அதர்வ வேதம் · சூக்தம் 20.107
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
20.107.1
समस्य मन्यवे विशो विश्वा नमन्त कृष्टयः ।
समुद्रायेव सिन्धवः ॥ २०.१०७.१ ॥
இவனுடைய சினத்திற்கு எல்லா குடிமக்களும் எல்லா இனங்களும் பணிந்தன, நதிகள் கடலுக்குப் பணிவது போல.
20.107.2
ओजस्तदस्य तित्विष उभे यत्समवर्तयत् ।
इन्द्रश्चर्मेव रोदसी ॥ २०.१०७.२ ॥
இவனுடைய அந்த வலிமை ஒளிர்கிறது; இந்திரன் இரண்டு உலகங்களையும் தோல் போல் சுருட்டிய போது.
20.107.3
वि चिद्वृत्रस्य दोधतो वज्रेण शतपर्वणा ।
शिरो बिभेद्वृष्णिना ॥ २०.१०७.३ ॥
தடுத்த விருத்திரனின் தலையை நூறு முடிச்சு வஜ்ரத்தால் இந்திரன் பிளந்தான், வலிமையான ஆயுதத்தால்.
20.107.4
तदिदास भुवनेषु ज्येष्ठं यतो जज्ञ उग्रस्त्वेषनृम्णः ।
सद्यो जज्ञानो नि रिणाति शत्रून् अनु यदेनं मदन्ति विश्व ऊमाः ॥ २०.१०७.४ ॥
உலகங்களில் அதுவே மிகச் சிறந்தது; அங்கிருந்து உக்கிரமும் ஒளிரும் வலிமையுமுள்ளவன் பிறந்தான். பிறந்த உடனே அவன் பகைவர்களை அழிக்கிறான்; எல்லா துணைவர்களும் அவனைப் பின்பற்றி மகிழ்கிறார்கள்.
20.107.5
वावृधानः शवसा भूर्योजाः शत्रुर्दासाय भियसं दधाति ।
अव्यनच्च व्यनच्च सस्नि सं ते नवन्त प्रभृता मदेषु ॥ २०.१०७.५ ॥
வலிமையால் வளர்ந்து, மிக்க ஓஜஸ் உடையவன், பகைவனாகிய தாசனுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்குகிறான். திறந்தவையும் மூடியவையும் (அனைத்தும் அவனுக்குப் பணிகின்றன); வலிமை மிக்கவனே, மதுவின் களிப்பில் உனக்கு கொண்டுவரப்பட்ட காணிக்கைகள் பணிகின்றன.
20.107.6
त्वे क्रतुमपि पृञ्चन्ति भूरि द्विर्यदेते त्रिर्भवन्त्यूमाः ।
स्वादोः स्वादीयः स्वादुना सृजा समदः सु मधु मधुनाभि योधीः ॥ २०.१०७.६ ॥
உன்னில் பெரும் சங்கல்பத்தை (வலிமையை) ஊட்டுகிறார்கள், இந்த துணைவர்கள் இரண்டு முறை, மூன்று முறை ஆகும்போது. இனிமையிலும் இனிமையானதை, இனிமையுடன் பாய்ச்சு; களிப்பைத் தருபவனே, தேனை தேனுடன் சேர்த்து (பகைவரை) எதிர்த்துப் போராடு.
20.107.7
यदि चिन् नु त्वा धना जयन्तं रणेरणे अनुमदन्ति विप्राः ।
ओजीयः शुष्मिन्त्स्थिरमा तनुष्व मा त्वा दभन् दुरेवासः कशोकाः ॥ २०.१०७.७ ॥
போரிலும் செல்வ வெற்றியிலும் வெல்லும் உன்னை ஞானிகள் ஒவ்வொரு போரிலும் மகிழ்ந்து புகழ்ந்தால், வலிமை மிக்கவனே, உறுதியாக உன்னை விரித்துக்கொள்; தீய வாசம் செய்யும் ஏளனக்காரர்கள் உன்னை அழிக்கட்டும் என்று விடாதே.
20.107.8
त्वया वयं शाशद्महे रणेषु प्रपश्यन्तो युधेन्यानि भूरि ।
चोदयामि त आयुधा वचोभिः सं ते शिशामि ब्रह्मणा वयांसि ॥ २०.१०७.८ ॥
உன்னால் நாங்கள் போர்களில் வெற்றி பெறுகிறோம், ஏராளமான போர்ச் செல்வத்தை எதிர்நோக்கி; சொற்களால் உன் ஆயுதங்களைத் தூண்டுகிறேன், மந்திரத்தால் உன் வலிமைகளைக் கூர்மைப்படுத்துகிறேன்.
