Mahābhārata · Adhyāya 1.172
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.172.1
न सन्तापस्त्वया कार्यः प्राकृतेनेव कर्हिचित् ।
न हि सन्तापकालोऽयं वैद्यस्य तव विद्यते ॥ १.१७२.१ ॥
Du solltest niemals wie ein gewöhnlicher Mensch trauern; dies ist nicht die Zeit für Kummer, denn du bist ein Wissender.
1.172.2
अवश्यं निधनं सर्वैर्गन्तव्यमिह मानवैः ।
अवश्यभाविन्यर्थे वै संतापो नेह विद्यते ॥ १.१७२.२ ॥
Alle Menschen müssen hier gewiss den Tod erfahren; für das, was unweigerlich geschehen muss, gibt es hier keinen Kummer.
1.172.3
भार्या पुत्रोऽथ दुहिता सर्वमात्मार्थमिष्यते ।
व्यथां जहि सुबुद्ध्या त्वं स्वयं यास्यामि तत्र च ॥ १.१७२.३ ॥
Gattin, Sohn und Tochter werden alle um des eigenen Wohles willen geschätzt. Lege deinen Kummer mit kluger Einsicht ab; ich selbst werde dorthin gehen.
1.172.4
एतद्धि परमं नार्याः कार्यं लोके सनातनम् ।
प्राणानपि परित्यज्य यद्भर्तुर्हितमाचरेत् ॥ १.१७२.४ ॥
Dies ist die höchste und ewige Pflicht einer Frau in der Welt: selbst das Leben hinzugeben und zum Wohl ihres Gatten zu handeln.
1.172.5
तच्च तत्र कृतं कर्म तवापीदं सुखावहम् ।
भवत्यमुत्र चाक्षय्यं लोकेऽस्मिंश्च यशस्करम् ॥ १.१७२.५ ॥
Jene dort vollbrachte Tat wird auch dir Glück bringen; sie ist im Jenseits unvergänglich und bringt in dieser Welt Ruhm.
1.172.6
एष चैव गुरुर्धर्मो यं प्रवक्ष्याम्यहं तव ।
अर्थश्च तव धर्मश्च भूयानत्र प्रदृश्यते ॥ १.१७२.६ ॥
Und dies ist die gewichtige Pflicht, die ich dir nun verkünde; hier zeigen sich dein Vorteil und deine Pflicht beide als größer.
1.172.7
यदर्थमिष्यते भार्या प्राप्तः सोऽर्थस्त्वया मयि ।
कन्या चैका कुमारश्च कृताहमनृणा त्वया ॥ १.१७२.७ ॥
Den Zweck, um dessentwillen eine Gattin begehrt wird, dieses Ziel hast du in mir erreicht. Es gibt eine Tochter und einen Sohn; durch dich bin ich von der Schuld befreit.
1.172.8
समर्थः पोषणे चासि सुतयो रक्षणे तथा ।
न त्वहं सुतयोः शक्ता तथा रक्षणपोषणे ॥ १.१७२.८ ॥
Du bist fähig zu ernähren und ebenso die beiden Kinder zu beschützen; ich aber bin nicht fähig, die beiden Kinder zu beschützen und zu ernähren.
1.172.9
मम हि त्वद्विहीनायाः सर्वप्राणधनेश्वर ।
कथं स्यातां सुतौ बालौ भरेयं च कथं त्वहम् ॥ १.१७२.९ ॥
O Herr meines ganzen Lebens und Reichtums! Ohne dich, wie würden meine beiden kleinen Söhne leben, und wie sollte ich sie ernähren?
1.172.10
कथं हि विधवाऽनाथा बालपुत्रा विना त्वया ।
मिथुनं जीवयिष्यामि स्थिता साधुगते पथि ॥ १.१७२.१० ॥
Wie soll ich, verwitwet und ohne Schutz, ohne dich, mit kleinen Söhnen, auf dem Weg des Gerechten stehend, der dahingegangen ist, dieses Paar ernähren?
1.172.11
अहं कृतावलेपैश्च प्रार्थ्यमानामिमां सुताम् ।
अयुक्तैस्तव संबन्धे कथं शक्ष्यामि रक्षितुम् ॥ १.१७२.११ ॥
Während hochmütige Männer, dir als Verwandte nicht angemessen, um diese meine Tochter werben, wie werde ich sie beschützen können?
1.172.12
उत्सृष्टमामिषं भूमौ प्रार्थयन्ति यथा खगाः ।
प्रार्थयन्ति जनाः सर्वे पतिहीनां तथा स्त्रियम् ॥ १.१७२.१२ ॥
Wie Vögel nach Fleisch streben, das auf den Boden geworfen wurde, so begehren alle Menschen eine Frau ohne Gatten.
1.172.13
साऽहं विचाल्यमाना वै प्रार्थ्यमाना दुरात्मभिः ।
स्थातुं पथि न शक्ष्यामि सज्जनेष्टे द्विजोत्तम ॥ १.१७२.१३ ॥
Erschüttert und von bösen Menschen begehrt, werde ich auf dem Pfad nicht standhaft bleiben können, o Liebling der Guten, Bester der Zweimalgeborenen.
