Mahābhārata · Adhyāya 1.153

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

1.153.1

श्रुत्वा पाण्डुसुतान्वीरान्बलोद्रिक्तान्महौजसः ।
धृतराष्ट्रो महीपालश्चिन्तामगमदातुरः ॥ १.१५३.१ ॥

Ao ouvir que os filhos de Pāṇḍu eram heróis, superiores em força e de grande vigor, o rei Dhṛtarāṣṭra, protetor da terra, caiu em pensamento aflito.

1.153.2

तत आहूय मन्त्रज्ञं राजशास्त्रार्थवित्तमम् ।
कणिकं मन्त्रिणां श्रेष्ठं धृतराष्ट्रऽब्रवीद्वचः ॥ १.१५३.२ ॥

Então, chamando Kaṇika, conhecedor do conselho, o mais versado no sentido da ciência real e o melhor dos ministros, Dhṛtarāṣṭra proferiu estas palavras.

1.153.3

उत्सक्ताः पाण्डवा नित्यं तेभ्योऽसूये द्विजोत्तम ।
तत्र मे निश्चिततमं सन्धिविग्रहकारणम्।
कणिक त्वं ममाचक्ष्व करिष्ये वचनं तव ॥ १.१५३.३ ॥

Os Pāṇḍavas estão sempre cheios de ânimo, e, o melhor dos duas vezes nascidos, sinto inveja deles. Diga-me, Kaṇika, a causa mais certa de paz ou guerra nisso; farei conforme a tua palavra.

1.153.4

दुर्योधनोऽथ शकुनिः कर्णदुःशासनावपि ।
कणिकं ह्युपसंगृह्य मन्त्रिणं सौबलस्य च ॥ १.१५३.४ ॥

Então Duryodhana, Śakuni, Karṇa e Duḥśāsana também se aproximaram de Kaṇika, o ministro do filho de Subala, e o tomaram para si.

1.153.5

पप्रच्छुर्भरतश्रेष्ठ पाण्डवान्प्रति नैकधा ।
प्रबुद्धाः पाण्डवा नित्यं सर्वे तेभ्यस्त्रसामहे ॥ १.१५३.५ ॥

Ó melhor dos Bharata, eles o interrogaram sobre os Pāṇḍavas de muitas maneiras. Os Pāṇḍavas estão sempre alertas; todos nós os tememos.

1.153.6

अनूनं सर्वपक्षाणां यद्भवेत्क्षेमकारकम् ।
भारद्वाज तदाचक्ष्व करिष्यामः कथं वयम् ॥ १.१५३.६ ॥

Diga-me, filho de Bharadvāja, o que traria por completo bem-estar a todos os lados; como o faremos?

1.153.7

स प्रसन्नमनास्तेन परिपृष्टो द्विजोत्तमः ।
उवाच वचनं तीक्ष्णं राजशास्त्रार्थदर्शनम् ॥ १.१५३.७ ॥

Interrogado por ele, o melhor dos duas vezes nascidos, de mente satisfeita, proferiu palavras incisivas que expunham o sentido da ciência da realeza.

1.153.8

शृणु राजन्निदं तत्र प्रोच्यमानं मयानघ ।
न मेऽभ्यसूया कर्तव्या श्रुत्वैतत्कुरुसत्तम ॥ १.१५३.८ ॥

Ouve, ó rei, o que aqui digo. Ó sem mácula, o melhor dos Kurus, tendo ouvido isto, não deves sentir ressentimento de mim.

1.153.9

नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः ।
अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी स्यात्परेषां विवरानुगः ॥ १.१५३.९ ॥

O rei deve manter sempre a vara erguida e sempre mostrar sua virilidade. Que seja ele mesmo sem falhas, vendo as falhas dos outros e seguindo suas brechas.

1.153.10

नित्यमुद्यतदण्डाद्धि भऋशमुद्विजते जनः ।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि दण्डेनैव विधारयेत् ॥ १.१५३.१० ॥

As pessoas ficam muito aterrorizadas pela vara sempre erguida. Por isso, todos os assuntos devem ser mantidos somente pela vara.

1.153.11

नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेण परमन्वियात् ।
गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १.१५३.११ ॥

Que nenhum outro veja a sua falha; que persiga o outro por uma brecha. Como a tartaruga que oculta os membros, que se esconda e guarde sua própria brecha.

1.153.12

नित्यं च ब्राह्मणाः पूज्या नृपेण हितमिच्छता ।
सृष्टो नृपो हि विप्रामां पालने दुष्टनिग्रहे ॥ १.१५३.१२ ॥

Um rei que deseja o bem deve sempre honrar os brâmanes, pois o rei foi criado para proteger os brâmanes e reprimir os malvados.

