Mahābhārata · Adhyāya 1.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.153.1
श्रुत्वा पाण्डुसुतान्वीरान्बलोद्रिक्तान्महौजसः ।
धृतराष्ट्रो महीपालश्चिन्तामगमदातुरः ॥ १.१५३.१ ॥
Als Dhṛtarāṣṭra, der Beschützer der Erde, hörte, dass die Söhne Pāṇḍus Helden waren, an Kraft überlegen und von großer Tatkraft, verfiel er in bekümmertes Grübeln.
1.153.2
तत आहूय मन्त्रज्ञं राजशास्त्रार्थवित्तमम् ।
कणिकं मन्त्रिणां श्रेष्ठं धृतराष्ट्रऽब्रवीद्वचः ॥ १.१५३.२ ॥
Da rief Dhṛtarāṣṭra Kaṇika herbei, den Kenner der Beratung, den Gelehrtesten im Sinn der Herrscherlehre und den besten unter den Ministern, und sprach diese Worte.
1.153.3
उत्सक्ताः पाण्डवा नित्यं तेभ्योऽसूये द्विजोत्तम ।
तत्र मे निश्चिततमं सन्धिविग्रहकारणम्।
कणिक त्वं ममाचक्ष्व करिष्ये वचनं तव ॥ १.१५३.३ ॥
Die Pāṇḍavas sind stets voller Tatendrang, und, Bester der Zweimalgeborenen, ich beneide sie. Nenne mir, Kaṇika, den sichersten Grund für Frieden oder Krieg darin; ich werde nach deinem Wort handeln.
1.153.4
दुर्योधनोऽथ शकुनिः कर्णदुःशासनावपि ।
कणिकं ह्युपसंगृह्य मन्त्रिणं सौबलस्य च ॥ १.१५३.४ ॥
Da traten auch Duryodhana, Śakuni, Karṇa und Duḥśāsana zu Kaṇika, dem Minister des Sohnes von Subala, heran, ergriffen ihn und setzten sich zu ihm.
1.153.5
पप्रच्छुर्भरतश्रेष्ठ पाण्डवान्प्रति नैकधा ।
प्रबुद्धाः पाण्डवा नित्यं सर्वे तेभ्यस्त्रसामहे ॥ १.१५३.५ ॥
Bester der Bharatas, sie befragten ihn auf vielerlei Weise über die Pāṇḍavas. Die Pāṇḍavas sind stets wachsam; wir alle fürchten sie.
1.153.6
अनूनं सर्वपक्षाणां यद्भवेत्क्षेमकारकम् ।
भारद्वाज तदाचक्ष्व करिष्यामः कथं वयम् ॥ १.१५३.६ ॥
Sag mir, Sohn des Bharadvāja, was allen Parteien vollständig Wohlergehen bringen würde; wie werden wir es tun?
1.153.7
स प्रसन्नमनास्तेन परिपृष्टो द्विजोत्तमः ।
उवाच वचनं तीक्ष्णं राजशास्त्रार्थदर्शनम् ॥ १.१५३.७ ॥
Von ihm befragt, sprach der Beste der Zweimalgeborenen mit erfreutem Sinn scharfe Worte, die den Sinn der Wissenschaft vom Königtum darlegten.
1.153.8
शृणु राजन्निदं तत्र प्रोच्यमानं मयानघ ।
न मेऽभ्यसूया कर्तव्या श्रुत्वैतत्कुरुसत्तम ॥ १.१५३.८ ॥
Höre, o König, was ich hier sage. O Makelloser, Bester der Kurus, nachdem du dies gehört hast, solltest du keinen Groll gegen mich hegen.
1.153.9
नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः ।
अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी स्यात्परेषां विवरानुगः ॥ १.१५३.९ ॥
Der König soll stets den Stock erhoben halten und stets seine Mannhaftigkeit zeigen. Er selbst sei ohne Makel, sehe die Fehler anderer und folge ihren Lücken.
1.153.10
नित्यमुद्यतदण्डाद्धि भऋशमुद्विजते जनः ।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि दण्डेनैव विधारयेत् ॥ १.१५३.१० ॥
Die Menschen werden sehr von dem stets erhobenen Stock erschreckt. Darum soll er alle Angelegenheiten allein durch den Stock aufrechterhalten.
1.153.11
नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेण परमन्वियात् ।
गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १.१५३.११ ॥
Kein anderer soll seinen Fehler sehen; er verfolge den anderen durch eine Lücke. Wie die Schildkröte ihre Glieder verbirgt, so verberge er sich und hüte seine eigene Blöße.
1.153.12
नित्यं च ब्राह्मणाः पूज्या नृपेण हितमिच्छता ।
सृष्टो नृपो हि विप्रामां पालने दुष्टनिग्रहे ॥ १.१५३.१२ ॥
Ein König, der das Wohl sucht, soll die Brahmanen stets ehren, denn der König wurde geschaffen, um die Brahmanen zu schützen und die Bösen zu zügeln.
1.153.13
उभाब्यां वर्धते धर्मो धर्मवृद्ध्या जितावुभौ ।
लोकश्चायं परश्चैव ततो धर्मं समाचरेत् ॥ १.१५३.१३ ॥
Durch beide wächst der Dharma; durch das Wachstum des Dharma werden beide Welten gewonnen. Darum soll man den Dharma üben.
1.153.14
कृतापराधं पुरुषं दृष्ट्वा यः क्षमते नृपः ।
तेनावमानमाप्नोति पापं चेह परत्र च ॥ १.१५३.१४ ॥
Der König, der einem Mann, der sich vergangen hat, verzeiht, erlangt Schande und Sünde, hier wie im Jenseits.
