மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.149
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.149.1
द्रोणेन वैरं द्रुपदो न सुष्वाप स्मरंस्तदा ।
क्षात्रेण वै बलेनास्य नाऽशशंसे पराजयम् ॥ १.१४९.१ ॥
துரோணர் மீதான பகையை நினைத்தவாறு துருபதன் அப்போது உறங்கவில்லை. தன் க்ஷத்ரிய வலிமையால் தோல்வியை அவன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.
1.149.2
हीनं विदित्वा चात्मानं ब्राह्मेणापि बलेन च ।
द्रुपदोऽमर्षणाद्राजा कर्मसिद्धान्द्विजोत्तमान् ॥ १.१४९.२ ॥
பிராமண வலிமையிலும் தன்னைக் குறைந்தவனாக அறிந்த அரசன் துருபதன், சினத்தால் கர்மங்களில் சித்தியடைந்த சிறந்த த்விஜர்களை நாடினான்.
1.149.3
अन्विच्छन्परिचक्राम ब्राह्मणावसथान्बहून् ।
नास्ति श्रेष्ठं ममापत्यं धिग्बन्धूनिति च ब्रुवन् ॥ १.१४९.३ ॥
அவன் பல பிராமண இல்லங்களைத் தேடி அலைந்தான். "என் மகனிடம் சிறந்தவன் எவனுமில்லை; உறவினர்களுக்கு இகழ்ச்சி" என்று அவன் கூறினான்.
1.149.4
निश्वासपरमो ह्यासीद्द्रोणं प्रतिचिकीर्षया ।
न सन्ति मम मित्राणि लोकेऽस्मिन्नास्ति वीर्यवान् ॥ १.१४९.४ ॥
துரோணரைப் பழிவாங்க விரும்பி அவன் பெருமூச்செறிந்தான். "இந்த உலகில் என் நண்பர்கள் இல்லை; வீரனும் இல்லை."
1.149.5
पुत्रजन्म परीप्सन्वै पृथिवीमन्वयादिमाम् ।
प्रभावशिक्षाविनयाद्द्रोणस्यास्त्रबलेन च ॥ १.१४९.५ ॥
புதல்வனைப் பெற விரும்பி அவன் இந்தப் பூமியெங்கும் அலைந்தான்; துரோணரின் ஆற்றல், பயிற்சி, பணிவு மற்றும் அஸ்திர வலிமையை எண்ணி.
1.149.6
कर्तुं प्रयतमानो वै न शशाक पराजयम् ।
अभितः सोऽथ कल्माषीं गङ्गातीरे परिभ्रमन् ॥ १.१४९.६ ॥
முயற்சித்தும் அவனால் தோல்வியை அடைய முடியவில்லை. பின்னர் அவன் கங்கைக் கரையில், கல்மாஷியின் சுற்றுப்புறமெங்கும் அலைந்தான்.
1.149.7
ब्राह्मणावसथं पुण्यमाससाद महीपतिः ।
तत्र नास्नातकः कश्चिन्न चासीदव्रतो द्विजः ॥ १.१४९.७ ॥
அந்தணர்களின் அந்தப் புனித இல்லத்தை அரசன் அடைந்தான். அங்கு குருகுலக் கல்வி முடிக்காதவனும் இல்லை, விரதம் இல்லாத துவிஜனும் இல்லை.
1.149.8
तथैव तौ महाभागौ सोऽपश्यच्छंसितव्रतौ ।
याजोपयाजौ ब्रह्मर्षी भ्रातरौ पृषतात्मजः ॥ १.१४९.८ ॥
அதுபோலவே, விரதங்களால் புகழப்பட்ட அந்த இரு மகாபாக்கியவான்களான பிரம்மரிஷிகளான சகோதரர்கள் யாஜ, உபயாஜரை பிருஷதனின் மகன் கண்டான்.
1.149.9
संहिताध्ययने युक्तौ गोत्रतश्चापि काश्यपौ ।
अरण्ये युक्तरूपौ तौ ब्राह्मणावृषिसत्तमौ ॥ १.१४९.९ ॥
சம்ஹிதையின் கல்வியில் ஈடுபட்டவர்கள், கோத்திரத்தால் காஷ்யபர்கள், காட்டில் இருந்தவர்கள், தகுந்த தோற்றம் கொண்டவர்கள் — அந்த இரு பிராமணர்களும் ரிஷிகளில் சிறந்தவர்கள்.