1.153.13

उभाब्यां वर्धते धर्मो धर्मवृद्ध्या जितावुभौ ।
लोकश्चायं परश्चैव ततो धर्मं समाचरेत् ॥ १.१५३.१३ ॥

Pelos dois cresce o dharma; pelo crescimento do dharma ambos os mundos são conquistados. Por isso deve-se praticar o dharma.

1.153.14

कृतापराधं पुरुषं दृष्ट्वा यः क्षमते नृपः ।
तेनावमानमाप्नोति पापं चेह परत्र च ॥ १.१५३.१४ ॥

O rei que perdoa um homem que cometeu uma ofensa obtém desonra e pecado, aqui e no além.

1.153.15

यो विभूतिमवाप्योच्चै राज्ञो विकुरुतेऽधमः ।
तमानयित्वा हत्वा च दद्याद्धीनाय तद्धनम् ॥ १.१५३.१५ ॥

Ao vil que, tendo obtido grande prosperidade, age mal contra o rei, deve-se trazê-lo e matá-lo, e sua riqueza deve ser dada ao necessitado.

1.153.16

नो चेद्धुरि नियुक्ता ये स्थास्यन्ति वशमात्मनः ।
राजा नियुञ्ज्यात्पुरुषानाप्तान्धर्मार्थकोविदान् ॥ १.१५३.१६ ॥

Caso contrário, os que foram designados para o encargo não se manterão sob seu próprio controle; por isso o rei deve nomear homens confiáveis, versados em dharma e artha.

1.153.17

ये नियुक्तास्तथा केचिद्राष्ट्रं वा यदि वा पुरम् ।
ग्रामं जनपदं वापि बाधेयुर्यदि वा न वा ॥ १.१५३.१७ ॥

Se alguns dos nomeados oprimirão o reino, a cidade, a aldeia ou o distrito, ou não—quer oprimam, quer não.

1.153.18

परीक्षणार्थं विसृजेदानतांश्छन्नरूपिणः ।
परीक्ष्य पापकं जह्याद्धनमादाय सर्वशः ॥ १.१५३.१८ ॥

Para testá-los, deve-se enviar homens humildes disfarçados; depois de testá-los, deve-se afastar o perverso e tomar toda a sua riqueza.

1.153.19

नासम्यक्कृत्यकारी स्यादुपक्रम्य कदाचन ।
कण्टको ह्यपि दुश्छिन्न आस्रावं जनयेच्चिरम् ॥ १.१५३.१९ ॥

Quem iniciou uma ação nunca deve executá-la de modo inadequado, pois até um espinho, mal cortado, mantém uma ferida supurando por muito tempo.

1.153.20

वधमेव प्रशंसन्ति शत्रूणामपकारिणाम् ।
सुविदीर्णं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम् ॥ १.१५३.२० ॥

Louva-se apenas a destruição dos inimigos e dos que causam dano: dispersá-los bem, mostrar bem o valor, combater bem e também fugir bem.

1.153.21

आपद्यापदि काले कुर्वीत न विचारयेत् ।
नावज्ञेयो रिपुस्तात दुर्बलोऽपि कथं चन ॥ १.१५३.२१ ॥

Na adversidade, no momento oportuno, deve-se agir sem deliberar demais. Querido filho, um inimigo nunca deve ser desprezado, mesmo que seja fraco.

1.153.22

अल्पोऽप्यग्निर्वनं कृत्स्नं दहत्याश्रयसंश्रयात् ।
अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि चाश्रयेत् ॥ १.१५३.२२ ॥

Até um pequeno fogo, encontrando onde se apoiar, consome uma floresta inteira. Em tempo de escuridão deve-se tornar-se como um cego, e até recorrer à surdez.

1.153.23

कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम् ।
सान्त्वादिभिरुपायैस्तु हन्याच्छत्रुं वशे स्थितं ॥ १.१५३.२३ ॥

Deve-se fazer um arco de capim e deitar-se como um veado em seu leito; mas, pela conciliação e outros meios, deve-se matar o inimigo que está sob seu controle.

1.153.24

दया न तस्मिन्कर्तव्या शरणागत इत्युत ।
निरुद्विग्नो हि भवति न हताज्जायते भयम् ॥ १.१५३.२४ ॥

Não se deve ter compaixão por ele, mesmo que tenha vindo buscar refúgio; pois só se fica livre da inquietação quando o inimigo é abatido, e do abatido não nasce temor.

1.153.25

हन्यादमित्रं दानेन तथा पूर्वापकारिणम् ।
हन्यात्त्रीन्पञ्च सप्तेति परपक्षस्य सर्वशः ॥ १.१५३.२५ ॥

Deve-se destruir o inimigo com dádivas, e da mesma forma quem antes causou dano. Do partido adversário devem-se destruir três, cinco ou sete, por completo.