1.153.15
यो विभूतिमवाप्योच्चै राज्ञो विकुरुतेऽधमः ।
तमानयित्वा हत्वा च दद्याद्धीनाय तद्धनम् ॥ १.१५३.१५ ॥
Ein niederträchtiger Mann, der, nachdem er großen Wohlstand erlangt hat, gegen den König frevelt, soll herbeigebracht und getötet werden; sein Vermögen soll dem Bedürftigen gegeben werden.
1.153.16
नो चेद्धुरि नियुक्ता ये स्थास्यन्ति वशमात्मनः ।
राजा नियुञ्ज्यात्पुरुषानाप्तान्धर्मार्थकोविदान् ॥ १.१५३.१६ ॥
Andernfalls werden die mit der Last Betrauten nicht unter ihrer eigenen Kontrolle bleiben; darum soll der König verlässliche, in Dharma und Artha erfahrene Männer einsetzen.
1.153.17
ये नियुक्तास्तथा केचिद्राष्ट्रं वा यदि वा पुरम् ।
ग्रामं जनपदं वापि बाधेयुर्यदि वा न वा ॥ १.१५३.१७ ॥
Ob einige der Ernannten das Reich, die Stadt, das Dorf oder den Landkreis bedrängen werden oder nicht—ob sie bedrängen oder nicht.
1.153.18
परीक्षणार्थं विसृजेदानतांश्छन्नरूपिणः ।
परीक्ष्य पापकं जह्याद्धनमादाय सर्वशः ॥ १.१५३.१८ ॥
Zur Prüfung soll man demütige, verkleidete Männer aussenden; nach der Prüfung soll man den Frevler entlassen und sein gesamtes Vermögen nehmen.
1.153.19
नासम्यक्कृत्यकारी स्यादुपक्रम्य कदाचन ।
कण्टको ह्यपि दुश्छिन्न आस्रावं जनयेच्चिरम् ॥ १.१५३.१९ ॥
Wer ein Unternehmen begonnen hat, soll es niemals unsachgemäß ausführen; denn selbst ein Dorn, schlecht geschnitten, lässt eine Wunde lange nässen.
1.153.20
वधमेव प्रशंसन्ति शत्रूणामपकारिणाम् ।
सुविदीर्णं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम् ॥ १.१५३.२० ॥
Gepriesen wird nur die Vernichtung der Feinde und Schädiger: sie gut zu zerstreuen, gut Tapferkeit zu zeigen, gut zu kämpfen und auch gut zu fliehen.
1.153.21
आपद्यापदि काले कुर्वीत न विचारयेत् ।
नावज्ञेयो रिपुस्तात दुर्बलोऽपि कथं चन ॥ १.१५३.२१ ॥
In der Not soll man zur rechten Zeit handeln, ohne lange zu überlegen. Lieber Sohn, ein Feind darf niemals verachtet werden, auch wenn er schwach ist.
1.153.22
अल्पोऽप्यग्निर्वनं कृत्स्नं दहत्याश्रयसंश्रयात् ।
अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि चाश्रयेत् ॥ १.१५३.२२ ॥
Selbst ein kleines Feuer verzehrt, wenn es Nahrung findet, einen ganzen Wald. In Zeiten der Finsternis soll man wie ein Blinder werden und sogar Taubheit annehmen.
1.153.23
कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम् ।
सान्त्वादिभिरुपायैस्तु हन्याच्छत्रुं वशे स्थितं ॥ १.१५३.२३ ॥
Man soll einen Bogen aus Gras machen und sich wie ein Hirsch zum Lager niederlegen; doch durch Versöhnung und ähnliche Mittel soll man den Feind, der in der eigenen Gewalt steht, erschlagen.
1.153.24
दया न तस्मिन्कर्तव्या शरणागत इत्युत ।
निरुद्विग्नो हि भवति न हताज्जायते भयम् ॥ १.१५३.२४ ॥
Gegen ihn soll man kein Mitleid zeigen, auch wenn er Zuflucht gesucht hat; denn nur wenn der Feind erschlagen ist, wird man sorgenfrei, und vom Erschlagenen entsteht keine Furcht.
1.153.25
हन्यादमित्रं दानेन तथा पूर्वापकारिणम् ।
हन्यात्त्रीन्पञ्च सप्तेति परपक्षस्य सर्वशः ॥ १.१५३.२५ ॥
Den Feind soll man mit Gaben vernichten, ebenso den, der zuvor Schaden zugefügt hat. Von der gegnerischen Partei soll man drei, fünf oder sieben gänzlich vernichten.
1.153.26
मूलमेवादितश्छिन्द्यात्परपक्षस्य नित्यशः ।
ततः सहायांस्तत्पक्षान्सर्वांश्च तदनन्तरम् ॥ १.१५३.२६ ॥
Die Wurzel der gegnerischen Partei soll man stets von Anfang an abschneiden; danach soll man ihre Helfer und alle aus ihrer Partei abschneiden.
1.153.27
छिन्नमूले ह्यधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः ।
कथं नु शाखास्तिष्ठेरंश्छिन्नमूले वनस्पतौ ॥ १.१५३.२७ ॥
Wenn Wurzel und Grund abgeschnitten sind, sind alle, die davon leben, erschlagen. Wie könnten die Äste bestehen, wenn die Wurzel des Baumes abgeschnitten ist?
