மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.153
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.153.1
श्रुत्वा पाण्डुसुतान्वीरान्बलोद्रिक्तान्महौजसः ।
धृतराष्ट्रो महीपालश्चिन्तामगमदातुरः ॥ १.१५३.१ ॥
பாண்டுவின் மகன்கள் வீரர்களும் பலத்தில் மிக்கவர்களும் பெரும் ஒளி கொண்டவர்களும் என்று கேட்டு, பூமியை ஆளும் மன்னன் திருதராஷ்டிரன் கவலையுற்று சிந்தையில் ஆழ்ந்தான்.
1.153.2
तत आहूय मन्त्रज्ञं राजशास्त्रार्थवित्तमम् ।
कणिकं मन्त्रिणां श्रेष्ठं धृतराष्ट्रऽब्रवीद्वचः ॥ १.१५३.२ ॥
பின்னர் திருதராஷ்டிரன், மந்திரம் அறிந்தவனும் அரசியல் சாஸ்திரப் பொருளை மிக நன்கறிந்தவனும் அமைச்சர்களில் சிறந்தவனுமான கணிகனை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
1.153.3
उत्सक्ताः पाण्डवा नित्यं तेभ्योऽसूये द्विजोत्तम ।
तत्र मे निश्चिततमं सन्धिविग्रहकारणम्।
कणिक त्वं ममाचक्ष्व करिष्ये वचनं तव ॥ १.१५३.३ ॥
பாண்டவர்கள் எப்போதும் வலிமையுடன் திகழ்கின்றனர்; அவர்கள்மீது எனக்குப் பொறாமை உண்டு, துவிஜர்களில் சிறந்தவனே. அதில் சமாதானத்துக்கும் போருக்கும் காரணமான மிக உறுதியான விஷயத்தை, கணிகனே, நீ எனக்குச் சொல். உன் சொல்படியே நான் செய்வேன்.
1.153.4
दुर्योधनोऽथ शकुनिः कर्णदुःशासनावपि ।
कणिकं ह्युपसंगृह्य मन्त्रिणं सौबलस्य च ॥ १.१५३.४ ॥
பின்னர் துரியோதனனும், சகுனியும், கர்ணனும் துஶ்சாசனனும் கூட, சௌபலனின் (சகுனியின்) அமைச்சனான கணிகனைச் சேர்ந்து அணுகி அவனைப் பிடித்துக்கொண்டனர்.
1.153.5
पप्रच्छुर्भरतश्रेष्ठ पाण्डवान्प्रति नैकधा ।
प्रबुद्धाः पाण्डवा नित्यं सर्वे तेभ्यस्त्रसामहे ॥ १.१५३.५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, அவர்கள் பாண்டவர்களைப் பற்றிப் பலவாறு கேட்டனர். பாண்டவர்கள் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கின்றனர்; நாம் அனைவரும் அவர்களுக்கு அஞ்சுகிறோம்.
1.153.6
अनूनं सर्वपक्षाणां यद्भवेत्क्षेमकारकम् ।
भारद्वाज तदाचक्ष्व करिष्यामः कथं वयम् ॥ १.१५३.६ ॥
எல்லாத் தரப்பினருக்கும் முழுமையாக நலன் தரக்கூடியதை, பாரத்வாஜனின் மகனே, அதைச் சொல். நாம் அதை எப்படிச் செய்வோம்?
1.153.7
स प्रसन्नमनास्तेन परिपृष्टो द्विजोत्तमः ।
उवाच वचनं तीक्ष्णं राजशास्त्रार्थदर्शनम् ॥ १.१५३.७ ॥
அவரால் கேட்கப்பட்ட அந்த இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர், மகிழ்ந்த மனத்துடன் அரசியல் நூலின் பொருளை வெளிப்படுத்தும் கூர்மையான சொற்களைக் கூறினார்.
1.153.8
शृणु राजन्निदं तत्र प्रोच्यमानं मयानघ ।
न मेऽभ्यसूया कर्तव्या श्रुत्वैतत्कुरुसत्तम ॥ १.१५३.८ ॥
அரசே, நான் அங்கு சொல்லப்படுவதைக் கேள். பாவமற்றவனே, குருக்களில் சிறந்தவனே, இதைக் கேட்டு என்மீது பொறாமை கொள்ளக் கூடாது.
1.153.9
नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः ।
अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी स्यात्परेषां विवरानुगः ॥ १.१५३.९ ॥
அரசன் எப்போதும் தண்டத்தை ஓங்கியவனாக இருக்க வேண்டும்; எப்போதும் தன் ஆண்மையை வெளிப்படுத்த வேண்டும். தன்னிடம் குறையின்றி, பிறரின் குறைகளைக் கண்டு அவர்களின் இடைவெளிகளைப் பின்தொடர வேண்டும்.
1.153.10
नित्यमुद्यतदण्डाद्धि भऋशमुद्विजते जनः ।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि दण्डेनैव विधारयेत् ॥ १.१५३.१० ॥
எப்போதும் உயர்ந்த தண்டத்தால் மக்கள் மிகவும் அஞ்சுகிறார்கள். ஆகவே எல்லாச் செயல்களையும் தண்டத்தாலேயே நிலைநிறுத்த வேண்டும்.
1.153.11
नास्य च्छिद्रं परः पश्येच्छिद्रेण परमन्वियात् ।
गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १.१५३.११ ॥
அவனுடைய குறையை மற்றொருவன் காணக்கூடாது; இடைவெளி வழியாக அவன் பிறரைப் பின்தொடர வேண்டும். ஆமை தன் உறுப்புகளை மறைப்பது போல மறைத்து, தன் இடைவெளியைக் காக்க வேண்டும்.
1.153.12
नित्यं च ब्राह्मणाः पूज्या नृपेण हितमिच्छता ।
सृष्टो नृपो हि विप्रामां पालने दुष्टनिग्रहे ॥ १.१५३.१२ ॥
நலம் விரும்பும் அரசன் எப்போதும் பிராமணர்களை வணங்க வேண்டும்; ஏனெனில் அரசன் பிராமணர்களைக் காக்கவும் தீயோரை அடக்கவும் படைக்கப்பட்டவன்.
1.153.13
उभाब्यां वर्धते धर्मो धर्मवृद्ध्या जितावुभौ ।
लोकश्चायं परश्चैव ततो धर्मं समाचरेत् ॥ १.१५३.१३ ॥
இருவராலும் தர்மம் வளர்கிறது; தர்மத்தின் வளர்ச்சியால் இம்மையும் மறுமையும் வெல்லப்படுகின்றன. ஆகவே தர்மத்தை ஒருவன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
1.153.14
कृतापराधं पुरुषं दृष्ट्वा यः क्षमते नृपः ।
तेनावमानमाप्नोति पापं चेह परत्र च ॥ १.१५३.१४ ॥
குற்றம் செய்த ஒருவனைக் கண்டும் எந்த அரசன் பொறுத்துக்கொள்கிறானோ, அவன் அதனால் அவமானத்தையும் இம்மையிலும் மறுமையிலும் பாவத்தையும் அடைகிறான்.
