மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

1.1.1

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं चैव ततो जयमुदीरयेत् ॥ १.१.१ ॥

நாராயணரையும், மனிதரில் சிறந்த நரரையும் வணங்கி, தேவி சரஸ்வதியையும் வணங்கி, பின்னர் 'ஜய' என்று உரைக்க வேண்டும்.

1.1.2

नारायणं सुरगुरुं जगदेकनाथं ।
भक्तप्रियं सकललोकनमस्कृतं च।
त्रैगुण्यवर्जितमजं विभुमाद्यमीशं ।
वन्दे भवघ्नममरासुरसिद्धवन्द्यम् ॥ १.१.२ ॥

தேவர்களின் குரு, உலகின் ஒரே நாதர், பக்தர்களுக்கு அன்பானவர், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவர், முக்குணங்களற்றவர், பிறப்பற்றவர், எங்கும் நிறைந்தவர், ஆதியான ஈசனாகிய நாராயணரை வணங்குகிறேன்; பவபந்தத்தை அழிப்பவரும் தேவர், அசுரர், சித்தர்களால் வணங்கப்படுபவரும் ஆவார்.

1.1.3

नमो धर्माय महते नमः कृष्णाय वेधसे ।
ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्य धर्मान्वक्ष्यामि शाश्वतान् ॥ १.१.३ ॥

மகத்தான தர்மத்துக்கு வணக்கம்; படைப்பாளி கிருஷ்ணருக்கு வணக்கம். பிராமணர்களை வணங்கி, நித்தியமான தர்மங்களை உரைப்பேன்.

1.1.4

ॐ नमो भगवते वासुदेवाय ।
ॐ नमः पितामहाय। ॐ नमः प्रजापतिभ्यः।
ॐ नमः कृष्णद्वैपायनाय ।
ॐ नमः सर्वविघ्नविनायकेभ्यः ॥ १.१.४ ॥

ஓம், பகவான் வாசுதேவருக்கு வணக்கம். ஓம், பிதாமகருக்கு வணக்கம். ஓம், பிரஜாபதிகளுக்கு வணக்கம். ஓம், கிருஷ்ண த்வைபாயனருக்கு வணக்கம். ஓம், எல்லா இடையூறுகளையும் நீக்கும் விநாயகர்களுக்கு வணக்கம்.

1.1.5

रोमहर्षणपुत्र उग्रश्रवाः सौतिः पौराणिको ।
नैमिशारण्ये शौनकस्य कुलपतेर्द्वादशवार्षिके सत्रे ॥ १.१.५ ॥

ரோமஹர்ஷணரின் மகன் உக்ரஸ்ரவஸ், சௌதி, புராணிகர், நைமிசாரண்யத்தில் குலபதி சௌநகரின் பன்னிரண்டு ஆண்டு யாகசத்திரத்தில் (இருந்தார்).

1.1.6

सुखासीनानभ्यगच्छद्ब्रह्मर्षीन्संशितव्रतान् ।
विनयावनतो भूत्वा कदाचित्सूतनन्दनः ॥ १.१.६ ॥

சுகமாக அமர்ந்திருந்த, கடுமையான விரதம் கொண்ட பிரம்மரிஷிகளை ஒருமுறை சூதரின் மகன் பணிவுடன் குனிந்து அணுகினான்.

1.1.7

तमाश्रममनुप्राप्य नैमिशारण्यवासिनः ।
उवाच तानृषीन्सर्वान्धन्यो वोऽस्म्यद्यदर्शनात् ॥ १.१.७ ॥

அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் அந்த முனிவர்கள் அனைவரிடமும் அவன் கூறினான், "இன்று உங்கள் தரிசனத்தால் நான் பாக்கியசாலி ஆனேன்."

1.1.8

वेद वैयासिकीः सर्वाः कथा धर्मार्यैसंहिताः ।
वक्ष्यामि वो द्विजश्रेष्ठाः शृण्वन्त्वद्य तपोधनाः ॥ १.१.८ ॥

வியாசரால் இயற்றப்பட்ட, தர்மமும் அர்த்தமும் அடங்கிய எல்லாக் கதைகளையும் நான் அறிவேன். இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களே, தவச் செல்வர்களே, நான் உங்களுக்குச் சொல்வேன்; இன்று நீங்கள் கேளுங்கள்.

1.1.9

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा नैमिशारण्यवासिनः ।
चित्रा श्रोतुं कथास्तत्र परिव्रुस्तपस्विनः ॥ १.१.९ ॥

அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, நைமிசாரண்யத்தில் வசிக்கும் தவத்தோர் அற்புதமான கதைகளைக் கேட்க அங்கே சூழ்ந்து கூடினர்.

1.1.10

अभिवाद्य मुनींस्तांस्तु सर्वानेव कुताञ्जलिः ।
अपृच्छत्स तपोवृद्धिं सद्भिश्चैवाभिपूजितः ॥ १.१.१० ॥

அந்த முனிவர்கள் அனைவரையும் வணங்கி, கைகூப்பி, சான்றோர்களால் போற்றப்பட்டவன் அவர்களின் தவ வளர்ச்சியைப் பற்றி விசாரித்தான்.

1.1.11

अथ तेषूपविष्टेषु सर्वेष्वेव तपस्विषु ।
निर्दिष्टमासनं भेजे विनयाद्रौमहर्षणिः ॥ १.१.११ ॥

பின்னர் அந்தத் தவத்தோர் அனைவரும் அமர்ந்தபின், ரோமஹர்ஷணரின் மகன் பணிவோடு ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கையை ஏற்றான்.

1.1.12

सुखासीनं ततस्तं तु विश्रान्तमुपलक्ष्य च ।
अथापृच्छदृषिस्तत्र कश्चित्प्रस्तावयन्कथाः ॥ १.१.१२ ॥

அவன் வசதியாக அமர்ந்து இளைப்பாறியிருப்பதைக் கண்டு, அங்கிருந்த ஒரு முனிவர் கதைகளுக்கு வழி வகுக்கும் வகையில் அவனிடம் கேட்டார்.

1.1.13

कुत आगम्यते सौते क्वचायं विहृतस्त्वया ।
कालः कमलपत्राक्ष शंसैतत्पृच्छतो मम ॥ १.१.१३ ॥

சௌதியே, நீ எங்கிருந்து வருகிறாய்? இந்தக் காலத்தை எங்கே கழித்தாய்? தாமரைக் கண்ணனே, என் கேள்விக்கு இதைச் சொல்.

1.1.14

एवं पृष्टोऽब्रवीत्सम्यग्यथावद्रौमहर्षणिः ।
वाक्यं वचनसंपन्नस्तेषां च चरिताश्रयम् ॥ १.१.१४ ॥

இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, பேச்சில் திறமையுள்ள ரோமஹர்ஷணரின் மகன் சௌதி, அவர்களின் நடத்தையைப் பற்றிய சொற்களை முறையாகவும் உள்ளபடியும் சொன்னார்.

1.1.15

तस्मिन्सदसि विस्तीर्णे मुनीनां भावितात्मनाम् ।
जनमेजयस्य राजर्षेः सर्पसत्रे महात्मनः ॥ १.१.१५ ॥

அந்த விரிந்த சபையில், தூய மனமுள்ள முனிவர்களிடையே, ராஜரிஷி மகாத்மா ஜனமேஜயனின் சர்ப்ப யாகத்தில்.

1.1.16

समीपे पार्थिवेन्द्रस्य सम्यक्पारिक्षितस्य च ।
कृष्णद्वैपायनप्रोक्ताः सुपुण्या विविधाः कथाः ॥ १.१.१६ ॥

மன்னர்களின் தலைவனான பாரிக்ஷிதனின் அருகில், முறையாக, கிருஷ்ண துவைபாயனர் சொன்ன மிகவும் புனிதமான பல்வேறு கதைகள்.

1.1.17

कथिताश्चापि विधिवद्या वैशंपायनेन वै ।
श्रुत्वाऽहं ता विचित्रार्था महाभारतसंश्रिताः ॥ १.१.१७ ॥

வைசம்பாயனர் முறைப்படி சொன்ன, பலவகைப் பொருள் கொண்ட, மகாபாரதத்தைச் சார்ந்த அந்தக் கதைகளை நான் கேட்டேன்.

1.1.18

बहूनि संपरिक्रम्य तीर्थान्यायतनानि च ।
समन्तपञ्चकं नाम पुण्यं द्विजनिषेवितम् ॥ १.१.१८ ॥

பல தீர்த்தங்களையும் ஆலயங்களையும் வலம் வந்து, அந்தணர்கள் வாழும் சமந்தபஞ்சகம் என்ற புனித இடத்தை.

1.1.19

गतवानस्मि तं देशं युद्धं यत्राभवत्पुरा ।
कुरूणां पाण्डवानां च सर्वेषां च महीक्षिताम् ॥ १.१.१९ ॥

முன்பு குருக்களுக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் மற்றும் அனைத்து மன்னர்களுக்கும் போர் நடந்த அந்த நாட்டிற்கு நான் சென்றிருந்தேன்.

1.1.20

दिदृक्षुंरागतस्तस्मात्समीपं भावतामिह ।
आयुष्मन्तः सर्व एव ब्रह्मभाता हि मे मताः
अस्मिन्यज्ञे महाभङ्गाः सूर्यपावकवर्चसः ॥ १.१.२० ॥

காண விரும்பி அங்கிருந்து உங்கள் அருகில் வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் அனைவரும் நீண்ட ஆயுளுடையவர்கள்; பிரம்மத்தில் சகோதரர்களாகவே நான் உங்களைக் கருதுகிறேன். இந்த யாகத்தில் நீங்கள் மிகுந்த பாக்கியசாலிகள், சூரியனையும் அக்கினியையும் போல் ஒளிர்பவர்கள்.

1.1.21

कृताभिषेकाः शुचयः कृतजप्या हुताग्नयः ।
भवन्त आसते स्वस्था ब्रवीमि किमहं द्विजाः ॥ १.१.२१ ॥

நீராடி, தூய்மையடைந்து, ஜபம் செய்து, அக்னிகளில் ஹோமம் செய்து நீங்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறீர்கள். ஓ, த்விஜர்களே, நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?

1.1.22

पुराणसंहिताः पुण्याः कथा धर्मार्थसंश्रिताः ।
इतिवृत्तं नरेन्द्राणामृषीणां च महात्मनाम् ॥ १.१.२२ ॥

புராண சங்கிதைகள், தர்மம் மற்றும் அர்த்தத்தை ஆதாரமாகக் கொண்ட புண்ணிய கதைகள், மன்னர்களும் மகாத்மாக்களான ரிஷிகளும் பற்றிய வரலாறு.

1.1.23

द्वैपायनेन यत्प्रोक्तं पुराणं परमर्षिणा ।
सुरैर्ब्रह्मर्षिभिश्चैव श्रुत्वा यदभिपूजितम् ॥ १.१.२३ ॥

பரமரிஷியான த்வைபாயனர் (வியாசர்) சொன்ன எந்தப் புராணத்தை தேவர்களும் பிரம்மரிஷிகளும் கேட்டு போற்றினார்களோ.

1.1.24

तस्याख्यानवरिष्ठस्य विचित्रपदपर्वणः ।
सूक्ष्मार्थन्याययुक्तस्य वेदार्थैर्भूषितस्य च ॥ १.१.२४ ॥

அந்தச் சிறந்த கதையின், விசித்திரமான பதங்களும் பர்வங்களும் கொண்ட, நுட்பமான பொருளும் நியாயமும் கொண்ட, வேதப் பொருள்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அதன்.

1.1.25

भारतस्येतिहासस्य पुण्यां ग्रन्थार्थसंयुताम् ।
संस्कारोपगतां ब्राह्मीं नानाशास्त्रोपबृंहिताम् ॥ १.१.२५ ॥

பாரதத்தின் வரலாற்றின் புனிதமானதும், நூலின் பொருளால் நிறைந்ததும், செம்மைப்படுத்தப்பட்டதும், பிராஹ்மி மொழியில் அமைந்ததும், பல சாஸ்திரங்களால் வளம்பெற்றதுமான இதனை.

1.1.26

जनमेजयस्य यां राज्ञो वैशंपायन उक्तवान् ।
यथावत्स ऋषिः पृष्टः सत्रे द्वैपायनाज्ञया ॥ १.१.२६ ॥

ஜனமேஜய மன்னனுக்கு வைசம்பாயனர் எடுத்துரைத்ததை, சத்திரத்தில் வியாசரின் ஆணையால் அந்த முனிவர் முறைப்படி கேட்கப்பட்டபோது.

1.1.27

वेदैश्चतुर्भिः सयुक्तां व्यासस्याद्भुतकर्मणः ।
संहितां श्रोतुमिच्छामः पुण्यां पापभयापहाम् ॥ १.१.२७ ॥

அற்புதச் செயல்கள் புரிந்த வியாசரின், நான்கு வேதங்களுடன் இணைந்த, பாவ பயத்தை நீக்கும் அந்தப் புனிதத் தொகுப்பை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்.