1.153.26

मूलमेवादितश्छिन्द्यात्परपक्षस्य नित्यशः ।
ततः सहायांस्तत्पक्षान्सर्वांश्च तदनन्तरम् ॥ १.१५३.२६ ॥

Deve-se sempre cortar, desde o início, a raiz do partido adversário; depois, cortar seus aliados e todos os do seu lado.

1.153.27

छिन्नमूले ह्यधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः ।
कथं नु शाखास्तिष्ठेरंश्छिन्नमूले वनस्पतौ ॥ १.१५३.२७ ॥

Quando a raiz e a base estão cortadas, todos os que vivem delas são mortos. Como poderiam os galhos se sustentar quando a raiz da árvore está cortada?

1.153.28

एकाग्रः स्यादविवृतो नित्यं विवरदर्शकः ।
राजन्नित्यं सपत्नेषु नित्योद्विग्नः समाचरेत् ॥ १.१५३.२८ ॥

Um rei deve ser sempre atento, não se revelar e observar as brechas de seus inimigos. Ó rei, deve sempre agir com inquietação diante de seus rivais.

1.153.29

अग्न्याधानेन यज्ञेन काषायेण जटाजिनैः ।
लोकान्विश्वासयित्वैव ततो लुम्पेद्यथा वृकः ॥ १.१५३.२९ ॥

Tendo conquistado a confiança das pessoas pelo acendimento do fogo sagrado, pelo sacrifício, pelas vestes ocre, pelos cabelos trançados e pelas peles de antílope, deve-se então saqueá-las como um lobo.

1.153.30

अङ्कुशं शोचमित्याहुरर्थानामुपधारणे ।
आनाम्य फलितां शाखां पक्वं पक्वं प्रशातयेत् ॥ १.१५३.३० ॥

Dizem que o aguilhão e a pureza são meios de reter a riqueza; dobrando o galho carregado de frutos, deve-se colher os frutos maduros um a um.

1.153.31

फलार्थोऽयं समारम्भो लोके पुंसां विपश्चिताम् ।
वहेदमित्रं स्कन्धेन यावत्कालस्य पर्ययः ॥ १.१५३.३१ ॥

Este empreendimento visa o fruto; no mundo, os sábios devem carregar o inimigo sobre o ombro até que o ciclo do tempo se complete.

1.153.32

ततः प्रत्यागते काले भिन्द्याद्धृटमिवाश्मनि ।
अमित्रो न विमोक्तव्यः कृपणं बह्वपि ब्रुवन् ॥ १.१५३.३२ ॥

Então, quando chegar o tempo, deve-se quebrar o inimigo como um pote sobre uma pedra; mesmo que fale muito em tom suplicante, não deve ser libertado.

1.153.33

कृपा न तस्मिन्कर्तव्या हन्यादेवापकारिणम् ।
हन्यादमित्रं सान्त्वेन तथा दानेन वा पुनः ॥ १.१५३.३३ ॥

Não se deve ter compaixão por ele; o malfeitor certamente deve ser morto. O inimigo deve ser abatido pela conciliação e, de novo, por dádivas.

1.153.34

तथैव भेददण्डाभ्यां सर्वोपायैः प्रशातयेत् ।
कथं सान्त्वेन दानेन भेदैर्दण्डेन वा पुनः ॥ १.१५३.३४ ॥

Igualmente, o inimigo deve ser subjugado pela divisão e pelo castigo, por todos os meios. Mas como, pela conciliação, pelas dádivas, pela divisão ou pelo castigo?

1.153.35

अमित्रः शक्यते हन्तुं तन्मे ब्रूहि यथातथम् ।
शृणु राजन्यथा वृत्तं वने निवसतः पुरा ॥ १.१५३.३५ ॥

Diga-me exatamente como um inimigo pode ser morto. Ouve, ó rei, o que aconteceu outrora aos que viviam na floresta.

1.153.36

जम्बुकस्य महाराज नीतिशास्त्रार्थदर्शिनः ।
अथ कश्चित्कृतप्रज्ञः शृगालः स्वार्थपण्डितः ॥ १.१५३.३६ ॥

Ouve, grande rei, a história de um chacal que compreendia o sentido dos tratados de política: certo chacal de sabedoria pronta, hábil em seu próprio interesse.

1.153.37

सखिभिर्न्यवसत्सार्धं व्याघ्राखुवृकबभ्रुभिः ।
तेऽपश्यन्विपिने तस्मिन्बलिनं मृगयूथपम् ॥ १.१५३.३७ ॥

Vivia junto com os amigos: o tigre, o rato, o lobo e o chacal pardo. Naquela floresta viram um forte chefe do rebanho de veados.