20.107.9
नि तद्दधिषेऽवरे परे च यस्मिन्न् आविथावसा दुरोणे ।
आ स्थापयत मातरं जिगत्नुमत इन्वत कर्वराणि भूरि ॥ २०.१०७.९ ॥
கீழேயும் மேலேயும் அந்தச் செல்வத்தை நீ வைக்கிறாய்; அதில் பாதுகாப்புத் துணையுடன் வீட்டில் நீ இருக்கிறாய்; தாயை நிறுவு, வெற்றியாளனை நிறுவு, பின்னர் பல செயல்களைத் தூண்டு.
20.107.10
स्तुष्व वर्ष्मन् पुरुवर्त्मानं समृभ्वाणमिनतममाप्तमाप्त्यानाम् ।
आ दर्शति शवसा भूर्योजाः प्र सक्षति प्रतिमानं पृथिव्याः ॥ २०.१०७.१० ॥
உயர்ந்த இடத்தில் பல வழிகளுடைய, திறமையானவனும், மிகுந்த வலிமையுடையவனும், அடைபவர்களுள் அடைந்தவனுமான (இந்திரனைப்) புகழ்; மிகுந்த ஓஜஸ் உடையவன் வலிமையால் தோன்றுகிறான், பூமியின் அளவுகோலாக வெல்கிறான்.
20.107.11
इमा ब्रह्म बृहद्दिवः कृणवदिन्द्राय शूषमग्नियः स्वर्षाः ।
महो गोत्रस्य क्षयति स्वराजा तुरश्चिद्विश्वमर्णवत्तपस्वान् ॥ २०.१०७.११ ॥
பிருஹத்திவனின் இந்தப் பிரம்ம மந்திரங்கள் இந்திரனுக்கு வலிமையை உண்டாக்கட்டும்; அக்னியால் எழுப்பப்பட்ட, சூரியனை நாடுபவன், மகத்தான குலத்தில் வசிக்கிறான், சுயராஜ்யம் உடையவன், விரைவானவன், தபஸ்வி, கடல் போல எல்லாவற்றையும் சூழ்கிறான்.
20.107.12
एवा महान् बृहद्दिवो अथर्वावोचत्स्वां तन्वमिन्द्रमेव ।
स्वसारौ मातरिभ्वरी अरिप्रे हिन्वन्ति चैने शवसा वर्धयन्ति च ॥ २०.१०७.१२ ॥
இவ்வாறு மகத்தான பிருஹத்திவா அதர்வா தனது சொந்த உடலுடைய இந்திரனைப் பற்றிச் சொன்னார். குற்றமற்ற இரு சகோதரிகளாகிய விரைந்து செல்லும் காற்றுகள் இவர்களைத் தூண்டி வலிமையால் வளர்க்கின்றன.
20.107.13
चित्रं देवानां केतुरनीकं ज्योतिष्मान् प्रदिशः सूर्य उद्यन् ।
दिवाकरोऽति द्युम्नैस्तमांसि विश्वातारीद्दुरितानि शुक्रः ॥ २०.१०७.१३ ॥
தேவர்களின் அற்புதமான கொடியும் ஒளிரும் முகமும், திசைகளில் எழும் ஒளிமிக்க சூரியன். பகலை உண்டாக்குபவன், தனது ஒளியால் எல்லா இருள்களையும் தீமைகளையும் கடந்தான், தூய சூரியன்.
20.107.14
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः ।
आप्राद्द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च ॥ २०.१०७.१४ ॥
தேவர்களின் அற்புத முகம் எழுந்தது; மித்திரன், வருணன், அக்நியின் கண் அது. அது வானையும் பூமியையும் அந்தரிக்ஷத்தையும் நிரப்பியது; சூரியன் அசைவனவற்றிற்கும் அசையாதவற்றிற்கும் ஆத்மா.
20.107.15
सूर्यो देवीमुषसं रोचमानां मर्यो न योषामभ्येति पश्चात् ।
यत्रा नरो देवयन्तो युगानि वितन्वते प्रति भद्राय भद्रम् ॥ २०.१०७.१५ ॥
சூரியன் ஒளிரும் தேவியான உஷஸின் பின்னே செல்கிறான், ஒரு மனிதன் பெண்ணைப் பின்தொடர்வது போல. தேவர்களை விரும்பும் மனிதர்கள் யுகங்களை விரிக்கும் இடத்தில், நலனுக்காக நலனை நோக்கி.