1.1.28

आद्यं पुरुषमीशानं पुरुहूतं पुरुष्टुतम् ।
ऋतमेकाक्षरं ब्रह्म व्यक्ताव्यक्तं सनातनम् ॥ १.१.२८ ॥

ஆதி புருஷரும், ஈசானரும், பலராலும் அழைக்கப்படுபவரும், பலராலும் போற்றப்படுபவரும், ரிதமும், ஓரெழுத்துப் பிரம்மமும், வ்யக்தமும் அவ்யக்தமுமானவரும், சனாதனரும் ஆனவரை.

1.1.29

असच्च सच्चैव च यद्विश्वं सदसतः परम् ।
परावराणां स्रष्टारं पुराणं परमव्ययम् ॥ १.१.२९ ॥

இல்லாததும், இருப்பதும், உலகமும் ஆனவர்; இருப்பு, இல்லாமை இரண்டுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; உயர்ந்ததும் தாழ்ந்ததுமான அனைத்தையும் படைப்பவர்; பழமையானவரும், மிக மேலான அழியாதவருமான அவரை.

1.1.30

मङ्गल्यं मङ्गलं विष्णुं वरेण्यमनघं शुचिम् ।
नमस्कृत्य हृषीकेशं चराचरगुरुं हरिम् ॥ १.१.३० ॥

மங்கலமானவரும், மங்கலமும், விஷ்ணுவும், வரேண்யரும், குற்றமற்றவரும், தூய்மையானவரும் ஆன, சராசரங்களின் குருவான ஹ்ருஷீகேசரும் ஹரியுமான அவரை வணங்கி.

1.1.31

महर्षेः पूजितस्येह सर्वलोकैर्महात्मनः ।
प्रवक्ष्यामि मतं पुण्यं व्यासस्याद्भुतकर्मणः ॥ १.१.३१ ॥

இங்கு எல்லா உலகங்களாலும் போற்றப்படும் அந்த மகாரிஷியும் மகாத்மாவும் அற்புதச் செயல்கள் புரிபவருமான வியாசரின் புனிதமான கருத்தை நான் எடுத்துரைப்பேன்.

1.1.32

नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १.१.३२ ॥

அந்த பகவானும் அளவற்ற தேஜஸ் உடையவருமான வியாசருக்கு வணக்கம்; அவருடைய அருளால் இந்த நாராயண கதையை நான் சொல்வேன்.

1.1.33

सर्वाश्रमाभिशमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलद सूते नारायणकथा यथा ॥ १.१.३३ ॥

எல்லா ஆசிரமங்களையும் அமைதிப்படுத்துவதும், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதும் நாராயண கதை தரும் பலனைத் தருவதில்லை.

1.1.34

नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति ।
एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान्साधयाम्यहम् ॥ १.१.३४ ॥

நாராயணருக்கு நிகரானவர் இல்லை, இருந்ததில்லை, இனி இருக்கவும் மாட்டார். இந்த உண்மை வாக்கால் நான் எல்லாக் குறிக்கோள்களையும் நிறைவேற்றுகிறேன்.

1.1.35

आचख्युः कवयः केचित्संप्रत्याचक्षते परे ।
आख्यास्यन्ति तथैवान्य इतिहासमिमं भुवि ॥ १.१.३५ ॥

சில கவிஞர்கள் இந்த இதிகாசத்தை எடுத்துரைத்தனர்; சிலர் இப்போது எடுத்துரைக்கின்றனர்; மற்றவர்களும் இவ்வாறே பூமியில் எடுத்துரைப்பார்கள்.

1.1.36

इदं तु त्रिषु लोकेषु महज्ज्ञानं प्रतिष्ठितम् ।
विस्तरैश्च समासैश्च धार्यते यद्द्विजातिभिः ॥ १.१.३६ ॥

இந்த மகத்தான ஞானம் மூன்று உலகங்களிலும் நிலைபெற்றுள்ளது; இருமுறை பிறந்தவர்களால் விரிவாகவும் சுருக்கமாகவும் தாங்கப்படுகிறது.

1.1.37

अलङ्कृतं शुभैः शब्दैः समयैर्दिव्यधनुषैः ।
छन्दोवृत्तैश्च विविधैरन्वितं विदुषांप्रियम् ॥ १.१.३७ ॥

இது சுபமான சொற்களாலும், முறையான விதிகளாலும், தெய்வீக வில் போன்ற நுட்பங்களாலும், பலவகைச் சந்தங்களாலும் வృத்தங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அறிஞர்களுக்குப் பிரியமானது.

1.1.38

तपसा ब्रह्मचर्येण व्यस्य वेदं सनातनम् ।
इतिहासमिमं चक्रे पुण्यं सत्यवतीसुतः ॥ १.१.३८ ॥

தவத்தாலும் பிரம்மசரியத்தாலும் நித்தியமான வேதத்தைப் பகுத்து, சத்யவதியின் மகன் இந்தப் புனிதமான இதிகாசத்தை இயற்றினான்.

1.1.39

पुण्ये हिमवतः पादे मेध्ये गिरिगुहालये ।
विशोध्य देहं धर्मात्मा दर्भसंस्तरमाश्रितः ॥ १.१.३९ ॥

இமயமலையின் புனிதமான அடிவாரத்தில், தூய மலைக்குகையில் வசித்து, உடலைத் தூய்மைப்படுத்தி, தர்ம உள்ளம் கொண்டவர் தர்ப்பை விரிப்பில் அமர்ந்தார்.

1.1.40

शुचिः सनियमो व्यासः शान्तात्मातपसि स्थितः ।
भारतस्येतिहासस्य धर्मेणान्वीक्ष्य तां गतिम् ॥ १.१.४० ॥

தூய்மையும் நியமமும் கொண்ட வியாசர், அமைதியான மனத்துடன் தவத்தில் நிலைத்து, தர்மத்தினால் பாரதக் கதையின் அந்த நிலையை ஆராய்ந்தார்.

1.1.41

प्रविश्य योगं ज्ञानेन सोऽपश्यत्सर्वमन्ततः ॥ १.१.४१ ॥

யோகத்தில் புகுந்து, அறிவினால் அவர் எல்லாவற்றையும் முழுமையாகக் கண்டார்.

1.1.42

निष्प्रभेऽस्मिन्निरालोके सर्वतस्तमसा वृते ।
बृहदण्डमभूदेकं प्रजानां बीजमव्ययम् ॥ १.१.४२ ॥

ஒளியற்ற, காட்சியற்ற, எல்லாப் பக்கமும் இருளால் சூழப்பட்ட இதில், உயிர்களின் அழியாத விதையான ஒரு பெரிய முட்டை தோன்றியது.

1.1.43

युगस्यादिनिमित्तं तन्महद्दिव्यं प्रचक्षत ।
व्यस्मिंस्तच्छ्रूयते सत्यंज्योतिर्ब्रह्म सनातनम् ॥ १.१.४३ ॥

யுகத்தின் தொடக்கத்திற்குக் காரணமான அது மஹத்தான தெய்வீகமானது என்று சொல்லப்படுகிறது. அதில் இது கேட்கப்படுகிறது: உண்மை, ஒளி, நித்திய பிரம்மம்.

1.1.44

अद्भुतं चाप्यचिन्त्यं च सर्वत्र समतां मतम् ।
अव्यक्तं कारणं सूक्ष्मं यत्तत्सदसदात्मकम् ॥ १.१.४४ ॥

அது அற்புதமானது, சிந்திக்க முடியாதது, எங்கும் சமமானது என்று கருதப்படுகிறது. அது வெளிப்படாத, நுண்ணிய காரணம்; இருப்பும் இல்லாமையும் ஆனது.

1.1.45

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः ।
ब्रह्मा सुरगुरुः स्थाणुर्मनुः कः परमेष्ठ्यथ ॥ १.१.४५ ॥

யிலிருந்து பிதாமஹர், ஒரே பிரபுவான பிரஜாபதி பிறந்தார் — பிரம்மா, தேவகுரு, ஸ்தாணு, மனு, க, பரமேஷ்டி.

1.1.46

प्राचेतसस्तथा दक्षो दक्षपुत्राश्च सप्तवै ।
ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः ॥ १.१.४६ ॥

பிராசேதஸர், தக்ஷர், தக்ஷனின் ஏழு புதல்வர்கள் — பின்னர் உயிரினங்களின் இருபத்தியோரு பதிகள் தோன்றினர்.

1.1.47

पुरुषश्चाप्रमेयात्मा यं सर्वऋषयो विदु ।
विश्वेदेवास्तथाऽऽदित्या वसवोऽथाश्विनावपि ॥ १.१.४७ ॥

அளவிட முடியாத ஆத்மாவாகிய புருஷனையும், அனைத்து ரிஷிகளும் அறிந்தவரையும்; விஸ்வதேவர்கள், ஆதித்யர்கள், வசுக்கள் மற்றும் இரு அஸ்வினிகளையும்.

1.1.48

यक्षाः साध्याः पिशाचाश्च गुह्यकाः पितरस्तथा ।
ततः प्रसूता विद्वांसः शिष्टा ब्रह्मर्षिसत्तमाः ॥ १.१.४८ ॥

யக்ஷர்கள், சாத்தியர்கள், பிசாசுகள், குஹ்யகர்கள், பித்ருக்கள்; பின்னர் அறிஞர்களும் சான்றோர்களும், பிரம்மரிஷிகளில் சிறந்தோரும் பிறந்தனர்.

1.1.49

महर्षयश्च बहवः सर्वैः समुदिता गुणैः ।
आतो द्यौः पृथिवी वायुरन्तरिक्षं दिशस्तया ॥ १.१.४९ ॥

பல மகாரிஷிகளும் எல்லா குணங்களாலும் நிறைந்தவர்கள்; அவ்வாறே வானம், பூமி, காற்று, அந்தரிக்ஷம், திசைகள் ஆகியவையும் தோன்றின.

1.1.50

संवत्सरर्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् ।
यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम् ॥ १.१.५० ॥

ஆண்டு, ருதுக்கள், மாதங்கள், பக்ஷங்கள், பகல், இரவு ஆகியவை வரிசையாகத் தோன்றின; பிறவும் உலகங்கள் கண்டறியும்படி அனைத்தும் உண்டாயின.

1.1.51

यदिदं दृश्यते किंचिद्बूतं स्थावरजङ्गमम् ।
पुनःसंक्षिप्यते सर्वं जगत्प्राप्ते युगक्षये ॥ १.१.५१ ॥

இங்கு காணப்படும் அசையும், அசையாத உயிர்கள் அனைத்தும், யுகம் முடியும் காலத்தில் உலகம் முழுவதும் மீண்டும் சுருங்கி ஒடுக்கப்படுகிறது.

1.1.52

यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु ॥ १.१.५२ ॥

ருதுக்களில் அவற்றின் அடையாளங்கள் வரிசையாகப் பல வடிவங்களில் காணப்படுவது போல, அவையே அவ்வாறே யுகங்களின் தொடக்கத்தில் நிலைகள் (பாவங்கள்) தோன்றுகின்றன.

1.1.53

एवमेतदनाद्यन्तं भूतसंघातकारकम् ।
अनादिनिधनं लोके चक्रं संपरिवर्तते ॥ १.१.५३ ॥

இவ்வாறு, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத, உயிர்த் தொகுதியை உருவாக்கும் இந்தச் சக்கரம் உலகில் சுழன்றுகொண்டிருக்கிறது.

1.1.54

त्रयस्त्रिंशत्सहस्राणि त्रयस्त्रिंशच्छतानि च ।
त्रयस्त्रिंशच्च देवनां सृष्टिः संक्षेपलक्षणा ॥ १.१.५४ ॥

முப்பத்து மூவாயிரம், முப்பத்து மூன்று நூறு, மற்றும் முப்பத்து மூன்று தேவர்களின் படைப்பு சுருக்கமாக விவரிக்கப்படுகிறது.

1.1.55

दिवः पुत्रो बृहद्भानुश्चक्षुरात्मा विभावसुः ।
सविता स ऋचीकोऽर्को भानुराशावहो रविः ॥ १.१.५५ ॥

வானத்தின் மகன்கள்: பிருஹத்பானு, சக்ஷு, ஆத்மா, விபாவசு; சவிதா, அவனே ருசீகர், அர்க்கன், பானு, ஆசாவஹன், ரவி.

1.1.56

पुत्रा विवस्वतः सर्वे मनुस्तेषां तथाऽवरः ।
देवभ्राट् तनयस्तस्य सुभ्राडिति ततः स्मृतः ॥ १.१.५६ ॥

விவஸ்வானின் மகன்கள் அனைவரும்; அவர்களில் மனுவும், இளையவனும். அவனுடைய மகன் தேவபிராட்; பின்னர் அவன் சுபிராட் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.

1.1.57

सुभ्राजस्तु त्रयः पुत्राः प्रजावन्तो बहुश्रुताः ।
दशज्योतिः शतज्योतिः सहस्रज्योतिरेव च ॥ १.१.५७ ॥

சுபிராஜனுக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் சந்ததியுடையவர்களும் பல கற்றவர்களும்: தசஜ்யோதி, சதஜ்யோதி, சகஸ்ரஜ்யோதி.

1.1.58

दशपुत्रसहस्राणि दशज्योतेर्महात्मनः ।
ततो दशगुणाश्चान्ये शतज्योतेरिहात्मजाः ॥ १.१.५८ ॥

மகாத்மா தசஜ்யோதிக்கு பத்தாயிரம் மகன்கள்; பின்னர் சதஜ்யோதிக்கு அதைவிட பத்து மடங்கு மற்ற மகன்கள் இங்கு இருந்தனர்.

1.1.59

भूयस्ततो दशगुणाः सहस्रज्योतिषः सुताः ।
तेभ्योऽयं कुरुवंशश्च यदूनां भरतस्य च ॥ १.१.५९ ॥

பின்னர் சகஸ்ரஜ்யோதிக்கு அதைவிட பத்து மடங்கு மகன்கள். அவர்களிடமிருந்தே இந்த குருவம்சமும், யாதவர்களும், பரதனின் வம்சமும் உருவாயின.

1.1.60

ययातीक्ष्वाकृवंशश्च राजर्षीणां च सर्वशः ।
संभूता बहवो वंशा भूतसर्गाः सुविस्तराः ॥ १.१.६० ॥

யயாதியின் வம்சமும் இக்ஷ்வாகுவின் வம்சமும், ராஜரிஷிகளின் எல்லா வகை வம்சங்களும் தோன்றின; உயிர்களின் இந்தப் படைப்புகள் மிகவும் விரிவானவை.

1.1.61

भूतस्थानानि सर्वाणि रहस्यं त्रिविधं च यत् ।
वेदा योगः सविज्ञानो धर्मोऽर्थः काम एव च ॥ १.१.६१ ॥

உயிரினங்களின் அனைத்து இடங்களும், மூன்று வகையான இரகசியமும், வேதங்களும், யோகமும், விஞ்ஞானத்துடன் கூடிய தர்மமும், அர்த்தமும், காமமும் ஆகியவையும்.

1.1.62

धर्मार्थकामयुक्तानि शास्त्राणि विविधानि च ।
लोकयात्राविधान च सर्व तद्दृष्टवानृषिः ॥ १.१.६२ ॥

தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய பல்வேறு சாஸ்திரங்களும், உலக வாழ்வின் விதிமுறைகள் அனைத்தும்—அவற்றை அந்த முனிவர் கண்டார்.

1.1.63

नीतिर्भरतवंशस्य विस्तारश्चैव सर्वशः ।
इतिहासाः सहव्याख्या विविधाश्रुतयोऽपि च ॥ १.१.६३ ॥

பரத வம்சத்தின் நீதியும் அதன் எல்லா வகையான விரிவும், விளக்கங்களுடன் கூடிய இதிகாசங்களும், பல்வேறு சுருதிகளும்.

1.1.64

इह सर्वमनुक्रान्तमुक्तं ग्रन्थस्य लक्षणम् ।
संक्षेपेणेतिहासस्य ततो वक्ष्यति विस्तरम् ॥ १.१.६४ ॥

இங்கே நூலின் அனைத்தும் சுருக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டன; இது நூலின் அடையாளம். இதிகாசத்தின் விரிவை பின்னர் அவர் விரித்துச் சொல்வார்.

1.1.65

विस्तीर्यैतन्महज्ज्ञानमृषिः संक्षिप्य चाब्रवीत् ।
इष्टं हि विदुषां लोके समासव्यासधारणम् ॥ १.१.६५ ॥

இந்த மகத்தான ஞானத்தை விரித்த பின் முனிவர் அதைச் சுருக்கியும் சொன்னார்; உலகில் அறிஞர்களுக்கு சுருக்கமும் விரிவும் இரண்டையும் நினைவில் வைத்திருப்பதே விருப்பமானது.

1.1.66

मन्वादि भारतं केचिदास्तीकादि तथाऽपरे ।
तथोपरिचराद्यन्ये विप्राः सम्यगधीयिरे ॥ १.१.६६ ॥

சிலர் மனுவில் தொடங்கும் பாரதத்தையும், சிலர் ஆஸ்தீகத்தில் தொடங்கும் பாரதத்தையும், மற்றவர்கள் உபரிசரனில் தொடங்கும் பாரதத்தையும் முறையாகக் கற்றனர்.

1.1.67

विविधं संहिताज्ञानं दीपयन्ति मनीषिणः ।
व्याख्यातुं कुशलाः केचिद्ग्रन्थान्धारयितुं परे ॥ १.१.६७ ॥

ஞானிகள் சம்ஹிதையின் பல்வேறு அறிவை ஒளிரச் செய்கின்றனர்; சிலர் விளக்குவதில் வல்லவர், மற்றவர்கள் நூல்களை நினைவில் நிறுத்துவதில் வல்லவர்.

1.1.68

तपसा ब्रह्मचर्येण व्यस्य वेदं सनातनम् ।
इतिहासमिमं चक्रे पुण्यं सत्यवतीत्सुतः ॥ १.१.६८ ॥

தவத்தாலும் பிரம்மசரியத்தாலும், சத்யவதியின் மகன் நித்திய வேதத்தைப் பகுத்து, இந்தப் புனித இதிகாசத்தை இயற்றினார்.

1.1.69

पराशरात्मजो विद्वान्ब्रह्मर्षिः संशितव्रतः ।
मातुर्नियोगाद्धर्मात्मा गाङ्गेयस्य च धीमतः ॥ १.१.६९ ॥

பராசரரின் மகனும், கற்ற பிரம்மரிஷியும், கடுமையான விரதம் கொண்டவரும், தர்மாத்மாவுமான அவர், தாயின் ஆணையால், மேலும் அறிவுள்ள கங்கையின் மகன் பீஷ்மரின் வேண்டுகோளின்படியும் இதைச் செய்தார்.

1.1.70

क्षेत्रे विचित्रवीर्यस्य कृष्णद्वैपायनः पुरा ।
त्रीनग्नीनिव कौरव्याञ्जनयामास वीर्यवान् ॥ १.१.७० ॥

முன்பு விசித்திரவீரியரின் மனைவியின் களத்தில், வலிமைமிக்க கிருஷ்ண த்வைபாயனர், கௌரவர்களை மூன்று அக்னிகளைப் போல பெற்றார்.

1.1.71

उत्पाद्य धृतराष्ट्रं च पाण्डुं विदुरमेव च ।
जगाम तपसे धीमान्पुनरेवाश्रमं प्रति ॥ १.१.७१ ॥

திருதராஷ்டிரர், பாண்டு, விதுரர் ஆகியோரைப் பெற்ற பின், அறிவுள்ள அவர் தவத்திற்காக மீண்டும் தம் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் சென்றார்.

1.1.72

तेषु जातेषु वृद्धेषु गतेषु परमां गतिम् ।
अब्रवीद्भारतं लोके मानुषेऽस्मिन्महानृषिः ॥ १.१.७२ ॥

அவர்கள் பிறந்து, வளர்ந்து, பரமகதியை அடைந்த பின், அந்த மகான் ரிஷி இந்த மனித உலகில் பாரதத்தைச் சொன்னார்.

1.1.73

जनमेजयेन पृष्टः सन्ब्राह्मणैश्च सहस्रशः ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके ॥ १.१.७३ ॥

ஜனமேஜயனாலும் ஆயிரக்கணக்கான பிராமணர்களாலும் கேட்கப்பட்டவர், அருகில் அமர்ந்திருந்த தம் சீடன் வைசம்பாயனருக்கு உபதேசித்தார்.

1.1.74

स सदस्यैः सहासीनं श्रावयामास भारतम् ।
कर्मान्तरेषु यज्ञस्य चोद्यमानः पुनः पुनः ॥ १.१.७४ ॥

அவர் சபையினருடன் அமர்ந்திருந்தபோது பாரதத்தை ஓதிக் கேட்கச் செய்தார்; யாகத்தின் இடைவேளைகளில் மீண்டும் மீண்டும் வேண்டப்பட்டு.

1.1.75

विस्तारं कुरुवंशस्य गान्धार्या धर्मशीलताम् ।
क्षत्तुः प्रज्ञां धृतिं कुन्त्याः सम्यग्द्वैपायनोब्रवीत् ॥ १.१.७५ ॥

குரு வம்சத்தின் விரிவு, காந்தாரியின் தர்மசீலம், க்ஷத்தாவின் (விதுரரின்) அறிவு, குந்தியின் திடம் ஆகியவற்றை துவைபாயனர் (வியாசர்) முழுமையாகக் கூறினார்.

1.1.76

वासुदेवस्य माहात्म्यं पाण्डवानां च सत्यताम् ।
दुर्वृत्तं धार्तराष्ट्राणामुक्तवान्भगवानृषिः ॥ १.१.७६ ॥

வாசுதேவரின் (கிருஷ்ணரின்) மகிமை, பாண்டவர்களின் உண்மைத்தன்மை, திருதராஷ்டிரரின் மகன்களின் தீய நடத்தை ஆகியவற்றை பகவான் ரிஷி கூறினார்.

1.1.77

इदं शतसहस्रं तु श्लोकानां पुण्यकर्मणाम् ।
उपाख्यानैः सह ज्ञेयं श्राव्यं भारतमुत्तमम् ॥ १.१.७७ ॥

புண்ணியம் செய்தவர்களுக்காக இந்த நூறாயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட உத்தமமான பாரதம் உபாக்கியானங்களுடன் அறியப்பட்டும் ஓதப்பட்டும் வேண்டியது.

1.1.78

चतुर्विंशतिसाहस्रीं चक्रे भारतसंहिताम् ।
उपाख्यानैर्विना तावद्भारतं प्रोच्यते बुधैः ॥ १.१.७८ ॥

இருபத்து நான்காயிரம் ஸ்லோகங்களைக் கொண்ட பாரதசம்ஹிதையை அவர் உருவாக்கினார்; உபாக்கியானங்கள் இல்லாமல் அவ்வளவையே அறிஞர்கள் பாரதம் என்கின்றனர்.

1.1.79

ततोऽध्यर्धशतं भूयः संक्षेपं कृतवानृषिः ।
अनुक्रमणिकाध्यायं वृत्तान्तं सर्वपर्वणाम् ॥ १.१.७९ ॥

பின்னர் அந்த முனிவர் மீண்டும் நூற்றைம்பது சுலோகங்களில் சுருக்கினார்; அது அனைத்துப் பர்வங்களின் செய்திகளைக் கொண்ட அநுக்ரமணிகா அத்தியாயம்.

1.1.80

तस्याख्यानवरिष्ठस्य कृत्वा द्वैपायनः प्रभुः ।
कथमध्यापयानीह शिष्यानित्यन्वचिन्तयत् ॥ १.१.८० ॥

அந்தச் சிறந்த கதையை இயற்றிய பிரபு த்வைபாயனர், "இதை இங்குள்ள சீடர்களுக்கு எப்படிப் போதிப்பேன்?" என்று சிந்தித்தார்.

1.1.81

तस्य तच्चिन्तितं ज्ञात्वा ऋषेर्द्वैपायनस्य च ।
तत्राजगाम भगवान्ब्रह्मा लोकगुरुः स्वयम् ॥ १.१.८१ ॥

முனிவர் த்வைபாயனரின் அந்த எண்ணத்தை அறிந்து, உலகின் குரு பகவான் பிரம்மா தாமே அங்கு வந்தார்.

1.1.82

प्रीत्यर्थं तस्य चैवर्षेर्लोकानां हितकाम्यया ।
तं दृष्ट्वा विस्मितो भूत्वा प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ॥ १.१.८२ ॥

அவரையும் அந்த முனிவரையும் மகிழ்விக்கவும், உலகங்களின் நன்மையை விரும்பியும், அவரைக் கண்டு வியப்புற்று, கைகூப்பி வணங்கி நின்றார்.

1.1.83

आसनं कल्पयामास सर्वैर्मुनिगणैर्वृतः ॥ १.१.८३ ॥

எல்லா முனிவர் கூட்டங்களாலும் சூழப்பட்டவராய், அவர் ஓர் ஆசனத்தை ஏற்பாடு செய்தார்.

1.1.84

हिरण्यमर्भमासीनं तस्मिंस्तु परमासने ।
परिवृत्यासनभ्याशे वासवेयः स्थितोऽभवत् ॥ १.१.८४ ॥

பரமாசனத்தில் ஹிரண்யகர்ப்பர் அமர்ந்திருக்க, வாசவேயர் (வியாசர்) அவரைச் சுற்றி வந்து ஆசனத்திற்கு அருகில் நின்றார்.

1.1.85

अनुज्ञातोऽथ कृष्णस्तु ब्रह्मणा परमेष्ठिना ।
निषसादासनाभ्याशे प्रीयमाणः शुचिस्मितः ॥ १.१.८५ ॥

பரமேஷ்டியான பிரம்மாவிடம் அனுமதி பெற்ற கிருஷ்ணர், மகிழ்ச்சியுடனும் தூய புன்னகையுடனும் இருக்கைக்கு அருகில் அமர்ந்தார்.

1.1.86

उवाच स महातेजा ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
कृतं मयेदं भगवन्काव्यं परमपूजितम् ॥ १.१.८६ ॥

அந்த மகாதேஜஸ்வீ பரமேஷ்டி பிரம்மாவிடம் கூறினார்: 'பகவானே, நான் இயற்றிய இந்த காவியம் மிகவும் போற்றப்படுவது.'