1.153.38

अशक्ता ग्रहणे तस्य ततो मन्त्रममन्त्रयन् ।
असकृद्यतितो ह्येष हन्तुं व्याघ्र वने त्वया ॥ १.१५३.३८ ॥

Incapazes de apanhá-lo, deliberaram então. Ó tigre, tu te esforçaste repetidamente na floresta para o matar.

1.153.39

युवा वै जवसंपन्नो बुद्धिशाली न शक्यते ।
मूषिकोऽस्य शयानस्य चरणौ भक्षयत्वयम् ॥ १.१५३.३९ ॥

Ele é jovem, dotado de velocidade e astuto, por isso não pode ser apanhado. Que o rato roa os pés dele enquanto dorme.

1.153.40

अथैनं भक्षितैः पादैर्व्याघ्रो गृह्णातु वै ततः ।
ततो वै भक्षयिष्यामः सर्वे मुदितमानसाः ॥ १.१५३.४० ॥

Então, depois de roerem os pés dele, que o tigre o agarre. Depois todos nós o comeremos com o coração alegre.

1.153.41

जम्बुकस्य तु तद्वाक्यं तथा चक्रः समाहिताः ।
मूषिकाभक्षितैः पादैर्मृगं व्याघ्रोऽवधीत्तदा ॥ १.१५३.४१ ॥

Todos, atentos, fizeram como disse a palavra do chacal. Então o tigre matou o veado, cujos pés os ratos haviam roído.

1.153.42

दृष्ट्वैवाचेष्टमानं तु भूमौ मृगकलेवरम् ।
स्नात्वाऽऽगच्छत भद्रं वोरक्षामीत्याह जम्बुकः ॥ १.१५३.४२ ॥

Ao ver o corpo do veado contorcendo-se no chão, o chacal disse: 'Ide banhar-vos, que a sorte esteja convosco; eu vigiarei.'

1.153.43

शृगालवचनात्तेऽपि गताः सर्वे नदीं ततः ।
स चिन्तापरमो भूत्वा तस्थौ तत्रैव जम्बुकः ॥ १.१५३.४३ ॥

Pelas palavras do chacal, todos eles foram ao rio. Então o chacal, absorto em profunda preocupação, ficou ali mesmo, de pé.

1.153.44

अथाजगाम पूर्वं तु स्नात्वा व्याघ्रो महाबलः ।
ददर्श जम्बुकं चैव चिन्ताकुलितमानसम् ॥ १.१५३.४४ ॥

Então o poderoso tigre, depois de banhar-se, chegou primeiro e viu o chacal, com a mente perturbada pela angústia.

1.153.45

किं शोचसि महाप्राज्ञ त्वं नो बुद्धिमतां वरः ।
अशित्वा पिशितान्यद्य विहरिष्यामहे वयम् ॥ १.१५३.४५ ॥

Por que te lamentas, ó grande sábio, tu que és o melhor entre os inteligentes? Tendo comido carne hoje, andaremos à vontade.

1.153.46

शृणु मे त्वं महाबाहो यद्वाक्यं मूषिकोऽब्रवीत् ।
धिग्बलं मृगराजस्य मयाद्यायं मृगो हतः ॥ १.१५३.४६ ॥

Ouve, ó de braços poderosos, as palavras que o rato disse: 'Vergonha para a força do rei das feras! Hoje eu matei este veado.'

1.153.47

मद्बाहुबलमाश्रित्य तृप्तिमद्य गमिष्यति ।
तस्यैवं गर्जितं श्रुत्वा ततो भक्ष्यं न रोचये ॥ १.१५३.४७ ॥

Confiando na força dos meus braços, ele ficará saciado hoje. Tendo ouvido o seu rugido de jactância, não tenho vontade de comer.

1.153.48

ब्रवीति यदि स ह्येवं काले ह्यस्मि प्रबोधितः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य हनिष्येऽहं वनेचरान् ॥ १.१५३.४८ ॥

Se ele diz isso, então fui despertado a tempo. Confiando na força dos meus próprios braços, matarei os habitantes da floresta.

1.153.49

खादिष्ये तत्र मांसानि इत्युक्त्वा प्रस्थितोवनम् ।
एतस्मिन्नेव काले तु मूषिकोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.४९ ॥

Dizendo: «Ali comerei carne», partiu para a floresta. Nesse mesmo momento, também chegou um rato.

1.153.50

तमागतमभिप्रेक्ष्य शृगालोऽप्यब्रवीद्वचः ।
शृणु मीषिक भद्रं ते नकुलो यदिहाब्रवीत् ॥ १.१५३.५० ॥

Ao vê-lo chegar, o chacal também disse: «Escuta, rato, que tudo corra bem para ti. Ouve o que aqui disse a mangusta.»