1.153.15
यो विभूतिमवाप्योच्चै राज्ञो विकुरुतेऽधमः ।
तमानयित्वा हत्वा च दद्याद्धीनाय तद्धनम् ॥ १.१५३.१५ ॥
உயர்ந்த செல்வத்தைப் பெற்ற பிறகு அரசனுக்கு எதிராகத் தீங்கு செய்யும் கீழ்மகன், அவனைக் கொண்டுவந்து கொன்று, அந்தச் செல்வத்தை ஏழைக்குக் கொடுக்க வேண்டும்.
1.153.16
नो चेद्धुरि नियुक्ता ये स्थास्यन्ति वशमात्मनः ।
राजा नियुञ्ज्यात्पुरुषानाप्तान्धर्मार्थकोविदान् ॥ १.१५३.१६ ॥
இல்லையெனில், பொறுப்பில் நியமிக்கப்பட்டவர்கள் தங்களை அடக்கி நிற்க மாட்டார்கள். ஆகவே அரசன் தர்மத்திலும் பொருளிலும் வல்லவர்களும் நம்பகமானவர்களுமான மனிதர்களை நியமிக்க வேண்டும்.
1.153.17
ये नियुक्तास्तथा केचिद्राष्ट्रं वा यदि वा पुरम् ।
ग्रामं जनपदं वापि बाधेयुर्यदि वा न वा ॥ १.१५३.१७ ॥
நியமிக்கப்பட்ட சிலர் நாடு, நகரம், கிராமம் அல்லது ஜனபதத்தை வருத்துவார்களோ இல்லையோ—வருத்தினாலும் சரி, வருத்தாவிட்டாலும் சரி.
1.153.18
परीक्षणार्थं विसृजेदानतांश्छन्नरूपिणः ।
परीक्ष्य पापकं जह्याद्धनमादाय सर्वशः ॥ १.१५३.१८ ॥
சோதிக்கும் பொருட்டு பணிந்தவர்களையும் மறைவேடம் கொண்டவர்களையும் அனுப்ப வேண்டும்; சோதித்து தீயவனைக் கைவிட வேண்டும், அவனது செல்வம் முழுவதையும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
1.153.19
नासम्यक्कृत्यकारी स्यादुपक्रम्य कदाचन ।
कण्टको ह्यपि दुश्छिन्न आस्रावं जनयेच्चिरम् ॥ १.१५३.१९ ॥
ஒருவன் தொடங்கிய செயலை ஒருபோதும் தவறாகச் செய்யக்கூடாது. ஏனெனில் முள்ளும் சரியாக வெட்டப்படாவிட்டால் நீண்ட காலம் புண்ணில் இரத்தம் வடியச் செய்யும்.
1.153.20
वधमेव प्रशंसन्ति शत्रूणामपकारिणाम् ।
सुविदीर्णं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम् ॥ १.१५३.२० ॥
பகைவர்களையும் தீங்கு செய்பவர்களையும் அழிப்பதையே புகழ்கின்றனர். நன்கு சிதறடிப்பது, நன்கு வீரம் காட்டுவது, நன்கு போரிடுவது, நன்கு ஓடித் தப்புவதும் (நல்லதே).
1.153.21
आपद्यापदि काले कुर्वीत न विचारयेत् ।
नावज्ञेयो रिपुस्तात दुर्बलोऽपि कथं चन ॥ १.१५३.२१ ॥
இடர் வரும்போது, உரிய காலத்தில் செயல்பட வேண்டும்; ஆராய்ந்து தயங்கக்கூடாது. அன்பு மகனே! பலவீனமான பகைவனையும் எந்த வகையிலும் இகழக்கூடாது.
1.153.22
अल्पोऽप्यग्निर्वनं कृत्स्नं दहत्याश्रयसंश्रयात् ।
अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि चाश्रयेत् ॥ १.१५३.२२ ॥
சிறிய நெருப்பும் பற்றுக்கோடு கிடைத்தால் முழு காட்டையும் எரித்துவிடும். இருளின் நேரத்தில் குருடனைப் போலவும், தேவையானால் செவிடனைப் போலவும் நடிக்க வேண்டும்.
1.153.23
कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम् ।
सान्त्वादिभिरुपायैस्तु हन्याच्छत्रुं वशे स्थितं ॥ १.१५३.२३ ॥
புல்லால் ஆன வில்லைச் செய்ய வேண்டும்; மான் படுக்கும் முறையில் படுக்க வேண்டும். ஆனால் சாந்தம் முதலிய உபாயங்களால் வசப்பட்டு நிற்கும் பகைவனை அழிக்க வேண்டும்.
1.153.24
दया न तस्मिन्कर्तव्या शरणागत इत्युत ।
निरुद्विग्नो हि भवति न हताज्जायते भयम् ॥ १.१५३.२४ ॥
அவன் மீது அருள் காட்டக்கூடாது; அவன் அடைக்கலம் புகுந்தவனாக இருந்தாலும் சரி. ஏனெனில் (பகைவன்) கொல்லப்பட்டால்தான் ஒருவன் கவலையின்றி இருக்கிறான்; கொல்லப்பட்டவனிடமிருந்து பயம் பிறப்பதில்லை.
1.153.25
हन्यादमित्रं दानेन तथा पूर्वापकारिणम् ।
हन्यात्त्रीन्पञ्च सप्तेति परपक्षस्य सर्वशः ॥ १.१५३.२५ ॥
கொடையால் பகைவனை அழிக்க வேண்டும்; அவ்வாறே முன்பு தீங்கிழைத்தவனையும். எதிர்ப்பக்கத்தின் மூன்று, ஐந்து அல்லது ஏழு பேரையும் முற்றிலும் அழிக்க வேண்டும்.
1.153.26
मूलमेवादितश्छिन्द्यात्परपक्षस्य नित्यशः ।
ततः सहायांस्तत्पक्षान्सर्वांश्च तदनन्तरम् ॥ १.१५३.२६ ॥
எதிர்ப்பக்கத்தின் வேரையே தொடக்கத்திலிருந்தே எப்போதும் வெட்ட வேண்டும்; பிறகு அவர்களின் துணையாளர்களையும் அவர்கள் பக்கத்தவர் அனைவரையும் அதன் பின் வெட்ட வேண்டும்.