1.1.87

ब्रह्मन्वेदरहस्य च यच्चान्यत्स्थापितं मया ।
साङ्गोपनिषदां चैव वेदानां विस्तरक्रिया ॥ १.१.८७ ॥

பிரம்மனே, வேதங்களின் ரகசியங்களையும், நான் நிலைநாட்டிய பிற விஷயங்களையும், அங்கங்கள் மற்றும் உபநிடதங்களுடன் வேதங்களின் விரிவான விளக்கத்தையும்.

1.1.88

इतिहासपुरापानामुन्मेषं निमिषं च यत् ।
भूतं भव्यं भविष्यच्च त्रिविधं कालसंज्ञितम् ॥ १.१.८८ ॥

இதிகாசங்கள் மற்றும் புராணங்களின் உன்மேஷமும் நிமேஷமும், இறந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற மூவகை காலம் என அழைக்கப்படுவது.

1.1.89

जरामृत्युभयव्याधिभावाभावविनिश्चयः ।
विविधस्य च धर्मस्य ह्याश्रमाणां च लक्षणम् ॥ १.१.८९ ॥

முதுமை, மரணம், பயம், நோய், இருப்பு மற்றும் இல்லாமை பற்றிய தீர்மானம், பல்வேறு தர்மம், ஆசிரமங்களின் இலக்கணங்கள்.

1.1.90

चातुर्वर्ण्यविधानं च पुराणानां च कृत्स्नशः ।
तपसो ब्रह्मचर्यस्य पृथिव्याश्चन्द्रसूर्ययोः ॥ १.१.९० ॥

நான்கு வர்ணங்களின் விதிமுறை, புராணங்கள் முழுவதும், தவம் மற்றும் பிரம்மசரியம், பூமி, சந்திரன் மற்றும் சூரியன்.

1.1.91

ग्रहनक्षत्रताराणां प्रमाणं च युगैः सह ।
ऋचो यजूषि सामानि वेदाध्यात्मं तथैव च ॥ १.१.९१ ॥

கோள்கள், நட்சத்திரங்கள் மற்றும் விண்மீன்களின் அளவும், யுகங்களுடன் சேர்ந்த அளவும்; ரிக், யஜுஸ், சாமங்கள், அத்துடன் வேதங்களின் ஆன்மிகப் பொருளும்.

1.1.92

न्यायशिक्षा चिकित्सा च दानं पाशुपतं तथा ।
इति नैकाश्रयं जन्म दिव्यमानुषसंज्ञितम् ॥ १.१.९२ ॥

நியாயம், சிக்ஷை, சிகிச்சை, தானம், பாசுபதம் ஆகியவை; இவ்வாறு இதன் தோற்றம் ஒரே மூலத்தில் நிற்பதில்லை; அது தெய்வீகம், மனிதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

1.1.93

तीर्थानां चैव पुण्यानां देशानां चैव कीर्तनम् ।
नदीनां पर्वतानां च वनानां सागरस्य च ॥ १.१.९३ ॥

தீர்த்தங்களையும் புனித தேசங்களையும் வர்ணித்தல்; ஆறுகள், மலைகள், காடுகள், கடல் ஆகியவற்றையும்.

1.1.94

पुराणां चैव दिव्यानां कल्पानां युद्धकौशलम् ।
वाक्यजातिविशेषाश्च लोकयात्राक्रमश्च यः ॥ १.१.९४ ॥

புராணங்களும் தெய்வீக கல்பங்களும், போர்த்திறமை, பேச்சு வகைகளும் இனங்களின் வேறுபாடுகளும், உலக வாழ்வின் வரிசையும்.

1.1.95

यच्चापि सर्वगं वस्तु तच्चैव प्रतिपादितम् ।
परं न लेखकः कश्चिदेतस्य भुवि विद्यते ॥ १.१.९५ ॥

எங்கும் நிறைந்த பொருளும் இதில் விளக்கப்பட்டுள்ளது; இதற்கு நிகரான எழுத்தாளர் பூமியில் வேறு யாரும் இல்லை.

1.1.96

तपोविशिष्टदपि वै वसिष्ठान्मुनिपुंगवात् ।
मन्ये श्रेष्ठव्यं त्वां वै रहस्यज्ञानवेदनात् ॥ १.१.९६ ॥

தவத்தில் சிறந்த வசிஷ்டரைக் காட்டிலும், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ரகசிய ஞானத்தை அறிந்தவன் என்பதால் நீயே சிறந்தவன் என்று நான் கருதுகிறேன்.

1.1.97

जन्मप्रभृति सत्यां ते वेद्मि गां ब्रह्मवादिनीम् ।
त्वयाच काव्यमित्युक्तं तस्मात्काव्यं भविष्यति ॥ १.१.९७ ॥

பிறப்பு முதல் உன்னுடைய உண்மையான, பிரம்மவாதினியான வாக்கை நான் அறிவேன். நீ அதை 'காவ்யம்' என்று சொன்னதால், அது காவ்யமாகும்.

1.1.98

अस्य काव्यस्य कवयो न समर्था विशेषणे ।
विशेषणे गृहस्थस्य शेषास्त्रय इवाश्रमाः ॥ १.१.९८ ॥

இந்தக் காவ்யத்தை விவரிப்பதில் கவிஞர்கள் தகுதியற்றவர்களாவர்; இல்லறத்தாரைத் தவிர்த்த மற்ற மூன்று ஆசிரமங்களைப் போல.

1.1.99

जडान्धबधिरोन्मत्तं तमोभूतं जगद्भवेत् ।
यदि ज्ञानहुताशेन त्वया नोज्ज्वलियं भवेत् ॥ १.१.९९ ॥

நீ அறிவெனும் அக்கினியால் இதை ஒளியூட்டாமல் இருந்திருந்தால், உலகம் மந்தமாகவும் குருடாகவும் செவிடாகவும் பைத்தியமாகவும் இருளில் மூழ்கியிருக்கும்.

1.1.100

तमसान्धस्य लोकस्य वेष्टितस्य स्वकर्मभिः ।
ज्ञानाञ्जनशलाकाभिर्बुद्धिनेत्रोत्सवः कृतः ॥ १.१.१०० ॥

தங்கள் செயல்களால் சூழப்பட்டு இருளால் குருடான உலகிற்கு, அறிவாகிய மைக்குச்சிகளால் புத்திக் கண்களுக்கு ஒரு திருவிழாவை நீ அளித்தாய்.

1.1.101

त्वया भारतसूर्येण नृणां विनिहतं तमः ॥ १.१.१०१ ॥

பரதர்களின் சூரியனே, நீ மனிதர்களின் இருளை அழித்தாய்.

1.1.102

पुराणपूर्णचन्द्रेण श्रुतिज्योत्स्नाप्रकाशिना ।
नृणां कुमुदसौम्यानां कृतं बुद्धिप्रसादनम् ॥ १.१.१०२ ॥

வேதத்தின் நிலவொளியால் பிரகாசிக்கும் புராணங்களின் முழு நிலவு, மனிதர்களின் குமுத மலர்கள் போன்ற அமைதியான புத்தியைத் தெளிவுபடுத்தியது.

1.1.103

इतिहासप्रदीपेन मोहावरणघातिना ।
लोकगर्भगृहं कृत्स्नं यथावत्संप्रकाशितम् ॥ १.१.१०३ ॥

மோகத்தின் திரையை அழிக்கும் இதிஹாசத்தின் விளக்கால், உலகத்தின் முழு உள்அறை முறையாக ஒளியூட்டப்பட்டது.

1.1.104

संग्रहाध्यायबीजो वै पौलोमास्तीकमूलवान् ।
संभवस्कन्धविस्तारः सभापर्वविटङ्कवान् ॥ १.१.१०४ ॥

சங்கிரக அத்தியாயம் அதன் விதை, பௌலோமமும் ஆஸ்தீகமும் அதன் வேர்கள், சம்பவ பருவம் அதன் தண்டும் விரிவும், சபா பருவம் அதன் கிளைகள்.

1.1.105

आरण्यपर्वरूपाढ्यो विराटोद्योगसारवान् ।
भीष्मपर्वमहाशाखो द्रोणपर्वपलाशवान् ॥ १.१.१०५ ॥

ஆரண்ய பருவத்தின் வடிவால் செழித்தது, விராட, உத்யோக பருவங்களின் சாரம் கொண்டது, பீஷ்ம பருவம் அதன் பெரிய கிளை, துரோண பருவம் அதன் இலைகள்.

1.1.106

कर्णपर्वसितैः पुष्पैः शल्यपर्वसुगन्धिभिः ।
स्त्रीपर्वैषीकविश्रामः शान्तिपर्वमहाफलः ॥ १.१.१०६ ॥

கர்ண பருவத்தின் வெண்மலர்களாலும், சல்ய பருவத்தின் நறுமண மலர்களாலும் நிறைந்தது; ஸ்த்ரீ பருவம் அதன் ஓய்வும் அம்புத்தண்டும், சாந்தி பருவம் அதன் பெரிய கனி.

1.1.107

अश्वमेधामृतसस्त्वाश्रमस्थानसंश्रयः ।
मौसलश्रुतिसंक्षेपः शिष्टद्विजनिषेवितः ॥ १.१.१०७ ॥

அஸ்வமேதத்தின் அமுதத்துடன் கூடியது, ஆசிரமங்களின் தங்குமிடங்களை அடைக்கலமாகக் கொண்டது, மௌசல சுருதியின் சுருக்கம், நல்லொழுக்கமுள்ள இருபிறப்பாளர்களால் சேவிக்கப்படுவது.

1.1.108

सर्वेषां कविमुख्यानामुपजीव्यो भविष्यति ।
पर्जन्यइव भूतानामक्षयो भारद्रुमः ॥ १.१.१०८ ॥

இந்த பாரத மரம் எல்லாப் முதன்மைக் கவிஞர்களுக்கும் வாழ்வாதாரமாக இருக்கும்; உயிர்களுக்கு மேகம் போல அது என்றும் குறையாதது.

1.1.109

काव्यस्य लेखनार्थाय गणेशः स्मर्यतां मुने। ॥ १.१.१०९ ॥

முனிவரே, இந்தக் காவியத்தை எழுதுவதற்காக கணேசனை நினையுங்கள்.

1.1.110

एवमाभाष्य तं ब्रह्मा जगाम स्वं निवेशनम् ।
भगवान्स जगत्स्रष्टा ऋषिदेवगणैः सह ॥ १.१.११० ॥

இவ்வாறு அவனிடம் சொல்லி பிரம்மா தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார். அந்த பகவான், உலகைப் படைப்பவர், ரிஷிகளும் தேவர்களின் கூட்டமும் சேர்ந்து.

1.1.111

ततः सस्मार हेरम्बं व्यासः सत्यवतीसुतः ॥ १.१.१११ ॥

அதன் பின் சத்தியவதியின் மகனான வியாசர் ஹேரம்பனை (கணேசனை) நினைத்தார்.

1.1.112

स्मृतमात्रो गणेशानो भक्तचिन्तितपूरकः ।
तत्राजगाम विघ्नेशो वेदव्यासो यतः स्थितः ॥ १.१.११२ ॥

நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, பக்தர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கணநாயகன், விக்னேசன், வேதவியாசர் இருந்த இடத்திற்கு வந்தார்.

1.1.113

पूजितश्चोपविष्टश्च व्यासेनोक्तस्तदानघ ।
लेखको भारतस्यास्य भव त्वं गणनायक
मयैव प्रोच्यमानस्य मनसा कल्पितस्य च ॥ १.१.११३ ॥

பாவமற்றவனே, வணங்கப்பட்டு அமர்ந்த அவரிடம் வியாசர் அப்போது சொன்னார்: கணநாயகனே, நான் மனதால் இயற்றி சொல்லும் இந்த பாரதத்தின் எழுத்தராக நீ இரு.

1.1.114

श्रुत्वैतत्प्राह विघ्नेशो यदि मे लेखनी क्षणम् ।
लिखतो नावतिष्ठेत तदा स्यां लेखको ह्यहम् ॥ १.१.११४ ॥

இதைக் கேட்ட விக்னேசன் சொன்னார்: எழுதும்போது என் எழுதுகோல் ஒரு கணமும் நில்லாமல் இருந்தால், அப்போது நான் எழுத்தராவேன்.

1.1.115

व्यासोऽप्युवाच तं देवमबुद्ध्वा मा लिख क्वचित् ।
ओमित्युक्त्वा गणेशोपि बभूव किल लेखकः ॥ १.१.११५ ॥

வ்யாசரும் அந்தத் தேவரிடம் சொன்னார்: "புரியாமல் எங்கும் எழுதாதே." ஓம் என்று சொல்லி கணேசரும் எழுத்தராக ஆனார்.

1.1.116

ग्रन्थग्रन्थिं तदा चक्रे मुनिर्गूढं कुतूहलात् ।
यस्मिन्प्रतिज्ञया प्राह मुनिर्द्वैपायनस्त्विदम् ॥ १.१.११६ ॥

அப்போது முனிவர் ஆர்வத்தால் அந்த மறைந்த முடிச்சை இட்டார்; அதில் சபதத்துடன் துவைபாயன முனிவர் இதைச் சொன்னார்.

