ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.30

1.30.283

इ꣣त꣢ ऊ꣣ती꣡ वो꣢ अ꣣ज꣡रं꣢ प्रहे꣣ता꣢र꣣म꣡प्र꣢हितम् ।
आ꣣शुं꣡ जेता꣢꣯र꣣ꣳ हे꣡ता꣢रꣳ र꣣थी꣡त꣢म꣣म꣡तू꣢र्तं तुग्रिया꣣वृ꣡ध꣢म् ॥ २८३ ॥

ଏଠାରୁ ଆମେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସୁ — ଯିଏ ଅଜର, ପ୍ରେରକ, ସ୍ୱୟଂପ୍ରେରିତ, ଦ୍ରୁତ, ବିଜୟୀ, ଚାଳକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଅଜେୟ, ତୁଗ୍ରଙ୍କୁ ବର୍ଦ୍ଧନକାରୀ।

मो꣡ षु त्वा꣢꣯ वा꣣घ꣡त꣢श्च꣣ ना꣢꣯रे अस्मन्नि रीरमन् ।
आ꣣रा꣡त्ता꣢द्वा सध꣣मा꣡दं꣢ न꣣ आ꣡ ग꣢ही꣣ह꣢ वा꣣ स꣡न्नुप꣢꣯ श्रुधि ॥ २८४ ॥

ପୁରୋହିତ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଆମଠାରୁ ଦୂର ନ କରନ୍ତୁ। ତୁମେ ଦୂରରେ ଥାଅ ବା ଆନନ୍ଦସଭାରେ ଥାଅ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଏଠାରେ ନିକଟରେ ଥାଇ ଶୁଣ।

सु꣣नो꣡त꣢ सोम꣣पा꣢व्ने꣣ सो꣢म꣣मि꣡न्द्रा꣡य व꣣ज्रि꣡णे꣢ ।
प꣡च꣢ता प꣣क्ती꣡रव꣢꣯से कृणु꣣ध्व꣢꣫मित्पृ꣣ण꣢न्नित्पृ꣢꣯ण꣣ते꣡ मय꣢꣯ः ॥ २८५ ॥

ସୋମ ନିଚୋଡ଼ ସୋମପାନକାରୀ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ। ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସିଦ୍ଧ ଆହୁତି ପକାଅ। ଯିଏ ତୃପ୍ତ କରେ ସେ ହିଁ ତୃପ୍ତି ଓ ସୁଖ ପାଏ।

यः꣡ स꣢त्रा꣣हा꣡ विच꣢꣯र्षणि꣣रि꣢न्द्रं꣣ त꣡ꣳ हू꣢महे व꣣य꣢म् ।
स꣡ह꣢स्रमन्यो तुविनृम्ण सत्पते꣣ भ꣡वा꣢ स꣣म꣡त्सु꣢ नो वृ꣣धे꣢ ॥ २८६ ॥

ଯିଏ ଏକ ସାଙ୍ଗରେ ଶତ୍ରୁ ସଂହାରକ ଓ ସର୍ବଦ୍ରଷ୍ଟା, ସେହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ହେ ମହାବଳୀ, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ସହସ୍ରଗୁଣ ହୁଅ।

श꣡ची꣢भिर्नः शचीवसू꣣ दि꣢वा꣣न꣡क्तं꣢ दिशस्यतम् ।
मा꣡ वा꣢ꣳ रा꣣ति꣡रुप꣢꣯ दसत्क꣣दा꣢च꣣ना꣢꣫स्मद्रा꣣तिः꣢ क꣣दा꣢च꣣न꣢ ॥ २८७ ॥

ହେ ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଧନୀଗଣ, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦିନରାତି ଆମକୁ ଦାନ କର। ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଦାନ କେବେ ବି ଆମଠାରେ ନ ପହଞ୍ଚୁ ଏମିତି ନ ହେଉ, ଏବଂ ଆମ ଦାନ ଯେପରି କେବେ ବି ନ ଅଟକେ।

य꣣दा꣢ क꣣दा꣡च꣢ मी꣣ढु꣡षे꣢ स्तो꣣ता꣡ ज꣢रेत꣣ म꣡र्त्यः꣢ ।
आ꣡दिद्व꣢꣯न्देत꣣ व꣡रु꣢णं वि꣣पा꣢ गि꣣रा꣢ ध꣣र्त्ता꣢रं꣣ वि꣡व्र꣢तानाम् ॥ २८८ ॥

ଯେତେବେଳେ ସ୍ତୋତା ମର୍ତ୍ୟ ଦାତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଜ୍ଞାନପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଣୀରେ ବରୁଣଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରୁ — ଯିଏ ବିବିଧ ବ୍ରତର ଧାରକ।

पा꣣हि꣡ गा अन्ध꣢꣯सो꣣ म꣢द꣣ इ꣡न्द्रा꣢य मेध्यातिथे ।
यः꣡ सम्मि꣢꣯श्लो꣣ ह꣢र्यो꣣र्यो꣡ हि꣢र꣣ण्य꣢य꣣ इ꣡न्द्रो꣢ व꣣ज्री꣡ हि꣢र꣣ण्य꣡यः꣢ ॥ २८९ ॥

ହେ ମେଧ୍ୟାତିଥି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମରସର ଆନନ୍ଦ ପାନ କର; ଯିଏ ଦୁଇ ପୀତବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ମିଶିଥାଏ, ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ।

उ꣣भ꣡य꣢ꣳ शृ꣣ण꣡व꣢च्च न꣣ इ꣡न्द्रो꣢ अ꣣र्वा꣢गि꣣दं꣡ वचः꣢꣯ ।
स꣣त्रा꣡च्या꣢ म꣣घ꣢वा꣣न्त्सो꣡म꣢पीतये धि꣣या꣡ शवि꣢꣯ष्ठ꣣ आ꣡ ग꣢मत् ॥ २९० ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଆମର ଏହି ଦୁଇ ବାକ୍ୟ ଶୁଣନ୍ତୁ; ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାନ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଏକତ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।

म꣣हे꣢ च꣣ न꣡ त्वा꣢द्रिवः꣣ प꣡रा꣢ शु꣣ल्का꣡य꣢ दीयसे ।
न꣢ स꣣ह꣡स्रा꣢य꣣ ना꣡युता꣢꣯ये वज्रिवो꣣ न꣢ श꣣ता꣡य꣢ शतामघ ॥ २९१ ॥

ହେ ଅଦ୍ରିବାନ୍, ମହାନ ଦାନ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଆମକୁ ଦିଆଯାଏ, ମୂଲ୍ୟ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ହେ ବଜ୍ରୀ, ହେ ଶତମଘ, ହଜାର ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଦଶ ହଜାର ପାଇଁ ନୁହେଁ, ଶହେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

व꣡स्या꣢ꣳ इन्द्रासि मे पि꣣तु꣢रु꣣त꣢꣫ भ्रातु꣣र꣡भु꣢ञ्जतः ।
मा꣣ता꣡ च꣢ मे छदयथः स꣣मा꣡ व꣢सो वसुत्व꣣ना꣢य꣣ रा꣡ध꣢से ॥ २९२ ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୋଗ ନ କରୁଥିବା ମୋ ପିତା ଓ ଭାଇଠାରୁ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୋ ମାତା ଓ ତୁମେ ସମାନଭାବେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ ବସୁ, ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ।