Mahābhārata · Adhyāya 1.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

1.1.1

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत् ॥ १.१.१ ॥

Nachdem man Nārāyaṇa, Nara, dem besten der Menschen, und der Göttin Sarasvatī Ehrerbietung erwiesen hat, soll man dann „Jaya“ verkünden.

1.1.2

नारायणं सुरगुरुं जगदेकनाथं ।
भक्तप्रियं सकललोकनमस्कृतं च।
त्रैगुण्यवर्जितमजं विभुमाद्यमीशं ।
वन्दे भवघ्नममरासुरसिद्धवन्द्यम् ॥ १.१.२ ॥

Ich verehre Nārāyaṇa, den Lehrer der Götter, den alleinigen Herrn der Welt, den Liebling seiner Verehrer, von allen Welten gegrüßt, frei von den drei Guṇas, ungeboren, allgegenwärtig, der ursprüngliche Herr, der die weltliche Bindung zerstört, von Göttern, Dämonen und Vollendeten verehrt.

1.1.3

नमो धर्माय महते नमः कृष्णाय वेधसे ।
ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्य धर्मान्वक्ष्यामि शाश्वतान् ॥ १.१.३ ॥

Verehrung dem großen Dharma; Verehrung Kṛṣṇa, dem Schöpfer. Nachdem ich mich vor den Brahmanen verneigt habe, werde ich von den ewigen Pflichten sprechen.

1.1.4

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय ।
ॐ नमः पितामहाय। ॐ नमः प्रजापतिभ्यः।
ॐ नमः कृष्णद्वैपायनाय ।
ॐ नमः सर्वविघ्नविनायकेभ्यः ॥ १.१.४ ॥

Om, Verehrung dem Erhabenen Vāsudeva. Om, Verehrung dem Großvater. Om, Verehrung den Herren der Geschöpfe. Om, Verehrung Kṛṣṇa Dvaipāyana. Om, Verehrung den Vināyakas, die alle Hindernisse beseitigen.

1.1.5

रोमहर्षणपुत्र उग्रश्रवाः सौतिः पौराणिको ।
नैमिशारण्ये शौनकस्य कुलपतेर्द्वादशवार्षिके सत्रे ॥ १.१.५ ॥

Ugraśravas, Sohn des Romaharṣaṇa, der Barde Sauti, Rezitator der Purāṇas, im Naimiṣa-Wald, bei der zwölfjährigen Opfersitzung des Sippenhäuptlings Śaunaka.

1.1.6

सुखासीनानभ्यगच्छद्ब्रह्मर्षीन्संशितव्रतान् ।
विनयावनतो भूत्वा कदाचित्सूतनन्दनः ॥ १.१.६ ॥

Einst näherte sich der Sohn des Wagenlenkers, demütig gebeugt, den Brahmarṣi, die bequem saßen und in ihren Gelübden streng waren.

1.1.7

तमाश्रममनुप्राप्य नैमिशारण्यवासिनः ।
उवाच तानृषीन्सर्वान्धन्यो वोऽस्म्यद्यदर्शनात् ॥ १.१.७ ॥

Als er jene Einsiedelei erreichte, sprach er zu allen jenen Weisen, die im Naimiṣa-Wald wohnten: "Heute, durch euren Anblick, bin ich gesegnet."

1.1.8

वेद वैयासिकीः सर्वाः कथा धर्मार्यैसंहिताः ।
वक्ष्यामि वो द्विजश्रेष्ठाः शृण्वन्त्वद्य तपोधनाः ॥ १.१.८ ॥

Ich kenne alle von Vyāsa verfassten Erzählungen, die Dharma und Artha enthalten. Ihr Besten unter den Zweimalgeborenen, reich an Askese, ich werde sie euch erzählen; heute mögt ihr zuhören.

1.1.9

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नैमिशारण्यवासिनः ।
चित्रा श्रोतुं कथास्तत्र परिव्रुस्तपस्विनः ॥ १.१.९ ॥

Als sie seine Worte gehört hatten, versammelten sich die im Naimiṣa-Wald wohnenden Asketen dort ringsum, um die wunderbaren Erzählungen zu hören.

1.1.10

अभिवाद्य मुनींस्तांस्तु सर्वानेव कुताञ्जलिः ।
अपृच्छत्स तपोवृद्धिं सद्भिश्चैवाभिपूजितः ॥ १.१.१० ॥

Nachdem er alle jene Weisen ehrerbietig gegrüßt hatte, mit gefalteten Händen, von den Guten geehrt, fragte er sie nach dem Wachstum ihrer Askese.

1.1.11

अथ तेषूपविष्टेषु सर्वेष्वेव तपस्विषु ।
निर्दिष्टमासनं भेजे विनयाद्रौमहर्षणिः ॥ १.१.११ ॥

Als alle jene Asketen sich gesetzt hatten, nahm der Sohn des Romaharṣaṇa aus Demut den ihm zugewiesenen Sitz ein.

1.1.12

सुखासीनं ततस्तं तु विश्रान्तमुपलक्ष्य च ।
अथापृच्छदृषिस्तत्र कश्चित्प्रस्तावयन्कथाः ॥ १.१.१२ ॥

Als er ihn bequem sitzend und ausgeruht sah, fragte ihn ein gewisser Weiser dort, indem er das Thema der Erzählungen einleitete.

1.1.13

कुत आगम्यते सौते क्वचायं विहृतस्त्वया ।
कालः कमलपत्राक्ष शंसैतत्पृच्छतो मम ॥ १.१.१३ ॥

Sauti, woher kommst du, und wo hast du diese Zeit verbracht? O Lotusäugiger, sag mir dies, da ich dich frage.

1.1.14

एवं पृष्टोऽब्रवीत्सम्यग्यथावद्रौमहर्षणिः ।
वाक्यं वचनसंपन्नस्तेषां च चरिताश्रयम् ॥ १.१.१४ ॥

So gefragt, sprach Sauti, Sohn des Romaharṣaṇa, redegewandt, richtig und wie es wirklich war, die Worte über ihre Taten.

1.1.15

तस्मिन्सदसि विस्तीर्णे मुनीनां भावितात्मनाम् ।
जनमेजयस्य राजर्षेः सर्पसत्रे महात्मनः ॥ १.१.१५ ॥

In jener weiten Versammlung der Weisen mit gereinigter Seele, beim Schlangenopfer des königlichen Weisen, des großseeligen Janamejaya.

1.1.16

समीपे पार्थिवेन्द्रस्य सम्यक्पारिक्षितस्य च ।
कृष्णद्वैपायनप्रोक्ताः सुपुण्या विविधाः कथाः ॥ १.१.१६ ॥

In der Nähe des Herrn der Könige, des Sohnes Parikṣits, richtig von Kṛṣṇa Dvaipāyana erzählt: sehr heilige und vielfältige Erzählungen.

1.1.17

कथिताश्चापि विधिवद्या वैशंपायनेन वै ।
श्रुत्वाऽहं ता विचित्रार्था महाभारतसंश्रिताः ॥ १.१.१७ ॥

Und die Erzählungen, die Vaiśampāyana gemäß der Vorschrift vortrug, von wunderbarem Sinn und zum Mahābhārata gehörend, die habe ich gehört.

1.1.18

बहूनि संपरिक्रम्य तीर्थान्यायतनानि च ।
समन्तपञ्चकं नाम पुण्यं द्विजनिषेवितम् ॥ १.१.१८ ॥

Nachdem ich viele heilige Furten und Heiligtümer umrundet hatte, den heiligen Ort namens Samantapañcaka, den die Zweimalgeborenen aufsuchen.

1.1.19

गतवानस्मि तं देशं युद्धं यत्राभवत्पुरा ।
कुरूणां पाण्डवानां च सर्वेषां च महीक्षिताम् ॥ १.१.१९ ॥

Ich ging in jenes Land, wo einst die Schlacht zwischen den Kurus, den Pāṇḍavas und allen Königen stattfand.

1.1.20

दिदृक्षुंरागतस्तस्मात्समीपं भावतामिह ।
आयुष्मन्तः सर्व एव ब्रह्मभाता हि मे मताः
अस्मिन्यज्ञे महाभङ्गाः सूर्यपावकवर्चसः ॥ १.१.२० ॥

Aus Verlangen, euch zu sehen, bin ich von dort zu eurer Nähe gekommen. Ihr alle seid langlebig; ich halte euch für Brüder im Brahman. In diesem Opfer seid ihr hochbeglückt, strahlend wie Sonne und Feuer.

1.1.21

कृताभिषेकाः शुचयः कृतजप्या हुताग्नयः ।
भवन्त आसते स्वस्था ब्रवीमि किमहं द्विजाः ॥ १.१.२१ ॥

Nachdem ihr gebadet, euch gereinigt, das Japa gesprochen und in die Feuer geopfert habt, sitzt ihr gefasst da. O Zweifach-Geborene, was soll ich sagen?

1.1.22

पुराणसंहिताः पुण्याः कथा धर्मार्थसंश्रिताः ।
इतिवृत्तं नरेन्द्राणामृषीणां च महात्मनाम् ॥ १.१.२२ ॥

Die purānischen Sammlungen, verdienstvolle Erzählungen, die auf Dharma und Reichtum gründen, die Geschichte der Könige und der hochgesinnten Weisen.

1.1.23

द्वैपायनेन यत्प्रोक्तं पुराणं परमर्षिणा ।
सुरैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव श्रुत्वा यदभिपूजितम् ॥ १.१.२३ ॥

Das Purāṇa, das Dvaipāyana, der höchste Weise, verkündete, das die Götter und Brahmanen-Weisen hörten und ehrten.

1.1.24

तस्याख्यानवरिष्ठस्य विचित्रपदपर्वणः ।
सूक्ष्मार्थन्याययुक्तस्य वेदार्थैर्भूषितस्य च ॥ १.१.२४ ॥

Von jener vortrefflichen Erzählung, mit ihren kunstvollen Worten und Abschnitten, mit feinem Sinn und Schlussfolgerung begabt und mit den Bedeutungen der Veden geschmückt.

1.1.25

भारतस्येतिहासस्य पुण्यां ग्रन्थार्थसंयुताम् ।
संस्कारोपगतां ब्राह्मीं नानाशास्त्रोपबृंहिताम् ॥ १.१.२५ ॥

Von der heiligen Geschichte des Bhārata, mit dem Sinn des Textes erfüllt, geläutert, in der brāhmī-Sprache und durch viele Lehrschriften bereichert.

1.1.26

जनमेजयस्य यां राज्ञो वैशंपायन उक्तवान् ।
यथावत्स ऋषिः पृष्टः सत्रे द्वैपायनाज्ञया ॥ १.१.२६ ॥

Was Vaiśampāyana dem König Janamejaya erzählte, als jener Weise auf Geheiß Dvaipāyanas bei der Opfersitzung ordnungsgemäß befragt wurde.