1.1.117

अष्टौ श्लोकसहस्राणि अष्टौ श्लोकशतानि च ।
अहं वेद्मि शुको वेत्ति संजयो वेत्ति वा न वा ॥ १.१.११७ ॥

எட்டாயிரம் ஸ்லோகங்களும் எட்டு நூறு ஸ்லோகங்களும் — நான் அறிவேன்; சுகர் அறிவார், சஞ்சயர் அறிவாரோ இல்லையோ.

1.1.118

तच्छ्लोककूटमद्यापि ग्रथितं सुदृढं मुने ।
भेत्तुं न शक्यतेऽर्थस्यं गूढत्वात्प्रश्रितस्य च ॥ १.१.११८ ॥

முனிவரே, அந்த ஸ்லோகக் கொத்து இன்றும் மிக உறுதியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது; அதன் பொருள் மறைந்திருப்பதாலும் அடக்கமானதாலும் அதை உடைக்க முடியாது.

1.1.119

सर्वज्ञोपि गणेशो यत्क्षणमास्ते विचारयन् ।
तावच्चकार व्यासोपि श्लोकानन्यान्बहूनपि ॥ १.१.११९ ॥

அனைத்தையும் அறிந்த கணேசர் ஒரு கணம் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த போது, வ்யாசரும் பல வேறு ஸ்லோகங்களை இயற்றினார்.

1.1.120

तस्य वृक्षस्य वक्ष्यामि शाखापुष्पफलोदयम् ।
स्वादुमेध्यरसोपेतमच्छेद्यममरैरपि ॥ १.१.१२० ॥

அந்த மரத்தின் கிளைகள், மலர்கள், கனிகள் தோன்றுவதைச் சொல்வேன்; இனிமையான, தூய சாற்றுடன் கூடியது; தேவர்களாலும் வெட்ட முடியாதது.

1.1.121

अनुक्रमणिकाध्यायं वृत्तान्तं सर्वपर्वणाम् ।
इदं द्वैपायनः पूर्वं पुत्रमध्यापयच्छुकम् ॥ १.१.१२१ ॥

அனைத்துப் பர்வங்களின் விவரங்களைக் கொண்ட அனுக்ரமணிகா அத்தியாயம் — இதை முன்பு த்வைபாயனர் தம் மகன் சுகருக்குக் கற்பித்தார்.

1.1.122

ततोऽन्येभ्योऽनुरूपेभ्यः शिष्येभ्यः प्रददौ प्रभु ।
षष्टिं शतसहस्राणि चकारान्यां स संहिताम्।
त्रिंशच्छतसहस्रं च देवलोके प्रतिष्ठितम् ॥ १.१.१२२ ॥

பின்னர் அவர் தகுதியான பிற சீடர்களுக்கு அதை அளித்தார். பிரபு மற்றொரு சம்ஹிதையை உருவாக்கினார் — அறுபது லட்சம் (ஸ்லோகங்கள்) கொண்டது; அவற்றுள் முப்பது லட்சம் தேவலோகத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.

1.1.123

पित्र्ये पञ्चदश प्रोक्तं रक्षोयक्षे चतुर्दश ।
एकं शतसहस्रं तु मानुषेषु प्रतिष्ठितम् ॥ १.१.१२३ ॥

பித்ருலோகத்தில் பதினைந்து (லட்சம்) கூறப்பட்டுள்ளது; ராட்சஸ-யக்ஷ உலகில் பதினான்கு (லட்சம்); ஆனால் மனிதர்களிடையே ஒரு லட்சம் நிலைபெற்றுள்ளது.

1.1.124

नारदोऽश्रावयद्देवानसितो देवलः पितृन् ।
गन्धर्वयक्षरक्षांसि श्रावयामास वै शुकः ॥ १.१.१२४ ॥

நாரதர் தேவர்களுக்குக் கேட்கச் செய்தார்; அசிதரும் தேவலரும் பித்ருக்களுக்குக் கேட்கச் செய்தனர்; சுகர் கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சஸர்களுக்குக் கேட்கச் செய்தார்.

1.1.125

वैशंपायनविप्रर्षिः श्रावयामास पार्थिवम् ।
पारिक्षितं महात्मानं नाम्ना तु जनमेजयम् ॥ १.१.१२५ ॥

முனிவர் வைசம்பாயனர் அரசனுக்குக் கேட்கச் செய்தார் — பரீட்சித்தின் மகனாகிய மகாத்மா, பெயரால் ஜனமேஜயனுக்கு.

1.1.126

अस्मिंस्तु मानुषे लोके वैशंपायन उक्तवान् ।
शिष्यो व्यासस्य धर्मात्मा सर्ववेदविदां वरः ॥ १.१.१२६ ॥

இந்த மனித உலகில் வைசம்பாயனர் உரைத்தார் — வியாசரின் தர்மாத்மாவான சீடர், எல்லா வேதம் அறிந்தவர்களிலும் சிறந்தவர்.

1.1.127

एकं शतसहस्रं तु मयोक्तं वै निबोधत ॥ १.१.१२७ ॥

ஒரு லட்சம் சுலோகங்களை நான் கூறியுள்ளேன்; கேளுங்கள்.

1.1.128

दुर्योधनो मन्युमयो महाद्रुमः ।
कर्णः स्कन्धः शकुनिस्तस्य शाखाः।
दुश्शासनः पुष्पफले समृद्धे ।
मूलं राजा धृतराष्ट्रोऽमनीषि। ॥ १.१.१२८ ॥

துரியோதனன் கோபத்தால் ஆன பெரிய மரம்; கர்ணன் அதன் தண்டு, சகுனி அதன் கிளைகள், துச்சாசனன் செழுமையான பூவும் கனியும்; அதன் வேர் அறிவற்ற அரசன் திருதராஷ்டிரன்.

1.1.129

युधिष्ठिरे धर्ममयो महाद्रुमः ।
स्कन्धोऽर्जुनो भीमसेनोऽस्य शाखाः।
माद्रीसुतौ पुष्पफले समृद्धे ।
मूलं कृष्णो ब्रह्म च ब्राह्मणाश्च ॥ १.१.१२९ ॥

யுதிட்டிரனில் தர்மத்தால் ஆன பெரிய மரம்; அர்ஜுனனும் பீமசேனனும் அதன் தண்டு, மாத்ரியின் இரு மகன்கள் அதன் கிளைகள், செழுமையான பூவும் கனியும்; அதன் வேர் கிருஷ்ணன், வேதம், பிராமணர்கள்.

1.1.130

पाण्डुर्जित्वा बहून्देशान्युधा विक्रमणेन च ।
अरण्ये मृगयाशीलो न्यवसत्सजनस्तथा ॥ १.१.१३० ॥

பாண்டு போரிலும் வீரத்தாலும் பல நாடுகளை வென்று, வேட்டையில் ஈடுபட்டு, தம் மக்களுடன் காட்டில் வசித்தார்.

1.1.131

मृगव्यवायनिधनात्कृच्छ्रां प्राप स आपदम् ।
जन्मप्रभृति पार्थानां तत्राचारविधिक्रमः ॥ १.१.१३१ ॥

மானாக இருந்தபோது புணர்ச்சியின்போது நேர்ந்த மரணத்தால் அவர் கொடிய துன்பத்தை அடைந்தார்; பிருதையின் மகன்களின் பிறப்பிலிருந்து ஒழுக்க விதிகளின் வரிசை அங்கே தொடங்கியது.

1.1.132

मात्रोरभ्युपपत्तिश्च धर्मोपनिषदं प्रति ।
धर्मानिलेन्द्रांस्ताभिः साऽऽजुहाव सुतवाञ्छया ॥ १.१.१३२ ॥

இரு தாய்மார்களும் தர்மத்தின் ரகசிய உபதேசத்தை நோக்கிச் சென்றனர்; மகன்களை விரும்பி அவர்கள் தர்மன், வாயு, இந்திரன் ஆகியோரை அழைத்தனர்.

1.1.133

ततो धर्मोपनिषदं भूत्वा भर्तुः प्रिया पृथा ।
धर्मानिलेन्द्रांस्ताभिः साऽऽजुहाव सुतवाञ्छया ॥ १.१.१३३ ॥

பின்பு கணவனுக்கு அன்பான பிருதை, தர்மோபநிஷத் (மந்திரம்) பெற்றவளாய், புதல்வனை விரும்பி அம்மந்திரங்களால் தர்மன், அனிலன், இந்திரன் ஆகியோரை அழைத்தாள்.

1.1.134

तद्दत्तोपनिषन्माद्री चाश्विनावाजुहाव च ।
जाताः पार्थास्ततः सर्वे कुन्त्या माद्र्याश्च मन्त्रतः।
तापसैः सह संवृद्धा मातृभ्यां परिरक्षिताः ॥ १.१.१३४ ॥

குந்தி கொடுத்த அந்த உபநிஷத் (மந்திரம்) மூலம் மாத்ரியும் இரு அஸ்வினிகளை அழைத்தாள். மந்திரத்தின்படி குந்தி, மாத்ரி ஆகியோருக்கு அனைத்து பாண்டவர்களும் பிறந்தனர். தவசிகளுடன் வளர்ந்து, இரு தாய்மாராலும் காக்கப்பட்டனர்.

1.1.135

मेध्यारण्येषु पुण्येषु महतामाश्रमेषु च ।
तेषु जातेषु सर्वेषु पाण्डवेषु महात्मसु ॥ १.१.१३५ ॥

தூய காடுகளிலும் புனித இடங்களிலும், பெரியோரின் ஆசிரமங்களிலும், அந்த மகாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் அனைவரும் பிறந்தபோது...

1.1.136

माद्र्या तु सह संगम्य ऋषिशापप्रभावतः ।
मृतः पाण्डुर्महापुण्ये शतशृङ्गे महागिरौ ॥ १.१.१३६ ॥

ஆனால் மாத்ரியுடன் கூடியதால் முனிவரின் சாபத்தின் வலிமையால் பாண்டு மிகவும் புனிதமான சதசிருங்கம் என்னும் பெரிய மலையில் இறந்தான்.

1.1.137

ऋषिभिश्च समानीता धार्तराष्ट्रान्प्रति स्वयम् ।
शिशवश्चाभिरूपाश्च जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ १.१.१३७ ॥

முனிவர்கள் தாங்களே அவர்களை திருதராஷ்டிரனின் மக்களிடம் அழைத்து வந்தனர் — சிறு குழந்தைகளாய், அழகியவராய், சடைமுடியுடைய பிரம்மசாரிகளாய்.

1.1.138

पुत्राश्च भ्रातरश्चेमे शिष्याश्च सुहृदश्च वः ।
पाण्डवा एत इत्युक्त्वा मुनयोऽन्तर्हितास्ततः ॥ १.१.१३८ ॥

"இவர்கள் உங்கள் புதல்வர்கள், சகோதரர்கள், சீடர்கள், நண்பர்கள்; இவர்கள் பாண்டவர்கள்" என்று கூறிவிட்டு முனிவர்கள் அப்போது மறைந்தனர்.

1.1.139

तांस्तैर्निवेदितान्दृष्ट्वा पाण्डवान्कौरवास्तदा ।
शिष्टाश्च वर्णाः पौरा ये ते हर्षाच्चुक्रुशुर्भृशम् ॥ १.१.१३९ ॥

முனிவர்களால் அறிவிக்கப்பட்ட பாண்டவர்களைக் கண்டதும், கௌரவர்களும் எஞ்சிய வர்ணத்தினரும் நகரவாசிகளும் மகிழ்ச்சியால் மிகவும் உரக்கக் கூச்சலிட்டனர்.

1.1.140

आहुः केचिन्न तस्यैते तस्यैत इति चापरे ।
यदा चिरमृतः पाण्डुः कथं तस्येतदि चापरे ॥ १.१.१४० ॥

சிலர், "இவர்கள் அவனுடையவர்கள் அல்ல" என்றனர்; வேறு சிலர், "இவர்கள் அவனுடையவர்களே" என்றனர். பாண்டு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இறந்துவிட்டான்; அப்படியானால் இவர்கள் அவனுடையவர்கள் எவ்வாறு ஆவார்கள் என்று மற்றவர்கள் கூறினர்.

1.1.141

स्वागतं सर्वथा दिष्ट्या पाण्डोः पश्याम सन्ततिम् ।
उच्यतां स्वागतमिति वाचोऽश्रूयन्त सर्वशः ॥ १.१.१४१ ॥

"நல்லூழால் பாண்டுவின் சந்ததியை எல்லா வகையிலும் காண்கிறோம், நல்வரவு!" "நல்வரவு என்று சொல்லுங்கள்!" என்ற குரல்கள் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கேட்டன.

1.1.142

तस्मिन्नुपरते शब्दे दिशः सर्वा निनादयन् ।
अन्तर्हितानां भूतानां निःस्वनस्तुमुलीऽभवत् ॥ १.१.१४२ ॥

அந்த ஒலி அடங்கியபின், எல்லாத் திசைகளையும் எதிரொலித்தபடி, மறைந்திருந்த உயிரினங்களின் ஒலி பேரொலியாக மாறியது.