1.153.27
छिन्नमूले ह्यधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः ।
कथं नु शाखास्तिष्ठेरंश्छिन्नमूले वनस्पतौ ॥ १.१५३.२७ ॥
வேரும் அடித்தளமும் வெட்டப்பட்டால், அதைச் சார்ந்து வாழ்ந்தவர்கள் அனைவரும் அழிந்தனர். மரத்தின் வேர் அறுபட்டிருக்கையில் கிளைகள் எவ்வாறு நிற்க முடியும்?
1.153.28
एकाग्रः स्यादविवृतो नित्यं विवरदर्शकः ।
राजन्नित्यं सपत्नेषु नित्योद्विग्नः समाचरेत् ॥ १.१५३.२८ ॥
அரசன் எப்போதும் ஒருமுகப்பட்டவனாகவும், தன்னை வெளிப்படுத்தாதவனாகவும், பகைவரின் குறைகளைக் கவனிப்பவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; அரசே, பகைவர்களிடம் எப்போதும் கவலையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
1.153.29
अग्न्याधानेन यज्ञेन काषायेण जटाजिनैः ।
लोकान्विश्वासयित्वैव ततो लुम्पेद्यथा वृकः ॥ १.१५३.२९ ॥
அக்னியாதானம், யாகம், காவி ஆடை, சடை மற்றும் மான்தோல் ஆகியவற்றால் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றபின், பின்னர் ஓநாயைப் போல அவர்களைக் கொள்ளையிட வேண்டும்.
1.153.30
अङ्कुशं शोचमित्याहुरर्थानामुपधारणे ।
आनाम्य फलितां शाखां पक्वं पक्वं प्रशातयेत् ॥ १.१५३.३० ॥
செல்வத்தைப் பெறுவதில் அங்குசமும் தூய்மையும் (கருவிகள்) என்று சொல்லப்படுகிறது; பழங்கள் நிறைந்த கிளையை வளைத்து, பழுத்த பழங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பறிக்க வேண்டும்.
1.153.31
फलार्थोऽयं समारम्भो लोके पुंसां विपश्चिताम् ।
वहेदमित्रं स्कन्धेन यावत्कालस्य पर्ययः ॥ १.१५३.३१ ॥
பலனுக்காகவே இந்தச் செயல்; உலகில் அறிவுடையோர் காலம் வரும் வரை எதிரியைத் தோளில் சுமக்க வேண்டும்.
1.153.32
ततः प्रत्यागते काले भिन्द्याद्धृटमिवाश्मनि ।
अमित्रो न विमोक्तव्यः कृपणं बह्वपि ब्रुवन् ॥ १.१५३.३२ ॥
பின் காலம் வந்ததும் கல்லில் குடத்தை உடைப்பது போல எதிரியை உடைக்க வேண்டும்; அவன் பலவாறு பணிந்து பேசினாலும் விடக்கூடாது.
1.153.33
कृपा न तस्मिन्कर्तव्या हन्यादेवापकारिणम् ।
हन्यादमित्रं सान्त्वेन तथा दानेन वा पुनः ॥ १.१५३.३३ ॥
அவன் மீது இரக்கம் காட்டக்கூடாது; தீங்கு செய்தவனைக் கொல்ல வேண்டும். எதிரியை சாந்தத்தாலும், பின் தானத்தாலும் வீழ்த்த வேண்டும்.
1.153.34
तथैव भेददण्डाभ्यां सर्वोपायैः प्रशातयेत् ।
कथं सान्त्वेन दानेन भेदैर्दण्डेन वा पुनः ॥ १.१५३.३४ ॥
அதே போல் பிரிவினையாலும் தண்டனையாலும், எல்லா உபாயங்களாலும் எதிரியை அடக்க வேண்டும்; சாந்தத்தாலும், தானத்தாலும், பேதத்தாலும், தண்டத்தாலும் எவ்வாறு?
1.153.35
अमित्रः शक्यते हन्तुं तन्मे ब्रूहि यथातथम् ।
शृणु राजन्यथा वृत्तं वने निवसतः पुरा ॥ १.१५३.३५ ॥
எதிரியை எப்படிக் கொல்ல முடியும் என்பதை உள்ளபடியே எனக்குச் சொல். அரசே, முன்பு காட்டில் வசித்தவர்களுக்கு நடந்ததைக் கேள்.
1.153.36
जम्बुकस्य महाराज नीतिशास्त्रार्थदर्शिनः ।
अथ कश्चित्कृतप्रज्ञः शृगालः स्वार्थपण्डितः ॥ १.१५३.३६ ॥
அரசே, நீதிநூல் பொருளைக் காண்பவனான ஒரு நரியைப் பற்றி (கேள்). அவன் அறிவுள்ளவன்; தன் நலனில் வல்லவன் ஆன ஒரு நரி.
1.153.37
सखिभिर्न्यवसत्सार्धं व्याघ्राखुवृकबभ्रुभिः ।
तेऽपश्यन्विपिने तस्मिन्बलिनं मृगयूथपम् ॥ १.१५३.३७ ॥
அவர்கள் புலி, எலி, ஓநாய், பழுப்பு நரி ஆகிய நண்பர்களுடன் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் அந்தக் காட்டில் வலிமையான மான்கூட்டத் தலைவனைக் கண்டனர்.
1.153.38
अशक्ता ग्रहणे तस्य ततो मन्त्रममन्त्रयन् ।
असकृद्यतितो ह्येष हन्तुं व्याघ्र वने त्वया ॥ १.१५३.३८ ॥
அவனைப் பிடிக்க இயலாதவர்களாய், அவர்கள் பின்னர் ஆலோசித்தனர். புலியே, காட்டில் நீ இவனைக் கொல்ல பலமுறை முயன்றிருக்கிறாய்.
1.153.39
युवा वै जवसंपन्नो बुद्धिशाली न शक्यते ।
मूषिकोऽस्य शयानस्य चरणौ भक्षयत्वयम् ॥ १.१५३.३९ ॥
இவன் இளைஞன், வேகம் மிக்கவன், புத்திசாலி; ஆகவே பிடிக்க முடியாது. இந்த எலி தூங்குபவனின் கால்களைக் கடிக்கட்டும்.
1.153.40
अथैनं भक्षितैः पादैर्व्याघ्रो गृह्णातु वै ततः ।
ततो वै भक्षयिष्यामः सर्वे मुदितमानसाः ॥ १.१५३.४० ॥
பின்னர் அவனுடைய கால்கள் கடிக்கப்பட்டதும் புலி அவனைப் பிடிக்கட்டும். பின்பு நாம் அனைவரும் மகிழ்ந்த மனதுடன் அவனை உண்போம்.
1.153.41
जम्बुकस्य तु तद्वाक्यं तथा चक्रः समाहिताः ।
मूषिकाभक्षितैः पादैर्मृगं व्याघ्रोऽवधीत्तदा ॥ १.१५३.४१ ॥
நரியின் அந்த வார்த்தையை அனைவரும் கவனமாக அவ்வாறே செய்தனர். எலிகள் கடித்த கால்களுடன் இருந்த மானை அப்போது புலி கொன்றது.
1.153.42
दृष्ट्वैवाचेष्टमानं तु भूमौ मृगकलेवरम् ।
स्नात्वाऽऽगच्छत भद्रं वोरक्षामीत्याह जम्बुकः ॥ १.१५३.४२ ॥
நிலத்தில் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் மானின் உடலைக் கண்ட நரி சொன்னது: 'குளித்துவிட்டு வாருங்கள், உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நான் காவல் காக்கிறேன்.'
1.153.43
शृगालवचनात्तेऽपि गताः सर्वे नदीं ततः ।
स चिन्तापरमो भूत्वा तस्थौ तत्रैव जम्बुकः ॥ १.१५३.४३ ॥
நரியின் சொல்லால் அவர்கள் அனைவரும் ஆற்றை நோக்கிச் சென்றனர். அப்போது அந்த நரி கவலையில் ஆழ்ந்து அங்கேயே நின்றது.
1.153.44
अथाजगाम पूर्वं तु स्नात्वा व्याघ्रो महाबलः ।
ददर्श जम्बुकं चैव चिन्ताकुलितमानसम् ॥ १.१५३.४४ ॥
பின்னர் குளித்துவிட்டு மகாபலம் கொண்ட புலி முன்னதாக வந்தது; கவலையால் கலங்கிய மனம் கொண்ட நரியைக் கண்டது.
1.153.45
किं शोचसि महाप्राज्ञ त्वं नो बुद्धिमतां वरः ।
अशित्वा पिशितान्यद्य विहरिष्यामहे वयम् ॥ १.१५३.४५ ॥
ஓ மகாப்ராஜ்ஞனே, நீ எங்களில் அறிவாளிகளில் சிறந்தவன்; ஏன் துயருறுகிறாய்? இன்று இறைச்சியை உண்டு நாங்கள் களிப்புடன் திரிவோம்.
1.153.46
शृणु मे त्वं महाबाहो यद्वाक्यं मूषिकोऽब्रवीत् ।
धिग्बलं मृगराजस्य मयाद्यायं मृगो हतः ॥ १.१५३.४६ ॥
ஓ மகாபாகுவே, எலி சொன்ன சொல்லைக் கேள்: 'மிருகராஜனின் வலிமைக்கு சீ! இன்று நான் இந்த மானைக் கொன்றேன்.'
1.153.47
मद्बाहुबलमाश्रित्य तृप्तिमद्य गमिष्यति ।
तस्यैवं गर्जितं श्रुत्वा ततो भक्ष्यं न रोचये ॥ १.१५३.४७ ॥
என் புயபலத்தை நம்பி அவன் இன்று திருப்தி அடைவான். அவனுடைய இப்படிப்பட்ட முழக்கத்தைக் கேட்ட பிறகு எனக்கு உணவு பிடிக்கவில்லை.
1.153.48
ब्रवीति यदि स ह्येवं काले ह्यस्मि प्रबोधितः ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य हनिष्येऽहं वनेचरान् ॥ १.१५३.४८ ॥
அவன் அப்படிச் சொன்னால், சரியான நேரத்தில் நான் விழித்துவிட்டேன். என் சொந்த புயபலத்தை நம்பி நான் காட்டில் திரியும் உயிர்களைக் கொல்வேன்.
1.153.49
खादिष्ये तत्र मांसानि इत्युक्त्वा प्रस्थितोवनम् ।
एतस्मिन्नेव काले तु मूषिकोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.४९ ॥
"அங்கே இறைச்சியை உண்பேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டு அவன் காட்டிற்குப் புறப்பட்டான். அதே வேளையில் எலியும் அங்கு வந்தது.
1.153.50
तमागतमभिप्रेक्ष्य शृगालोऽप्यब्रवीद्वचः ।
शृणु मीषिक भद्रं ते नकुलो यदिहाब्रवीत् ॥ १.१५३.५० ॥
அவன் வருவதைக் கண்ட நரியும் பேசியது: "எலியே, கேள். உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். இங்கே கீரி சொன்னதைக் கேள்."
1.153.51
मृगमांसं न खादेयं गरमेतन्न रोचते ।
मूषिकं भक्षयिष्यामि तद्भवाननुमन्यताम् ॥ १.१५३.५१ ॥
மான் இறைச்சியை நான் உண்ணமாட்டேன்; அது எனக்கு விஷம் போல் பிடிக்கவில்லை. எலியைத் தின்பேன் — அதற்கு நீங்கள் அனுமதி தாருங்கள்.
1.153.52
तच्छ्रुत्वा मूषिको वाक्यं संत्रस्तः प्रगतो बिलम् ।
ततः स्नात्वा स वै तत्र आजगाम वृको नपृ ॥ १.१५३.५२ ॥
அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு எலி அஞ்சி வளைக்குள் ஓடிப் போனது. பின்னர், அரசே, அவ்விடத்திற்கு ஓநாய் நீராடி வந்தது.
1.153.53
तमागतमिदं वाक्यमब्रवीज्जम्बुकस्तदा ।
मृगराजो हि संक्रुद्धो न ते साधु भविष्यति ॥ १.१५३.५३ ॥
அவன் வருவதைக் கண்டு அப்போது நரி இவ்வாறு சொன்னது: "மிருகராஜன் (சிங்கம்) மிகவும் சினம் கொண்டுள்ளான்; உனக்கு இது நல்லதாக இருக்காது."
1.153.54
सकलत्रस्त्विहायाति कुरुष्व यदनन्तरम् ।
एवं संचोदितस्तेन जम्बुकेन तदा वृकः ॥ १.१५३.५४ ॥
"மனைவியுடன் இங்கே வா; பின்னர் எது செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்." இவ்வாறு அந்த நரியால் தூண்டப்பட்ட ஓநாய் —
1.153.55
ततोऽवलुम्पनं कृत्वा प्रयातः पिशिताशनः ।
एतस्मिन्नेव काले तु नकुलोऽप्याजगाम ह ॥ १.१५३.५५ ॥
பின்னர் கொள்ளையடித்த பின் ஊனுண்ணி சென்றது. அதே வேளையில் கீரியும் வந்தது.
1.153.56
तमुवाच महाराज नकुलं जम्बुको वने ।
स्वबाहुबलमाश्रित्य निर्जितास्तेऽन्यतो गताः ॥ १.१५३.५६ ॥
மகாராஜா, காட்டில் நரி கீரியிடம் கூறியது — 'தங்கள் புயபலத்தை நம்பி அவர்கள் வென்றனர்; வென்றவர்கள் வேறு பக்கம் சென்றுவிட்டனர்.'