1.153.51

मृगमांसं न खादेयं गरमेतन्न रोचते ।
मूषिकं भक्षयिष्यामि तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.१५३.५१ ॥

Não comerei carne de veado; isso não me agrada, é como veneno. Comerei o rato — que você aprove.

1.153.52

तच्छ्रुत्वा मूषिको वाक्यं संत्रस्तः प्रगतो बिलम् ।
ततः स्नात्वा स वै तत्र आजगाम वृको नपृ ॥ १.१५३.५२ ॥

Ao ouvir essas palavras, o rato aterrorizado fugiu para a toca. Então, ó rei, o lobo chegou ali depois de se banhar.

1.153.53

तमागतमिदं वाक्यमब्रवीज्जम्बुकस्तदा ।
मृगराजो हि संक्रुद्धो न ते साधु भविष्यति ॥ १.१५३.५३ ॥

Ao vê-lo chegar, o chacal então disse: «O rei das feras, o leão, está muito irado; isso não lhe fará bem.»

1.153.54

सकलत्रस्त्विहायाति कुरुष्व यदनन्तरम् ।
एवं संचोदितस्तेन जम्बुकेन तदा वृकः ॥ १.१५३.५४ ॥

«Vem aqui com a tua mulher, e depois faz o que for preciso.» Assim incitado por aquele chacal, o lobo —

1.153.55

ततोऽवलुम्पनं कृत्वा प्रयातः पिशिताशनः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नकुलोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.५५ ॥

Então, depois de saquear, o devorador de carne partiu; naquele mesmo momento chegou também a mangusta.

1.153.56

तमुवाच महाराज नकुलं जम्बुको वने ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य निर्जितास्तेऽन्यतो गताः ॥ १.१५३.५६ ॥

Ó grande rei, na floresta o chacal disse à mangusta: 'Confiando na força dos próprios braços, venceram; e, vencidos, foram para outro lugar.'

1.153.57

मम दत्वा नियुद्धं त्वं भुङ्क्ष्व मांसं यथेप्सितम् ।
मृगराजो वृकश्चैव बुद्धिमानपि मूषिकः ॥ १.१५३.५७ ॥

Concedendo-me o combate, come a carne como desejares. O rei das feras, o lobo e até o sábio rato foram vencidos.

1.153.58

निर्जिता यत्त्वया वीरास्तस्माद्वीरतरो भवान् ।
न त्वयाप्युत्सहे योद्धुमित्युक्त्वा सोऽप्युपागमत् ॥ १.१५३.५८ ॥

'Como venceste heróis, és um herói maior. Nem sequer ouso lutar contigo.' Dito isto, também ele partiu.

1.153.59

एवं तेषु प्रयातेषु जम्बुको हृष्टमानसः ।
खादति स्म तदा मांसमेकः सन्मन्त्रनिश्चयात्।
एवं समाचरन्नित्यं सुखमेधेत भूपतिः ॥ १.१५३.५९ ॥

Quando eles assim partiram, o chacal, de coração alegre, comeu a carne sozinho, pela decisão de um bom conselho. Um rei que sempre age assim prospera na felicidade.

1.153.60

भयेन भेदयेद्भीरुं शूरमञ्जलिकर्मणा ।
लुब्धमर्थप्रदानेन समं न्यूनं तथौजसा ॥ १.१५३.६० ॥

Ao tímido deve-se dividir pelo medo, ao bravo pelo gesto de mãos postas em reverência, ao ganancioso dando riquezas; e pela força deve-se dividir tanto os iguais como os inferiores.

1.153.61

एवं ते कथितं राजन् शृणु चाप्यपरं तथा ॥ १.१५३.६१ ॥

Assim te foi contado, ó rei. Ouve também outra coisa da mesma maneira.

1.153.62

पुत्रः सखा वा भ्राता वा पिता वा यदि वा गुरुः ।
रिपुस्यानेषु वर्तन्तो हन्तव्या भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.६२ ॥

Seja filho, amigo, irmão, pai ou mestre, os que se colocam na posição de inimigo devem ser mortos por quem deseja prosperidade.

1.153.63

शपथेनाप्यरिं हन्यादर्थदानेन वा पुनः ।
विषेण मायया वापि नोपेक्षेते कथंचन।
उभौ चेत्संशयोपेतौ श्रद्धवांस्तत्र वर्धते ॥ १.१५३.६३ ॥

Pode-se matar o inimigo por juramento, pela dádiva de riquezas, ou ainda por veneno ou engano; de modo algum se deve negligenciá-lo. Se ambos estiverem tomados de dúvida, quem confia ali prospera.

