ॥ १४३ ॥

மலைகளின் குகையிலும் ஆறுகளின் சங்கமத்திலும், தியானத்தால் விப்ரன் (ஞானி) தோன்றினான்.

प्र꣢ स꣣म्रा꣡जं꣢ चर्षणी꣣ना꣡मिन्द्र꣢꣯ꣳ स्तोता꣣ न꣡व्यं꣢ गी꣣र्भिः꣢ ।
न꣡रं꣢ नृ꣣षा꣢हं꣣ म꣡ꣳहि꣢ष्ठम् ॥ १४४ ॥

மக்களின் சக்ரவர்த்தியான இந்திரனை, புதிய பாடல்களால் துதியாளன் போற்றட்டும் — தலைவனும், மனிதர்களை வெல்பவனும், மிக்க வள்ளலுமான அவனை.