1.153.57
मम दत्वा नियुद्धं त्वं भुङ्क्ष्व मांसं यथेप्सितम् ।
मृगराजो वृकश्चैव बुद्धिमानपि मूषिकः ॥ १.१५३.५७ ॥
எனக்கு போரைக் கொடுத்துவிட்டு, விரும்பியபடி ஊனை உண். மிருகராஜன் (சிங்கம்), ஓநாய், அறிவுள்ள எலி கூட (தோற்றனர்).
1.153.58
निर्जिता यत्त्वया वीरास्तस्माद्वीरतरो भवान् ।
न त्वयाप्युत्सहे योद्धुमित्युक्त्वा सोऽप्युपागमत् ॥ १.१५३.५८ ॥
'நீ வென்ற வீரர்களால், நீ மிகப் பெரிய வீரன். உன்னோடும் போரிட நான் துணியேன்' என்று சொல்லி அவனும் சென்றான்.
1.153.59
एवं तेषु प्रयातेषु जम्बुको हृष्टमानसः ।
खादति स्म तदा मांसमेकः सन्मन्त्रनिश्चयात्।
एवं समाचरन्नित्यं सुखमेधेत भूपतिः ॥ १.१५३.५९ ॥
இவ்வாறு அவர்கள் சென்றபின், மகிழ்ந்த மனமுடைய நரி தனியாக ஊனைத் தின்றது; நல்ல மந்திர முடிவினால். இவ்வாறு எப்போதும் நடப்பவன் அரசன் இன்பத்தில் வளர்வான்.
1.153.60
भयेन भेदयेद्भीरुं शूरमञ्जलिकर्मणा ।
लुब्धमर्थप्रदानेन समं न्यूनं तथौजसा ॥ १.१५३.६० ॥
அச்சத்தால் பயந்தவனை, கைகூப்பும் பணிவால் வீரனை, பொருள் கொடுத்து பேராசையுள்ளவனை — வலிமையால் சமமானவனையும் தாழ்ந்தவனையும் பிரிக்க வேண்டும்.
1.153.61
एवं ते कथितं राजन् शृणु चाप्यपरं तथा ॥ १.१५३.६१ ॥
ஓ அரசனே, இவ்வாறு நான் உனக்குச் சொன்னேன். இன்னொன்றையும் அவ்வாறே கேள்.
1.153.62
पुत्रः सखा वा भ्राता वा पिता वा यदि वा गुरुः ।
रिपुस्यानेषु वर्तन्तो हन्तव्या भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.६२ ॥
மகன், நண்பன், சகோதரன், தந்தை அல்லது குரு ஆகியோராக இருந்தாலும், எதிரியின் நிலையில் நிற்பவர்கள் வளம் விரும்புவனால் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களே.
1.153.63
शपथेनाप्यरिं हन्यादर्थदानेन वा पुनः ।
विषेण मायया वापि नोपेक्षेते कथंचन।
उभौ चेत्संशयोपेतौ श्रद्धवांस्तत्र वर्धते ॥ १.१५३.६३ ॥
சத்தியத்தால் கூட எதிரியைக் கொல்லலாம்; பொருள் கொடுத்தோ, மீண்டும் விஷத்தாலோ மாயையாலோ கூட. எந்த வகையிலும் அலட்சியம் செய்யக் கூடாது. இருவரும் ஐயத்தில் இருந்தால், அங்கே நம்பிக்கை உடையவன் வளர்கிறான்.
1.153.64
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य न्याय्यं भवति शासनम् ॥ १.१५३.६४ ॥
ஆசிரியராக இருந்தாலும், ஆணவம் கொண்டு, செய்யத்தக்கதும் தகாததும் அறியாமல், தவறான வழியில் சென்றவனுக்கு தண்டனை கொடுப்பது நியாயமாகும்.
1.153.65
क्रुद्धोऽप्यक्रुद्धरूपः स्यात्स्मितपूर्वाभिभाषिता ।
न चैनं क्रोधसंदीप्तं विद्यात्कश्चित्कथंचन।
न चाप्यन्यमपध्वंसेत्कदाचित्कोपसंयुतः ॥ १.१५३.६५ ॥
சினமுற்றிருந்தாலும் சினமற்றவன் போலத் தோற்றமளிக்க வேண்டும்; புன்னகையுடன் பேச வேண்டும். யாரும் அவனை சினத்தால் எரிபவனாக அறியக்கூடாது; சினத்துடன் இருக்கும்போது எவரையும் ஒருபோதும் அழிக்கக் கூடாது.
1.153.66
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १.१५३.६६ ॥
ஓ பாரதா, தாக்கப்போகிறவன் இனிய சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும்; தாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும் இனிய சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும். தாக்கிய பின்னும் இனிய சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும், துக்கப்படுபவனைப் போலவும், அழுபவனைப் போலவும்.
1.153.67
आश्वासयेच्चापि परं सान्त्वधर्मार्थवृत्तिभिः ।
अथ तं प्रहरेत्काले तथा विचलितं पथि ॥ १.१५३.६७ ॥
எதிரியை இனிய சொற்களாலும், தர்மம், பொருள் மற்றும் நடத்தையாலும் ஆறுதல்படுத்த வேண்டும்; பின்னர் சரியான காலத்தில், பாதையில் தடுமாறும்போது அவனைத் தாக்க வேண்டும்.
1.153.68
अपि घोरापराधस्य धर्ममाश्रित्य तिष्ठतः ।
स हि प्रच्छाद्यते दोषः शैलो मेघैरिवासितैः ॥ १.१५३.६८ ॥
கொடிய குற்றம் செய்தவனும் தர்மத்தைப் பற்றிக்கொண்டு நின்றால், அவனது குற்றம் கரிய மேகங்களால் மலை மறைக்கப்படுவது போல மறைக்கப்படுகிறது.
1.153.69
यः स्यादनुप्राप्तवधस्तस्यागारं प्रदीपयेत् ।
अधनान्नास्तिकांश्चोरान्विषकर्मसु योजयेत् ॥ १.१५३.६९ ॥
கொல்லப்படத் தகுந்தவனின் வீட்டுக்கு நெருப்பு வைக்கலாம்; ஏழைகளையும் நாத்திகர்களையும் திருடர்களையும் விஷச் செயல்களில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
1.153.70
प्रत्युत्थानासनाद्येन संप्रदानेन केनचित् ।
अतिविश्रब्धघाती स्यात्तीक्ष्णंदष्ट्रो निमग्नकः ॥ १.१५३.७० ॥
எழுந்து வரவேற்பதன், இருக்கை முதலியவற்றை அளிப்பதன், அல்லது ஏதேனும் பரிசின் மூலம், மிகவும் நம்பியவனைக் கொல்பவனாக இருக்க வேண்டும்; கூரிய பற்களுடன், மறைந்த பாம்பைப் போல்.