1.153.64

गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य न्याय्यं भवति शासनम् ॥ १.१५३.६४ ॥

Mesmo a um mestre que seja arrogante, que não saiba o que deve e o que não deve ser feito, e que se tenha desviado do caminho certo, é justa a repreensão.

1.153.65

क्रुद्धोऽप्यक्रुद्धरूपः स्यात्स्मितपूर्वाभिभाषिता ।
न चैनं क्रोधसंदीप्तं विद्यात्कश्चित्कथंचन।
न चाप्यन्यमपध्वंसेत्कदाचित्कोपसंयुतः ॥ १.१५३.६५ ॥

Mesmo irado, deve parecer não irado e falar primeiro com um sorriso. Ninguém deve saber que ele arde de ira, e, cheio de cólera, nunca deve arruinar outro.

1.153.66

प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १.१५३.६६ ॥

Ó descendente de Bharata, quem vai golpear deve dizer palavras agradáveis; mesmo ao golpear, deve falar com agrado. Depois de golpear, deve dizer palavras agradáveis, como se lamentasse, como se chorasse.

1.153.67

आश्वासयेच्चापि परं सान्त्वधर्मार्थवृत्तिभिः ।
अथ तं प्रहरेत्काले तथा विचलितं पथि ॥ १.१५३.६७ ॥

Deve-se tranquilizar o outro com palavras conciliadoras, com dharma, riqueza e conduta; depois, no momento certo, atingi-lo quando vacilar no caminho.

1.153.68

अपि घोरापराधस्य धर्ममाश्रित्य तिष्ठतः ।
स हि प्रच्छाद्यते दोषः शैलो मेघैरिवासितैः ॥ १.१५३.६८ ॥

Mesmo quem cometeu uma ofensa terrível, se permanece apoiado no dharma, tem sua falta ocultada, como uma montanha escondida por nuvens escuras.

1.153.69

यः स्यादनुप्राप्तवधस्तस्यागारं प्रदीपयेत् ।
अधनान्नास्तिकांश्चोरान्विषकर्मसु योजयेत् ॥ १.१५३.६९ ॥

Àquele que merecer a morte, deve-se incendiar sua casa; os pobres, os descrentes e os ladrões devem ser empregados em tarefas de envenenamento.

1.153.70

प्रत्युत्थानासनाद्येन संप्रदानेन केनचित् ।
अतिविश्रब्धघाती स्यात्तीक्ष्णंदष्ट्रो निमग्नकः ॥ १.१५३.७० ॥

Levantando-se para saudar, oferecendo um assento e coisas semelhantes, ou por meio de algum presente, deve tornar-se o assassino daquele que confia plenamente; de presas afiadas, oculto como uma serpente sob a água.

1.153.71

अशङ्कितेभ्यः शङ्केत शङ्कितेभ्यश्च सर्वशः ।
अशङ्क्याद्भयमुत्पन्नमपि मूलं निकृन्तति ॥ १.१५३.७१ ॥

Deve-se estar atento mesmo aos não suspeitos, e de todas as formas aos suspeitos; o medo nascido do que nunca foi suspeito corta até a raiz.

1.153.72

न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं मूलान्यपि निकृन्तति ॥ १.१५३.७२ ॥

Não se deve confiar em quem não é digno de confiança, e nem em excesso naquele que é digno; o medo nascido da confiança corta até as raízes.

1.153.73

चारः सुविहितः कार्य आत्मनश्च परस्य वा ।
पाषण्डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रेषु योजयेत् ॥ १.१५३.७३ ॥

Espiões bem designados devem ser empregados, no próprio reino e no de outros. Sectários heterodoxos, eremitas e semelhantes devem ser colocados nos reinos estrangeiros.

1.153.74

उद्यानेषु विहारेषु देवतायतनेषु च ।
पानागारेषु रथ्यासु सर्वतीर्थेषु चाप्यथ ॥ १.१५३.७४ ॥

Em parques, lugares de lazer, templos dos deuses, tabernas, ruas e também em todos os locais sagrados de banho.

1.153.75

चत्वरेषु च कूपेषु पर्वतेषु वनेषु च ।
समवायेषु सर्वेषु सरित्सु च विचारयेत् ॥ १.१५३.७५ ॥

Nas encruzilhadas, poços, montanhas, florestas, assembleias e em todos os rios, deve-se investigar.

1.153.76

वाचा भृशं विनीतः स्याद्धृदयेन तथा क्षुरः ।
स्मितपूर्वाभिभाषी स्यात्सृष्टो रौद्रस्य कर्मणः ॥ १.१५३.७६ ॥

Seja muito humilde na fala, mas afiado como uma lâmina no coração. Que fale começando com um sorriso e seja enviado a um ato cruel.

