ସାମବେଦ · ଖଣ୍ଡ 1.46

1.46.437

वि꣡श्व꣢तोदावन्वि꣣श्व꣡तो꣢ न꣣ आ꣡ भ꣢र꣣ यं꣢ त्वा꣣ श꣡वि꣢ष्ठ꣣मी꣡म꣢हे ॥ ४३७ ॥

ହେ ସର୍ବଦାତା, ସବୁ ଦିଗରୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଣ; ହେ ଅତି ବଳବାନ, ତୁମକୁ ହିଁ ଆମେ ଯାଚନା କରୁ।

ए꣣ष꣢ ब्र꣣ह्मा꣢꣫ य ऋ꣣त्वि꣢य꣣ इ꣢न्द्रो꣣ ना꣡म꣢ श्रु꣣तो꣢ गृ꣣णे꣢ ॥ ४३८ ॥

ଏ ବ୍ରହ୍ମା; ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଇନ୍ଦ୍ର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାଙ୍କରି ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।

ब्र꣣ह्मा꣢ण꣣ इ꣡न्द्रं꣢ म꣣ह꣣य꣡न्तो꣢ अ꣣र्कै꣡रव꣢꣯र्धय꣣न्न꣡ह꣢ये꣣ ह꣢न्त꣣वा꣡ उ꣢ ॥ ४३९ ॥

ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମହିମା ଦେଇ ସ୍ତୁତିମନ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ବଳବାନ କଲେ, ଅହିକୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ।

अ꣡न꣢वस्ते꣣ र꣢थ꣣म꣡श्वा꣢य तक्षु꣣स्त्व꣢ष्टा꣣ व꣡ज्रं꣢ पुरुहूत द्यु꣣म꣡न्त꣢म् ॥ ४४० ॥

ହେ ବହୁଆହୂତ, ଅନୁ ବଂଶୀୟମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱ ରଥ ତିଆରି କଲେ; ତ୍ୱଷ୍ଟା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଜ୍ର ଗଢ଼ିଲେ।

शं꣢ प꣣दं꣢ म꣣घ꣡ꣳ र꣢यी꣣षि꣢णो꣣ न꣡ काम꣢꣯मव्र꣢तो꣡ हि꣢नोति꣣ न꣡ स्पृ꣢शद्र꣣यि꣢म् ॥ ४४१ ॥

ଶୁଭ ସ୍ଥାନ, ଧନ ଦାନ — ଧନ ଇଚ୍ଛୁକମାନଙ୍କ କାମନା ବ୍ରତହୀନ ପୂରଣ କରେ ନାହିଁ; ଧନକୁ ସେ ସ୍ପର୍ଶ ମଧ୍ୟ କରେ ନାହିଁ।

स꣢दा꣣ गा꣢वः꣣ शु꣡च꣢यो वि꣣श्व꣡धा꣢यसः꣣ स꣡दा꣢ दे꣣वा꣡ अ꣢रे꣣प꣡सः꣢ ॥ ४४२ ॥

ସଦା ଶୁଦ୍ଧ, ସର୍ବପୋଷକ ଗାଭୀମାନେ (କିରଣ); ସଦା ନିର୍ଦୋଷ ଦେବତାମାନେ।

आ꣡ या꣢हि꣣ व꣡न꣢सा स꣣ह꣡ गावः꣢꣯ सचन्त वर्त्त꣣निं꣡ यदूध꣢꣯भिः ॥ ४४३ ॥

ଆ, ବନସ ସହ; ଗାଈମାନେ ପଥରେ ଓଦରା ସହିତ ମିଶନ୍ତି।

उ꣡प꣢ प्र꣣क्षे꣡ मधु꣢꣯मति क्षि꣣य꣢न्तः꣣ पु꣡ष्ये꣢म र꣣यिं꣢ धी꣣म꣡हे꣢ त इन्द्र ॥ ४४४ ॥

ମଧୁର ପ୍ରକ୍ଷେପ ନିକଟରେ ବାସ କରି ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେଉ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ।

अ꣡र्च꣢न्त्य꣣र्कं꣢ म꣣रु꣡तः꣢ स्व꣣र्क्का꣡ आ स्तो꣢꣯भति श्रु꣣तो꣢꣫ युवा꣣ स꣡ इन्द्रः꣢꣯ ॥ ४४५ ॥

ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ମରୁତ୍ମାନେ ସ୍ତୁତି ଗାନ କରନ୍ତି; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୁବକ ସେହି ଇନ୍ଦ୍ର (ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି)।

प्र꣢ व꣣ इ꣡न्द्रा꣢य वृत्र꣣ह꣡न्त꣢माय꣣ वि꣡प्रा꣢य गा꣣थं꣡ गा꣢यत꣣ यं꣢ जु꣣जो꣡ष꣢ते ॥ ४४६ ॥

ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ସର୍ବାଧିକ ସଂହାରକ, ପ୍ରେରିତ ବିପ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଥା ଗାଅ — ଯାହାକୁ ସେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।