1.153.28
एकाग्रः स्यादविवृतो नित्यं विवरदर्शकः ।
राजन्नित्यं सपत्नेषु नित्योद्विग्नः समाचरेत् ॥ १.१५३.२८ ॥
Ein König soll stets konzentriert sein, sich nicht offenbaren und auf die Lücken seiner Feinde achten. O König, er soll gegenüber seinen Rivalen stets mit Unruhe handeln.
1.153.29
अग्न्याधानेन यज्ञेन काषायेण जटाजिनैः ।
लोकान्विश्वासयित्वैव ततो लुम्पेद्यथा वृकः ॥ १.१५३.२९ ॥
Nachdem man das Vertrauen der Menschen durch das Entzünden des heiligen Feuers, das Opfer, ockerfarbene Gewänder, verfilzte Haare und Antilopenfelle gewonnen hat, soll man sie dann wie ein Wolf ausplündern.
1.153.30
अङ्कुशं शोचमित्याहुरर्थानामुपधारणे ।
आनाम्य फलितां शाखां पक्वं पक्वं प्रशातयेत् ॥ १.१५३.३० ॥
Stachel und Reinheit nennt man die Mittel, Reichtum festzuhalten; den früchtetragenden Zweig niederbeugend, soll man die reifen Früchte einzeln pflücken.
1.153.31
फलार्थोऽयं समारम्भो लोके पुंसां विपश्चिताम् ।
वहेदमित्रं स्कन्धेन यावत्कालस्य पर्ययः ॥ १.१५३.३१ ॥
Dieses Unternehmen gilt der Frucht; in der Welt soll der Weise den Feind auf der Schulter tragen, bis sich der Zyklus der Zeit wendet.
1.153.32
ततः प्रत्यागते काले भिन्द्याद्धृटमिवाश्मनि ।
अमित्रो न विमोक्तव्यः कृपणं बह्वपि ब्रुवन् ॥ १.१५३.३२ ॥
Dann, wenn die Zeit gekommen ist, soll man den Feind zerschlagen wie einen Krug auf einem Stein; mag er auch lange in kläglichem Ton reden, darf man ihn nicht freilassen.
1.153.33
कृपा न तस्मिन्कर्तव्या हन्यादेवापकारिणम् ।
हन्यादमित्रं सान्त्वेन तथा दानेन वा पुनः ॥ १.१५३.३३ ॥
Mit ihm soll man kein Mitleid haben; den Übeltäter soll man gewiss erschlagen. Den Feind soll man durch Besänftigung erschlagen und wiederum durch Gaben.
1.153.34
तथैव भेददण्डाभ्यां सर्वोपायैः प्रशातयेत् ।
कथं सान्त्वेन दानेन भेदैर्दण्डेन वा पुनः ॥ १.१५३.३४ ॥
Ebenso soll man den Feind durch Spaltung und Strafe bezwingen, mit allen Mitteln. Doch wie, durch Besänftigung, durch Gaben, durch Spaltung oder durch Strafe?
1.153.35
अमित्रः शक्यते हन्तुं तन्मे ब्रूहि यथातथम् ।
शृणु राजन्यथा वृत्तं वने निवसतः पुरा ॥ १.१५३.३५ ॥
Sage mir genau, wie ein Feind erschlagen werden kann. Höre, o König, was einst denen geschah, die im Walde lebten.
1.153.36
जम्बुकस्य महाराज नीतिशास्त्रार्थदर्शिनः ।
अथ कश्चित्कृतप्रज्ञः शृगालः स्वार्थपण्डितः ॥ १.१५३.३६ ॥
Höre, großer König, die Geschichte eines Schakals, der den Sinn der Lehrbücher der Staatskunst erkannte: ein Schakal von rascher Klugheit, geschickt in seinem eigenen Vorteil.
1.153.37
सखिभिर्न्यवसत्सार्धं व्याघ्राखुवृकबभ्रुभिः ।
तेऽपश्यन्विपिने तस्मिन्बलिनं मृगयूथपम् ॥ १.१५३.३७ ॥
Er lebte mit seinen Freunden, dem Tiger, der Maus, dem Wolf und dem braunen Schakal. In jenem Wald sahen sie einen starken Anführer der Hirschherde.
1.153.38
अशक्ता ग्रहणे तस्य ततो मन्त्रममन्त्रयन् ।
असकृद्यतितो ह्येष हन्तुं व्याघ्र वने त्वया ॥ १.१५३.३८ ॥
Unfähig, ihn zu packen, berieten sie sich dann. O Tiger, du hast im Wald immer wieder versucht, ihn zu töten.
1.153.39
युवा वै जवसंपन्नो बुद्धिशाली न शक्यते ।
मूषिकोऽस्य शयानस्य चरणौ भक्षयत्वयम् ॥ १.१५३.३९ ॥
Er ist jung, schnell und klug, daher kann er nicht gefangen werden. Die Maus soll die Füße des Schlafenden benagen.
1.153.40
अथैनं भक्षितैः पादैर्व्याघ्रो गृह्णातु वै ततः ।
ततो वै भक्षयिष्यामः सर्वे मुदितमानसाः ॥ १.१५३.४० ॥
Dann, wenn seine Füße benagt sind, soll der Tiger ihn packen. Danach werden wir ihn alle mit froher Gesinnung verzehren.
1.153.41
जम्बुकस्य तु तद्वाक्यं तथा चक्रः समाहिताः ।
मूषिकाभक्षितैः पादैर्मृगं व्याघ्रोऽवधीत्तदा ॥ १.१५३.४१ ॥
Alle taten aufmerksam, wie es das Wort des Schakals gesagt hatte. Da tötete der Tiger den Hirsch, dessen Füße von den Mäusen benagt worden waren.