1.1.143

पुष्पवृष्टिः शुभा गन्धाः शङ्खदुन्दुभिनिःस्वनाः ।
आसन्प्रवेशे पार्थानां तदद्भुतमिवाभवत् ॥ १.१.१४३ ॥

பாண்டவர்களின் நுழைவின்போது மலர்மழை பொழிந்தது, நறுமணங்கள் பரவின, சங்கும் முரசும் ஒலித்தன; அது ஓர் அற்புதம் போலத் தோன்றியது.

1.1.144

तत्प्रीत्या चैव सर्वेषां पौराणां हर्षसंभवः ।
शब्द आसीन्महांस्तत्र दिवस्पृक्कीर्तिवर्धनः ॥ १.१.१४४ ॥

அதனால் எல்லா நகரவாசிகளுக்கும் மகிழ்ச்சியும் மன நிறைவும் பிறந்தன; அங்கே வானைத் தொடும் பெரும் ஒலி எழுந்தது, அது புகழைப் பெருக்குவதாக இருந்தது.

1.1.145

तेऽधीत्य निखिलान्वेदाञ्शास्त्राणि विविधानि च ।
न्यवसन्पाण्डवास्तत्र पूजिता अकुतोभयाः ॥ १.१.१४५ ॥

அவர்கள் அனைத்து வேதங்களையும் பல்வேறு சாஸ்திரங்களையும் கற்றனர். அங்கே மதிக்கப்பட்டு, அச்சமின்றி பாண்டவர்கள் வசித்தனர்.

1.1.146

युधिष्ठिरस्य शौचेन प्रीताः प्रकृतयोऽभवन् ।
धृत्या च भीमसेनस्य विक्रमेणार्जुनस्य च ॥ १.१.१४६ ॥

யுதிஷ்டிரரின் தூய்மையால் குடிமக்கள் மகிழ்ந்தனர்; பீமசேனனின் உறுதியாலும் அர்ஜுனனின் வீரத்தாலும் அவ்வாறே.

1.1.147

गुरुशुश्रूषया कुन्त्या यमयोर्विनयेन च ।
तुतोष लोकः सकलस्तेषां शौर्यगुणेन च ॥ १.१.१४७ ॥

குந்தியின் குருசேவையாலும், இரட்டையர்களின் பணிவாலும், அவர்களின் வீரக் குணத்தாலும் முழு உலகமும் மகிழ்ந்தது.

1.1.148

समवाये ततो राज्ञां कन्यां भर्तृस्वयंवराम् ।
प्राप्तवानर्जुनः कृष्णां कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ १.१.१४८ ॥

பின்னர் அரசர்களின் கூட்டத்தில், மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து, தானே கணவனைத் தேர்ந்தெடுக்கும் கன்னியான கிருஷ்ணையை அர்ஜுனன் பெற்றான்.

1.1.149

ततः प्रभृति लोकेऽस्मिन्पूज्यः सर्वधनुष्मताम् ।
आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्यः समरेष्वपि चाभवत् ॥ १.१.१४९ ॥

அப்போதிலிருந்து இவ்வுலகில் அவன் வில்லாளிகள் அனைவரிலும் போற்றுதலுக்குரியவனானான்; போர்களில் சூரியனைப் போல் நோக்க இயலாதவனுமானான்.

1.1.150

स सर्वान्पार्थिवाञ्जित्वा सर्वांश्च महतो गणान् ।
आजहारार्जुनो राज्ञो राजसूयं महाक्रतुम् ॥ १.१.१५० ॥

அவன் அனைத்து அரசர்களையும் அனைத்து பெரும் படைகளையும் வென்று, அர்ஜுனன் அரசனுக்காக ராஜசூயம் என்ற மகாயாகத்தைக் கொண்டு வந்தான்.

1.1.151

युधिष्ठिरेण संप्राप्तो राजसूयो महाक्रतुः ॥ १.१.१५१ ॥

யுதிஷ்டிரரால் ராஜசூயம் என்னும் பெரும் யாகம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

1.1.152

सुनयाद्वासुदेवस्य भीमार्जुनबलेन च ।
घातयित्वा जरासन्धं चैद्यं च बलगर्वितम् ॥ १.१.१५२ ॥

வாசுதேவரின் நல்லுபாயத்தாலும், பீமன் அர்ஜுனன் ஆகியோரின் பலத்தாலும் ஜராசந்தனையும், பலத்தால் செருக்குற்ற சைத்யனையும் கொல்வித்து.

1.1.153

दुर्योधनं समागच्छन्नर्हणानि ततस्ततः ।
मणिकाञ्चनरत्नानि गोहस्त्यश्वधनानि च ॥ १.१.१५३ ॥

துரியோதனனிடம் இடமிருந்தும் வலமிருந்தும் மரியாதைப் பரிசுகள் வந்து சேர்ந்தன — மணிகள், பொன், ரத்தினங்கள், பசுக்கள், யானைகள், குதிரைகள், செல்வங்கள்.

1.1.154

विचित्राणि च वासांसि प्रावारावरणानि च ।
कम्बलाजिनरत्नानि राङ्कवास्तरणानि च ॥ १.१.१५४ ॥

பல வண்ண ஆடைகள், மேலாடைகள், போர்வைகள், தோல்கள், ரத்தினங்கள், ராங்கவத் தோலால் ஆன விரிப்புகள்.

1.1.155

समृद्धां तां तथा दृष्ट्वा पाण्डवानां तदा श्रियम् ।
ईर्ष्यासमुत्थः सुमहांस्तस्य मन्युरजायत ॥ १.१.१५५ ॥

பாண்டவர்களின் அந்த வளமான செல்வத்தைக் கண்டதும், பொறாமையிலிருந்து எழுந்த பெரும் சினம் அவனுள் உண்டானது.

1.1.156

विमानप्रतिमां तत्र मयेन सुकृतां सभाम् ।
पाण्डवानामुपहृतां स दृष्ट्वा पर्यतप्यत ॥ १.१.१५६ ॥

அங்கு மயனால் நன்கு கட்டப்பட்டு, விமானத்தைப் போன்று பாண்டவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சபையைக் கண்டு அவன் மிகவும் வருந்தினான்.

1.1.157

तत्रावहसितश्चासीत्प्रस्कन्दन्निव संभ्रमात् ।
प्रत्यक्षं वासुदेवस्य भीमेनानभिजातवत् ॥ १.१.१५७ ॥

அங்கே வாசுதேவரின் முன்னிலையில் பீமனால் அவன் பரிहசிக்கப்பட்டான்; பதற்றத்தில் ஓடுபவனைப் போல, குலமற்றவனைப் போல ஆனான்.

1.1.158

स भोगान्विविधान्भुञ्जन्रत्नानि विविधानि च ।
कथितो धृतराष्ट्रस्य विवर्णो हरिणः कृशः ॥ १.१.१५८ ॥

பல்வேறு இன்பங்களையும் பல்வேறு ரத்தினங்களையும் அனுபவித்தாலும், அவன் மானைப் போல வெளிறி மெலிந்தவனாக இருப்பதாக திருதராஷ்டிரனிடம் சொல்லப்பட்டது.

1.1.159

अन्वजानात्ततो द्यूतं धृतराष्ट्रः सुतप्रियः ।
तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य कोपः समभवन्महान् ॥ १.१.१५९ ॥

பின்னர் மக்களை நேசித்த திருதராஷ்டிரன் சூதாட்டத்திற்கு அனுமதி அளித்தான்; அதைக் கேட்ட வாசுதேவருக்கு பெரும் கோபம் எழுந்தது.

1.1.160

नातिप्रीतमनाश्चासीद्विवादांश्चान्वमोदत ।
द्यूतादीननयान्घोरान्विविधांश्चाप्युपैक्षत ॥ १.१.१६० ॥

அவன் மனதால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை; ஆயினும் வாக்குவாதங்களை ஏற்றுக்கொண்டான்; சூதாட்டம் முதலிய பயங்கரமான பல அநீதிகளையும் கண்டும் காணாதிருந்தான்.

1.1.161

निरस्य विदुरं भीष्मं द्रोणं शारद्वतं कृपम् ।
विग्रहे तुमुले तस्मिन्दहन्क्षत्रं परस्परम् ॥ १.१.१६१ ॥

விதுரரையும், பீஷ்மரையும், துரோணரையும், சாரத்வதரான கிருபரையும் ஒதுக்கித் தள்ளி, அந்தக் கொடும் போரில் க்ஷத்திரியர்களை ஒருவரையொருவர் எரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

1.1.162

जयत्सु पाण्डुपुत्रेषु श्रुत्वा सुमहदप्रियम् ।
दुर्योधनमतं ज्ञात्वा कर्णस्य शकुनेस्तथा ॥ १.१.१६२ ॥

பாண்டுவின் மகன்கள் வெற்றி பெறுவதைக் கேட்டு பெரும் அப்ரியச் செய்தியை அறிந்து, துரியோதனனின் கருத்தையும், கர்ணன் மற்றும் சகுனியின் கருத்தையும் அறிந்து...

1.1.163

धृतराष्ट्रश्चिरं ध्यात्वा संजयं वाक्यमब्रवीत् ।
शृणु संजय सर्वं मे नचासूयितुमर्हसि ॥ १.१.१६३ ॥

திருதராஷ்டிரன் நீண்ட நேரம் சிந்தித்த பின் சஞ்சயனிடம் இவ்வாறு கூறினான்: ஓ சஞ்சயா, என் முழு வார்த்தையையும் கேள்; குற்றம் காண வேண்டாம்.

1.1.164

श्रुतवानसि मेधावी बुद्धिमान्प्राज्ञसंमतः ।
न विग्रहे मम मतिर्न च प्रीये कुलक्षये ॥ १.१.१६४ ॥

நீ கற்றவன், அறிவாளி, ஞானியரால் மதிக்கப்படுபவன். எனக்குப் போரில் விருப்பமில்லை; குலநாசத்தில் மகிழ்ச்சியும் இல்லை.

1.1.165

न मे विशेषः पुत्रेषु स्वेषु पाम्डुसुतेषु वा ।
वृद्धं मामभ्यसूयन्ति पुत्रा मन्युपरायणाः ॥ १.१.१६५ ॥

என் சொந்த மகன்களுக்கும் பாண்டுவின் மகன்களுக்கும் எனக்கு வேறுபாடு இல்லை. ஆனால் கோபத்தில் மூழ்கிய என் மகன்கள் இந்த முதியவனைக் குறை கூறுகிறார்கள்.

1.1.166

अहं त्वचक्षुः कार्पण्यात्पुत्रप्रीत्या सहामि तत् ।
मुह्यन्तं चानुमुह्यामि दुर्योधनमचेतनम् ॥ १.१.१६६ ॥

நான் குருடன்; பரிதாபமான பலவீனத்தாலும் மகன் மீதுள்ள அன்பாலும் அதைப் பொறுக்கிறேன். மயங்கிய, அறிவற்ற துரியோதனனின் மயக்கத்தையும் நானும் பின்பற்றுகிறேன்.

1.1.167

राजसूये श्रियं दृष्ट्वा पाण्डवस्य महौजसः ।
तच्चावहसनं प्राप्य सभारोहणदर्शने ॥ १.१.१६७ ॥

ராஜசூய யாகத்தில் மகா-ஒளியுள்ள பாண்டவனின் செல்வத்தைக் கண்டு, சபையில் ஏறும் காட்சியில் கேலிக்கு ஆளாகி...

1.1.168

अमर्षितः स्वयं जेतुमशक्तः पाण्डवान्रणे ।
निरुत्साहश्च संप्राप्तुं सुश्रियं क्षत्रियोऽपि सन् ॥ १.१.१६८ ॥

தானே பொறாமையுற்று, போரில் பாண்டவர்களை வெல்ல இயலாதவனாய், சிறந்த செல்வத்தை அடைய ஊக்கமற்றவனாய் - க்ஷத்திரியனாக இருந்தும்.

1.1.169

गान्धारराजसहितश्छद्मद्यूतममन्त्रयत् ।
तत्र यद्यद्यथा ज्ञातं मयां संजय तच्छृणु ॥ १.१.१६९ ॥

காந்தார மன்னனுடன் சேர்ந்து அவன் வஞ்சகச் சூதாட்டத்தைத் திட்டமிட்டான். சஞ்சயா, அங்கு நான் அறிந்தவற்றை எவ்வாறு அறிந்தேனோ அதை இப்போது கேள்.

1.1.170

श्रुत्वा तु मम वाक्यानि बुद्धियुक्तानि तत्त्वतः ।
ततो ज्ञास्यसि मां सौते प्रज्ञाटचक्षुषमित्युत ॥ १.१.१७० ॥

என் அறிவுள்ள சொற்களை உண்மையாகக் கேட்ட பின், சௌதி, நீ என்னை ஞானக் கண்ணுடையவனாக அறிவாய்.

1.1.171

यदाऽश्रौषं धनुरायम्य चित्रं ।
विद्धं लक्ष्यं पातितं वै पृथिव्याम्।
कृष्णां हृतां प्रेक्षतां सर्वराज्ञां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७१ ॥

அற்புதமான இலக்கை வில்லை வளைத்து துளைத்து நிலத்தில் வீழ்த்தியதையும், அனைத்து அரசர்களும் பார்த்திருக்கையில் கிருஷ்ணை (திரௌபதி) கவர்ந்து செல்லப்பட்டதையும் நான் கேட்டபோது, சஞ்சயா, வெற்றிக்கான நம்பிக்கையை நான் கொள்ளவில்லை.