1.149.10
स उपामन्त्रयामास सर्वकामैरतन्द्रितः ।
बुद्ध्वा तयोर्बलं बुद्धिं कनीयांसमुपह्वरे ॥ १.१४९.१० ॥
அனைத்து விருப்பங்களாலும் தளராமல் அவர்களை மரியாதையுடன் அணுகினான். அவ்விருவரின் வலிமையையும் மனநிலையையும் அறிந்து, தனிமையில் இளையவனை (அணுகினான்).
1.149.11
प्रपेदे छन्दयन्कामैरुपयाजं धृतव्रतम् ।
गुरुशुश्रूषणे युक्तः प्रियकृत्सर्वकामदम् ॥ १.१४९.११ ॥
விருப்பங்களால் மகிழ்விக்க விரும்பி, விரதத்தில் உறுதியான உபயாஜரை அணுகினான். குருவுக்குப் பணிவிடையில் ஈடுபட்டு, இனியதைச் செய்பவனாக, அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிப்பவனாக (ஆனான்).
1.149.12
पाद्येनासनदानेन तथाऽर्घ्येण फलैश्च तम् ।
अर्हयित्वा यथान्यायमुपयाजोऽब्रवीत्ततः ॥ १.१४९.१२ ॥
பாத்யம், ஆசனம், அர்க்கியம், பழங்கள் ஆகியவற்றால் முறைப்படி அவனை வரவேற்ற பின், உபயாஜர் பின்னர் கூறினார்.
1.149.13
येन कार्यविशेषेण त्वमस्मानभिकाङ्क्षसे ।
कृतश्चायं समुद्योगस्तद्ब्रवीतु भवानिति ॥ १.१४९.१३ ॥
எந்த சிறப்புக் காரியத்திற்காக நீங்கள் எங்களை விரும்புகிறீர்களோ, இந்த முயற்சி செய்யப்பட்டதோ, அதை நீங்கள் கூறுங்கள்.
1.149.14
स बुद्ध्वा प्रीतिसंयुक्तमृषीणामुत्तमं तदा ।
उवाच छन्दयन्कामैर्द्रुपदः स तपस्विनम् ॥ १.१४९.१४ ॥
அவர், ரிஷிகளில் சிறந்தவர் அன்பு நிறைந்தவர் என்று அறிந்து, அப்போது விருப்பப் பொருட்களால் மகிழ்வித்தவாறு, அந்த தபஸ்வியிடம் துருபதன் கூறினான்.
1.149.15
येन मे कर्मणा ब्रह्मन्पुत्रः स्याद्द्रोणमृत्येव ।
उपयाज चरस्वैतत्प्रदास्यामि धनं तव ॥ १.१४९.१५ ॥
பிராமணரே, எந்த கர்மத்தால் துரோணரின் மரணத்திற்காக எனக்கு மகன் பிறப்பானோ, உபயாஜரே, இதைச் செய்யுங்கள்; உங்களுக்கு செல்வம் தருவேன்.
1.149.16
नाहं फलार्थी द्रुपद योऽर्थी स्यात्तत्र गम्यताम् ।
प्रत्याख्यातस्तु तेनैवं स वै सज्जनसंनिधौ ॥ १.१४९.१६ ॥
துருபதனே, நான் பலனை விரும்புபவன் அல்ல; விரும்புபவன் அங்கே செல்லட்டும். இவ்வாறு அவனால், நல்லோர் முன்னிலையில், அவன் நிராகரிக்கப்பட்டான்.
1.149.17
आराधयिष्यन्द्रुपदः स तं पर्यचरत्तदा ।
ततः संवत्सरस्यान्ते द्रुपदं द्विजसत्तमः ॥ १.१४९.१७ ॥
துருபதன் அவரை மகிழ்விக்க விரும்பி, அப்போது அவருக்குப் பணிவிடை செய்தான். பின்னர் ஓராண்டின் முடிவில், சிறந்த துவிஜர் துருபதனிடம் வந்தார்.
1.149.18
उपयाजोऽब्रवीद्वाक्यं काले मधुरया गिरा ।
ज्येष्ठो भ्राता न मेऽत्याक्षीद्विचरन्विजने वने ॥ १.१४९.१८ ॥
உபயாஜர் சரியான நேரத்தில் இனிய குரலில் இந்த வார்த்தையைக் கூறினார்: "எனது மூத்த சகோதரர் தனிமையான காட்டில் அலைந்தபோதும் என்னைக் கைவிடவில்லை."
1.149.19
अपरिज्ञातशौचायां भूमौ निपतितं फलम् ।
तदपश्यमहं भ्रातुरसांप्रतमनुव्रजन् ॥ १.१४९.१९ ॥
தூய்மை அறியப்படாத நிலத்தில் விழுந்த கனியை, சகோதரன் தகாத முறையில் எடுத்ததை நான் கண்டேன்.