1.153.42
दृष्ट्वैवाचेष्टमानं तु भूमौ मृगकलेवरम् ।
स्नात्वाऽऽगच्छत भद्रं वोरक्षामीत्याह जम्बुकः ॥ १.१५३.४२ ॥
Als er den Körper des Hirsches am Boden zucken sah, sprach der Schakal: 'Geht und badet euch, Glück sei mit euch; ich werde Wache halten.'
1.153.43
शृगालवचनात्तेऽपि गताः सर्वे नदीं ततः ।
स चिन्तापरमो भूत्वा तस्थौ तत्रैव जम्बुकः ॥ १.१५३.४३ ॥
Auf die Worte des Schakals gingen auch sie alle zum Fluss. Der Schakal aber, ganz in Sorge versunken, blieb dort stehen.
1.153.44
अथाजगाम पूर्वं तु स्नात्वा व्याघ्रो महाबलः ।
ददर्श जम्बुकं चैव चिन्ताकुलितमानसम् ॥ १.१५३.४४ ॥
Dann kam der mächtige Tiger, nachdem er gebadet hatte, als Erster und sah den Schakal, dessen Geist von Sorge verwirrt war.
1.153.45
किं शोचसि महाप्राज्ञ त्वं नो बुद्धिमतां वरः ।
अशित्वा पिशितान्यद्य विहरिष्यामहे वयम् ॥ १.१५३.४५ ॥
Warum trauerst du, o Weiser, der du der Beste unter uns Klugen bist? Nachdem wir heute Fleisch gegessen haben, werden wir umherziehen.
1.153.46
शृणु मे त्वं महाबाहो यद्वाक्यं मूषिकोऽब्रवीत् ।
धिग्बलं मृगराजस्य मयाद्यायं मृगो हतः ॥ १.१५३.४६ ॥
Höre, o Starkarmiger, die Worte, die die Maus sprach: »Schande über die Kraft des Löwenkönigs! Heute habe ich diesen Hirsch getötet.«
1.153.47
मद्बाहुबलमाश्रित्य तृप्तिमद्य गमिष्यति ।
तस्यैवं गर्जितं श्रुत्वा ततो भक्ष्यं न रोचये ॥ १.१५३.४७ ॥
Auf die Kraft meiner Arme vertrauend, wird er heute gesättigt sein. Da ich sein prahlerisches Brüllen gehört habe, verlangt es mich nicht nach Nahrung.
1.153.48
ब्रवीति यदि स ह्येवं काले ह्यस्मि प्रबोधितः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य हनिष्येऽहं वनेचरान् ॥ १.१५३.४८ ॥
Wenn er so spricht, bin ich zur rechten Zeit geweckt worden. Auf die Kraft meiner eigenen Arme vertrauend, werde ich die Waldbewohner töten.
1.153.49
खादिष्ये तत्र मांसानि इत्युक्त्वा प्रस्थितोवनम् ।
एतस्मिन्नेव काले तु मूषिकोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.४९ ॥
Nachdem er gesagt hatte: »Dort werde ich Fleisch essen«, brach er in den Wald auf. Genau in diesem Augenblick kam auch eine Maus dorthin.
1.153.50
तमागतमभिप्रेक्ष्य शृगालोऽप्यब्रवीद्वचः ।
शृणु मीषिक भद्रं ते नकुलो यदिहाब्रवीत् ॥ १.१५३.५० ॥
Als er ihn kommen sah, sprach auch der Schakal: »Hör zu, Maus, dir sei Wohl. Hör, was hier der Mungo gesagt hat.«
1.153.51
मृगमांसं न खादेयं गरमेतन्न रोचते ।
मूषिकं भक्षयिष्यामि तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.१५३.५१ ॥
Hirschfleisch werde ich nicht essen; das gefällt mir nicht, es ist wie Gift. Die Maus werde ich essen — mögest du dem zustimmen.
1.153.52
तच्छ्रुत्वा मूषिको वाक्यं संत्रस्तः प्रगतो बिलम् ।
ततः स्नात्वा स वै तत्र आजगाम वृको नपृ ॥ १.१५३.५२ ॥
Als die Maus diese Worte hörte, floh sie verängstigt in ihr Loch. Dann, o König, kam der Wolf nach dem Bad dorthin.
1.153.53
तमागतमिदं वाक्यमब्रवीज्जम्बुकस्तदा ।
मृगराजो हि संक्रुद्धो न ते साधु भविष्यति ॥ १.१५३.५३ ॥
Als er ihn kommen sah, sprach der Schakal da: »Der König der Tiere, der Löwe, ist sehr erzürnt; für dich wird das nicht gut ausgehen.«
1.153.54
सकलत्रस्त्विहायाति कुरुष्व यदनन्तरम् ।
एवं संचोदितस्तेन जम्बुकेन तदा वृकः ॥ १.१५३.५४ ॥
»Komm mit deiner Frau hierher, und dann tu, was danach zu tun ist.« So vom Schakal angetrieben, der Wolf —
1.153.55
ततोऽवलुम्पनं कृत्वा प्रयातः पिशिताशनः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नकुलोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.५५ ॥
Dann, nachdem er geplündert hatte, zog der Fleischfresser ab; genau in diesem Augenblick kam auch der Mungo.