1.1.27

वेदैश्चतुर्भिः सयुक्तां व्यासस्याद्भुतकर्मणः ।
संहितां श्रोतुमिच्छामः पुण्यां पापभयापहाम् ॥ १.१.२७ ॥

Wir wünschen die heilige Sammlung Vyāsas von wunderbaren Taten zu hören, die mit den vier Veden verbunden ist und die Furcht vor Sünde vertreibt.

1.1.28

आद्यं पुरुषमीशानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
ऋतमेकाक्षरं ब्रह्म व्यक्ताव्यक्तं सनातनम् ॥ १.१.२८ ॥

Der ursprüngliche Puruṣa, der Herr, von vielen angerufen und von vielen gepriesen, Ṛta, das Brahman der einen Silbe, manifest und unmanifest, der Ewige.

1.1.29

असच्च सच्चैव च यद्विश्वं सदसतः परम् ।
परावराणां स्रष्टारं पुराणं परमव्ययम् ॥ १.१.२९ ॥

Der Nicht-Seiende und Seiende, das Universum selbst, jenseits von Sein und Nichtsein; der Schöpfer des Hohen und des Niederen; der Uralte, Höchste, Unvergängliche.

1.1.30

मङ्गल्यं मङ्गलं विष्णुं वरेण्यमनघं शुचिम् ।
नमस्कृत्य हृषीकेशं चराचरगुरुं हरिम् ॥ १.१.३० ॥

Nachdem ich Hṛṣīkeśa verneigend gegrüßt habe, Hari, den Glückverheißenden, den Segen, Viṣṇu, den Vortrefflichsten, makellos und rein, den Lehrer aller beweglichen und unbeweglichen Wesen.

1.1.31

महर्षेः पूजितस्येह सर्वलोकैर्महात्मनः ।
प्रवक्ष्यामि मतं पुण्यं व्यासस्याद्भुतकर्मणः ॥ १.१.३१ ॥

Ich werde die heilige Lehre Vyāsas vortragen, jenes großen Weisen, der hier von allen Welten geehrt wird, des großherzigen Mannes von wunderbaren Taten.

1.1.32

नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १.१.३२ ॥

Verehrung sei jenem gesegneten Vyāsa von unermesslichem Glanz, durch dessen Gnade ich diese Erzählung Nārāyaṇas vortragen werde.

1.1.33

सर्वाश्रमाभिशमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलद सूते नारायणकथा यथा ॥ १.१.३३ ॥

Das Besänftigen aller Einsiedeleien und das Baden in allen heiligen Furten bringen nicht die Frucht, die die Erzählung Nārāyaṇas bringt.

1.1.34

नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति ।
एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान्साधयाम्यहम् ॥ १.१.३४ ॥

Keiner ist Nārāyaṇa gleich, keiner war es, keiner wird es sein. Durch dieses wahre Wort erfülle ich alle Ziele.

1.1.35

आचख्युः कवयः केचित्संप्रत्याचक्षते परे ।
आख्यास्यन्ति तथैवान्य इतिहासमिमं भुवि ॥ १.१.३५ ॥

Einige Dichter haben diese Geschichte erzählt; andere erzählen sie jetzt; und wieder andere werden sie auf Erden ebenso erzählen.

1.1.36

इदं तु त्रिषु लोकेषु महज्ज्ञानं प्रतिष्ठितम् ।
विस्तरैश्च समासैश्च धार्यते यद्द्विजातिभिः ॥ १.१.३६ ॥

Dieses große Wissen ist in den drei Welten gegründet und wird von den Zweimalgeborenen sowohl ausführlich als auch gekürzt bewahrt.

1.1.37

अलङ्कृतं शुभैः शब्दैः समयैर्दिव्यधनुषैः ।
छन्दोवृत्तैश्च विविधैरन्वितं विदुषांप्रियम् ॥ १.१.३७ ॥

Geschmückt mit glückverheißenden Worten, festen Regeln, der Genauigkeit eines göttlichen Bogens und mannigfaltigen Versmaßen, ist es den Gelehrten lieb.

1.1.38

तपसा ब्रह्मचर्येण व्यस्य वेदं सनातनम् ।
इतिहासमिमं चक्रे पुण्यं सत्यवतीसुतः ॥ १.१.३८ ॥

Durch Askese und keusches Brahmacarya hat der Sohn der Satyavatī, nachdem er den ewigen Veda geteilt hatte, diese heilige Geschichte verfasst.

1.1.39

पुण्ये हिमवतः पादे मेध्ये गिरिगुहालये ।
विशोध्य देहं धर्मात्मा दर्भसंस्तरमाश्रितः ॥ १.१.३९ ॥

Am heiligen Fuß des Himālaya, in einer reinen Berghöhle wohnend, nachdem er seinen Körper gereinigt hatte, nahm der rechtschaffene Geist auf einem Lager aus Darbha-Gras Platz.

1.1.40

शुचिः सनियमो व्यासः शान्तात्मातपसि स्थितः ।
भारतस्येतिहासस्य धर्मेणान्वीक्ष्य तां गतिम् ॥ १.१.४० ॥

Rein, seine Gelübde haltend, Vyāsa mit friedvoller Seele, in Askese gefestigt, überblickte er durch das Dharma den Lauf der Geschichte der Bhāratas.

1.1.41

प्रविश्य योगं ज्ञानेन सोऽपश्यत्सर्वमन्ततः ॥ १.१.४१ ॥

In den Yoga eingetreten, sah er durch Erkenntnis alles vollständig.

1.1.42

निष्प्रभेऽस्मिन्निरालोके सर्वतस्तमसा वृते ।
बृहदण्डमभूदेकं प्रजानां बीजमव्ययम् ॥ १.१.४२ ॥

In dieser lichtlosen, sichtlosen, von allen Seiten von Finsternis umhüllten Welt entstand ein einziges großes Ei, der unvergängliche Keim der Geschöpfe.

1.1.43

युगस्यादिनिमित्तं तन्महद्दिव्यं प्रचक्षत ।
व्यस्मिंस्तच्छ्रूयते सत्यंज्योतिर्ब्रह्म सनातनम् ॥ १.१.४३ ॥

Jenes große göttliche Ei wird als Ursache des Anfangs des Zeitalters erklärt. In ihm hört man: Wahrheit, Licht, das ewige Brahman.

1.1.44

अद्भुतं चाप्यचिन्त्यं च सर्वत्र समतां मतम् ।
अव्यक्तं कारणं सूक्ष्मं यत्तत्सदसदात्मकम् ॥ १.१.४४ ॥

Es ist wunderbar und unbegreiflich, überall als gleich angesehen. Es ist die unmanifeste, feine Ursache, dem Wesen nach Sein und Nichtsein.

1.1.45

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः ।
ब्रह्मा सुरगुरुः स्थाणुर्मनुः कः परमेष्ठ्यथ ॥ १.१.४५ ॥

Aus ihm wurde der Urgroßvater geboren, der einzige Herr Prajāpati — Brahmā, Lehrer der Götter, Sthāṇu, Manu, Ka und der Höchste.

1.1.46

प्राचेतसस्तथा दक्षो दक्षपुत्राश्च सप्तवै ।
ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः ॥ १.१.४६ ॥

Prācetas, Dakṣa und die sieben Söhne Dakṣas — dann erhoben sich die einundzwanzig Herren der Geschöpfe.

1.1.47

पुरुषश्चाप्रमेयात्मा यं सर्वऋषयो विदु ।
विश्वेदेवास्तथाऽऽदित्या वसवोऽथाश्विनावपि ॥ १.१.४७ ॥

Und Puruṣa, von unermesslichem Selbst, den alle Seher kennen; die Viśvedevas, die Ādityas, die Vasus und auch die beiden Aśvins.

1.1.48

यक्षाः साध्याः पिशाचाश्च गुह्यकाः पितरस्तथा ।
ततः प्रसूता विद्वांसः शिष्टा ब्रह्मर्षिसत्तमाः ॥ १.१.४८ ॥

Yakṣas, Sādhyas, Piśācas, Guhyakas und auch die Väter; dann wurden die Gelehrten, die Vortrefflichen, die Besten der Brahmarṣis geboren.

1.1.49

महर्षयश्च बहवः सर्वैः समुदिता गुणैः ।
आतो द्यौः पृथिवी वायुरन्तरिक्षं दिशस्तया ॥ १.१.४९ ॥

Viele große Seher, mit allen Tugenden begabt, und ebenso entstanden Himmel, Erde, Wind, Luftraum und die Richtungen.

1.1.50

संवत्सरर्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् ।
यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम् ॥ १.१.५० ॥

Jahre, Jahreszeiten, Monate, Halbmonate, Tage und Nächte entstanden der Reihe nach; und alles andere, was sonst ist, entstand, von den Welten bezeugt.

1.1.51

यदिदं दृश्यते किंचिद्बूतं स्थावरजङ्गमम् ।
पुनःसंक्षिप्यते सर्वं जगत्प्राप्ते युगक्षये ॥ १.१.५१ ॥

Alles, was hier an Wesen gesehen wird, die unbeweglichen und die beweglichen, wird wieder eingezogen, wenn die Welt das Ende eines Zeitalters erreicht.

1.1.52

यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु ॥ १.१.५२ ॥

So wie in den Jahreszeiten die Kennzeichen jeder Jahreszeit der Reihe nach in verschiedenen Gestalten erscheinen, so erscheinen in den Anfängen der Zeitalter eben jene Daseinszustände wieder.

1.1.53

एवमेतदनाद्यन्तं भूतसंघातकारकम् ।
अनादिनिधनं लोके चक्रं संपरिवर्तते ॥ १.१.५३ ॥

So dreht sich dieses Rad, ohne Anfang und Ende, die Ursache der Gesamtheit der Wesen, in der Welt.

1.1.54

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च ।
त्रयस्त्रिंशच्च देवनां सृष्टिः संक्षेपलक्षणा ॥ १.१.५४ ॥

Die Schöpfung der Götter, dreiunddreißigtausend, dreitausenddreihundertdreiunddreißig und dreiunddreißig, wird kurz beschrieben.

1.1.55

दिवः पुत्रो बृहद्भानुश्चक्षुरात्मा विभावसुः ।
सविता स ऋचीकोऽर्को भानुराशावहो रविः ॥ १.१.५५ ॥

Die Söhne des Himmels waren Bṛhadbhānu, Cakṣus, Ātmā und Vibhāvasu; Savitṛ, er, der Ṛcīka, Arka, Bhānu, Āśāvaha und Ravi ist.

1.1.56

पुत्रा विवस्वतः सर्वे मनुस्तेषां तथाऽवरः ।
देवभ्राट् तनयस्तस्य सुभ्राडिति ततः स्मृतः ॥ १.१.५६ ॥

Alle Söhne Vivasvats; unter ihnen Manu und auch der jüngste. Sein Sohn war Devabhrāṭ, und danach wurde er als Subhrāṭ erinnert.

1.1.57

सुभ्राजस्तु त्रयः पुत्राः प्रजावन्तो बहुश्रुताः ।
दशज्योतिः शतज्योतिः सहस्रज्योतिरेव च ॥ १.१.५७ ॥

Subhrāj hatte drei Söhne, die Nachkommen hatten und sehr gelehrt waren: Daśajyoti, Śatajyoti und Sahasrajyoti.

1.1.58

दशपुत्रसहस्राणि दशज्योतेर्महात्मनः ।
ततो दशगुणाश्चान्ये शतज्योतेरिहात्मजाः ॥ १.१.५८ ॥

Der großherzige Daśajyoti hatte zehntausend Söhne; danach hatte Śatajyoti hier andere Söhne, zehnfach so viele.

1.1.59

भूयस्ततो दशगुणाः सहस्रज्योतिषः सुताः ।
तेभ्योऽयं कुरुवंशश्च यदूनां भरतस्य च ॥ १.१.५९ ॥

Danach hatte Sahasrajyoti wiederum zehnfach so viele Söhne; aus ihnen entstanden dieses Kuru-Geschlecht, das der Yadus und das des Bharata.

1.1.60

ययातीक्ष्वाकृवंशश्च राजर्षीणां च सर्वशः ।
संभूता बहवो वंशा भूतसर्गाः सुविस्तराः ॥ १.१.६० ॥

Die Geschlechter des Yayāti und des Ikṣvāku entstanden, und viele Geschlechter königlicher Weiser auf jede Weise; diese Schöpfungen der Wesen sind weit verzweigt.

1.1.61

भूतस्थानानि सर्वाणि रहस्यं त्रिविधं च यत् ।
वेदा योगः सविज्ञानो धर्मोऽर्थः काम एव च ॥ १.१.६१ ॥

Alle Stätten der Wesen und das dreifache Geheimnis; die Veden, der Yoga, Dharma samt Wissen, Artha und auch Kāma.

1.1.62

धर्मार्थकामयुक्तानि शास्त्राणि विविधानि च ।
लोकयात्राविधान च सर्व तद्दृष्टवानृषिः ॥ १.१.६२ ॥

Die vielfältigen Lehrschriften, verbunden mit Dharma, Artha und Kāma, und alle Regeln für die Lebensführung in der Welt – all dies sah der Seher.

1.1.63

नीतिर्भरतवंशस्य विस्तारश्चैव सर्वशः ।
इतिहासाः सहव्याख्या विविधाश्रुतयोऽपि च ॥ १.१.६३ ॥

Die Staatskunst des Bharata-Geschlechts und seine Ausbreitung in jeder Hinsicht; die Geschichten mit ihren Erläuterungen und auch die verschiedenen offenbarten Überlieferungen.

1.1.64

इह सर्वमनुक्रान्तमुक्तं ग्रन्थस्य लक्षणम् ।
संक्षेपेणेतिहासस्य ततो वक्ष्यति विस्तरम् ॥ १.१.६४ ॥

Hier ist das Ganze des Werkes kurz dargelegt; dies ist die Gliederung des Buches. Die Geschichte in ihrer ganzen Breite wird er später erzählen.

1.1.65

विस्तीर्यैतन्महज्ज्ञानमृषिः संक्षिप्य चाब्रवीत् ।
इष्टं हि विदुषां लोके समासव्यासधारणम् ॥ १.१.६५ ॥

Nachdem der Seher dieses große Wissen ausführlich dargelegt hatte, sprach er es auch knapp aus; denn in der Welt ist es den Gelehrten lieb, sowohl die Kurzfassung als auch die ausführliche Darstellung zu behalten.

1.1.66

मन्वादि भारतं केचिदास्तीकादि तथाऽपरे ।
तथोपरिचराद्यन्ये विप्राः सम्यगधीयिरे ॥ १.१.६६ ॥

Einige Brahmanen studieren das Bhārata, das mit Manu beginnt, andere das mit Āstīka beginnende und wieder andere das mit Uparicara beginnende, und zwar sorgfältig.

1.1.67

विविधं संहिताज्ञानं दीपयन्ति मनीषिणः ।
व्याख्यातुं कुशलाः केचिद्ग्रन्थान्धारयितुं परे ॥ १.१.६७ ॥

Die Weisen erhellen das vielfältige Wissen der Saṃhitās; einige sind geschickt im Erklären, andere im Bewahren der Texte im Gedächtnis.

1.1.68

तपसा ब्रह्मचर्येण व्यस्य वेदं सनातनम् ।
इतिहासमिमं चक्रे पुण्यं सत्यवतीत्सुतः ॥ १.१.६८ ॥

Durch Askese und keusche Disziplin teilte der Sohn der Satyavatī den ewigen Veda und verfasste diese heilige Geschichte.

1.1.69

पराशरात्मजो विद्वान्ब्रह्मर्षिः संशितव्रतः ।
मातुर्नियोगाद्धर्मात्मा गाङ्गेयस्य च धीमतः ॥ १.१.६९ ॥

Der gelehrte Brahmarṣi, Sohn des Parāśara, von festen Gelübden und rechtschaffener Seele, tat dies auf Befehl seiner Mutter und auf Bitte des weisen Gāṅgeya (Bhīṣma).

1.1.70

क्षेत्रे विचित्रवीर्यस्य कृष्णद्वैपायनः पुरा ।
त्रीनग्नीनिव कौरव्याञ्जनयामास वीर्यवान् ॥ १.१.७० ॥

Einst zeugte der mächtige Kṛṣṇa Dvaipāyana im Feld Vicitravīryas die Nachkommen der Kuru, gleich drei Feuern.

1.1.71

उत्पाद्य धृतराष्ट्रं च पाण्डुं विदुरमेव च ।
जगाम तपसे धीमान्पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१.७१ ॥

Nachdem er Dhṛtarāṣṭra, Pāṇḍu und Vidura gezeugt hatte, zog der weise Mann wieder in seine Einsiedelei, um Askese zu üben.

1.1.72

तेषु जातेषु वृद्धेषु गतेषु परमां गतिम् ।
अब्रवीद्भारतं लोके मानुषेऽस्मिन्महानृषिः ॥ १.१.७२ ॥

Als sie geboren waren, alt geworden und in den höchsten Zustand eingegangen waren, verkündete der große Weise das Bhārata in dieser Menschenwelt.

1.1.73

जनमेजयेन पृष्टः सन्ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके ॥ १.१.७३ ॥

Von Janamejaya und Tausenden von Brahmanen befragt, unterwies er seinen Schüler Vaiśaṃpāyana, der in der Nähe saß.

1.1.74

स सदस्यैः सहासीनं श्रावयामास भारतम् ।
कर्मान्तरेषु यज्ञस्य चोद्यमानः पुनः पुनः ॥ १.१.७४ ॥

Unter den Mitgliedern der Versammlung sitzend ließ er das Bhārata vortragen, immer wieder gedrängt in den Pausen des Opfers.

1.1.75

विस्तारं कुरुवंशस्य गान्धार्या धर्मशीलताम् ।
क्षत्तुः प्रज्ञां धृतिं कुन्त्याः सम्यग्द्वैपायनोब्रवीत् ॥ १.१.७५ ॥

Die Ausdehnung der Kuru-Linie, Gāndhārīs rechtschaffenes Wesen, Kṣattṛs Weisheit und Kuntīs Standhaftigkeit wurden von Dvaipāyana vollständig dargelegt.

1.1.76

वासुदेवस्य माहात्म्यं पाण्डवानां च सत्यताम् ।
दुर्वृत्तं धार्तराष्ट्राणामुक्तवान्भगवानृषिः ॥ १.१.७६ ॥

Die Größe Vāsudevas, die Wahrhaftigkeit der Pāṇḍavas und das schlechte Verhalten der Söhne Dhṛtarāṣṭras wurden vom ehrwürdigen Weisen dargelegt.

1.1.77

इदं शतसहस्रं तु श्लोकानां पुण्यकर्मणाम् ।
उपाख्यानैः सह ज्ञेयं श्राव्यं भारतमुत्तमम् ॥ १.१.७७ ॥

Dieses erhabene Bhārata von hunderttausend Versen, samt seinen Episoden, soll von den Verdienstvollen gekannt und vorgetragen werden.

1.1.78

चतुर्विंशतिसाहस्रीं चक्रे भारतसंहिताम् ।
उपाख्यानैर्विना तावद्भारतं प्रोच्यते बुधैः ॥ १.१.७८ ॥

Er verfasste die Bhārata-Saṃhitā von vierundzwanzigtausend Versen; ohne die Episoden nennen die Weisen nur diesen Teil Bhārata.

1.1.79

ततोऽध्यर्धशतं भूयः संक्षेपं कृतवानृषिः ।
अनुक्रमणिकाध्यायं वृत्तान्तं सर्वपर्वणाम् ॥ १.१.७९ ॥

Dann verfasste der Weise erneut eine Kurzfassung in hundertfünfzig Versen: das Kapitel Anukramaṇikā mit dem Inhalt aller Parvans.

1.1.80

तस्याख्यानवरिष्ठस्य कृत्वा द्वैपायनः प्रभुः ।
कथमध्यापयानीह शिष्यानित्यन्वचिन्तयत् ॥ १.१.८० ॥

Nachdem er jene beste aller Erzählungen verfasst hatte, überlegte der Herr Dvaipāyana: „Wie soll ich dies hier meinen Schülern lehren?“

1.1.81

तस्य तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ऋषेर्द्वैपायनस्य च ।
तत्राजगाम भगवान्ब्रह्मा लोकगुरुः स्वयम् ॥ १.१.८१ ॥

Als er den Gedanken des Weisen Dvaipāyana erkannte, kam der erhabene Brahmā, der Lehrer der Welten, selbst dorthin.

1.1.82

प्रीत्यर्थं तस्य चैवर्षेर्लोकानां हितकाम्यया ।
तं दृष्ट्वा विस्मितो भूत्वा प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ॥ १.१.८२ ॥

Aus dem Wunsch, ihn und jenen Weisen zu erfreuen, und aus dem Wunsch nach dem Wohl der Welten stand er, verwundert über seinen Anblick, mit gefalteten Händen tief verneigt da.

1.1.83

आसनं कल्पयामास सर्वैर्मुनिगणैर्वृतः ॥ १.१.८३ ॥

Umgeben von allen Scharen der Weisen ließ er einen Sitz bereiten.

1.1.84

हिरण्यमर्भमासीनं तस्मिंस्तु परमासने ।
परिवृत्यासनभ्याशे वासवेयः स्थितोऽभवत् ॥ १.१.८४ ॥

Als Hiraṇyagarbha auf jenem höchsten Sitz Platz genommen hatte, umschritt der Sohn des Vasu-Geschlechts (Vyāsa) ihn und stellte sich nahe dem Sitz auf.

1.1.85

अनुज्ञातोऽथ कृष्णस्तु ब्रह्मणा परमेष्ठिना ।
निषसादासनाभ्याशे प्रीयमाणः शुचिस्मितः ॥ १.१.८५ ॥

Nachdem er die Erlaubnis Brahmās, des höchsten Herrn, erhalten hatte, setzte sich Kṛṣṇa erfreut mit reinem Lächeln nahe dem Sitz nieder.

1.1.86

उवाच स महातेजा ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
कृतं मयेदं भगवन्काव्यं परमपूजितम् ॥ १.१.८६ ॥

Jener von großer Herrlichkeit sprach zu Brahmā, dem höchsten Herrn: 'O gesegneter Herr, dieses von mir verfasste Gedicht ist hoch verehrt.'

1.1.87

ब्रह्मन्वेदरहस्य च यच्चान्यत्स्थापितं मया ।
साङ्गोपनिषदां चैव वेदानां विस्तरक्रिया ॥ १.१.८७ ॥

O Brahmā, die Geheimnisse der Veden und was ich sonst begründet habe, sowie die ausführliche Darlegung der Veden mit ihren Gliedern und Upaniṣaden.

1.1.88

इतिहासपुरापानामुन्मेषं निमिषं च यत् ।
भूतं भव्यं भविष्यच्च त्रिविधं कालसंज्ञितम् ॥ १.१.८८ ॥

Das Sich-Entfalten und Sich-Verbergen der Geschichten und Purāṇas, und was vergangen, gegenwärtig und künftig ist – dies heißt Zeit in dreifacher Gestalt.

1.1.89

जरामृत्युभयव्याधिभावाभावविनिश्चयः ।
विविधस्य च धर्मस्य ह्याश्रमाणां च लक्षणम् ॥ १.१.८९ ॥

Die Bestimmung von Furcht vor Alter, Tod und Krankheit, von Sein und Nichtsein, sowie die Merkmale des vielfältigen Dharma und der Lebensstufen.

1.1.90

चातुर्वर्ण्यविधानं च पुराणानां च कृत्स्नशः ।
तपसो ब्रह्मचर्यस्य पृथिव्याश्चन्द्रसूर्ययोः ॥ १.१.९० ॥

Die Ordnung der vier Stände und der Purāṇas insgesamt; von Askese und keuscher Schülerschaft; von der Erde, dem Mond und der Sonne.

1.1.91

ग्रहनक्षत्रताराणां प्रमाणं च युगैः सह ।
ऋचो यजूषि सामानि वेदाध्यात्मं तथैव च ॥ १.१.९१ ॥

Das Maß der Planeten, Sternbilder und Sterne samt den Weltaltern; die Ṛg-Verse, die Yajus, die Sāma-Gesänge und ebenso der innere Sinn der Veden.

1.1.92

न्यायशिक्षा चिकित्सा च दानं पाशुपतं तथा ।
इति नैकाश्रयं जन्म दिव्यमानुषसंज्ञितम् ॥ १.१.९२ ॥

Logik, Unterweisung, Heilkunde, Gaben und ebenso das Pāśupata; so ruht ihr Ursprung nicht auf einer einzigen Quelle, und sie wird göttlich und menschlich genannt.

1.1.93

तीर्थानां चैव पुण्यानां देशानां चैव कीर्तनम् ।
नदीनां पर्वतानां च वनानां सागरस्य च ॥ १.१.९३ ॥

Die Preisung der heiligen Furten und reinen Gegenden sowie der Flüsse, Berge, Wälder und des Ozeans.

1.1.94

पुराणां चैव दिव्यानां कल्पानां युद्धकौशलम् ।
वाक्यजातिविशेषाश्च लोकयात्राक्रमश्च यः ॥ १.१.९४ ॥

Die alten Überlieferungen und göttlichen Kalpas, die Kunst des Krieges, die Unterschiede der Rede und der Stände sowie die Ordnung des weltlichen Lebens.

1.1.95

यच्चापि सर्वगं वस्तु तच्चैव प्रतिपादितम् ।
परं न लेखकः कश्चिदेतस्य भुवि विद्यते ॥ १.१.९५ ॥

Auch das, was alles durchdringt, ist darin dargelegt; einen anderen Schreiber dafür gibt es auf Erden nicht.

1.1.96

तपोविशिष्टदपि वै वसिष्ठान्मुनिपुंगवात् ।
मन्ये श्रेष्ठव्यं त्वां वै रहस्यज्ञानवेदनात् ॥ १.१.९६ ॥

Selbst mehr als Vasiṣṭha, ausgezeichnet durch Askese, der Beste der Weisen, halte ich dich für den Vortrefflichsten, denn du kennst das geheime Wissen.

1.1.97

जन्मप्रभृति सत्यां ते वेद्मि गां ब्रह्मवादिनीम् ।
त्वयाच काव्यमित्युक्तं तस्मात्काव्यं भविष्यति ॥ १.१.९७ ॥

Von Geburt an kenne ich deine wahre Rede, die Rede derer, die von Brahman sprechen. Und da du sie kāvya (Dichtung) genannt hast, so soll sie Dichtung sein.

1.1.98

अस्य काव्यस्य कवयो न समर्था विशेषणे ।
विशेषणे गृहस्थस्य शेषास्त्रय इवाश्रमाः ॥ १.१.९८ ॥

Die Dichter werden nicht fähig sein, dieses Gedicht vollständig zu beschreiben, so wie die übrigen drei Lebensstufen nicht fähig sind, den Hausvater zu beschreiben.

1.1.99

जडान्धबधिरोन्मत्तं तमोभूतं जगद्भवेत् ।
यदि ज्ञानहुताशेन त्वया नोज्ज्वलियं भवेत् ॥ १.१.९९ ॥

Hättest du es nicht mit dem Feuer des Wissens entzündet, so würde die Welt stumpf, blind, taub, wahnsinnig und in Finsternis versunken sein.

1.1.100

तमसान्धस्य लोकस्य वेष्टितस्य स्वकर्मभिः ।
ज्ञानाञ्जनशलाकाभिर्बुद्धिनेत्रोत्सवः कृतः ॥ १.१.१०० ॥

Für die Welt, von ihren eigenen Taten umhüllt und von Finsternis geblendet, hast du den Augen des Verstandes ein Fest bereitet mit den Stäbchen des Augenpulvers der Erkenntnis.

1.1.101

त्वया भारतसूर्येण नृणां विनिहतं तमः ॥ १.१.१०१ ॥

Durch dich, Sonne der Bhāratas, ist die Finsternis der Menschen vernichtet worden.

1.1.102

पुराणपूर्णचन्द्रेण श्रुतिज्योत्स्नाप्रकाशिना ।
नृणां कुमुदसौम्यानां कृतं बुद्धिप्रसादनम् ॥ १.१.१०२ ॥

Durch den Vollmond der Purāṇas, der mit dem Mondlicht der Śruti leuchtet, wurde der sanfte Verstand der Menschen, gleich den Lotussen der Nacht, erfreut.

1.1.103

इतिहासप्रदीपेन मोहावरणघातिना ।
लोकगर्भगृहं कृत्स्नं यथावत्संप्रकाशितम् ॥ १.१.१०३ ॥

Durch die Leuchte der Geschichte, die den Schleier der Verblendung zerstört, wurde das ganze innere Heiligtum der Welt recht erhellt.

1.1.104

संग्रहाध्यायबीजो वै पौलोमास्तीकमूलवान् ।
संभवस्कन्धविस्तारः सभापर्वविटङ्कवान् ॥ १.१.१०४ ॥

Dessen Same das Summarische Kapitel ist, dessen Wurzeln die Erzählungen von Pauloma und Āstīka sind, dessen Stamm und Ausbreitung das Saṃbhava Parva ist und dessen Äste das Sabhā Parva sind.

1.1.105

आरण्यपर्वरूपाढ्यो विराटोद्योगसारवान् ।
भीष्मपर्वमहाशाखो द्रोणपर्वपलाशवान् ॥ १.१.१०५ ॥

Reich an der Gestalt des Āraṇyaka Parva, mit dem Kernholz des Virāṭa und Udyoga Parva, mit dem großen Ast des Bhīṣma Parva und den Blättern des Droṇa Parva.

1.1.106

कर्णपर्वसितैः पुष्पैः शल्यपर्वसुगन्धिभिः ।
स्त्रीपर्वैषीकविश्रामः शान्तिपर्वमहाफलः ॥ १.१.१०६ ॥

Geschmückt mit den weißen Blüten des Karṇa Parva und den duftenden Blüten des Śalya Parva, dessen Ruheplatz das Strī Parva, der Pfeilschaft, ist und dessen große Frucht das Śānti Parva ist.

1.1.107

अश्वमेधामृतसस्त्वाश्रमस्थानसंश्रयः ।
मौसलश्रुतिसंक्षेपः शिष्टद्विजनिषेवितः ॥ १.१.१०७ ॥

Besitzend das Nektar des Aśvamedha, ruhend auf den Zufluchtsorten der Einsiedeleien, die kurze Darstellung der Mausala-Erzählung, von den gelehrten Zweimalgeborenen aufgesucht.

1.1.108

सर्वेषां कविमुख्यानामुपजीव्यो भविष्यति ।
पर्जन्यइव भूतानामक्षयो भारद्रुमः ॥ १.१.१०८ ॥

Er wird allen führenden Dichtern als Lebensquelle dienen, und wie eine Regenwolke für die Lebewesen wird der Bhārata-Baum unerschöpflich sein.

1.1.109

काव्यस्य लेखनार्थाय गणेशः स्मर्यतां मुने। ॥ १.१.१०९ ॥

O Weiser, zum Schreiben dieses Gedichts möge Gaṇeśa erinnert werden.

1.1.110

एवमाभाष्य तं ब्रह्मा जगाम स्वं निवेशनम् ।
भगवान्स जगत्स्रष्टा ऋषिदेवगणैः सह ॥ १.१.११० ॥

Nachdem er so zu ihm gesprochen hatte, ging Brahmā in seine Wohnstatt, der erhabene Schöpfer der Welt, zusammen mit den Scharen der Weisen und Götter.

1.1.111

ततः सस्मार हेरम्बं व्यासः सत्यवतीसुतः ॥ १.१.१११ ॥

Da gedachte Vyāsa, der Sohn der Satyavatī, des Heramba (Gaṇeśa).

1.1.112

स्मृतमात्रो गणेशानो भक्तचिन्तितपूरकः ।
तत्राजगाम विघ्नेशो वेदव्यासो यतः स्थितः ॥ १.१.११२ ॥

Kaum erinnert, kam Gaṇeśa, der Herr der Scharen und Erfüller der Wünsche seiner Verehrer, der Herr der Hindernisse, dorthin, wo Vedavyāsa stand.

1.1.113

पूजितश्चोपविष्टश्च व्यासेनोक्तस्तदानघ ।
लेखको भारतस्यास्य भव त्वं गणनायक
मयैव प्रोच्यमानस्य मनसा कल्पितस्य च ॥ १.१.११३ ॥

Geehrt und Platz genommen, o Makelloser, sprach Vyāsa zu ihm: "Werde der Schreiber dieses Bhārata, o Herr der Scharen, das ich, so wie ich es im Geiste ersinne, vortrage."

1.1.114

श्रुत्वैतत्प्राह विघ्नेशो यदि मे लेखनी क्षणम् ।
लिखतो नावतिष्ठेत तदा स्यां लेखको ह्यहम् ॥ १.१.११४ ॥

Als er dies hörte, sprach der Herr der Hindernisse: "Wenn mein Griffel auch nur einen Augenblick beim Schreiben nicht innehält, dann werde ich der Schreiber sein."

1.1.115

व्यासोऽप्युवाच तं देवमबुद्ध्वा मा लिख क्वचित् ।
ओमित्युक्त्वा गणेशोपि बभूव किल लेखकः ॥ १.१.११५ ॥

Auch Vyāsa sprach zu jenem Gott: »Schreibe nirgends, ohne zu verstehen.« Gaṇeśa sagte »Om« und wurde ebenfalls zum Schreiber.

1.1.116

ग्रन्थग्रन्थिं तदा चक्रे मुनिर्गूढं कुतूहलात् ।
यस्मिन्प्रतिज्ञया प्राह मुनिर्द्वैपायनस्त्विदम् ॥ १.१.११६ ॥

Da knüpfte der Weise aus Neugier jenen verborgenen Knoten im Text, in dem Dvaipāyana, gebunden durch sein Gelübde, dies sprach.

1.1.117

अष्टौ श्लोकसहस्राणि अष्टौ श्लोकशतानि च ।
अहं वेद्मि शुको वेत्ति संजयो वेत्ति वा न वा ॥ १.१.११७ ॥

Achttausend Verse und achthundert Verse — ich kenne sie; Śuka kennt sie, und ob Sañjaya sie kennt oder nicht, weiß ich nicht.

1.1.118

तच्छ्लोककूटमद्यापि ग्रथितं सुदृढं मुने ।
भेत्तुं न शक्यतेऽर्थस्यं गूढत्वात्प्रश्रितस्य च ॥ १.१.११८ ॥

O Weiser, jener Knoten von Versen ist auch heute noch sehr fest geknüpft; sein Sinn, verborgen und bescheiden, kann nicht gelöst werden.

1.1.119

सर्वज्ञोपि गणेशो यत्क्षणमास्ते विचारयन् ।
तावच्चकार व्यासोपि श्लोकानन्यान्बहूनपि ॥ १.१.११९ ॥

Während der allwissende Gaṇeśa einen Augenblick nachdachte, verfasste Vyāsa seinerseits viele weitere Verse.

1.1.120

तस्य वृक्षस्य वक्ष्यामि शाखापुष्पफलोदयम् ।
स्वादुमेध्यरसोपेतमच्छेद्यममरैरपि ॥ १.१.१२० ॥

Von jenem Baum werde ich das Entstehen seiner Zweige, Blüten und Früchte erzählen, der mit süßem und reinem Saft erfüllt ist und den selbst die Götter nicht fällen können.

1.1.121

अनुक्रमणिकाध्यायं वृत्तान्तं सर्वपर्वणाम् ।
इदं द्वैपायनः पूर्वं पुत्रमध्यापयच्छुकम् ॥ १.१.१२१ ॥

Das einleitende Kapitel, die Erzählung aller Parvans: Dvaipāyana lehrte dies einst seinen Sohn Śuka.

1.1.122

ततोऽन्येभ्योऽनुरूपेभ्यः शिष्येभ्यः प्रददौ प्रभु ।
षष्टिं शतसहस्राणि चकारान्यां स संहिताम्।
त्रिंशच्छतसहस्रं च देवलोके प्रतिष्ठितम् ॥ १.१.१२२ ॥

Dann gab er es anderen geeigneten Schülern. Der Herr schuf eine andere Saṃhitā von sechzig Hunderttausend (Versen); davon weilen dreihunderttausend in der Welt der Götter.

1.1.123

पित्र्ये पञ्चदश प्रोक्तं रक्षोयक्षे चतुर्दश ।
एकं शतसहस्रं तु मानुषेषु प्रतिष्ठितम् ॥ १.१.१२३ ॥

Im Reich der Ahnen werden fünfzehn (Hunderttausend) genannt; im Reich der Dämonen und Yakṣas vierzehn (Hunderttausend); unter den Menschen aber bleibt hunderttausend.

1.1.124

नारदोऽश्रावयद्देवानसितो देवलः पितृन् ।
गन्धर्वयक्षरक्षांसि श्रावयामास वै शुकः ॥ १.१.१२४ ॥

Nārada ließ es die Götter hören; Asita und Devala die Ahnen; und Śuka ließ die Gandharvas, Yakṣas und Dämonen es hören.

1.1.125

वैशंपायनविप्रर्षिः श्रावयामास पार्थिवम् ।
पारिक्षितं महात्मानं नाम्ना तु जनमेजयम् ॥ १.१.१२५ ॥

Der brahmanische Weise Vaiśampāyana ließ es dem König hören, dem großherzigen Sohn Parīkṣits namens Janamejaya.

1.1.126

अस्मिंस्तु मानुषे लोके वैशंपायन उक्तवान् ।
शिष्यो व्यासस्य धर्मात्मा सर्ववेदविदां वरः ॥ १.१.१२६ ॥

In dieser Menschenwelt trug Vaiśampāyana es vor — der rechtschaffene Schüler Vyāsas, der Beste unter allen Kennern der Veden.

1.1.127

एकं शतसहस्रं तु मयोक्तं वै निबोधत ॥ १.१.१२७ ॥

Ich habe hunderttausend Verse vorgetragen; hört zu.

1.1.128

दुर्योधनो मन्युमयो महाद्रुमः ।
कर्णः स्कन्धः शकुनिस्तस्य शाखाः।
दुश्शासनः पुष्पफले समृद्धे ।
मूलं राजा धृतराष्ट्रोऽमनीषि। ॥ १.१.१२८ ॥

Duryodhana ist ein großer Baum aus Zorn; Karṇa ist sein Stamm, Śakuni seine Äste, Duḥśāsana seine reichen Blüten und Früchte; seine Wurzel ist König Dhṛtarāṣṭra, der Unweise.

1.1.129

युधिष्ठिरे धर्ममयो महाद्रुमः ।
स्कन्धोऽर्जुनो भीमसेनोऽस्य शाखाः।
माद्रीसुतौ पुष्पफले समृद्धे ।
मूलं कृष्णो ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ॥ १.१.१२९ ॥

In Yudhiṣṭhira ist ein großer Baum aus Dharma; Arjuna und Bhīmasena sind sein Stamm, die beiden Söhne Mādrīs seine Äste, seine Blüten und Früchte reichlich; seine Wurzel ist Kṛṣṇa, der Veda und die Brahmanen.

1.1.130

पाण्डुर्जित्वा बहून्देशान्युधा विक्रमणेन च ।
अरण्ये मृगयाशीलो न्यवसत्सजनस्तथा ॥ १.१.१३० ॥

Pāṇḍu, der viele Länder im Kampf und durch seine Tapferkeit erobert hatte, jagdbegeistert, lebte mit seinem Gefolge im Wald.

1.1.131

मृगव्यवायनिधनात्कृच्छ्रां प्राप स आपदम् ।
जन्मप्रभृति पार्थानां तत्राचारविधिक्रमः ॥ १.१.१३१ ॥

Durch den Tod bei der Vereinigung in Hirschgestalt geriet er in schweres Unglück; und von der Geburt der Söhne Pṛthās an begann dort die Ordnung des Verhaltens und der Riten.

1.1.132

मात्रोरभ्युपपत्तिश्च धर्मोपनिषदं प्रति ।
धर्मानिलेन्द्रांस्ताभिः साऽऽजुहाव सुतवाञ्छया ॥ १.१.१३२ ॥

Beide Mütter wandten sich der geheimen Lehre des Dharma zu; aus Verlangen nach Söhnen riefen sie Dharma, Vāyu und Indra an.

1.1.133

ततो धर्मोपनिषदं भूत्वा भर्तुः प्रिया पृथा ।
धर्मानिलेन्द्रांस्ताभिः साऽऽजुहाव सुतवाञ्छया ॥ १.१.१३३ ॥

Da rief Pṛthā, die ihrem Gatten teure, nachdem sie die Dharma-Upaniṣad (den Mantra) erhalten hatte, aus Verlangen nach einem Sohn mit jenen Mantras Dharma, Anila und Indra an.

1.1.134

तद्दत्तोपनिषन्माद्री चाश्विनावाजुहाव च ।
जाताः पार्थास्ततः सर्वे कुन्त्या माद्र्याश्च मन्त्रतः।
तापसैः सह संवृद्धा मातृभ्यां परिरक्षिताः ॥ १.१.१३४ ॥

Mit jenem von Kuntī gegebenen Mantra rief auch Mādrī die beiden Aśvins an. Durch den Mantra wurden alle Pāṇḍavas von Kuntī und Mādrī geboren. Unter Asketen aufgewachsen, wurden sie von beiden Müttern beschützt.

1.1.135

मेध्यारण्येषु पुण्येषु महतामाश्रमेषु च ।
तेषु जातेषु सर्वेषु पाण्डवेषु महात्मसु ॥ १.१.१३५ ॥

In reinen Wäldern, an heiligen Orten und in den Einsiedeleien der Großen, als alle jene großherzigen Pāṇḍavas geboren waren...

1.1.136

माद्र्या तु सह संगम्य ऋषिशापप्रभावतः ।
मृतः पाण्डुर्महापुण्ये शतशृङ्गे महागिरौ ॥ १.१.१३६ ॥

Doch als er sich mit Mādrī vereinigt hatte, starb Pāṇḍu durch die Macht des Fluchs des Weisen auf dem überaus heiligen großen Berg Śatashṛṅga.

1.1.137

ऋषिभिश्च समानीता धार्तराष्ट्रान्प्रति स्वयम् ।
शिशवश्चाभिरूपाश्च जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ १.१.१३७ ॥

Die Weisen selbst brachten sie zu den Söhnen Dhṛtarāṣṭras zurück — jung, schön, mit verfilztem Haar, keusche Schüler.

1.1.138

पुत्राश्च भ्रातरश्चेमे शिष्याश्च सुहृदश्च वः ।
पाण्डवा एत इत्युक्त्वा मुनयोऽन्तर्हितास्ततः ॥ १.१.१३८ ॥

Mit den Worten: »Diese sind eure Söhne, Brüder, Schüler und Freunde; das sind die Pāṇḍavas«, verschwanden die Weisen darauf.

1.1.139

तांस्तैर्निवेदितान्दृष्ट्वा पाण्डवान्कौरवास्तदा ।
शिष्टाश्च वर्णाः पौरा ये ते हर्षाच्चुक्रुशुर्भृशम् ॥ १.१.१३९ ॥

Als die Pāṇḍavas, so von jenen Weisen angekündigt, erblickt wurden, riefen die Kaurava und die übrigen Bürger der Stände vor Freude laut auf.

1.1.140

आहुः केचिन्न तस्यैते तस्यैत इति चापरे ।
यदा चिरमृतः पाण्डुः कथं तस्येतदि चापरे ॥ १.१.१४० ॥

Einige sagten: »Sie sind nicht seine«; andere: »Sie sind tatsächlich seine.« Pāṇḍu ist doch längst gestorben, wie könnten diese seine sein?, sagten wieder andere.