1.153.71
अशङ्कितेभ्यः शङ्केत शङ्कितेभ्यश्च सर्वशः ।
अशङ्क्याद्भयमुत्पन्नमपि मूलं निकृन्तति ॥ १.१५३.७१ ॥
சந்தேகிக்கப்படாதவர்களிடமிருந்தும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; சந்தேகிக்கப்படுபவர்களிடமிருந்து எல்லா வகையிலும் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்; சந்தேகிக்காததிலிருந்து எழும் பயமும் வேரையே வெட்டிவிடும்.
1.153.72
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमुत्पन्नं मूलान्यपि निकृन्तति ॥ १.१५३.७२ ॥
நம்பத்தகாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பத்தகுந்தவனையும் மிகைப்படுத்தி நம்பக்கூடாது; நம்பிக்கையிலிருந்து எழும் பயமும் வேர்களையே வெட்டிவிடும்.
1.153.73
चारः सुविहितः कार्य आत्मनश्च परस्य वा ।
पाषण्डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रेषु योजयेत् ॥ १.१५३.७३ ॥
தன் நாட்டிலும் பிறர் நாட்டிலும் நன்கு நியமிக்கப்பட்ட ஒற்றர்கள் இருக்க வேண்டும். பாஷண்டர்களையும் தபஸ்விகளையும் மற்ற நாடுகளில் நியமிக்க வேண்டும்.
1.153.74
उद्यानेषु विहारेषु देवतायतनेषु च ।
पानागारेषु रथ्यासु सर्वतीर्थेषु चाप्यथ ॥ १.१५३.७४ ॥
பூங்காக்களிலும், விஹார இடங்களிலும், தேவாலயங்களிலும், மதுக்கடைகளிலும், தெருக்களிலும், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் (இவர்களை வைக்க வேண்டும்).
1.153.75
चत्वरेषु च कूपेषु पर्वतेषु वनेषु च ।
समवायेषु सर्वेषु सरित्सु च विचारयेत् ॥ १.१५३.७५ ॥
சந்திப்புகளிலும், கிணறுகளிலும், மலைகளிலும், காடுகளிலும், கூட்டங்களிலும், எல்லா ஆறுகளிலும் (கண்காணிக்க வேண்டும்).
1.153.76
वाचा भृशं विनीतः स्याद्धृदयेन तथा क्षुरः ।
स्मितपूर्वाभिभाषी स्यात्सृष्टो रौद्रस्य कर्मणः ॥ १.१५३.७६ ॥
சொல்லில் மிகவும் பணிவுள்ளவனாக இருக்கட்டும்; மனதில் அதுபோலவே கூர்மையாக (கொடுமையாக) இருக்கட்டும். புன்னகையுடன் பேசட்டும்; கொடிய செயலுக்கு அனுப்பப்பட்டவனாகவும் இருக்கட்டும்.
1.153.77
अञ्जलिः शपथः सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम् ।
आशाकरणमित्येवं कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.७७ ॥
அஞ்சலி, சத்தியம், ஆறுதல் வார்த்தை, தலைவணங்கி கால் வணங்குதல், நம்பிக்கை அளித்தல்—இவ்வாறே செய்ய வேண்டும், நன்மை விரும்புபவன்.
1.153.78
सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः ।
आमः स्यात्पक्वसङ्काशो नच जीर्येत कर्हिचित् ॥ १.१५३.७८ ॥
பூத்திருந்தும் கனியில்லாததாக இருக்கட்டும்; கனி கொடுத்தாலும் ஏறுவதற்கு கடினமாக இருக்கட்டும். பச்சையாக இருந்தாலும் பழுத்ததுபோல் தோன்றட்டும்; எப்போதும் முதிர்ந்து பழுதடையாமல் இருக்கட்டும்.
1.153.79
त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा ह्यनुबन्धास्तथैव च ।
अनुबन्धाः शुभा ज्ञेयाः पीडास्तु परिवर्जयेत् ॥ १.१५३.७९ ॥
மூவகை நோக்கங்களில் மூன்று வகை துன்பங்கள் உண்டு; அவற்றின் விளைவுகளும் அப்படியே. நல்ல விளைவுகளை அறிய வேண்டும்; துன்பங்களை விலக்க வேண்டும்.
1.153.80
धर्मं विचरतः पीडा सापि द्वाभ्यां नियच्छति ।
अर्थं चाप्यर्थलुब्धस्य कामं चातिप्रवर्तिनः ॥ १.१५३.८० ॥
தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவனுக்கு வரும் துன்பமும் இரண்டால் கட்டுப்படுத்தப்படும். செல்வத்தில் பேராசை கொண்டவனுக்கு அர்த்தத்தால், மிகைப்பட்ட காமத்தைப் பின்பற்றுபவனுக்கு காமத்தாலும் கட்டுப்படும்.
1.153.81
अगर्वितात्मा युक्तश्च सान्त्वयुक्तोऽनसूयिता ।
अवेक्षितार्थः शुद्धात्मा मन्त्रयीत द्विजैः सहा ॥ १.१५३.८१ ॥
செருக்கற்ற, அடக்கமும் சாந்தமும் உடையவன், பொறாமையற்றவன், காரியங்களை ஆராய்பவன், தூய மனமுடையவன் — அவன் அந்தணர்களுடன் ஆலோசிக்க வேண்டும்.
1.153.82
कर्मणा येन केनैव मृदुना दारुणेन च ।
उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १.१५३.८२ ॥
எந்த வழியிலாவது — மென்மையாகவோ கடுமையாகவோ — துயருற்ற தன்னை உயர்த்த வேண்டும்; ஆற்றலுள்ளவன் தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
1.153.83
न संशयमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति ।
संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति ॥ १.१५३.८३ ॥
ஐயத்தில் இறங்காத மனிதன் நல்லதைக் காண்பதில்லை; ஐயத்தில் இறங்கி உயிருடன் இருந்தால் அவன் நல்லதைக் காண்கிறான்.
1.153.84
यस्य बुद्धिः परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत् ।
अनागतेन दुर्बुद्धिं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम् ॥ १.१५३.८४ ॥
யாருடைய புத்தி கெட்டுப்போயிருக்கிறதோ அவனை கடந்த காலத்தால் சாந்தப்படுத்த வேண்டும்; தீய புத்தியுள்ளவனை எதிர்காலத்தால், அறிஞனை நிகழ்காலத்தால்.