1.153.56
तमुवाच महाराज नकुलं जम्बुको वने ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य निर्जितास्तेऽन्यतो गताः ॥ १.१५३.५६ ॥
O großer König, im Wald sprach der Schakal zum Mungo: »Auf die Kraft ihrer eigenen Arme vertrauend, besiegten sie; und besiegt, sind sie anderswohin gegangen.«
1.153.57
मम दत्वा नियुद्धं त्वं भुङ्क्ष्व मांसं यथेप्सितम् ।
मृगराजो वृकश्चैव बुद्धिमानपि मूषिकः ॥ १.१५३.५७ ॥
Gib mir den Kampf und iss das Fleisch, wie es dir beliebt. Der König der Tiere, der Wolf und selbst die kluge Maus wurden besiegt.
1.153.58
निर्जिता यत्त्वया वीरास्तस्माद्वीरतरो भवान् ।
न त्वयाप्युत्सहे योद्धुमित्युक्त्वा सोऽप्युपागमत् ॥ १.१५३.५८ ॥
»Da du Helden besiegt hast, bist du ein größerer Held. Ich wage nicht einmal, gegen dich zu kämpfen.« Nachdem er dies gesagt hatte, ging auch er fort.
1.153.59
एवं तेषु प्रयातेषु जम्बुको हृष्टमानसः ।
खादति स्म तदा मांसमेकः सन्मन्त्रनिश्चयात्।
एवं समाचरन्नित्यं सुखमेधेत भूपतिः ॥ १.१५३.५९ ॥
Als sie so fortgegangen waren, aß der Schakal, froh gestimmt, das Fleisch allein, aufgrund des Entschlusses guten Rates. Ein König, der immer so handelt, gedeiht im Glück.
1.153.60
भयेन भेदयेद्भीरुं शूरमञ्जलिकर्मणा ।
लुब्धमर्थप्रदानेन समं न्यूनं तथौजसा ॥ १.१५३.६० ॥
Den Furchtsamen spalte man durch Furcht, den Tapferen durch die Geste der gefalteten Hände, den Gierigen durch Gabe von Reichtum; und mit Gewalt spalte man Gleichgestellte wie Unterlegene.
1.153.61
एवं ते कथितं राजन् शृणु चाप्यपरं तथा ॥ १.१५३.६१ ॥
So ist dir dies erzählt worden, o König. Höre auch noch ein Anderes auf die gleiche Weise.
1.153.62
पुत्रः सखा वा भ्राता वा पिता वा यदि वा गुरुः ।
रिपुस्यानेषु वर्तन्तो हन्तव्या भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.६२ ॥
Ob Sohn, Freund, Bruder, Vater oder Lehrer – wer sich auf der Seite eines Feindes befindet, soll von dem getötet werden, der Wohlstand wünscht.
1.153.63
शपथेनाप्यरिं हन्यादर्थदानेन वा पुनः ।
विषेण मायया वापि नोपेक्षेते कथंचन।
उभौ चेत्संशयोपेतौ श्रद्धवांस्तत्र वर्धते ॥ १.१५३.६३ ॥
Man soll den Feind durch einen Eid töten, durch Geschenke an Reichtum oder auch durch Gift oder List; auf keinen Fall soll man ihn vernachlässigen. Sind beide von Zweifeln befallen, so gedeiht dort der, der vertraut.
1.153.64
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य न्याय्यं भवति शासनम् ॥ १.१५३.६४ ॥
Auch einem Lehrer, der überheblich ist, nicht weiß, was zu tun und zu lassen ist, und vom rechten Weg abgekommen ist, gebührt zu Recht Zurechtweisung.
1.153.65
क्रुद्धोऽप्यक्रुद्धरूपः स्यात्स्मितपूर्वाभिभाषिता ।
न चैनं क्रोधसंदीप्तं विद्यात्कश्चित्कथंचन।
न चाप्यन्यमपध्वंसेत्कदाचित्कोपसंयुतः ॥ १.१५३.६५ ॥
Auch wenn er zornig ist, soll er den Anschein erwecken, nicht zornig zu sein, und mit einem Lächeln beginnend sprechen. Niemand soll ihn vom Zorn entflammt erkennen, und auch im Zorn soll er niemals einen anderen zugrunde richten.
1.153.66
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १.१५३.६६ ॥
O Nachkomme Bharatas, wer zuschlagen will, soll freundliche Worte sprechen; auch während er zuschlägt, soll er freundlich sprechen. Nachdem er zugeschlagen hat, soll er freundliche Worte sprechen, als trauere er, als weine er.
1.153.67
आश्वासयेच्चापि परं सान्त्वधर्मार्थवृत्तिभिः ।
अथ तं प्रहरेत्काले तथा विचलितं पथि ॥ १.१५३.६७ ॥
Man soll den anderen mit versöhnlichen Worten, durch Dharma, Reichtum und Verhalten beruhigen; dann, zur rechten Zeit, soll man ihn treffen, wenn er auf dem Weg schwankt.
1.153.68
अपि घोरापराधस्य धर्ममाश्रित्य तिष्ठतः ।
स हि प्रच्छाद्यते दोषः शैलो मेघैरिवासितैः ॥ १.१५३.६८ ॥
Selbst wer ein schreckliches Vergehen begangen hat, dessen Schuld wird verborgen, wenn er sich auf das Dharma stützt und dasteht, so wie ein Berg von dunklen Wolken verhüllt wird.
1.153.69
यः स्यादनुप्राप्तवधस्तस्यागारं प्रदीपयेत् ।
अधनान्नास्तिकांश्चोरान्विषकर्मसु योजयेत् ॥ १.१५३.६९ ॥
Wer den Tod verdient hat, dessen Haus soll man in Brand setzen; die Armen, die Ungläubigen und die Diebe soll man zu Giftaufgaben einsetzen.