1.1.141

स्वागतं सर्वथा दिष्ट्या पाण्डोः पश्याम सन्ततिम् ।
उच्यतां स्वागतमिति वाचोऽश्रूयन्त सर्वशः ॥ १.१.१४१ ॥

»Durch ein glückliches Schicksal sehen wir die Nachkommen Pāṇḍus in jeder Hinsicht – willkommen!« »Sagt willkommen!« Solche Stimmen waren von allen Seiten zu hören.

1.1.142

तस्मिन्नुपरते शब्दे दिशः सर्वा निनादयन् ।
अन्तर्हितानां भूतानां निःस्वनस्तुमुलीऽभवत् ॥ १.१.१४२ ॥

Als jener Klang verstummte, wurde der Schall der unsichtbaren Wesen, der alle Richtungen erfüllte, zu einem gewaltigen Getöse.

1.1.143

पुष्पवृष्टिः शुभा गन्धाः शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनाः ।
आसन्प्रवेशे पार्थानां तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १.१.१४३ ॥

Beim Einzug der Pārthas gab es einen Blütenregen, glückbringende Düfte und den Klang von Muscheln und Trommeln; es war wie ein Wunder.

1.1.144

तत्प्रीत्या चैव सर्वेषां पौराणां हर्षसंभवः ।
शब्द आसीन्महांस्तत्र दिवस्पृक्कीर्तिवर्धनः ॥ १.१.१४४ ॥

Daraus entstanden bei allen Bürgern Zuneigung und Freude; es erhob sich ein großer Schall, der bis zum Himmel reichte und den Ruhm mehrte.

1.1.145

तेऽधीत्य निखिलान्वेदाञ्शास्त्राणि विविधानि च ।
न्यवसन्पाण्डवास्तत्र पूजिता अकुतोभयाः ॥ १.१.१४५ ॥

Nachdem sie alle Veden und die verschiedenen Lehrschriften studiert hatten, wohnten die Pāṇḍavas dort, geehrt und furchtlos.

1.1.146

युधिष्ठिरस्य शौचेन प्रीताः प्रकृतयोऽभवन् ।
धृत्या च भीमसेनस्य विक्रमेणार्जुनस्य च ॥ १.१.१४६ ॥

Durch Yudhiṣṭhiras Reinheit wurden die Untertanen erfreut, und durch Bhīmasenas Standhaftigkeit und Arjunas Tapferkeit.

1.1.147

गुरुशुश्रूषया कुन्त्या यमयोर्विनयेन च ।
तुतोष लोकः सकलस्तेषां शौर्यगुणेन च ॥ १.१.१४७ ॥

Durch Kuntīs Dienst an den Älteren, durch die Demut der Zwillinge und durch ihre Tapferkeit war das ganze Volk zufrieden.

1.1.148

समवाये ततो राज्ञां कन्यां भर्तृस्वयंवराम् ।
प्राप्तवानर्जुनः कृष्णां कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१.१४८ ॥

Dann erlangte Arjuna bei der Versammlung der Könige, nachdem er eine sehr schwierige Tat vollbracht hatte, die Jungfrau Kṛṣṇā, die sich selbst ihren Gatten wählte.

1.1.149

ततः प्रभृति लोकेऽस्मिन्पूज्यः सर्वधनुष्मताम् ।
आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः समरेष्वपि चाभवत् ॥ १.१.१४९ ॥

Von da an wurde er in dieser Welt unter allen Bogenschützen verehrt, und in Schlachten wurde er unerträglich anzusehen wie die Sonne.

1.1.150

स सर्वान्पार्थिवाञ्जित्वा सर्वांश्च महतो गणान् ।
आजहारार्जुनो राज्ञो राजसूयं महाक्रतुम् ॥ १.१.१५० ॥

Nachdem er alle Könige und alle großen Heere besiegt hatte, führte Arjuna für den König das große Opfer namens Rājasūya herbei.

1.1.151

युधिष्ठिरेण संप्राप्तो राजसूयो महाक्रतुः ॥ १.१.१५१ ॥

Von Yudhiṣṭhira wurde das große Opfer namens Rājasūya vollzogen.

1.1.152

सुनयाद्वासुदेवस्य भीमार्जुनबलेन च ।
घातयित्वा जरासन्धं चैद्यं च बलगर्वितम् ॥ १.१.१५२ ॥

Durch den klugen Rat Vāsudevas und die Kraft Bhīmas und Arjunas ließ er Jarāsandha und den durch seine Stärke stolzen Caidya töten.

1.1.153

दुर्योधनं समागच्छन्नर्हणानि ततस्ततः ।
मणिकाञ्चनरत्नानि गोहस्त्यश्वधनानि च ॥ १.१.१५३ ॥

Von hier und dort kamen Ehrengaben zu Duryodhana: Juwelen, Gold und Edelsteine, Rinder, Elefanten, Pferde und Reichtümer.

1.1.154

विचित्राणि च वासांसि प्रावारावरणानि च ।
कम्बलाजिनरत्नानि राङ्कवास्तरणानि च ॥ १.१.१५४ ॥

Bunte Gewänder, Mäntel und Umhüllungen, Decken, Felle und Juwelen sowie Auflagen aus weichem Rāṅkava-Fell.

1.1.155

समृद्धां तां तथा दृष्ट्वा पाण्डवानां तदा श्रियम् ।
ईर्ष्यासमुत्थः सुमहांस्तस्य मन्युरजायत ॥ १.१.१५५ ॥

Als er den Wohlstand der Pāṇḍavas so sah, erwachte in ihm ein großer, aus Neid geborener Zorn.

1.1.156

विमानप्रतिमां तत्र मयेन सुकृतां सभाम् ।
पाण्डवानामुपहृतां स दृष्ट्वा पर्यतप्यत ॥ १.१.१५६ ॥

Als er dort die von Maya kunstvoll erbaute, einem himmlischen Vimāna gleichende Versammlungshalle sah, die den Pāṇḍavas dargebracht worden war, wurde er tief gequält.

1.1.157

तत्रावहसितश्चासीत्प्रस्कन्दन्निव संभ्रमात् ।
प्रत्यक्षं वासुदेवस्य भीमेनानभिजातवत् ॥ १.१.१५७ ॥

Dort, in Gegenwart Vāsudevas, wurde er von Bhīma verspottet; er schien in Aufregung vorwärtszustürzen, wie einer ohne edle Herkunft.

1.1.158

स भोगान्विविधान्भुञ्जन्रत्नानि विविधानि च ।
कथितो धृतराष्ट्रस्य विवर्णो हरिणः कृशः ॥ १.१.१५८ ॥

Obwohl er vielfältige Genüsse und mancherlei Juwelen genoss, wurde Dhṛtarāṣṭra berichtet, er sei blass und hager wie ein Hirsch.

1.1.159

अन्वजानात्ततो द्यूतं धृतराष्ट्रः सुतप्रियः ।
तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य कोपः समभवन्महान् ॥ १.१.१५९ ॥

Da gestattete Dhṛtarāṣṭra, der seine Söhne liebte, das Würfelspiel; als Vāsudeva dies hörte, erfasste ihn großer Zorn.

1.1.160

नातिप्रीतमनाश्चासीद्विवादांश्चान्वमोदत ।
द्यूतादीननयान्घोरान्विविधांश्चाप्युपैक्षत ॥ १.१.१६० ॥

Sein Gemüt war nicht sehr zufrieden, doch billigte er die Streitigkeiten und sah über die schrecklichen und mannigfaltigen Ungerechtigkeiten hinweg, angefangen beim Würfelspiel.

1.1.161

निरस्य विदुरं भीष्मं द्रोणं शारद्वतं कृपम् ।
विग्रहे तुमुले तस्मिन्दहन्क्षत्रं परस्परम् ॥ १.१.१६१ ॥

Nachdem er Vidura, Bhīṣma, Droṇa und Kṛpa, den Sohn Śaradvats, ausgestoßen hatte, verbrannte er in jenem tosenden Kampf die Krieger gegenseitig.

1.1.162

जयत्सु पाण्डुपुत्रेषु श्रुत्वा सुमहदप्रियम् ।
दुर्योधनमतं ज्ञात्वा कर्णस्य शकुनेस्तथा ॥ १.१.१६२ ॥

Als er hörte, dass die Söhne Pāṇḍus siegten, und wusste, dass dies eine höchst unerfreuliche Nachricht war, und die Ansicht Duryodhanas, Karṇas und Śakunis kannte...

1.1.163

धृतराष्ट्रश्चिरं ध्यात्वा संजयं वाक्यमब्रवीत् ।
शृणु संजय सर्वं मे नचासूयितुमर्हसि ॥ १.१.१६३ ॥

Nach langem Nachdenken sprach Dhṛtarāṣṭra zu Sañjaya: »Höre, Sañjaya, alles, was ich sage, und du sollst keinen Tadel üben.«

1.1.164

श्रुतवानसि मेधावी बुद्धिमान्प्राज्ञसंमतः ।
न विग्रहे मम मतिर्न च प्रीये कुलक्षये ॥ १.१.१६४ ॥

Du bist gelehrt, klug, weise und von den Weisen geachtet. Mein Sinn steht nicht nach Krieg, und an der Vernichtung der Sippe finde ich keine Freude.

1.1.165

न मे विशेषः पुत्रेषु स्वेषु पाम्डुसुतेषु वा ।
वृद्धं मामभ्यसूयन्ति पुत्रा मन्युपरायणाः ॥ १.१.१६५ ॥

Zwischen meinen eigenen Söhnen und den Söhnen Pāṇḍus mache ich keinen Unterschied. Doch meine Söhne, dem Zorn ergeben, tadeln mich, den Alten.

1.1.166

अहं त्वचक्षुः कार्पण्यात्पुत्रप्रीत्या सहामि तत् ।
मुह्यन्तं चानुमुह्यामि दुर्योधनमचेतनम् ॥ १.१.१६६ ॥

Als Blinder ertrage ich das aus erbärmlicher Schwäche und Liebe zu meinem Sohn; und auch ich folge dem Wahn des verblendeten, gedankenlosen Duryodhana.

1.1.167

राजसूये श्रियं दृष्ट्वा पाण्डवस्य महौजसः ।
तच्चावहसनं प्राप्य सभारोहणदर्शने ॥ १.१.१६७ ॥

Als er beim Rājasūya-Opfer den Glanz des mächtigen Pāṇḍava gesehen hatte und beim Anblick des Aufstiegs zur Versammlungshalle Spott erfuhr...

1.1.168

अमर्षितः स्वयं जेतुमशक्तः पाण्डवान्रणे ।
निरुत्साहश्च संप्राप्तुं सुश्रियं क्षत्रियोऽपि सन् ॥ १.१.१६८ ॥

Selbst voller Groll, unfähig, die Pāṇḍavas im Kampf zu besiegen, und ohne Antrieb, großen Glanz zu erlangen, obwohl er ein Kṣatriya war.