1.153.85
योऽरिणा सह सन्धाय शयीत कृतकृत्यवत् ।
स वृक्षाग्रे यथा सुप्तः पतितः प्रतिबुध्यते ॥ १.१५३.८५ ॥
எதிரியுடன் சமாதானம் செய்துகொண்டு, காரியம் முடிந்தவனைப் போல் உறங்குபவன், மரத்தின் உச்சியில் தூங்கியவன் விழுந்து விழிப்பதைப் போல் விழித்துக்கொள்வான்.
1.153.86
मन्त्रसंवरणे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता ।
आकारमभिरक्षेत चारेणाप्यनुपालितः ॥ १.१५३.८६ ॥
ஆலோசனையின் ரகசியத்தைக் காப்பதில் எப்போதும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; பொறாமையின்றி இருக்க வேண்டும். ஒற்றர்களால் காக்கப்பட்டாலும் தன் நிலைப்பாட்டின் அடையாளத்தைக் காக்க வேண்டும்.
1.153.87
न रात्रौ मन्त्रयेद्विद्वान्न च कैश्चिदुपासितः ।
प्रासादाग्रे शिलाग्रे वा विशाले विजनेपि वा ॥ १.१५३.८७ ॥
அறிஞன் இரவில் ஆலோசனை செய்யக்கூடாது; யாராலும் கவனிக்கப்படும் நிலையிலும் செய்யக்கூடாது. அரண்மனை உச்சியிலும், பாறை உச்சியிலும், திறந்த வெளியிலும், அல்லது தனிமையான இடத்திலும் கூட செய்யக்கூடாது.
1.153.88
समन्तात्तत्र पश्यद्भिः सहाप्तैरेव मन्त्रयेत् ।
नैव संवेशयेत्तत्र मन्त्रवेश्मनि शारिकाम् ॥ १.१५३.८८ ॥
அங்கு சுற்றிலும் கண்காணிக்கும் நம்பிக்கையான ஆட்களுடன் மட்டுமே ஆலோசனை செய்ய வேண்டும். ஆலோசனை அறையில் மைனாவையும் அனுமதிக்கக்கூடாது.
1.153.89
शुकान्वा शारिका वापि बालमूर्खजडानपि ।
प्रविष्टानपि निर्वास्य मन्त्रयेद्धार्मिकैर्द्विजैः ॥ १.१५३.८९ ॥
கிளிகளோ மைனாக்களோ, குழந்தைகளோ, முட்டாள்களோ, மந்தர்களோ — உள்ளே நுழைந்திருந்தாலும் அவர்களை வெளியேற்றிவிட்டு, தர்மம் அறிந்த துவிஜர்களுடன் ஆலோசனை செய்ய வேண்டும்.
1.153.90
नीतिज्ञैर्न्यायशास्त्रज्ञैरितिहासे सुनिष्ठितैः ।
रक्षां मन्त्रस्य निश्छिद्रां मन्त्रान्ते निश्चयेत्स्वयम् ॥ १.१५३.९० ॥
நீதியும் நியாயசாஸ்திரமும் அறிந்தவர்களும், இதிகாசங்களில் நன்கு தேர்ந்தவர்களுமான அறிஞர்களுடன் ஆலோசிக்க வேண்டும். ஆலோசனையின் பாதுகாப்பை குறைவின்றிக் காக்க வேண்டும்; ஆலோசனையின் முடிவில் தானே தீர்மானிக்க வேண்டும்.
1.153.91
वीरोपवर्णितात्तस्माद्धर्मार्थाभ्यामथात्मना ।
एकेन वाथ विप्रेण ज्ञातबुद्धिर्विनिश्चयेत् ॥ १.१५३.९१ ॥
வீரர்களால் புகழப்பட்ட அந்த தர்மத்தாலும் அர்த்தத்தாலும், அல்லது தன்னாலேயே, அல்லது அறிவு சோதிக்கப்பட்ட ஒரு பிராமணருடன் சேர்ந்து, உறுதியான முடிவு எடுக்க வேண்டும்.
1.153.92
तृतीयेन न चान्येन व्रजेन्निश्चयमात्मवान् ।
षट्कर्णश्छिद्यते मन्त्र इति नीतिषु पठ्यते ॥ १.१५३.९२ ॥
தன்னடக்கமுள்ளவன் மூன்றாம் ஒருவருடனோ வேறு ஒருவருடனோ முடிவு எடுக்கக் கூடாது; 'ஆறு காதுகளுக்குச் சென்ற ஆலோசனை உடைந்துவிடும்' என்று நீதிநூல்களில் கூறப்படுகிறது.
1.153.93
निःसृतो नाशयेन्मन्त्रो हस्तप्राप्तामपि श्रियम् ।
स्वमतं च परेषां च विचार्य च पुनःपुनः।
गुणवद्वाक्यमादद्यान्नैव तृप्येद्विचक्षणः ॥ १.१५३.९३ ॥
வெளியே வெளிப்பட்ட ஆலோசனை கையில் வந்த செல்வத்தையும் அழித்துவிடும். தன் கருத்தையும் பிறருடைய கருத்தையும் மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்ந்து, நல்ல வாக்கையே ஏற்க வேண்டும்; அறிவுள்ளவன் தன்னிலேயே திருப்தியடையக் கூடாது.
1.153.94
नाच्छित्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति महतीं श्रियम् ॥ १.१५३.९४ ॥
எதிரியின் மர்மஸ்தானங்களை வெட்டாமலும், கொடிய செயலைச் செய்யாமலும், மீன்பிடிப்பவனைப் போல் அடிக்காமலும் ஒருவன் பெரும் செல்வத்தை அடைவதில்லை.
1.153.95
कर्शितं व्याधितं क्लिन्नमपानीयमघासकम् ।
परिविश्वस्तमन्दं च प्रहर्तव्यमरेर्बलम् ॥ १.१५३.९५ ॥
எதிரியின் படை சோர்வுற்றதாகவும், நோயுற்றதாகவும், நனைந்ததாகவும், தண்ணீரின்றியும், துயரத்தில் தூங்குவதாகவும், முழுமையாக நம்பிக்கை கொண்டதாகவும், மந்தமாகவும் இருக்கும்போது தாக்க வேண்டும்.
1.153.96
नार्थिकोऽर्थिनमभ्येति कृतार्थे नास्ति सङ्गतम् ।
तस्मात्सर्वाणि साध्यानि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १.१५३.९६ ॥
பொருள் நாடுபவன் பொருள் நாடுபவனிடம் செல்வதில்லை; காரியம் முடிந்தவனுடன் தொடர்பு இருப்பதில்லை. ஆகவே எல்லாக் காரியங்களையும் ஏதேனும் மீதம் வைத்துக்கொண்டே செய்விக்க வேண்டும்.