1.153.70
प्रत्युत्थानासनाद्येन संप्रदानेन केनचित् ।
अतिविश्रब्धघाती स्यात्तीक्ष्णंदष्ट्रो निमग्नकः ॥ १.१५३.७० ॥
Durch Aufstehen zur Begrüßung, das Anbieten eines Sitzes und Ähnliches oder durch irgendein Geschenk soll man zum Mörder dessen werden, der völlig vertraut; scharfzahnig, verborgen wie eine Schlange im Wasser.
1.153.71
अशङ्कितेभ्यः शङ्केत शङ्कितेभ्यश्च सर्वशः ।
अशङ्क्याद्भयमुत्पन्नमपि मूलं निकृन्तति ॥ १.१५३.७१ ॥
Man soll sich auch vor den nicht Verdächtigen hüten und vor den Verdächtigen auf jede Weise; die Furcht, die aus dem Unverdächtigen entsteht, schneidet sogar die Wurzel ab.
1.153.72
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं मूलान्यपि निकृन्तति ॥ १.१५३.७२ ॥
Man soll dem Unvertrauenswürdigen nicht trauen, und auch dem Vertrauenswürdigen nicht übermäßig trauen; die Furcht, die aus dem Vertrauen entsteht, schneidet sogar die Wurzeln ab.
1.153.73
चारः सुविहितः कार्य आत्मनश्च परस्य वा ।
पाषण्डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रेषु योजयेत् ॥ १.१५३.७३ ॥
Gut bestellte Spione sollen im eigenen wie im fremden Reich eingesetzt werden. Ketzerische Asketen, Einsiedler und dergleichen soll man in fremde Reiche entsenden.
1.153.74
उद्यानेषु विहारेषु देवतायतनेषु च ।
पानागारेषु रथ्यासु सर्वतीर्थेषु चाप्यथ ॥ १.१५३.७४ ॥
In Parks, Vergnügungsstätten, Götterтempeln, Schenken, auf den Straßen und an allen heiligen Badeplätzen ebenso.
1.153.75
चत्वरेषु च कूपेषु पर्वतेषु वनेषु च ।
समवायेषु सर्वेषु सरित्सु च विचारयेत् ॥ १.१५३.७५ ॥
An Kreuzungen, Brunnen, auf Bergen, in Wäldern, bei Versammlungen und an allen Flüssen soll man beobachten lassen.
1.153.76
वाचा भृशं विनीतः स्याद्धृदयेन तथा क्षुरः ।
स्मितपूर्वाभिभाषी स्यात्सृष्टो रौद्रस्य कर्मणः ॥ १.१५३.७६ ॥
Er sei in der Rede sehr demütig, aber im Herzen scharf wie ein Messer. Er spreche mit einem Lächeln zuerst und sei zu einer grausamen Tat ausgesandt.
1.153.77
अञ्जलिः शपथः सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम् ।
आशाकरणमित्येवं कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.७७ ॥
Gefaltete Hände, ein Schwur, sanfte Worte, das Haupt zu den Füßen neigen und Hoffnung geben — so soll handeln, wer Wohlergehen wünscht.
1.153.78
सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः ।
आमः स्यात्पक्वसङ्काशो नच जीर्येत कर्हिचित् ॥ १.१५३.७८ ॥
Er sei wie ein Baum in voller Blüte und doch ohne Frucht; fruchttragend, doch schwer zu erklimmen. Unreif, doch wie reif erscheinend, und niemals verbraucht.
1.153.79
त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा ह्यनुबन्धास्तथैव च ।
अनुबन्धाः शुभा ज्ञेयाः पीडास्तु परिवर्जयेत् ॥ १.१५३.७९ ॥
Im dreifachen Ziel gibt es drei Arten von Leid, und ebenso ihre Folgen. Die glücklichen Folgen soll man kennen; das Leid soll man meiden.
1.153.80
धर्मं विचरतः पीडा सापि द्वाभ्यां नियच्छति ।
अर्थं चाप्यर्थलुब्धस्य कामं चातिप्रवर्तिनः ॥ १.१५३.८० ॥
Das Leid dessen, der dem Dharma folgt, wird ebenfalls durch zwei Dinge gezügelt: für den Reichtumsgierigen durch Reichtum, und für den, der sich übermäßig dem Verlangen hingibt, durch das Verlangen.
1.153.81
अगर्वितात्मा युक्तश्च सान्त्वयुक्तोऽनसूयिता ।
अवेक्षितार्थः शुद्धात्मा मन्त्रयीत द्विजैः सहा ॥ १.१५३.८१ ॥
Wer ein von Hochmut freies, beherrschtes, versöhnliches, neidloses Wesen hat, die Angelegenheiten prüft und reinen Geistes ist, soll mit den zweimal Geborenen beraten.
1.153.82
कर्मणा येन केनैव मृदुना दारुणेन च ।
उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १.१५३.८२ ॥
Durch welche Handlung auch immer, sanft oder hart, soll man das niedergedrückte Selbst aufrichten; wer dazu imstande ist, soll den Dharma üben.
1.153.83
न संशयमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति ।
संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति ॥ १.१५३.८३ ॥
Der Mensch, der sich nicht in die Ungewissheit wagt, sieht kein Glück; wer sich aber in die Ungewissheit wagt und am Leben bleibt, der sieht es.
1.153.84
यस्य बुद्धिः परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत् ।
अनागतेन दुर्बुद्धिं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम् ॥ १.१५३.८४ ॥
Wessen Verstand verwirrt ist, soll man mit der Vergangenheit beruhigen; den Törichten mit der Zukunft, und den Weisen mit der Gegenwart.
