Sāmaveda · Abschnitt 1.46

1.46.437

वि꣡श्व꣢तोदावन्वि꣣श्व꣡तो꣢ न꣣ आ꣡ भ꣢र꣣ यं꣢ त्वा꣣ श꣡वि꣢ष्ठ꣣मी꣡म꣢हे ॥ ४३७ ॥

O Spender von allen Seiten, bring uns von allen Seiten; dich, den Mächtigsten, flehen wir an.

ए꣣ष꣢ ब्र꣣ह्मा꣢꣫ य ऋ꣣त्वि꣢य꣣ इ꣢न्द्रो꣣ ना꣡म꣢ श्रु꣣तो꣢ गृ꣣णे꣢ ॥ ४३८ ॥

Dies ist der Priester, geeignet für das Opfer; ich preise ihn, der unter dem Namen Indra berühmt ist.

ब्र꣣ह्मा꣢ण꣣ इ꣡न्द्रं꣢ म꣣ह꣣य꣡न्तो꣢ अ꣣र्कै꣡रव꣢꣯र्धय꣣न्न꣡ह꣢ये꣣ ह꣢न्त꣣वा꣡ उ꣢ ॥ ४३९ ॥

Die Priester, Indra erhebend, stärkten ihn mit Hymnen, damit er die Schlange erschlüge.

अ꣡न꣢वस्ते꣣ र꣢थ꣣म꣡श्वा꣢य तक्षु꣣स्त्व꣢ष्टा꣣ व꣡ज्रं꣢ पुरुहूत द्यु꣣म꣡न्त꣢म् ॥ ४४० ॥

O vielfach Angerufener, die Anu fertigten dir einen Wagen für das Pferd; Tvaṣṭṛ schmiedete den strahlenden Donnerkeil.

शं꣢ प꣣दं꣢ म꣣घ꣡ꣳ र꣢यी꣣षि꣢णो꣣ न꣡ काम꣢꣯मव्र꣢तो꣡ हि꣢नोति꣣ न꣡ स्पृ꣢शद्र꣣यि꣢म् ॥ ४४१ ॥

Eine gesegnete Stätte, eine Gabe des Reichtums — der Gesetzlose erfüllt nicht das Verlangen der Reichtumsuchenden und berührt den Reichtum nicht.

स꣢दा꣣ गा꣢वः꣣ शु꣡च꣢यो वि꣣श्व꣡धा꣢यसः꣣ स꣡दा꣢ दे꣣वा꣡ अ꣢रे꣣प꣡सः꣢ ॥ ४४२ ॥

Immer die leuchtenden Kühe (Strahlen), die alles nähren; immer die Götter, makellos.

आ꣡ या꣢हि꣣ व꣡न꣢सा स꣣ह꣡ गावः꣢꣯ सचन्त वर्त्त꣣निं꣡ यदूध꣢꣯भिः ॥ ४४३ ॥

Komm, mit dem vanasā; die Kühe schließen sich der Bahn mit ihren Eutern an.

उ꣡प꣢ प्र꣣क्षे꣡ मधु꣢꣯मति क्षि꣣य꣢न्तः꣣ पु꣡ष्ये꣢म र꣣यिं꣢ धी꣣म꣡हे꣢ त इन्द्र ॥ ४४४ ॥

Bei der süßen Opfergabe wohnend, mögen wir an Reichtum gedeihen; Indra, wir sinnen über dich nach.

अ꣡र्च꣢न्त्य꣣र्कं꣢ म꣣रु꣡तः꣢ स्व꣣र्क्का꣡ आ स्तो꣢꣯भति श्रु꣣तो꣢꣫ युवा꣣ स꣡ इन्द्रः꣢꣯ ॥ ४४५ ॥

Die sonnenhellen Marut singen das Lied; der berühmte junge Indra kommt zum Lobgesang herbei.

प्र꣢ व꣣ इ꣡न्द्रा꣢य वृत्र꣣ह꣡न्त꣢माय꣣ वि꣡प्रा꣢य गा꣣थं꣡ गा꣢यत꣣ यं꣢ जु꣣जो꣡ष꣢ते ॥ ४४६ ॥

Singt ein Lied für Indra, den größten Erschlager des Vṛtra, den begeisterten Seher, den er gern hat.