1.1.172

यदाऽश्रौषं द्वारकायां सुभद्रां ।
प्रसह्योढां माधवीमर्जुनेन।
इन्द्रप्रस्थं वृष्णिवीरौ च यातौ ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७२ ॥

துவாரகையில் அர்ஜுனன் பலவந்தமாக மாதவரின் மகள் சுபத்திரையை மணத்திற்காகக் கவர்ந்ததையும், விருஷ்ணியின் இரு வீரர்கள் இந்திரப்பிரஸ்தம் சென்றதையும் நான் கேட்டபோது, சஞ்சயா, வெற்றிக்கான நம்பிக்கையை நான் கொள்ளவில்லை.

1.1.173

यदाऽश्रौषं देवराजं प्रवृष्टं ।
शरैर्दिव्यैर्वारितं चार्जुनेन।
अग्निं तथा तर्पितं खाण्डवे च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७३ ॥

மழை பொழிந்த தேவராஜன் இந்திரன் அர்ஜுனனால் தெய்வ அம்புகளால் தடுக்கப்பட்டதையும், காண்டவ வனத்தில் அக்கினி திருப்தி அடைந்ததையும் நான் கேட்டபோது, சஞ்சயா, வெற்றிக்கான நம்பிக்கையை நான் கொள்ளவில்லை.

1.1.174

यदाऽश्रौषं जातुषाद्वेश्मनस्ता-
न्मुक्तान्पार्थान्पञ्च कुन्त्या समेतान्।
युक्तं चैषां विदुरं स्वार्थसिद्ध्यै ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७४ ॥

சஞ்சயா, அரக்கு மாளிகையிலிருந்து பாண்டவர்கள் ஐவரும் விடுபட்டு குந்தியுடன் ஒன்று கூடினர், விதுரர் அவர்களின் நோக்கத்திற்காக அவர்களுடன் சேர்ந்தார் என்று நான் கேள்விப்பட்டபோது, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை.

1.1.175

यदाऽश्रौषं द्रौपदीं रङ्गमध्ये ।
लक्ष्यं भित्त्वा निर्जितामर्जुनेन।
शूरान्पञ्चालान्पाण्डवेयांश्च युक्तां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७५ ॥

சஞ்சயா, அரங்கின் நடுவில் இலக்கைத் துளைத்து அர்ஜுனன் திரௌபதியை வென்றான் என்றும், வீரர்களான பாஞ்சாலர்களும் பாண்டவர்களும் அவனுடன் சேர்ந்தனர் என்றும் நான் கேட்டபோது, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை.

1.1.176

यदाऽश्रौषं मागधानां वरिष्ठं ।
जरासन्धं क्ष्वमध्ये ज्वलन्तम्।
दोर्भ्यां हतं भीमसेनेन गत्वा ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७६ ॥

சஞ்சயா, மாகதர்களில் சிறந்தவனான ஜராசந்தன் … நடுவே ஒளிர்ந்தபோது, பீமசேனனால் சென்று தன் கரங்களால் கொல்லப்பட்டான் என்று நான் கேட்டபோது, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை.

1.1.177

यदाऽश्रौषं दिग्जये पाण्डुपुत्रै-
र्वशीकृतान्भूमिपालान्प्रसह्य।
महाक्रतुं राजसूयं कृतं च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७७ ॥

சஞ்சயா, திக்விஜயத்தில் பாண்டுவின் புதல்வர்கள் வலிமையுடன் அரசர்களை அடக்கி, மகா யாகமான ராஜசூயத்தைச் செய்தனர் என்று நான் கேட்டபோது, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை.

1.1.178

यदाऽश्रौषं द्रौपदीमश्रुकण्ठीं ।
सभां नीतां दुःखितामेकवस्त्राम्।
रजस्वलां नाथवतीमनाथव-
त्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७८ ॥

சஞ்சயா, கண்ணீரில் தொண்டை அடைபட்ட, துன்புற்ற, ஒரே ஆடையுடன், மாதவிடாய்க் கோலத்தில் இருந்த திரௌபதியை சபைக்கு இழுத்துவந்தனர் என்றும், பாதுகாவலர்கள் இருந்தும் அனாதை போல் அவள் இருந்தாள் என்றும் நான் கேட்டபோது, அவர்களுக்கு வெற்றி கிடைக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை.

1.1.179

यदाऽश्रौषं वाससां तत्र राशिं ।
समाक्षिपत्कितवो मन्दबुद्धिः।
दुःशासनो गतवान्नैवं चान्तं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१७९ ॥

சஞ்சயா, அங்கே மந்தபுத்தியான சூதாடி துச்சாசனன் ஆடைக் குவியலை இழுத்ததும், அது முடிவுக்கு வராததும் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.180

यदाऽश्रौषं हृतराज्यं युधिष्ठिरं ।
पराजितं सौबलेनाक्षवत्याम्।
अन्वागतं भ्रातृभिरप्रमेयै-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८० ॥

சஞ்சயா, சௌபலனால் சூதாட்டத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டு யுதிட்டிரன் அரசை இழந்ததையும், அளவற்ற சகோதரர்களுடன் அவன் இருந்ததையும் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.181

यदाश्रौषं विविधास्तत्र चेष्टा ।
धर्मात्मनां प्रस्थितानां वनाय।
ज्येष्ठप्रीत्या क्लिश्यतां पाण्डवानां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८१ ॥

சஞ்சயா, தர்மாத்மாக்களான பாண்டவர்கள் மூத்தவன்மீதான அன்பினால் காட்டுக்குப் புறப்பட்டு பலவகை துன்பங்களை அடைந்ததைக் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.182

यदाऽश्रौषं स्नातकानां सहस्रै-
रन्वागतं धर्मराजं वनस्थम्। ॥ १.१.१८२ ॥

காட்டில் வாழும் தர்மராஜனாகிய யுதிட்டிரனுடன் ஆயிரக்கணக்கான ஸ்நாதக பிராமணர்கள் வருவதைக் கேட்டபோது.

1.1.183

भिक्षाभुजां ब्राह्मणानां महात्मनां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८३ ॥

சஞ்சயா, பிக்ஷையால் உண்ணும் மகாத்மாக்களான பிராமணர்களுடன் (பாண்டவர்கள் காட்டில் உள்ளனர்) என்பதால், அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.184

यदाऽश्रौषं वनवासेन पार्था-
न्समागतान्महर्षिभिः पुराणैः।
उपास्यमानान्सगणैर्जातसख्यां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजर्य ॥ १.१.१८४ ॥

சஞ்சயா, வனவாசத்தில் பிருதையின் மக்கள் பழங்கால மகரிஷிகளைச் சந்தித்து, தங்கள் கணங்களுடன் அவர்களால் உபசரிக்கப்பட்டு நட்பு கொண்டிருப்பதைக் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.185

यदाश्रौषं त्रिदिवस्थं धनंजयं ।
शक्रात्साक्षाद्दिव्यमस्त्रं यथावत्।
अधीयानं शंसितं सत्यसन्धं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८५ ॥

சஞ்சயா, சொர்க்கத்தில் வாழ்ந்து இந்திரனிடமிருந்து நேரடியாக தெய்வீக அஸ்திரங்களை முறையாகக் கற்றுக்கொண்டிருப்பதும், சத்தியப் பிரதிஞ்ஞையால் புகழப்படுபவருமான தனஞ்சயனைப் பற்றி நான் கேட்டபோது, அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.186

यदाऽश्रोषं कालकेयास्ततस्ते ।
पौलोमानो वरदानाच्च दृप्ताः।
देवैरजेया निर्जिताश्चार्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८६ ॥

சஞ்சயா, வரத்தால் செருக்குற்றிருந்த காலகேயர்களும் பௌலோமர்களும், தேவர்களால் வெல்ல முடியாதவர்களாக இருந்தும், அர்ஜுனனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதை நான் கேட்டபோது, அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.187

यदाऽश्रौषमसुराणां वधार्थे ।
किरीटिनं यान्तममित्रकर्शनम्।
कृतार्थं चाप्यागतं शक्रलोका-
त्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८७ ॥

சஞ்சயா, அசுரர்களை வதைப்பதற்காகச் சென்ற கிரீடியும், எதிரிகளை அடக்குபவருமான அவர் இந்திரலோகத்திலிருந்து தன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றித் திரும்பி வந்தார் என்று நான் கேட்டபோது, அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.188

यदाऽश्रौषं तीर्थयात्राप्रवृत्तं ।
पाण्डोः सुतं सहितं लोमशेन।
बृहदश्वादक्षहृदयं च प्राप्तं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१८८ ॥

சஞ்சயா, பாண்டுவின் மகன் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு, லோமசருடன் இருக்கிறார் என்றும், பிருஹதஶ்வரிடமிருந்து அக்ஷஹ்ருதயத்தைப் பெற்றார் என்றும் நான் கேட்டபோது, அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.189

यदाऽश्रौषं वैश्रवणेन सार्धं ।
समागतं भीमन्यांश्च पार्थान्।
तस्मिन्देशे मानुषाणामगम्ये ।
तदा नाशंसि विजयाय संजया ॥ १.१.१८९ ॥

சஞ்சயா, பார்த்தர்களும் பீமனும் மற்றவர்களும் வைசிரவணனுடன் சேர்ந்து மனிதர்களுக்குச் செல்ல முடியாத அந்த இடத்தில் சந்தித்தார்கள் என்று நான் கேட்டபோது, அப்போது வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.190

यदाऽश्रौषं घोषयात्रागतानां ।
बन्धं गन्धर्वैर्मोक्षणं चार्जुनेन।
स्वेषां सुतानां कर्णबुद्धौ रतानां ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९० ॥

சஞ்சயா, கோஷயாத்திரையில் சென்றிருந்த நம் மகன்களை கந்தர்வர்கள் பிடித்துச் சென்றதையும், அர்ஜுனன் அவர்களை விடுவித்ததையும், கர்ணனின் எண்ணத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களையும் நான் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.191

यदाऽश्रौषं यक्षरूपेण धर्मं ।
समागतं धर्मराजेन सूत।
प्रश्नान्कांश्चिद्विब्रुवाणं च सम्यक् ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९१ ॥

சூதனே சஞ்சயா, யக்ஷ வடிவில் தர்மன் தர்மராஜனைச் சந்தித்து சில கேள்விகளை நன்றாகக் கேட்டதைக் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.192

यदाऽश्रौषं न विदुर्मामकास्तान् ।
प्रच्छन्नरूपान्वसतः पाण्डवेयान्।
विराटराष्ट्रे सह कृष्णया च ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९२ ॥

சஞ்சயா, மறைந்த வடிவில் விராட நாட்டில் திரௌபதியுடன் வாழும் பாண்டுவின் மகன்களை என் ஆட்கள் அறியவில்லை என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.193

यदाऽश्रौषं कीचकानां वरिष्ठं ।
निषूदितं भ्रातृशतेन सार्धम्।
द्रौपद्यर्थे भीमसेनेन सङ्ख्ये ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९३ ॥

சஞ்சயா, திரௌபதிக்காக பீமசேனன் போரில் கீசகர்களில் சிறந்தவனை அவனுடைய நூறு சகோதரர்களுடன் கொன்றான் என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.194

यदाऽश्रौषं मामकानां वरिष्ठा-
न्धनंजयेनैकरथेन भग्नान्।
विराटराष्ट्रे वसता महात्मना ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९४ ॥

சஞ்சயா, விராட நாட்டில் வசித்த மகாத்மாவான தனஞ்சயன் ஒரே தேரினால் என் ஆட்களின் சிறந்த வீரர்களைத் தோற்கடித்தான் என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றியை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.195

यदाऽश्रौषं सत्कृतं मत्स्यराज्ञा ।
सुतां दत्तामुत्तरामर्जुनाय।
तां चार्जुनः प्रत्यगृह्णात्सुतार्थे ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९५ ॥

சஞ்சயா, மத்ஸ்ய அரசன் மரியாதையுடன் தன் மகள் உத்தரையை அர்ஜுனனுக்கு அளித்ததையும், மகனுக்காக அர்ஜுனன் அவளை ஏற்றுக்கொண்டதையும் நான் கேட்டபோது, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை.

1.1.196

यदाऽश्रौषं निर्जितस्याधनस्य ।
प्रव्राजितस्य स्वजनात्प्रच्युतस्य।
अक्षौहिणीः सप्त युधिष्ठिरस्य ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९६ ॥

சஞ்சயா, தோற்கடிக்கப்பட்டு, செல்வமிழந்து, நாடுகடத்தப்பட்டு, தம் உறவினர்களிடமிருந்து பிரிந்த யுதிஷ்டிரருக்கு ஏழு அக்ஷௌஹிணி படைகள் உள்ளன என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை.

1.1.197

यदाऽश्रौषं माधवं वासुदेवं ।
सर्वात्मना पाण्डवार्थे निविष्टम्।
यस्येमां गां विक्रममेकमाहु-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९७ ॥

சஞ்சயா, பாண்டவர்களுக்காக முழு மனதுடன் ஈடுபட்டிருக்கும் மாதவ வாசுதேவன், எவருடைய ஒரே அடியால் இந்த பூமி அளக்கப்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறதோ அவன் என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை.