1.153.85
योऽरिणा सह सन्धाय शयीत कृतकृत्यवत् ।
स वृक्षाग्रे यथा सुप्तः पतितः प्रतिबुध्यते ॥ १.१५३.८५ ॥
Wer, nachdem er mit einem Feind Frieden geschlossen hat, schläft, als wäre seine Aufgabe erledigt, erwacht wie einer, der im Schlaf auf der Baumspitze liegt, fällt und dann erwacht.
1.153.86
मन्त्रसंवरणे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता ।
आकारमभिरक्षेत चारेणाप्यनुपालितः ॥ १.१५३.८६ ॥
Man soll stets darauf bedacht sein, das Geheimnis der Beratung zu wahren, ohne Neid und Tadelsucht; auch wenn man von Spionen beschützt wird, soll man sein äußeres Erscheinungsbild bewahren.
1.153.87
न रात्रौ मन्त्रयेद्विद्वान्न च कैश्चिदुपासितः ।
प्रासादाग्रे शिलाग्रे वा विशाले विजनेपि वा ॥ १.१५३.८७ ॥
Der Weise soll nicht bei Nacht beraten, noch wenn jemand ihn beobachtet; auch nicht auf einem Palastdach, auf einem Felsgipfel, an einem offenen Ort oder selbst an einem einsamen Ort.
1.153.88
समन्तात्तत्र पश्यद्भिः सहाप्तैरेव मन्त्रयेत् ।
नैव संवेशयेत्तत्र मन्त्रवेश्मनि शारिकाम् ॥ १.१५३.८८ ॥
Dort soll man nur mit vertrauenswürdigen Männern beraten, die nach allen Seiten wachen; und man soll nicht einmal einen Beo in die Beratungskammer lassen.
1.153.89
शुकान्वा शारिका वापि बालमूर्खजडानपि ।
प्रविष्टानपि निर्वास्य मन्त्रयेद्धार्मिकैर्द्विजैः ॥ १.१५३.८९ ॥
Papageien oder Beos, Kinder, Narren und Schwerfällige sollen, auch wenn sie eingetreten sind, hinausgewiesen werden, bevor man mit rechtschaffenen Brahmanen berät.
1.153.90
नीतिज्ञैर्न्यायशास्त्रज्ञैरितिहासे सुनिष्ठितैः ।
रक्षां मन्त्रस्य निश्छिद्रां मन्त्रान्ते निश्चयेत्स्वयम् ॥ १.१५३.९० ॥
Man soll mit denen beraten, die Politik und Rechtswissenschaft kennen und in den Erzählungen wohlbewandert sind; man soll das Geheimnis der Beratung lückenlos bewahren und am Ende der Beratung selbst entscheiden.
1.153.91
वीरोपवर्णितात्तस्माद्धर्मार्थाभ्यामथात्मना ।
एकेन वाथ विप्रेण ज्ञातबुद्धिर्विनिश्चयेत् ॥ १.१५३.९१ ॥
Darum soll man, durch Dharma und Reichtum, wie von Helden gepriesen, oder aus eigenem Entschluss, oder mit einem einzigen Brahmanen, dessen Verstand erprobt ist, zu einem festen Entschluss kommen.
1.153.92
तृतीयेन न चान्येन व्रजेन्निश्चयमात्मवान् ।
षट्कर्णश्छिद्यते मन्त्र इति नीतिषु पठ्यते ॥ १.१५३.९२ ॥
Ein selbstbeherrschter Mann soll nicht mit einem Dritten oder einem anderen zu einem Entschluss kommen; in den Lehrbüchern der Politik heißt es: »Ein Rat, der sechs Ohren erreicht, wird zerbrochen.«
1.153.93
निःसृतो नाशयेन्मन्त्रो हस्तप्राप्तामपि श्रियम् ।
स्वमतं च परेषां च विचार्य च पुनःपुनः।
गुणवद्वाक्यमादद्यान्नैव तृप्येद्विचक्षणः ॥ १.१५३.९३ ॥
Ein preisgegebener Rat zerstört selbst das Glück, das schon in der Hand liegt. Nachdem man seine eigene und die Meinung anderer immer wieder erwogen hat, soll man nur ein gutes Wort annehmen; der Weise soll sich nicht mit sich selbst zufriedengeben.
1.153.94
नाच्छित्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १.१५३.९४ ॥
Ohne die lebenswichtigen Stellen des Feindes zu treffen, ohne eine grausame Tat zu begehen und ohne wie ein Fischer zuzuschlagen, erlangt niemand großen Reichtum.
1.153.95
कर्शितं व्याधितं क्लिन्नमपानीयमघासकम् ।
परिविश्वस्तमन्दं च प्रहर्तव्यमरेर्बलम् ॥ १.१५३.९५ ॥
Das feindliche Heer soll angegriffen werden, wenn es geschwächt, krank, durchnässt, ohne Wasser, im Elend schlafend, völlig vertrauensselig und träge ist.
1.153.96
नार्थिकोऽर्थिनमभ्येति कृतार्थे नास्ति सङ्गतम् ।
तस्मात्सर्वाणि साध्यानि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १.१५३.९६ ॥
Ein Suchender nach Reichtum wendet sich nicht an einen anderen Suchenden; mit dem, dessen Ziel erreicht ist, besteht keine Verbindung. Deshalb sollen alle Aufgaben so vollendet werden, dass noch etwas übrig bleibt.
1.153.97
संग्रहे विग्रहे चैव यत्नः कार्योऽनसूयता ।
उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.९७ ॥
Beim Sammeln und im Krieg soll man sich bemühen, ohne Neid. Wer Wohlstand begehrt, soll mit Mühe auch seinen Eifer bewahren.