1.149.20
विमर्शं हि फलादाने नायं कुर्यात्कथंचन ।
नापश्यत्फलं दृष्ट्वा दोषांस्तस्याऽऽनुबन्धिकान् ॥ १.१४९.२० ॥
கனியை எடுப்பதில் இவர் எவ்வகையிலும் ஆராயாமல் செயல்படக்கூடாது; கனியைக் கண்டும் அதன் விளைவுப் பிழைகளை அவர் காணவில்லை.
1.149.21
विविनक्ति न शौचार्थी सोऽन्यत्रापि कथं भवेत् ।
संहिताध्ययनस्यान्ते पञ्चयज्ञान्निरूप्य च ॥ १.१४९.२१ ॥
தூய்மையை விரும்புபவன் வேறுபாடு காண்பதில்லை; அப்படியிருக்க வேறிடங்களில் அவன் எவ்வாறு இருக்க முடியும்? சம்ஹிதை ஓதலின் முடிவில் ஐந்து யஞ்ஞங்களை நிறைவேற்றிய பின்பும்.
1.149.22
भैक्षमुञ्छेन सहितं भुञ्जानस्तु तदा तदा ।
कीर्तयत्येव राजर्षे भोजनस्य रसं पुनः ॥ १.१४९.२२ ॥
பிச்சை உணவையும் உஞ்ச தானியத்தையும் சேர்த்து உண்ணும்போதெல்லாம், அரசரிஷியே, அவன் உணவின் சுவையை மீண்டும் மீண்டும் புகழ்கிறான்.
1.149.23
संहिताध्ययनं कुर्वन्वने गुरुकुले वसन् ।
भैक्षमुच्छिष्टमन्येषां भुङ्क्ते स्म सततं तथा ॥ १.१४९.२३ ॥
காட்டில் குருகுலத்தில் வசித்து சம்ஹிதை ஓதிக்கொண்டு, அவன் எப்போதும் பிறருடைய பிச்சை எச்சிலை இவ்வாறே உண்டு வந்தான்.
1.149.24
कीर्तयन्गुणमन्नानामथ प्रीतो मुहुर्मुहुः ।
एवं फलार्थिनस्त्समान्मन्येऽहं तर्कचक्षुषा ॥ १.१४९.२४ ॥
உணவுகளின் குணத்தைப் புகழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மீண்டும் — இவ்வாறு, கனியை விரும்பும் உங்களை நான் தர்க்கக் கண்ணால் காண்கிறேன்.
1.149.25
तं वै गच्छेह नृपते त्वां स संयाजयिष्यति ॥ १.१४९.२५ ॥
அரசே, நீ அவரிடம் செல். அவர் உனக்காக யாகம் நடத்துவார்.
1.149.26
उपयाजवचः श्रुत्वा याजस्याश्रममभ्यगात् ।
जुगुप्समानो नृपतिर्मनसेदं विचिन्तयन् ॥ १.१४९.२६ ॥
உபயாஜரின் சொற்களைக் கேட்டு அரசன் யாஜரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்; மனத்தில் இதைப் பற்றி சிந்தித்தபடியே, தன்னையே நிந்தித்துக்கொண்டான்.
1.149.27
भृशं संपूज्य पूजार्हमृषिं याजमुवाच ह ।
गोशतानि ददान्यष्टौ याज याजय मां विभो ॥ १.१४९.२७ ॥
மிகுந்த மரியாதையுடன் போற்றுதலுக்குரிய ரிஷி யாஜரிடம் அவன் கூறினான்: "யாஜரே, எட்டு நூறு பசுக்களைத் தருவேன்; வல்லவரே, எனக்காக யாகம் நடத்துங்கள்."
1.149.28
द्रोणवैरान्तरे तप्तं विषण्णं शरणागतम् ।
ब्रह्मबन्धुप्रणिहितं न क्षत्रं क्षत्रियो जयेत् ॥ १.१४९.२८ ॥
துரோணரின் பகைக்கு நடுவே வேதனையுற்று, மனம் உடைந்து, அடைக்கலம் புகுந்த என்னை, ஒரு பிராமணக் குலப்பழியால் தூண்டப்பட்டவனை, ஒரு க்ஷத்திரியன் வெல்லக்கூடாது.
1.149.29
तस्माद्द्रोणभयार्तं मां भवांस्त्रातुमिहार्हति ।
येन मे कर्मणा ब्रह्मन्पुत्रः स्याद्द्रोणमृत्यवे ॥ १.१४९.२९ ॥
ஆகையால், துரோணரின் அச்சத்தால் வருந்தும் என்னை நீர் இங்கு காப்பாற்றத் தகுந்தவர். பிராமணரே, துரோணரின் மரணத்திற்காக எனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்படி செய்யும் சடங்கைச் செய்வீராக.
1.149.30
अर्जुनस्यापि वै भार्या भवेद्या वरवर्णिनी ।
स हि ब्रह्मविदां श्रेष्ठो ब्राह्मे क्षात्रेऽप्यनुत्तमः ॥ १.१४९.३० ॥
அர்ஜுனனுக்கும் உயர்ந்த நிறமுள்ள எவள் மனைவியாவாளோ, அவன் பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவன்; பிராமண வித்தையிலும் க்ஷத்திர வித்தையிலும் இணையற்றவன்.
1.149.31
ततो द्रोणस्तु माऽजैषीत्सखिविग्रहकारणात् ।
क्षत्रियो नास्ति तुल्योऽस्य पृथिव्यां कश्चिदग्रणीः ॥ १.१४९.३१ ॥
பின்னர் துரோணர் தம் நண்பனுடனான சண்டையின் காரணமாக அவனை வென்றார். பூமியில் அவருக்கு நிகரான க்ஷத்திரியன் எவரும் இல்லை; அவரே முதன்மையானவர்.
1.149.32
भारताचार्यमुख्यस्य भारद्वाजस्य धीमतः ।
द्रोणस्य शरजालानि रिपुदेहहराणि च ॥ १.१४९.३२ ॥
பாரதர்களின் முதன்மையான ஆசிரியரும், ஞானியுமான பாரத்வாஜரின் மகன் துரோணரின் அம்பு வலைகளும், எதிரிகளின் உடல்களை அழிக்கும் அஸ்திரங்களும் (இருந்தன).
1.149.33
षडरत्नि धनुश्चास्य खड्गमप्रतिम तथा ।
स हि ब्राह्मणवेषेण क्षात्रं वेगमसंशयम् ॥ १.१४९.३३ ॥
அவரது வில் ஆறு முழம் நீளமானது; அவரது வாள் ஒப்பற்றது. அவர் பிராமண வேடத்தில் இருந்தாலும், சந்தேகமின்றி க்ஷத்திரியனின் வேகத்தைக் கொண்டிருந்தார்.
1.149.34
प्रतिहन्ति महेष्वासो भारद्वाजो महामनाः ।
कार्तवीर्यसमो ह्येष खट्वाङ्गप्रतिमो रणे ॥ १.१४९.३४ ॥
பெரும் வில்லாளியும் பெருந்தன்மையுள்ளவருமான பாரத்வாஜர் (துரோணர்) போரில் எதிர்த்துத் தாக்குகிறார். அவர் கார்த்தவீரியனுக்கு நிகரானவர்; போரில் கட்வாங்கனுக்கு ஒப்பானவர்.
1.149.35
क्षत्रोच्छेदाय विहितो जामदग्न्य इवास्थितः ॥ १.१४९.३५ ॥
க்ஷத்திரியர்களை அழிக்கும் பொருட்டு நியமிக்கப்பட்ட ஜமதக்னி மகனைப் (பரசுராமரைப்) போல அவர் நிற்கிறார்.
1.149.36
सहितं क्षत्रवेगेन ब्रह्मवेगेन सांप्रतम् ।
उपपन्नं हि मन्येऽहं भारद्वाजं यशस्विनम् ॥ १.१४९.३६ ॥
க்ஷத்திர வேகமும் பிரம்ம வேகமும் இணைந்த புகழ்மிக்க பாரத்வாஜரே இப்போது எனக்குப் பொருத்தமானவராகத் தோன்றுகிறார்.
1.149.37
नेषवस्तमपाकुर्युर्न च प्रासा न चासयः ।
ब्राह्मं तस्य महातेजो मन्त्राहुतिहुतं यथा ॥ १.१४९.३७ ॥
அம்புகள் அவனைத் தள்ள முடியாது, ஈட்டிகளும் வாள்களும் கூட முடியாது; அவனது மகத்தான பிரம்ம தேஜஸ் மந்திர ஆஹுதியால் ஹோமம் செய்யப்பட்ட நெருப்பைப் போல் இருந்தது.
1.149.38
तस्य ह्यस्त्रबलं घोरमप्रसह्यं परैर्भुवि ।
शत्रून्समेत्य जयति क्षत्रं ब्रह्मपुरस्कृतम् ॥ १.१४९.३८ ॥
அவனது ஆயுத வலிமை பயங்கரமானது, பூமியில் எதிரிகளால் தாங்க முடியாதது; பிராமணர்களை முன்னிறுத்திய க்ஷத்திரம் எதிரிகளைச் சந்தித்து வெல்கிறது.
1.149.39
ब्रह्मक्षत्रे च सहिते ब्रह्मतेजो विशिष्यते ।
सोऽहं क्षत्रबलाद्दीनो ब्रह्मतेजः प्रपेदिवान् ॥ १.१४९.३९ ॥
பிரம்மமும் க்ஷத்திரமும் இணைந்திருக்கும்போது பிரம்ம தேஜஸ் மேலோங்குகிறது; நான் க்ஷத்திர பலத்தால் தாழ்ந்து பிரம்ம தேஜஸை அடைந்தேன்.
1.149.40
द्रोणाद्विशिष्टमासाद्य भवन्तं ब्रह्मवित्तमम् ।
द्रोणान्तकमहं पुत्रं लभेयं युधि दुर्जयम् ॥ १.१४९.४० ॥
துரோணரை விட உயர்ந்த, பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவரான உம்மிடம் வந்து, போரில் வெல்ல முடியாத, துரோணரை அழிக்கும் மகனை நான் பெற வேண்டும்.
1.149.41
द्रोणमृत्युर्यथा मेऽद्य पुत्रो जायेत वीर्यवान् ।
तत्कर्म कुरु मे याज निर्वपाम्यर्बुद्धं गवाम् ॥ १.१४९.४१ ॥
துரோணரின் மரணத்தை உண்டாக்கும் வீரியமுள்ள மகன் இன்று எனக்குப் பிறக்கும்படி, அந்தச் சடங்கை எனக்காகச் செய்வாய், யாஜா; நான் நூறு கோடி பசுக்களைத் தானம் செய்வேன்.
1.149.42
तथेत्युक्त्वा तुं तं याजो यज्ञार्थमुपकल्पयन् ।
गुर्वर्थ इति चाकाममुपयाजमचोदयत् ॥ १.१४९.४२ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த யாஜன் யாகத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தான்; 'குருவின் பொருட்டு' என்று கூறி விருப்பமில்லாத உபயாஜனைத் தூண்டினான்.
1.149.43
द्रुपदं च महाराजमिदं वचनमब्रवीत् ।
मा भैस्त्वं संप्रदास्यामि कर्मणा भवतः सुतम् ॥ १.१४९.४३ ॥
மேலும் மகாராஜா துருபதனிடம் அவன் இவ்வாறு கூறினான்: 'அஞ்ச வேண்டாம்; இந்தச் சடங்கின் மூலம் உனக்கு ஒரு மகனை அளிப்பேன்.'
1.149.44
क्षिप्रमुत्तिष्ठ चाव्यग्रः संभारानुपकल्पय ।
एवमुक्त्वा प्रतिज्ञाय कर्म चास्याददे मुनिः ॥ १.१४९.४४ ॥
'விரைவாக எழு; அமைதியுடன் யாகப் பொருட்களைத் தயார் செய்.' இவ்வாறு கூறி உறுதியளித்து, முனிவர் அந்தச் சடங்கைத் தம் கையில் ஏற்றார்.
1.149.45
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो यथाविधि कथाक्रमम् ।
याजो द्रोणविनाशाय याजयामास तं नृपम् ॥ १.१४९.४५ ॥
பிராமணர்களில் சிறந்த யாஜன், துரோணனின் அழிவுக்காக, விதிப்படி முறையாக அந்த அரசனைக் யாகம் செய்யவைத்தான்.
1.149.46
गुर्वर्थेऽयोजयत्कर्म याजस्यापि समीपतः ।
ततस्तस्य नरेन्द्रस्य उपयाजो महातपाः ॥ १.१४९.४६ ॥
குருவுக்காக யாஜனின் அருகிலேயே அவன் யாகச் செயலைத் தொடங்கச் செய்தான். பின்னர் அந்த அரசனின் உபயாஜன், மிகுந்த தவம் உடையவன், (அங்கு வந்தான்).
1.149.47
आचव्यौ कर्म वैतानं तथा पुत्रफलाय वै ।
इह पुत्रो महावीर्यो महातेजा महाबलः।
इष्यते यद्विधो राजन्भविता स तथाविधः ॥ १.१४९.४७ ॥
புத்திரப் பேறு என்ற பலனுக்காக அவர் வைதான யாகச் செயலைச் செய்தார். 'இங்கே விரும்பப்படும் மகன், மகா வீரியனும், மகா தேஜஸ்வியும், மகா பலசாலியுமாய், ஓ அரசே, அப்படியே ஆவான்.'
1.149.48
भारद्वाजस्य हन्तारं सोऽभिसन्धाय पार्थिवः ।
आजहेऽथ तदा राजन्द्रुपदः कर्म सिद्धये ॥ १.१४९.४८ ॥
பரத்வாஜனின் மகன் (துரோணன்) கொல்பவனை அடையும் உறுதியுடன், அந்த அரசன் துருபதன், ஓ அரசே, அப்போது சித்திக்காக யாகச் செயலை மேற்கொண்டான்.
1.149.49
ब्राह्मणो द्विपदां श्रेष्ठो जुहाव च यथाविधि ।
कौसवी नाम तस्यासीद्या वै तां पुत्रगृद्धिनः ॥ १.१४९.४९ ॥
இரு கால் உயிரினங்களில் சிறந்த அந்த பிராமணர் விதிப்படி ஆகுதி செய்தார். அவருடைய மனைவியின் பெயர் கௌசவீ; அவள் மகனை விரும்பினாள்.
1.149.50
सौत्रामणिं तथा पत्नीं ततः कालेऽभ्ययात्तदा ।
याजस्तु सवनस्यान्ते देवीमाह्वापयत्तदा ॥ १.१४९.५० ॥
பின்னர் உரிய காலத்தில் சௌத்ராமணி யாகத்துக்காக அவர் தம் மனைவியை அணுகினார்; சவனத்தின் இறுதியில் யாஜர் அப்போது அரசியை அழைத்தார்.
1.149.51
प्रेहि मां राज्ञि पृषति मिथुनं त्वामुपस्थितम् ।
कुमारश्च कुमारी च पितृवंशविवृद्धये ॥ १.१४९.५१ ॥
அரசியே, பிருஷதீ, என்னிடம் வா; உன் முன் ஓர் இணை உள்ளது — தந்தைவழிக் குலம் பெருக ஒரு மகனும் ஒரு மகளும்.
1.149.52
नालिप्तं वै मम मुखं पुण्यान्गन्धान्बिभर्मि च ।
न पत्नी तेऽस्मि सूत्यर्थे तिष्ठ याज मम प्रिये ॥ १.१४९.५२ ॥
என் வாய் இன்னும் பூசப்படவில்லை, நான் தூய நறுமணங்களை அணிந்திருக்கிறேன்; நான் உனக்கு மனைவி அல்ல — சோம அழுத்தலுக்காக நில், யாஜா, என் அன்பனே.
1.149.53
याजेन श्रपितं हव्यमुपयाजेन मन्त्रितम् ।
कथं कामं न संदध्यात्पृषति प्रेहि तिष्ठ वा ॥ १.१४९.५३ ॥
யாஜரால் சமைக்கப்பட்டு, உபயாஜரால் மந்திரங்களால் புனிதமாக்கப்பட்ட ஹவிஸ் — அது எப்படி விருப்பத்தை நிறைவேற்றாமல் இருக்கும்? பிருஷதீ, வா அல்லது நில்.
1.149.54
एवमुक्त्वा तु याजेन हुते हविषि संस्कृते ।
उत्तस्थौ पावकात्तस्मात्कुमारो देवसंनिभः ॥ १.१४९.५४ ॥
யாஜர் இவ்வாறு சொன்னபின், ஆகுதி செலுத்தப்பட்டு ஹவிஸ் புனிதமாக்கப்பட்டது; அப்போது அந்த நெருப்பிலிருந்து தேவனுக்கு ஒப்பான ஓர் இளைஞன் எழுந்தான்.
1.149.55
ज्वालावर्णो घोररूपः किरीटी वर्म धारयन् ।
वीरः सखङ्गः सशरो धनुष्मान्स नदन्मुहुः ॥ १.१४९.५५ ॥
சுடர் நிறமும் பயங்கர உருவமும் கொண்டவன், கிரீடம் தரித்து கவசம் அணிந்தவன், வீரன், வாளும் அம்புகளும் வில்லும் கொண்டவன், அவன் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கினான்.
1.149.56
सोऽभ्यरोहद्रथवरं तेन च प्रययौ तदा ।
जातमात्रे कुमारे च वाक्किलान्तर्हिताब्रवीत् ॥ १.१४९.५६ ॥
அவன் சிறந்த தேரில் ஏறி அதனுடன் அப்போது சென்றான்; குமாரன் பிறந்தவுடனேயே மறைந்திருந்த ஒரு குரல் பேசியது.
1.149.57
एष शिष्यश्च मृत्युश्च भारद्वाजस्य जायते ।
भयापहो राजपुत्रः पाञ्चालानां यशस्करः ॥ १.१४९.५७ ॥
இவன் பாரத்வாஜரின் (துரோணரின்) சீடனும் மரணமுமாகப் பிறந்திருக்கிறான்; பயத்தைப் போக்கி பாஞ்சாலர்களுக்குப் புகழ் தரும் அரச குமாரன் இவன்.