1.153.97
संग्रहे विग्रहे चैव यत्नः कार्योऽनसूयता ।
उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ॥ १.१५३.९७ ॥
சேகரிப்பிலும் போரிலும் முயற்சி செய்ய வேண்டும், பொறாமை இல்லாமல். செழிப்பை விரும்புபவன் முயற்சியுடன் உற்சாகத்தையும் கொள்ள வேண்டும்.
1.153.98
नास्य कृत्यानि बुध्येरन्मित्राणि रिपवस्तथा ।
आरब्धान्येव पश्येरन्सुपर्यवसितान्यपि ॥ १.१५३.९८ ॥
அவனுடைய செயல்களை நண்பர்களும் எதிரிகளும் அறியக் கூடாது. தொடங்கப்பட்டவற்றை மட்டுமே அவர்கள் காணட்டும், அவை முழுமையாக முடிந்திருந்தாலும் கூட.
1.153.99
भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम् ।
आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १.१५३.९९ ॥
பயம் வராத வரை பயந்தவனைப் போல் நடந்துகொள்ள வேண்டும். ஆனால் பயம் வந்ததைக் கண்டால் அஞ்சாதவனைப் போல் தாக்க வேண்டும்.
1.153.100
दैवेनोपहतं शत्रुमनुगृह्णाति यो नरः ।
स मृत्युमुपगृह्णाति गर्भमश्वतरी यथा ॥ १.१५३.१०० ॥
விதியால் வீழ்த்தப்பட்ட எதிரிக்கு அருள் காட்டும் மனிதன், கழுதை-குதிரைப் பெண் கருவை ஏற்பது போல, மரணத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
1.153.101
अनागतं हि बुध्येत यच्च कार्यं पुरः स्थितम् ।
न तु बुद्धिक्षयात्किंचिदतिक्रामेत्प्रयोजनम् ॥ १.१५३.१०१ ॥
வராததையும், முன்னே நிற்கும் செயலையும் முன்கூட்டியே அறிய வேண்டும். அறிவு குறைவதால் எந்த நோக்கத்தையும் கைவிடக் கூடாது.
1.153.102
उत्साहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो भूतिमिच्छता ।
विभज्य देशकालौ च दैवं धर्मादयस्त्रयः।
नैःश्रेयसौ तु तौ ज्ञेयौ देशकालाविति स्थितिः ॥ १.१५३.१०२ ॥
செழிப்பை விரும்புபவன் முயற்சியுடன் உற்சாகத்தையும் கொள்ள வேண்டும். இடம், காலம், விதி, தர்மம் முதலிய மூன்றையும் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும். இடமும் காலமுமே உயர்ந்த நன்மை தருபவை என்று அறிய வேண்டும் என்பது நிலைப்பாடு.
1.153.103
तालवत्कुरुते मूलं बालः शत्रुरुपेक्षितः ।
गहनेऽग्निरिवोत्सृष्टः क्षिप्रं संजायते महान् ॥ १.१५३.१०३ ॥
பனைமரம் வேரூன்றுவது போல, புறக்கணிக்கப்பட்ட சிறு எதிரி வேர் கொள்கிறான். அடர்ந்த காட்டில் விடப்பட்ட நெருப்பு விரைவில் பெரிதாக வளர்வது போல.
1.153.104
अग्निस्तोकमिवात्मानं सन्धुक्षयति यो नरः ।
स वर्धमानो ग्रसते महान्तमपि संचयम् ॥ १.१५३.१०४ ॥
நெருப்புப் பொறியைப் போல தன்னை எரியவிடும் மனிதன், வளர்ந்து பெரிய செல்வக் குவியலையும் விழுங்கிவிடுகிறான்.
1.153.105
आदावेव ददानीति प्रियं ब्रूयान्निरर्थकम् ॥ १.१५३.१०५ ॥
'நான் கொடுப்பேன்' என்று முதலிலேயே இனிய சொற்களைச் சொல்ல வேண்டும், ஆனால் அவை பயனற்றவையாக இருக்கட்டும்.
1.153.106
आशां कालवतीं कुर्यात्कालं विघ्नेन योजयेत् ।
विघ्नं निमित्ततो ब्रूयान्निमित्तं वाऽपि हेतुतः ॥ १.१५३.१०६ ॥
நம்பிக்கையைக் காலத்தோடு பிணைக்க வேண்டும்; காலத்தை ஒரு தடையோடு இணைக்க வேண்டும். தடையை ஒரு சாக்குப்போக்கால் சொல்ல வேண்டும்; சாக்குப்போக்கையும் காரணத்தால் சொல்ல வேண்டும்.
1.153.107
क्षुरो भूत्वा हरेत्प्राणान्निशितः कालसाधनः ।
प्रतिच्छन्नो लोमहारी द्विषतां परिकर्तनः ॥ १.१५३.१०७ ॥
கூர்மையான கத்தியாக மாறி எதிரிகளின் உயிரைப் பறிக்க வேண்டும்; அது கூர்மையானதும் காலத்தின் கருவியுமாக, மறைந்ததும் மயிர் களைவதும், எதிரிகளைச் சுற்றிலும் வெட்டுவதுமாக இருக்க வேண்டும்.
1.153.108
पाण्डवेषु यथान्यायमन्येषु च कुरूद्वह ।
वर्तमानो न मज्जेस्त्वं तथा कृत्यं समाचर ॥ १.१५३.१०८ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே! பாண்டவர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் நியாயமாக நடந்துகொண்டு நீ மூழ்கிவிடாதே; அவ்வாறே உன் கடமையைச் செய்.
1.153.109
सर्वकल्याणसंपन्नो विशिष्ट इति निश्चयः ।
तस्मात्त्वं पाण्डुपुत्रेभ्यो रक्षात्मानं नराधिप ॥ १.१५३.१०९ ॥
எல்லா நலன்களும் நிறைந்தவர், சிறந்தவர் என்பது உறுதி. ஆகையால், மன்னனே, பாண்டுவின் மகன்களிடமிருந்து உன்னைக் காத்துக்கொள்.
1.153.110
भ्रातृव्या बलवन्तस्ते पाण्डुपुत्रा नराधिप ।
पश्चात्तापो यथा न स्यात्तथा नीतिर्विधीयताम् ॥ १.१५३.११० ॥
மன்னனே, உன் உறவு-எதிரிகளாகிய பாண்டுவின் மகன்கள் வலிமையானவர்கள். பின்னர் வருந்தாதபடி அரசியல் வழியை வகுக்கவும்.
1.153.111
एवमुक्त्वा संप्रतस्थे कणिकः स्वगृहं ततः ।
धृतराष्ट्रोऽपि कौरव्यः शोकार्तः समपद्यत ॥ १.१५३.१११ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு கணிகன் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான். குருவம்சத்து திருதராஷ்டிரனும் துயரால் வருந்தினான்.