1.153.98
नास्य कृत्यानि बुध्येरन्मित्राणि रिपवस्तथा ।
आरब्धान्येव पश्येरन्सुपर्यवसितान्यपि ॥ १.१५३.९८ ॥
Seine Unternehmungen sollen weder Freunde noch Feinde erkennen. Sie sollen nur das sehen, was begonnen ist, auch wenn es vollendet ist.
1.153.99
भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम् ।
आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १.१५३.९९ ॥
Solange die Gefahr noch nicht gekommen ist, soll man sich verhalten, als fürchte man sich; kommt aber die Gefahr und wird sie gesehen, so soll man zuschlagen, als fürchte man sich nicht.
1.153.100
दैवेनोपहतं शत्रुमनुगृह्णाति यो नरः ।
स मृत्युमुपगृह्णाति गर्भमश्वतरी यथा ॥ १.१५३.१०० ॥
Wer einem vom Schicksal niedergeschlagenen Feind Gnade erweist, umarmt den Tod, wie die Maultierstute den Embryo.
1.153.101
अनागतं हि बुध्येत यच्च कार्यं पुरः स्थितम् ।
न तु बुद्धिक्षयात्किंचिदतिक्रामेत्प्रयोजनम् ॥ १.१५३.१०१ ॥
Man soll das noch nicht Gekommene und die vor einem liegende Aufgabe im Voraus erkennen; und durch Verlust der Einsicht soll man kein Ziel versäumen.
1.153.102
उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ।
विभज्य देशकालौ च दैवं धर्मादयस्त्रयः।
नैःश्रेयसौ तु तौ ज्ञेयौ देशकालाविति स्थितिः ॥ १.१५३.१०२ ॥
Wer Wohlstand begehrt, soll mit Mühe auch seinen Eifer bewahren. Ort und Zeit, Schicksal und die drei, beginnend mit dem Dharma, soll man getrennt betrachten. Ort und Zeit sind als Bringer des höchsten Heils zu erkennen; so lautet die feste Lehre.
1.153.103
तालवत्कुरुते मूलं बालः शत्रुरुपेक्षितः ।
गहनेऽग्निरिवोत्सृष्टः क्षिप्रं संजायते महान् ॥ १.१५३.१०३ ॥
Wie die Palme ihre Wurzel treibt, so wurzelt ein vernachlässigter kleiner Feind; wie ein im dichten Wald entfachtes Feuer wird er schnell gewaltig.
1.153.104
अग्निस्तोकमिवात्मानं सन्धुक्षयति यो नरः ।
स वर्धमानो ग्रसते महान्तमपि संचयम् ॥ १.१५३.१०४ ॥
Der Mann, der sich wie einen Funken entfacht, verschlingt, indem er wächst, selbst einen großen Schatz.
1.153.105
आदावेव ददानीति प्रियं ब्रूयान्निरर्थकम् ॥ १.१५३.१०५ ॥
Gleich zu Beginn soll man angenehme Worte sprechen: 'Ich werde geben', doch sie sollen ohne Zweck sein.
1.153.106
आशां कालवतीं कुर्यात्कालं विघ्नेन योजयेत् ।
विघ्नं निमित्ततो ब्रूयान्निमित्तं वाऽपि हेतुतः ॥ १.१५३.१०६ ॥
Man soll die Hoffnung an die Zeit binden, die Zeit mit einem Hindernis verbinden, das Hindernis durch einen Vorwand nennen und den Vorwand durch einen Grund.
1.153.107
क्षुरो भूत्वा हरेत्प्राणान्निशितः कालसाधनः ।
प्रतिच्छन्नो लोमहारी द्विषतां परिकर्तनः ॥ १.१५३.१०७ ॥
Zum Rasiermesser geworden, scharf und Werkzeug der Zeit, verborgen, das Haar entfernend, die Feinde ringsum schneidend, soll er ihnen das Lebensatem rauben.
1.153.108
पाण्डवेषु यथान्यायमन्येषु च कुरूद्वह ।
वर्तमानो न मज्जेस्त्वं तथा कृत्यं समाचर ॥ १.१५३.१०८ ॥
O Bester der Kurus, indem du dich gegenüber den Pāṇḍava und anderen gerecht verhältst, sollst du nicht untergehen; so erfülle deine Pflicht.
1.153.109
सर्वकल्याणसंपन्नो विशिष्ट इति निश्चयः ।
तस्मात्त्वं पाण्डुपुत्रेभ्यो रक्षात्मानं नराधिप ॥ १.१५३.१०९ ॥
Mit allen glückverheißenden Eigenschaften begabt und hervorragend – das ist gewiss. Darum, o Herr der Menschen, schütze dich vor den Söhnen Pāṇḍus.
1.153.110
भ्रातृव्या बलवन्तस्ते पाण्डुपुत्रा नराधिप ।
पश्चात्तापो यथा न स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् ॥ १.१५३.११० ॥
O Herr der Menschen, deine Vettern und Rivalen, die Söhne Pāṇḍus, sind mächtig. Man möge eine Politik festlegen, damit später keine Reue entsteht.
1.153.111
एवमुक्त्वा संप्रतस्थे कणिकः स्वगृहं ततः ।
धृतराष्ट्रोऽपि कौरव्यः शोकार्तः समपद्यत ॥ १.१५३.१११ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, brach Kaṇika zu seinem Haus auf. Und Dhṛtarāṣṭra, Nachkomme der Kuru, wurde von Kummer überwältigt.