1.149.58
राज्ञः शोकापहो जात एष द्रोणवधाय हि ।
इत्यवोचन्महद्भूतमदृश्यं खेचरं तदा ॥ १.१४९.५८ ॥
அரசனின் துயரை நீக்கும் இவன் துரோணரைக் கொல்லவே பிறந்திருக்கிறான் என்று அப்போது வானில் திரியும் மறைந்த பெரிய உயிரினம் கூறியது.
1.149.59
ततः प्रणेदुः पाञ्चालाः प्रहृष्टाः साधुसाध्विति ।
द्वितीयायां च होत्रायां हुते हविषि मन्त्रिते ॥ १.१४९.५९ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த பாஞ்சாலர்கள் 'சாது, சாது' என்று முழங்கினர்; இரண்டாம் ஹோமத்தில் மந்திரித்த ஹவிஸ் அர்ப்பிக்கப்பட்டபோது.
1.149.60
कुमारी चापि पाञ्चाली वेदिमध्यात्समुत्थिता ।
प्रत्याख्याते पृषत्या च याजके भरतर्षभ ॥ १.१४९.६० ॥
பாஞ்சாலி என்ற கன்னிகையும் வேதிக்கு நடுவிலிருந்து எழுந்தாள்; பிருஷதியும் யாஜகரும் அவளை மறுத்த பின்னர், பரத குலத்தின் காளையே.
1.149.61
पुनः कुमारी पाञ्चाली सुभगा वेदिमध्यगा ।
अन्तर्वेद्यां समुद्भूता कन्या सा सुमनोहरा ॥ १.१४९.६१ ॥
மீண்டும் அந்தக் கன்னியான பாஞ்சாலி, அழகிய பாக்கியவதி, யாகவேதியின் நடுவில் நின்றாள்; யாக பூமியின் உள்ளிருந்து தோன்றிய அந்தக் கன்னி மிக அழகானவள்.
1.149.62
श्यामा पद्मपलाशाक्षी नीलकुञ्चितमूर्धजा ।
मानुषं विग्रहं कृत्वा साक्षाच्छ्रीरिव वर्णिनी ॥ १.१४९.६२ ॥
கருநிறமும், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், நீல நிறச் சுருள் முடியும் கொண்டவள்; மனித உடலெடுத்து நேரில் ஸ்ரீதேவி போல ஒளிர்ந்தவள்.
1.149.63
ताम्रतुङ्गनखी सुभ्रूश्चारुपीनपयोधरा ।
नीलोत्पलसमो गन्धो यस्याः क्रोशात्प्रधावति ॥ १.१४९.६३ ॥
செம்பு நிறமும் உயர்ந்த நகங்களும், அழகிய புருவங்களும், அழகிய பருத்த மார்பகங்களும் கொண்டவள்; நீல தாமரை போன்ற மணம் அவளிடமிருந்து ஒரு குரோசம் தூரம் வரை பரவுகிறது.
1.149.64
या बिभर्ति परं रूपं यस्या नास्त्युपमा भुवि ।
देवदानवयक्षाणामीप्सिता वरवर्णिनी ॥ १.१४९.६४ ॥
பரம அழகைக் கொண்டவள்; பூமியில் அவளுக்கு ஒப்பே இல்லை; தேவர், தானவர், யக்ஷர்களால் விரும்பப்படும் சிறந்த வண்ணமுடையவள்.
1.149.65
तां चापि जातां सुश्रोणीं वागुवाचाशरीरिणी ।
सर्वयोषिद्वरा कृष्णा क्षयं क्षत्रस्य नेष्यति ॥ १.१४९.६५ ॥
பிறந்த அந்த அழகிய இடையுடைய கன்னியைப் பற்றி உருவமற்ற ஒரு குரல் சொன்னது: 'எல்லாப் பெண்களுள்ளும் சிறந்த கிருஷ்ணை, க்ஷத்திரியர்களின் அழிவை உண்டாக்குவாள்.'
1.149.66
सुरकार्यमियं काले करिष्यति सुमध्यमा ।
अस्या हेतोः क्षत्रियाणां महदुत्पत्स्यते भयम् ॥ १.१४९.६६ ॥
இந்த நேர்த்தியான இடையுடையவள் தக்க காலத்தில் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாள்; அவளால் க்ஷத்திரியர்களுக்கு பெரும் பயம் உண்டாகும்.