1.153.77

अञ्जलिः शपथः सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम् ।
आशाकरणमित्येवं कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.७७ ॥

Mãos postas, um juramento, palavras de consolo, curvar a cabeça aos pés e dar esperança: assim deve agir quem deseja prosperidade.

1.153.78

सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः ।
आमः स्यात्पक्वसङ्काशो नच जीर्येत कर्हिचित् ॥ १.१५३.७८ ॥

Que seja como uma árvore em plena flor sem fruto; que dê fruto, mas seja difícil de subir. Que pareça maduro, embora verde, e nunca se desgaste.

1.153.79

त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा ह्यनुबन्धास्तथैव च ।
अनुबन्धाः शुभा ज्ञेयाः पीडास्तु परिवर्जयेत् ॥ १.१५३.७९ ॥

No triplo objetivo há três tipos de aflição, e assim também suas consequências. As consequências auspiciosas devem ser conhecidas; as aflições devem ser evitadas.

1.153.80

धर्मं विचरतः पीडा सापि द्वाभ्यां नियच्छति ।
अर्थं चाप्यर्थलुब्धस्य कामं चातिप्रवर्तिनः ॥ १.१५३.८० ॥

A aflição de quem caminha no dharma também é contida por duas coisas: para o ávido de riqueza, pela riqueza; e para quem se entrega em excesso ao desejo, pelo desejo.

1.153.81

अगर्वितात्मा युक्तश्च सान्त्वयुक्तोऽनसूयिता ।
अवेक्षितार्थः शुद्धात्मा मन्त्रयीत द्विजैः सहा ॥ १.१५३.८१ ॥

Quem tem o espírito livre de orgulho, disciplinado, dotado de conciliação, sem inveja, que examina os assuntos e é puro de espírito, deve deliberar com os dvijas.

1.153.82

कर्मणा येन केनैव मृदुना दारुणेन च ।
उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १.१५३.८२ ॥

Por qualquer ação, suave ou severa, deve-se elevar o eu abatido; quem é capaz deve praticar o dharma.

1.153.83

न संशयमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति ।
संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति ॥ १.१५३.८३ ॥

O homem que não se arrisca na incerteza não vê o bem; mas quem se arrisca na incerteza e sobrevive, o vê.

1.153.84

यस्य बुद्धिः परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत् ।
अनागतेन दुर्बुद्धिं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम् ॥ १.१५३.८४ ॥

Quem tem o entendimento confundido deve ser acalmado pelo passado; o insensato, pelo futuro; e o sábio, pelo presente.

1.153.85

योऽरिणा सह सन्धाय शयीत कृतकृत्यवत् ।
स वृक्षाग्रे यथा सुप्तः पतितः प्रतिबुध्यते ॥ १.१५३.८५ ॥

Quem, após firmar trégua com um inimigo, dorme como se sua tarefa estivesse cumprida, acorda como quem, dormindo no alto de uma árvore, cai e então desperta.

1.153.86

मन्त्रसंवरणे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता ।
आकारमभिरक्षेत चारेणाप्यनुपालितः ॥ १.१५३.८६ ॥

Deve-se sempre empenhar-se em guardar o sigilo do conselho, sem inveja nem censura; mesmo protegido por espiões, deve-se cuidar da própria aparência exterior.

1.153.87

न रात्रौ मन्त्रयेद्विद्वान्न च कैश्चिदुपासितः ।
प्रासादाग्रे शिलाग्रे वा विशाले विजनेपि वा ॥ १.१५३.८७ ॥

O sábio não deve deliberar à noite, nem sendo observado por alguém; nem no topo de um palácio, no cume de uma rocha, num lugar aberto ou mesmo num lugar isolado.

1.153.88

समन्तात्तत्र पश्यद्भिः सहाप्तैरेव मन्त्रयेत् ।
नैव संवेशयेत्तत्र मन्त्रवेश्मनि शारिकाम् ॥ १.१५३.८८ ॥

Ali deve-se deliberar apenas com homens de confiança que vigiem por todos os lados; e nem mesmo uma mainá deve ser deixada entrar na câmara do conselho.

1.153.89

शुकान्वा शारिका वापि बालमूर्खजडानपि ।
प्रविष्टानपि निर्वास्य मन्त्रयेद्धार्मिकैर्द्विजैः ॥ १.१५३.८९ ॥

Papagaios ou mainás, crianças, tolos e lerdos, mesmo que tenham entrado, devem ser expulsos antes de deliberar com brâmanes justos.

1.153.90

नीतिज्ञैर्न्यायशास्त्रज्ञैरितिहासे सुनिष्ठितैः ।
रक्षां मन्त्रस्य निश्छिद्रां मन्त्रान्ते निश्चयेत्स्वयम् ॥ १.१५३.९० ॥

Deve-se deliberar com os que conhecem a política e a ciência do direito e são versados nas histórias; deve-se manter a proteção do conselho sem falhas e, ao final da deliberação, decidir por si mesmo.