1.1.198

यदाऽश्रौषं नरनारायणौ तौ ।
कृष्णार्जुनौ वदतो नारदस्य।
अहं द्रष्टा ब्रह्मलोके च सम्यक् ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९८ ॥

சஞ்சயா, நாரதர் சொல்லும்போது நர நாராயணர்கள், அதாவது கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் அவர்களே என்று நான் கேட்டபோதும், பிரம்மலோகத்தில் அதை முழுமையாகக் காண்பவன் நான் என்று நான் கேட்டபோதும், வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை.

1.1.199

यदाऽश्रौषं लोकहिताय कृष्णं ।
शमार्थिनमुपयातं कुरूणाम्।
शमं कुर्वाणमकृतार्थं च यातं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.१९९ ॥

சஞ்சயா, உலக நன்மைக்காக, சமாதானத்தை விரும்பி கிருஷ்ணன் குருக்களிடம் வந்து, சமாதானம் செய்தபடியே தன் நோக்கம் நிறைவேறாமல் திரும்பிச் சென்றான் என்று நான் கேட்டபோது, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை வைக்கவில்லை.

1.1.200

बुद्धिं कृतां निग्रहे केशवस्य ।
तं चात्मानं बहुधा दर्शयानं
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०० ॥

கேசவன் (கிருஷ்ணன்) அடக்குவதற்கான திட்டத்தை வகுத்து தன்னை பலவிதமாகக் காட்டினான் என்று நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.

1.1.201

यदाऽश्रौषं वासुदेवे प्रयाते ।
रथस्यैकामग्रतस्तिष्ठमानाम्।
आर्तां पृथां सान्त्वितां केशवेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०१ ॥

வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்) புறப்பட்டுச் சென்றபோது, தேரின் முன்னால் நின்றிருந்த துயருற்ற பிருதை (குந்தி) கேசவனால் ஆறுதல் பெற்றாள் என்று நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.

1.1.202

यदाऽश्रौषं मन्त्रिणं वासुदेवं ।
तथा भीष्मं शान्तनवं च तेषाम्।
भारद्वाजं चाशिषोऽनुब्रुवाणं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०२ ॥

அமைச்சர் வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்), சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர், பாரத்வாஜரின் மகன் (துரோணர்) ஆகியோர் அவர்களுக்காக ஆசிகளைக் கூறினர் என்று நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.

1.1.203

यदा कर्णो भीष्ममुवाच वाक्यं ।
नाहं योत्स्ये युध्यमाने त्वयीति।
हित्वा सेनामपचक्राम चापि ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०३ ॥

கர்ணன் பீஷ்மரிடம் "நீங்கள் போரிடும் வரை நான் போரிடமாட்டேன்" என்று கூறி, படையை விட்டுவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றபோது, ஓ சஞ்சயா, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.

1.1.204

यदाऽश्रौषं वासुदेवार्जुनौ तौ ।
तथा धनुर्गाण्डिवमप्रमेयम्।
त्रीण्युग्रवीर्याणि समागतानि ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०४ ॥

வாசுதேவனும் அர்ஜுனனும் அவ்விருவரும், அளவிட முடியாத காண்டீவ வில்லும் ஆகிய மூன்று கடும் வீரியங்கள் ஒன்றுகூடியுள்ளன என்று நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, வெற்றிக்காக நான் நம்பிக்கை கொள்ளவில்லை.

1.1.205

यदाऽश्रौषं कश्ललेनाभिपन्ने ।
रथोपस्थे सीदमानेऽर्जुने वै।
कृष्णं लोकान्दर्शयानं शरीरे ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०५ ॥

சஞ்சயா, அர்ஜுனன் இரக்கத்தால் வென்றிழந்து தேர்த்தட்டில் சோர்ந்து விழுகிறான் என்றும், கிருஷ்ணன் தம் உடலில் உலகங்களைக் காட்டுகிறான் என்றும் கேட்டபோது, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.206

यदाऽश्रौषं भीष्ममित्रकर्शनं ।
निघ्नन्तमाजावयुतं रथानाम्।
नैषां कश्चिद्वध्यते ख्यातरूप-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०६ ॥

சஞ்சயா, எதிரிகளை அடக்கும் பீஷ்மர் போரில் பத்தாயிரம் தேர்களை அழிக்கிறார் என்றும், அவர்களில் புகழ்பெற்ற எவரும் கொல்லப்படவில்லை என்றும் கேட்டபோது, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.207

यदाऽश्रौषं चापगेयेन सङ्ख्ये ।
स्वयं मृत्युं विहितं धार्मिकेण।
तच्चाकार्षुः पाण्डवेयाः प्रहृष्टा-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०७ ॥

சஞ்சயா, கங்கையின் மகன் தர்மவானான பீஷ்மர் போரில் தம் மரணத்தின் வழியைத் தாமே கூறினார் என்றும், பாண்டவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் அதைச் செய்தனர் என்றும் கேட்டபோது, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.208

यदाऽश्रौषं भीष्ममत्यन्तशूरं ।
हतं पार्थेनाहवेष्वप्रधृष्यम्।
शिखण्डिनं पुरतः स्थापयित्वा ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०८ ॥

சஞ்சயா, மிகுந்த வீரனும் போர்களில் வெல்ல முடியாதவனுமான பீஷ்மரை, சிகண்டியை முன்னிறுத்தி, பிருதையின் மகன் அர்ஜுனன் கொன்றான் என்று கேட்டபோது, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.209

यदाऽश्रौषं शरतल्पे शयानं ।
वृद्धं वीरं सादितं चित्रपुङ्खैः।
भीष्मं कृत्वा सोमकानल्पशेषां-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२०९ ॥

சஞ்சயா, வயது முதிர்ந்த வீரர் பீஷ்மர் அழகிய இறகுள்ள அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு அம்புப் படுக்கையில் கிடக்கிறார் என்றும், சோமகர்கள் சிலரே எஞ்சியுள்ளனர் என்றும் கேட்டபோது, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.210

यदाऽश्रौषं शान्तनवे शयाने ।
पानीयार्थे चोदितेनार्जुनेन।
भूमिं भित्त्वा तर्पितं तत्र भीष्मं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१० ॥

சந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் அம்புப் படுக்கையில் கிடப்பதையும், அர்ஜுனனால் தூண்டப்பட்டு நீருக்காக பூமியைப் பிளந்து அங்கே பீஷ்மர் தாகம் தணிக்கப்பட்டதையும் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.211

यदाश्रौषं शुक्रसूर्यौ च युक्तौ ।
कौन्तेयानामनुलोमौ जयाय।
नित्यं चास्माञ्श्वापदा भीषयन्ति ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२११ ॥

சுக்கிரனும் சூரியனும் குந்தியின் மக்களுக்கு வெற்றிக்கு அனுகூலமாக இணைந்திருப்பதையும், நரிகள் போன்ற விலங்குகள் எங்களை எப்போதும் அச்சுறுத்துவதையும் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.212

यदा द्रोणो विविधानस्त्रमार्गा-
न्निदर्शयन्समरे चित्रयोधी।
न पाण्डवाञ्श्रेष्ठतरान्निहन्ति ।
तदा नाशंसे विजयायं संजय ॥ १.१.२१२ ॥

துரோணர் போரில் பல்வேறு அஸ்திர வழிகளைக் காட்டி, அற்புத வீரராக இருந்தும் சிறந்த பாண்டவர்களைக் கொல்ல முடியவில்லை என்றபோது, ஓ சஞ்சயா, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.213

यदाऽश्रौषं चास्मदीयान्महारथा-
न्व्यवस्थितानर्जुनस्यान्तकाय।
संशप्तकान्निहतानर्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१३ ॥

அர்ஜுனனின் மரணத்திற்காக நிறுத்தப்பட்ட எங்கள் மகாரதர்கள், சம்சப்தகர்கள், அர்ஜுனனால் கொல்லப்பட்டனர் என்று கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.214

यदाऽश्रौषं व्यूहमभेद्यमन्यै-
र्भारद्वाजेनात्तशस्त्रेण गुप्तम्।
भित्त्वा सौभद्रं वीरमेकं प्रविष्टं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१४ ॥

மற்றவர்களுக்கு ஊடுருவ முடியாத வியூகம், பரத்வாஜரின் (துரோணரின்) ஆயுதம் ஏந்திய காவலில் இருந்தது, அதைப் பிளந்து வீரன் சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) தனியே நுழைந்தான் என்று கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.215

यदाऽभिमन्युं परिवार्य बालं ।
सर्वे हत्त्वा हृष्टरूपा बभूवुः।
महारथाः पार्थमशक्नुवन्त-
स्तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१५ ॥

சிறுவன் அபிமன்யுவைச் சூழ்ந்து அனைவரும் அவனைக் கொன்று மகிழ்ச்சியடைந்தபோதும், பார்த்தனை வெல்ல இயலாதபோது, ஓ சஞ்சயா, அப்போது நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.216

यदाऽश्रौषमभिमन्युं निहत्य ।
हर्षान्मूढान्क्रोशतो धार्तराष्ट्रान्।
क्रोधादुक्तं सैन्धवे चार्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१६ ॥

அபிமன்யுவைக் கொன்று மகிழ்ச்சியால் மயங்கிக் கூச்சலிடும் துரியோதனாதியரைப் பற்றியும், கோபத்தில் அர்ஜுனன் சைந்தவனிடம் சொன்னதையும் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, அப்போது நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.217

यदाऽश्रौषं सैन्धवार्थे प्रतिज्ञां ।
प्रतिज्ञातां तद्वधायार्जुनेन।
सत्यां तीर्णां शत्रुमध्ये च तेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१७ ॥

சைந்தவனைக் கொல்வதற்காக அர்ஜுனன் செய்த சபதம் பகைவர்களின் நடுவில் அவனால் உண்மையாக நிறைவேற்றப்பட்டதை நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, அப்போது நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.218

यदाऽश्रौषं श्रान्तहये धनंजये ।
मुक्त्वा हयान्पाययित्वोपवृत्तान्।
पुनर्युक्त्वा वासुदेवं प्रयातं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१८ ॥

களைத்த குதிரைகளுடைய தனஞ்சயன் குதிரைகளை அவிழ்த்து, நீர் பருகச் செய்து, மீண்டும் திருப்பிப் பூட்டி வாசுதேவனை ஏற்றிச் சென்றதைக் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, அப்போது நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.219

यदाऽश्रौषं वाहनेष्वक्षमेषु ।
रथोपस्थे तिष्ठता पाण्डवेन।
सर्वान्योधान्वारितानर्जुनेन ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२१९ ॥

வாகனங்கள் பயனற்றுப் போனபோது தேர்த்தட்டில் நின்ற பாண்டவன் அர்ஜுனன் அனைத்து வீரர்களையும் தடுத்தான் என்று நான் கேட்டபோது, ஓ சஞ்சயா, அப்போது நான் வெற்றியை எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.220

यदाऽश्रौषं नागबलैः सुदुःसहं ।
द्रोणानीकं युयुधानं प्रमथ्य।
यातं वार्ष्णेयं यत्र तौ कृष्णपार्थौ ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२२० ॥

சஞ்சயா, யானைப் படையால் மிகக் கடக்க முடியாத துரோணரின் படையை யுயுதானன் கலக்கிவிட்டான் என்றும், வார்ஷ்ணேயன் (கிருஷ்ணன்) அங்கே சென்றான் என்றும், அவ்விருவரான கிருஷ்ணனும் பார்த்தனும் அங்கிருந்தனர் என்றும் நான் கேட்ட போது, அப்போது வெற்றிக்காக நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.221

यदाऽश्रौषं कर्णमासाद्य मुक्तं ।
वधाद्भीमं कुत्सयित्वा वचोभिः।
धनुष्कोट्याऽऽतुद्य कर्णेन वीरं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२२१ ॥

சஞ்சயா, கர்ணனை எதிர்கொண்டு பீமன் மரணத்திலிருந்து தப்பினான் என்றும், கர்ணன் சொற்களால் அவனை இகழ்ந்து வில்லின் முனையால் அந்த வீரனைத் தாக்கினான் என்றும் நான் கேட்ட போது, அப்போது வெற்றிக்காக நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

1.1.222

यदा द्रोणः कृतवर्मा कृपश्च ।
कर्णो द्रौणिर्मद्रराजश्च शूरः।
अमर्षयन्सैन्धवं वध्यमानं ।
तदा नाशंसे विजयाय संजय ॥ १.१.२२२ ॥

சஞ்சயா, துரோணர், கிருதவர்மன், கிருபர், கர்ணன், துரோணரின் மகன் (அசுவத்தாமன்), வீரனான மத்ரர்களின் அரசன் ஆகியோர் சைந்தவன் (ஜயத்ரதன்) கொல்லப்படுவதைக் கண்டு கோபமுற்றனர் என்றும், அவனைக் காக்க இயலவில்லை என்றும் நான் கேட்ட போது, அப்போது வெற்றிக்காக நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.