1.1.169

गान्धारराजसहितश्छद्मद्यूतममन्त्रयत् ।
तत्र यद्यद्यथा ज्ञातं मयां संजय तच्छृणु ॥ १.१.१६९ ॥

Zusammen mit dem König von Gāndhāra plante er ein betrügerisches Würfelspiel. O Sañjaya, höre, was ich dort davon erfuhr, so wie es war.

1.1.170

श्रुत्वा तु मम वाक्यानि बुद्धियुक्तानि तत्त्वतः ।
ततो ज्ञास्यसि मां सौते प्रज्ञाटचक्षुषमित्युत ॥ १.१.१७० ॥

Wenn du meine verständigen Worte der Wahrheit gemäß gehört hast, dann wirst du mich, o Sauti, als den erkennen, dessen Auge die Weisheit ist.

1.1.171

यदाऽश्रौषं धनुरायम्य चित्रं ।
विद्धं लक्ष्यं पातितं वै पृथिव्याम्।
कृष्णां हृतां प्रेक्षतां सर्वराज्ञां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७१ ॥

Als ich hörte, dass der Bogen gespannt, das wunderbare Ziel durchbohrt und zu Boden gebracht wurde und dass Kṛṣṇā (Draupadī) vor den Augen aller Könige fortgeführt wurde, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.172

यदाऽश्रौषं द्वारकायां सुभद्रां ।
प्रसह्योढां माधवीमर्जुनेन।
इन्द्रप्रस्थं वृष्णिवीरौ च यातौ ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७२ ॥

Als ich hörte, dass in Dvārakā Arjuna Subhadrā, die Tochter Mādhavas, gewaltsam als Braut entführte und dass die beiden Helden der Vṛṣṇis nach Indraprastha zogen, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.173

यदाऽश्रौषं देवराजं प्रवृष्टं ।
शरैर्दिव्यैर्वारितं चार्जुनेन।
अग्निं तथा तर्पितं खाण्डवे च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७३ ॥

Als ich hörte, dass der König der Götter, Indra, der Regen herabsandte, von Arjuna mit göttlichen Pfeilen abgewehrt wurde und dass Agni im Khāṇḍava-Wald gesättigt wurde, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.174

यदाऽश्रौषं जातुषाद्वेश्मनस्ता-
न्मुक्तान्पार्थान्पञ्च कुन्त्या समेतान्।
युक्तं चैषां विदुरं स्वार्थसिद्ध्यै ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७४ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die fünf Söhne Pṛthās aus dem Lackhaus befreit waren und sich mit Kuntī vereinigt hatten und Vidura sich ihnen zur Erreichung ihrer eigenen Ziele angeschlossen hatte, da erwartete ich keinen Sieg für sie.

1.1.175

यदाऽश्रौषं द्रौपदीं रङ्गमध्ये ।
लक्ष्यं भित्त्वा निर्जितामर्जुनेन।
शूरान्पञ्चालान्पाण्डवेयांश्च युक्तां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७५ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Arjuna, nachdem er das Ziel in der Mitte der Arena getroffen hatte, Draupadī gewonnen hatte und die tapferen Pañcālas und die Söhne Pāṇḍus sich ihm angeschlossen hatten, da erwartete ich keinen Sieg für sie.

1.1.176

यदाऽश्रौषं मागधानां वरिष्ठं ।
जरासन्धं क्ष्वमध्ये ज्वलन्तम्।
दोर्भ्यां हतं भीमसेनेन गत्वा ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७६ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Jarāsandha, der Vornehmste der Māgadhas, glühend inmitten von … , von Bhīmasena erschlagen wurde, der hinging und ihn mit seinen Armen niederstreckte, da erwartete ich keinen Sieg für sie.

1.1.177

यदाऽश्रौषं दिग्जये पाण्डुपुत्रै-
र्वशीकृतान्भूमिपालान्प्रसह्य।
महाक्रतुं राजसूयं कृतं च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७७ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die Söhne Pāṇḍus bei der Eroberung der Himmelsrichtungen die Könige gewaltsam unterwarfen und das große Opfer, das Rājasūya, vollzogen, da erwartete ich keinen Sieg für sie.

1.1.178

यदाऽश्रौषं द्रौपदीमश्रुकण्ठीं ।
सभां नीतां दुःखितामेकवस्त्राम्।
रजस्वलां नाथवतीमनाथव-
त्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७८ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Draupadī, die Kehle von Tränen erstickt, betrübt, nur in ein einziges Gewand gehüllt und in ihrer Menstruation, in die Versammlung geführt wurde, sie, die Beschützer hatte und doch wie eine Schutzlose war, da erwartete ich keinen Sieg für sie.

1.1.179

यदाऽश्रौषं वाससां तत्र राशिं ।
समाक्षिपत्कितवो मन्दबुद्धिः।
दुःशासनो गतवान्नैवं चान्तं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७९ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass dort der törichte Spieler Duḥśāsana den Haufen der Gewänder zerrte und dass er kein Ende fand, da erwarte ich keinen Sieg.

1.1.180

यदाऽश्रौषं हृतराज्यं युधिष्ठिरं ।
पराजितं सौबलेनाक्षवत्याम्।
अन्वागतं भ्रातृभिरप्रमेयै-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८० ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Yudhiṣṭhira, im Würfelspiel vom Sohn des Subala besiegt, sein Reich verloren hatte und von seinen unermesslichen Brüdern begleitet wurde, da erwarte ich keinen Sieg.

1.1.181

यदाश्रौषं विविधास्तत्र चेष्टा ।
धर्मात्मनां प्रस्थितानां वनाय।
ज्येष्ठप्रीत्या क्लिश्यतां पाण्डवानां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८१ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die rechtschaffenen Pāṇḍavas aus Liebe zu ihrem ältesten Bruder in den Wald aufgebrochen waren und mancherlei Leid erduldeten, da erwarte ich keinen Sieg.

1.1.182

यदाऽश्रौषं स्नातकानां सहस्रै-
रन्वागतं धर्मराजं वनस्थम्। ॥ १.१.१८२ ॥

Als ich hörte, dass Tausende von Brahmanen-Studenten den König der Gerechtigkeit Yudhiṣṭhira begleiteten, der im Wald wohnt.

1.1.183

भिक्षाभुजां ब्राह्मणानां महात्मनां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८३ ॥

O Sañjaya, mit den großherzigen Brahmanen, die von Almosen leben (die Pāṇḍavas sind im Wald), da erwarte ich keinen Sieg.

1.1.184

यदाऽश्रौषं वनवासेन पार्था-
न्समागतान्महर्षिभिः पुराणैः।
उपास्यमानान्सगणैर्जातसख्यां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजर्य ॥ १.१.१८४ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die Söhne der Pṛthā in ihrer Waldverbannung mit den alten großen Weisen zusammengekommen waren, von ihnen mit ihrem Gefolge bedient wurden und Freundschaften geschlossen hatten, da erwarte ich keinen Sieg.

1.1.185

यदाश्रौषं त्रिदिवस्थं धनंजयं ।
शक्रात्साक्षाद्दिव्यमस्त्रं यथावत्।
अधीयानं शंसितं सत्यसन्धं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८५ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Dhanañjaya, im Himmel weilend, die göttlichen Waffen von Indra unmittelbar und gehörig erlernte und als wahrhaft in seinem Gelübde gepriesen wurde, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.186

यदाऽश्रोषं कालकेयास्ततस्ते ।
पौलोमानो वरदानाच्च दृप्ताः।
देवैरजेया निर्जिताश्चार्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८६ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die Kālakeyas und die Paulomas, durch Gaben hochmütig und für die Götter unbesiegbar, von Arjuna besiegt wurden, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.187

यदाऽश्रौषमसुराणां वधार्थे ।
किरीटिनं यान्तममित्रकर्शनम्।
कृतार्थं चाप्यागतं शक्रलोका-
त्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८७ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der Diademtragende, der Bezwinger der Feinde, zum Erschlagen der Asuras aufbrach und aus Indras Welt, sein Ziel erreicht, zurückgekehrt war, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.188

यदाऽश्रौषं तीर्थयात्राप्रवृत्तं ।
पाण्डोः सुतं सहितं लोमशेन।
बृहदश्वादक्षहृदयं च प्राप्तं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८८ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der Sohn Pāṇḍus auf einer Pilgerfahrt war, von Lomaśa begleitet, und von Bṛhadaśva die Kunst des Würfelspiels erhalten hatte, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.189

यदाऽश्रौषं वैश्रवणेन सार्धं ।
समागतं भीमन्यांश्च पार्थान्।
तस्मिन्देशे मानुषाणामगम्ये ।
तदा नाशंसि विजयाय संजया ॥ १.१.१८९ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die Pārthas mit Bhīma und den anderen mit Vaiśravaṇa an jenem für Menschen unzugänglichen Ort zusammengetroffen waren, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.190

यदाऽश्रौषं घोषयात्रागतानां ।
बन्धं गन्धर्वैर्मोक्षणं चार्जुनेन।
स्वेषां सुतानां कर्णबुद्धौ रतानां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९० ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass unsere Söhne, die zur Viehraub-Fahrt gezogen waren, von den Gandharvas gefesselt und von Arjuna befreit wurden, und von denen, die Karṇas Rat ergeben waren, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.191

यदाऽश्रौषं यक्षरूपेण धर्मं ।
समागतं धर्मराजेन सूत।
प्रश्नान्कांश्चिद्विब्रुवाणं च सम्यक् ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९१ ॥

O Wagenlenker Sañjaya, als ich hörte, dass Dharma in Gestalt eines Yakṣa dem König des Dharma begegnete und einige Fragen richtig stellte, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.192

यदाऽश्रौषं न विदुर्मामकास्तान् ।
प्रच्छन्नरूपान्वसतः पाण्डवेयान्।
विराटराष्ट्रे सह कृष्णया च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९२ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass die Meinen sie nicht erkannten, die Söhne Pāṇḍus, die in verborgener Gestalt im Reich Virāṭas zusammen mit Kṛṣṇā lebten, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.193

यदाऽश्रौषं कीचकानां वरिष्ठं ।
निषूदितं भ्रातृशतेन सार्धम्।
द्रौपद्यर्थे भीमसेनेन सङ्ख्ये ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९३ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Bhīmasena um Draupadīs willen im Kampf den Vornehmsten der Kīcakas samt seinen hundert Brüdern erschlug, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.194

यदाऽश्रौषं मामकानां वरिष्ठा-
न्धनंजयेनैकरथेन भग्नान्।
विराटराष्ट्रे वसता महात्मना ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९४ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der großherzige Dhanañjaya, im Reich Virāṭas weilend, mit einem einzigen Wagen die Vornehmsten der Meinen in die Flucht schlug, da hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.195

यदाऽश्रौषं सत्कृतं मत्स्यराज्ञा ।
सुतां दत्तामुत्तरामर्जुनाय।
तां चार्जुनः प्रत्यगृह्णात्सुतार्थे ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९५ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der König der Matsya seine Tochter Uttarā ehrenvoll Arjuna gegeben hatte und Arjuna sie um eines Sohnes willen angenommen hatte, da hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.196