1.149.67
तच्छ्रुत्वा सर्वपाञ्चालाः प्रणेदुः सिंहसङ्घवत् ।
न चैनान्हर्षसंपन्नानियं सेहे वसुन्धरा ॥ १.१४९.६७ ॥
அதைக் கேட்ட அனைத்துப் பாஞ்சாலர்களும் சிங்கக் கூட்டங்களைப் போல் முழங்கினர். மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர்களை இந்தப் பூமியும் தாங்கவில்லை.
1.149.68
तथा तु मिथुनं जज्ञे द्रुपदस्य महात्मनः ।
कुमारश्च कुमारी च मनोज्ञौ तौ नरर्षभौ ॥ १.१४९.६८ ॥
இவ்வாறு மகாத்மா துருபதனுக்கு ஓர் இரட்டை பிறந்தது: ஒரு மகனும் ஒரு மகளும், இருவரும் அழகிய மனிதர்களில் சிறந்தோர்.
1.149.69
श्रिया परमया युक्तौ क्षात्रेण वपुषा तथा ।
तौ दृष्ट्वा पृषती याजं प्रपेदे सा सुतार्थिनी ॥ १.१४९.६९ ॥
மிக உயர்ந்த அழகும் க்ஷத்திரிய உடலும் கொண்ட அவ்விருவரையும் கண்ட பிருஷதி, மகனை விரும்பியவளாய், யாஜனிடம் சென்றாள்.
1.149.70
न वै मदन्यां जननीं जानीयातामिमाविति ।
तथेत्युवाच तां याजो राज्ञः प्रियचिकीर्षया ॥ १.१४९.७० ॥
"இவ்விருவரும் என்னைத் தவிர வேறு ஒருவரைத் தாயாக அறியக்கூடாது" என்று — "சரி" என்று கூறி, அரசனுக்கு உகப்பளிக்கும் விருப்பத்தால் யாஜன் அவளிடம் சொன்னான்.
1.149.71
तयोस्तु नामनी चक्रुर्द्विजाः संपूर्णमानसाः ।
धृष्टत्वादप्रधृष्यत्वात् द्युम्नाद्युत्संभवादपि ॥ १.१४९.७१ ॥
அவ்விருவருக்கும் பெயர்களை நிறைவுற்ற மனமுடைய அந்தணர்கள் சூட்டினர்: துணிவானவன் என்பதாலும், வெல்ல முடியாதவன் என்பதாலும், தீயாகிய த்யும்ன முதலியவற்றிலிருந்து தோன்றியதாலும்.
1.149.72
धृष्टद्युम्नः कुमारोऽयं द्रुपद्सय भवत्विति ।
कृष्णेत्येवाभवत्कन्या कृष्णा भूत्सा हि वर्णतः ॥ १.१४९.७२ ॥
"இந்த மகன் துருபதனின் த்ருஷ்டத்யும்னனாகட்டும்" — மகளுக்கோ கிருஷ்ணை என்ற பெயர் அமைந்தது; அவள் நிறத்தால் கருமையானவள்.
1.149.73
तथा तन्मिथुनं जज्ञे द्रुपदस्य महामखे ।
वैदिकाध्ययने पारं धृष्टद्युम्नो गतस्तदा ॥ १.१४९.७३ ॥
இவ்வாறு துருபதனின் அந்த மகாயாகத்தில் அந்த இரட்டையர் பிறந்தனர். அப்போது திருஷ்டத்யும்னன் வேத அத்யயனத்தில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான்.
1.149.74
धृष्टद्युम्नं तु पाञ्चाल्यमानीय स्वं निवेशनम् ।
उपाकरोदस्त्रहेतोर्भारद्वाजः प्रतापवान् ॥ १.१४९.७४ ॥
பாரத்வாஜரின் மகனாகிய வலிமைமிக்க துரோணர் பாஞ்சால இளவரசன் திருஷ்டத்யும்னனைத் தம் இல்லத்துக்கு அழைத்து வந்து, அஸ்திரவித்தைக்காக அவனுக்குப் பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கினார்.
1.149.75
अमोक्षणीयं दैवं हि भावि मत्वा महामतिः ।
तथा तत्कृतवान्द्रोण आत्मकीर्त्यनुरक्षणात् ॥ १.१४९.७५ ॥
இது தெய்வ நியதி, தவிர்க்க முடியாதது, நிகழவிருப்பதே நிகழும் என்று எண்ணிய மகாமதியான துரோணர், தம் புகழைக் காக்கும் பொருட்டு அவ்வாறே செய்தார்.
1.149.76
सर्वास्त्राणि स तु क्षिप्रमाप्तवान्परया धिया ॥ १.१४९.७६ ॥
அவன் உயர்ந்த அறிவினால் விரைவிலேயே எல்லா அஸ்திரங்களையும் அடைந்தான்.