1.153.91

वीरोपवर्णितात्तस्माद्धर्मार्थाभ्यामथात्मना ।
एकेन वाथ विप्रेण ज्ञातबुद्धिर्विनिश्चयेत् ॥ १.१५३.९१ ॥

Portanto, pelo dharma e pela riqueza louvados pelos heróis, ou por si mesmo, ou com um único brâmane cuja inteligência é conhecida, deve-se chegar a uma decisão firme.

1.153.92

तृतीयेन न चान्येन व्रजेन्निश्चयमात्मवान् ।
षट्कर्णश्छिद्यते मन्त्र इति नीतिषु पठ्यते ॥ १.१५३.९२ ॥

O homem dono de si não deve chegar a uma decisão com um terceiro nem com outro; nos tratados de política se recita que 'o conselho que chega a seis ouvidos se quebra'.

1.153.93

निःसृतो नाशयेन्मन्त्रो हस्तप्राप्तामपि श्रियम् ।
स्वमतं च परेषां च विचार्य च पुनःपुनः।
गुणवद्वाक्यमादद्यान्नैव तृप्येद्विचक्षणः ॥ १.१५३.९३ ॥

O conselho divulgado destrói até a fortuna que já está nas mãos. Depois de considerar repetidamente a própria opinião e a dos outros, deve-se aceitar apenas a palavra sensata; o sábio não deve se contentar consigo mesmo.

1.153.94

नाच्छित्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १.१५३.९४ ॥

Sem cortar os pontos vitais do inimigo, sem praticar um ato cruel e sem golpear como um pescador, ninguém obtém grande fortuna.

1.153.95

कर्शितं व्याधितं क्लिन्नमपानीयमघासकम् ।
परिविश्वस्तमन्दं च प्रहर्तव्यमरेर्बलम् ॥ १.१५३.९५ ॥

O exército inimigo, quando enfraquecido, doente, encharcado, sem água, dormindo na miséria, plenamente confiante e entorpecido, deve ser atacado.

1.153.96

नार्थिकोऽर्थिनमभ्येति कृतार्थे नास्ति सङ्गतम् ।
तस्मात्सर्वाणि साध्यानि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १.१५३.९६ ॥

O buscador de riqueza não se aproxima de outro buscador; com quem já cumpriu seu objetivo não há vínculo. Por isso, todas as tarefas devem ser conduzidas deixando algo pendente.

1.153.97

संग्रहे विग्रहे चैव यत्नः कार्योऽनसूयता ।
उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.९७ ॥

Na reunião de recursos e na guerra deve-se fazer esforço, sem inveja. Quem deseja prosperidade deve, com esforço, também manter o ânimo.

1.153.98

नास्य कृत्यानि बुध्येरन्मित्राणि रिपवस्तथा ।
आरब्धान्येव पश्येरन्सुपर्यवसितान्यपि ॥ १.१५३.९८ ॥

Seus empreendimentos não devem ser conhecidos nem por amigos nem por inimigos. Devem ver apenas o que foi iniciado, mesmo que já esteja plenamente concluído.

1.153.99

भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम् ।
आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १.१५३.९९ ॥

Enquanto o perigo não chegou, deve-se agir como se temesse; mas quando o perigo chega e é visto, deve-se atacar como se não temesse.

1.153.100

दैवेनोपहतं शत्रुमनुगृह्णाति यो नरः ।
स मृत्युमुपगृह्णाति गर्भमश्वतरी यथा ॥ १.१५३.१०० ॥

O homem que favorece um inimigo abatido pelo destino abraça a morte, como a mula que gesta o próprio feto.

1.153.101

अनागतं हि बुध्येत यच्च कार्यं पुरः स्थितम् ।
न तु बुद्धिक्षयात्किंचिदतिक्रामेत्प्रयोजनम् ॥ १.१५३.१०१ ॥

Deve-se compreender antecipadamente o que ainda não chegou e a tarefa que está diante de si; e, por perda de discernimento, não deixar escapar nenhum propósito.

1.153.102

उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ।
विभज्य देशकालौ च दैवं धर्मादयस्त्रयः।
नैःश्रेयसौ तु तौ ज्ञेयौ देशकालाविति स्थितिः ॥ १.१५३.१०२ ॥

Quem deseja prosperidade deve, com esforço, também manter o ânimo. Deve-se considerar separadamente o lugar e o tempo, o destino e os três que começam com o dharma. Lugar e tempo devem ser reconhecidos como os que trazem o bem supremo; tal é a doutrina estabelecida.