यदाऽश्रौषं निर्जितस्याधनस्य ।
प्रव्राजितस्य स्वजनात्प्रच्युतस्य।
अक्षौहिणीः सप्त युधिष्ठिरस्य ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९६ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Yudhiṣṭhira, besiegt, ohne Reichtum, verbannt und von seinen Verwandten getrennt, sieben Akṣauhiṇī hatte, da hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.197

यदाऽश्रौषं माधवं वासुदेवं ।
सर्वात्मना पाण्डवार्थे निविष्टम्।
यस्येमां गां विक्रममेकमाहु-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९७ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Mādhava Vāsudeva, ganz dem Wohl der Pāṇḍava ergeben, von dem man sagt, dass diese Erde mit einem einzigen Schritt vermessen wurde, sich auf ihre Seite gestellt hatte, da hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.198

यदाऽश्रौषं नरनारायणौ तौ ।
कृष्णार्जुनौ वदतो नारदस्य।
अहं द्रष्टा ब्रह्मलोके च सम्यक् ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९८ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, wie Nārada sprach, dass Nara und Nārāyaṇa, also Kṛṣṇa und Arjuna, jene beiden sind, und dass ich dies in der Welt Brahmās vollständig sehen würde, da hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.199

यदाऽश्रौषं लोकहिताय कृष्णं ।
शमार्थिनमुपयातं कुरूणाम्।
शमं कुर्वाणमकृतार्थं च यातं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९९ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Kṛṣṇa zum Wohl der Welt und in der Absicht, Frieden zu stiften, zu den Kuru kam, Frieden schuf, aber ohne sein Ziel erreicht zu haben wieder abreiste, da hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.200

बुद्धिं कृतां निग्रहे केशवस्य ।
तं चात्मानं बहुधा दर्शयानं
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०० ॥

Als ich hörte, dass Keśava (Kṛṣṇa) einen Plan der Zügelung entworfen und sich auf vielfache Weise gezeigt hatte, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.201

यदाऽश्रौषं वासुदेवे प्रयाते ।
रथस्यैकामग्रतस्तिष्ठमानाम्।
आर्तां पृथां सान्त्वितां केशवेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०१ ॥

Als ich hörte, dass Vāsudeva (Kṛṣṇa) fortgegangen war und Keśava die betrübte Pṛthā (Kuntī), die vor dem Wagen stand, getröstet hatte, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.202

यदाऽश्रौषं मन्त्रिणं वासुदेवं ।
तथा भीष्मं शान्तनवं च तेषाम्।
भारद्वाजं चाशिषोऽनुब्रुवाणं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०२ ॥

Als ich hörte, dass der Ratgeber Vāsudeva (Kṛṣṇa) sowie Bhīṣma, der Sohn Śantanus, und Droṇa, der Sohn Bharadvājas, ihnen Segenswünsche sprachen, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.203

यदा कर्णो भीष्ममुवाच वाक्यं ।
नाहं योत्स्ये युध्यमाने त्वयीति।
हित्वा सेनामपचक्राम चापि ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०३ ॥

Als Karṇa zu Bhīṣma diese Worte sprach: »Ich werde nicht kämpfen, solange du kämpfst«, und, nachdem er das Heer verlassen hatte, sich zurückzog, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.204

यदाऽश्रौषं वासुदेवार्जुनौ तौ ।
तथा धनुर्गाण्डिवमप्रमेयम्।
त्रीण्युग्रवीर्याणि समागतानि ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०४ ॥

Als ich hörte, dass Vāsudeva und Arjuna, diese beiden, und der unermessliche Bogen Gāṇḍīva — diese drei von wildem Mut — sich vereinigt hatten, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf den Sieg.

1.1.205

यदाऽश्रौषं कश्ललेनाभिपन्ने ।
रथोपस्थे सीदमानेऽर्जुने वै।
कृष्णं लोकान्दर्शयानं शरीरे ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०५ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Arjuna, von Mitleid überwältigt, auf dem Wagensitz zusammensank und Kṛṣṇa die Welten in seinem Leib zeigte, da erwartete ich keinen Sieg.

1.1.206

यदाऽश्रौषं भीष्ममित्रकर्शनं ।
निघ्नन्तमाजावयुतं रथानाम्।
नैषां कश्चिद्वध्यते ख्यातरूप-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०६ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Bhīṣma, der Bezwinger der Feinde, im Kampf zehntausend Wagen niederstreckte und keiner der berühmten unter ihnen fiel, da erwartete ich keinen Sieg.

1.1.207

यदाऽश्रौषं चापगेयेन सङ्ख्ये ।
स्वयं मृत्युं विहितं धार्मिकेण।
तच्चाकार्षुः पाण्डवेयाः प्रहृष्टा-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०७ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der rechtschaffene Sohn der Gaṅgā selbst im Kampf das Mittel seines eigenen Todes angab und die Söhne Pāṇḍus, erfreut, genau dies taten, da erwartete ich keinen Sieg.

1.1.208

यदाऽश्रौषं भीष्ममत्यन्तशूरं ।
हतं पार्थेनाहवेष्वप्रधृष्यम्।
शिखण्डिनं पुरतः स्थापयित्वा ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०८ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Bhīṣma, äußerst heldenhaft und in Schlachten unbezwingbar, vom Sohn Pṛthās erschlagen wurde, der Śikhaṇḍin an die Spitze stellte, da erwartete ich keinen Sieg.

1.1.209

यदाऽश्रौषं शरतल्पे शयानं ।
वृद्धं वीरं सादितं चित्रपुङ्खैः।
भीष्मं कृत्वा सोमकानल्पशेषां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०९ ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass der alte Held Bhīṣma, von prächtig gefiederten Pfeilen niedergestreckt, auf einem Pfeilbett lag und die Somakas auf wenige zusammengeschmolzen waren, da erwartete ich keinen Sieg.

1.1.210

यदाऽश्रौषं शान्तनवे शयाने ।
पानीयार्थे चोदितेनार्जुनेन।
भूमिं भित्त्वा तर्पितं तत्र भीष्मं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१० ॥

Als ich hörte, dass Bhīṣma, Śantanus Sohn, auf seinem Pfeilbett lag und dass auf Arjunas Antrieb die Erde für Wasser durchbohrt und Bhīṣma dort gelabt wurde, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.211

यदाश्रौषं शुक्रसूर्यौ च युक्तौ ।
कौन्तेयानामनुलोमौ जयाय।
नित्यं चास्माञ्श्वापदा भीषयन्ति ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२११ ॥

Als ich hörte, dass Venus und die Sonne zu Gunsten der Kaunteyas für den Sieg vereint standen und dass wilde Tiere wie Schakale uns ständig in Angst versetzten, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.212

यदा द्रोणो विविधानस्त्रमार्गा-
न्निदर्शयन्समरे चित्रयोधी।
न पाण्डवाञ्श्रेष्ठतरान्निहन्ति ।
तदा नाशंसे विजयायं संजय ॥ १.१.२१२ ॥

Als ich hörte, dass Droṇa, der auf dem Schlachtfeld die vielen Wege seiner Waffen zeigt, ein wunderbarer Kämpfer, die vortrefflichsten Pāṇḍavas nicht erschlägt, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.213

यदाऽश्रौषं चास्मदीयान्महारथा-
न्व्यवस्थितानर्जुनस्यान्तकाय।
संशप्तकान्निहतानर्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१३ ॥

Als ich hörte, dass unsere großen Wagenkämpfer, zum Tod Arjunas aufgestellt, die Saṃśaptakas, von Arjuna erschlagen wurden, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.214

यदाऽश्रौषं व्यूहमभेद्यमन्यै-
र्भारद्वाजेनात्तशस्त्रेण गुप्तम्।
भित्त्वा सौभद्रं वीरमेकं प्रविष्टं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१४ ॥

Als ich hörte, dass die für andere undurchdringliche Schlachtordnung, von dem bewaffneten Sohn Bharadvājas (Droṇa) bewacht, durchbrochen wurde und der Held Saubhadra (Abhimanyu) allein hineinging, da, o Sañjaya, hoffte ich nicht auf Sieg.

1.1.215

यदाऽभिमन्युं परिवार्य बालं ।
सर्वे हत्त्वा हृष्टरूपा बभूवुः।
महारथाः पार्थमशक्नुवन्त-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१५ ॥

Als sie den jungen Abhimanyu umzingelt, ihn alle erschlagen hatten und frohlockten, aber Pārtha nicht besiegen konnten, da erwartete ich, o Sañjaya, keinen Sieg.

1.1.216

यदाऽश्रौषमभिमन्युं निहत्य ।
हर्षान्मूढान्क्रोशतो धार्तराष्ट्रान्।
क्रोधादुक्तं सैन्धवे चार्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१६ ॥

Als ich hörte, wie die Söhne Dhṛtarāṣṭras, von Freude betört, nach der Tötung Abhimanyus schrien, und was Arjuna im Zorn zu Saindhava sprach, da erwartete ich, o Sañjaya, keinen Sieg.

1.1.217

यदाऽश्रौषं सैन्धवार्थे प्रतिज्ञां ।
प्रतिज्ञातां तद्वधायार्जुनेन।
सत्यां तीर्णां शत्रुमध्ये च तेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१७ ॥

Als ich hörte, dass gelobt, das Arjuna um Saindhavas Tötung willen gelobt hatte, von ihm inmitten der Feinde wahrhaftig erfüllt wurde, da erwartete ich, o Sañjaya, keinen Sieg.

1.1.218

यदाऽश्रौषं श्रान्तहये धनंजये ।
मुक्त्वा हयान्पाययित्वोपवृत्तान्।
पुनर्युक्त्वा वासुदेवं प्रयातं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१८ ॥

Als ich hörte, dass Dhanaṃjaya, dessen Pferde ermüdet waren, die Pferde löste, sie tränkte, wieder anspannte und mit Vāsudeva aufbrach, da erwartete ich, o Sañjaya, keinen Sieg.

1.1.219

यदाऽश्रौषं वाहनेष्वक्षमेषु ।
रथोपस्थे तिष्ठता पाण्डवेन।
सर्वान्योधान्वारितानर्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१९ ॥

Als ich hörte, dass der Pāṇḍava Arjuna, als die Fahrzeuge untauglich geworden waren, auf dem Boden seines Wagens stehend alle Krieger zurückhielt, da erwartete ich, o Sañjaya, keinen Sieg.

1.1.220

यदाऽश्रौषं नागबलैः सुदुःसहं ।
द्रोणानीकं युयुधानं प्रमथ्य।
यातं वार्ष्णेयं यत्र तौ कृष्णपार्थौ ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२२० ॥

O Sañjaya, als ich hörte, dass Yuyudhāna das Heer Droṇas zermalmt hatte, so schwer zu bestehen mit seinen Elefantenstreitkräften, und dass der Nachkomme der Vṛṣṇi dorthin gegangen war, wo jene beiden, Kṛṣṇa und Pārtha, waren, da erwarte ich keinen Sieg.