1.172.14
स्त्रीजन्म गर्हितं नाथ लोके दुष्टजनाकुले ।
मातापित्रोर्वशे कन्या प्रौढा भर्तृवशे तथा ॥ १.१७२.१४ ॥
O Herr, in einer Welt voller böser Menschen ist die Geburt als Frau verachtet. Die Jungfrau steht unter der Gewalt von Mutter und Vater, die reife Frau unter der ihres Gatten.
1.172.15
अभावे चानयोः पुत्रे खतन्त्रा स्त्री विगर्हिता ॥ १.१७२.१५ ॥
Und wenn diese beiden fehlen, wird auch bei einem Sohn eine selbstständige Frau verurteilt.
1.172.16
अनाथत्वं स्त्रियो द्वारं दुष्टानां विवृतं हि तत् ।
वस्त्रखण्डं घृताक्तं हि यथा संकृष्यते श्वभिः ॥ १.१७२.१६ ॥
Schutzlos zu sein ist für eine Frau ein offenes Tor für die Bösen, wie ein mit Butterschmalz getränkter Stofffetzen von Hunden gezerrt wird.
1.172.17
कथं तव कुलस्यैकमिमं बालमनागसम् ।
पितृपैतामहे मार्गे नियोक्तुमहमुत्सहे ॥ १.१७२.१७ ॥
Wie könnte ich es wagen, dieses einzige schuldlose Kind deines Geschlechts auf den Pfad der Väter und Großväter zu führen?
1.172.18
कथं शक्ष्यामि बालेऽस्मिन्गुणानाधातुमीप्सितान् ।
अनाथे सर्वतो लुप्ते यथा त्वं धर्मदर्शिवान् ॥ १.१७२.१८ ॥
Wie vermag ich dem Kind die ersehnten Tugenden einzupflanzen, da ich schutzlos und von allen Seiten zerstört bin, verloren, wie du einst einer warst, der das Dharma sah?
1.172.19
इमामपि च ते बालामनाथां परिभूय माम् ।
अनर्हाः प्रार्थयिष्यन्ति शूद्रा वेदश्रुतिं यथा ॥ १.१७२.१९ ॥
Auch dieses junge Mädchen von dir wird, nachdem sie mich verachtet haben, von unwürdigen Śūdras begehrt werden, wie sie das Hören des Veda begehren.
1.172.20
तां चेदहं न दित्सेयं सद्गुणैरुपबृंहिताम् ।
प्रमथ्यैनां हरेयुस्ते हविर्ध्वाङ्क्षा इवाध्वरात् ॥ १.१७२.२० ॥
Wenn ich sie, obwohl sie mit guten Eigenschaften begabt ist, nicht gebe, werden sie sie gewaltsam ergreifen und fortführen, wie Krähen die Opfergabe vom Opfer rauben.
1.172.21
संप्रेक्षमाणा पुत्रीं ते नानुरूपमिवात्मनः ।
अनर्हवशमापन्नामिमां चापि सुतां तव ॥ १.१७२.२१ ॥
Da du deine Tochter siehst, die ihr nicht angemessen ist, in die Gewalt Unwürdiger gefallen, und auch diese deine Tochter.
1.172.22
अवज्ञाता च लोकेषु तथान्मानमजानती ।
अवलिप्तैरैर्ब्रह्मन्मरिष्यामि न संशयः ॥ १.१७२.२२ ॥
In den Welten verachtet, mich selbst nicht kennend, o Brahmane, werde ich durch die Hochmütigen sterben – daran besteht kein Zweifel.
1.172.23
तौ च हीनौ मया बालौ त्वया चैव तथात्मजौ ।
विनश्येतां न सन्देहो मत्स्याविव जलक्षये ॥ १.१७२.२३ ॥
Und diese beiden kleinen Knaben, von mir und ebenso von dir, deinen Söhnen, verlassen, werden zugrunde gehen wie zwei Fische, wenn das Wasser versiegt. Daran besteht kein Zweifel.
1.172.24
त्रितयं सर्वथाप्येवं विनशिष्यत्यसंशयम् ।
त्वया विहीनं तस्मात्त्वं मां परित्यक्तुमर्हसि ॥ १.१७२.२४ ॥
Alle drei werden auf diese Weise gewiss zugrunde gehen, ohne Zweifel. Darum ist es für dich angemessen, mich zu verlassen, denn ohne dich...
1.172.25
व्युष्टिरेषा परा स्त्रीणां पूर्वं भर्तुः परा गतिः ।
ननु ब्रह्मन्सपुत्राणामिति धर्मविदो विदुः ॥ १.१७२.२५ ॥
Dies ist das höchste Glück der Frauen; der Gatte ist ihre erste und höchste Zuflucht. O Brahmane, so wissen es die Kenner des Dharma für die Frau mit Söhnen.
1.172.26
अनिष्टमिह पुत्राणां विषये परिवर्तितुम् ।
हरिद्राञ्जनपुष्पादिसौमङ्गल्ययुता सती ॥ १.१७२.२६ ॥
Hier soll Unheil über die Söhne nicht geschehen; die treue Gattin, geschmückt mit den glückverheißenden Zeichen von Kurkuma, Augenschminke, Blumen und dergleichen.
1.172.27
मरणं याति या भर्तुस्तद्दत्तजलपायिनी ।
भर्तृपादार्पितमनाः सा याति गिरिजापदम् ॥ १.१७२.२७ ॥
Die, deren Gatte stirbt, die das Wasser trinkt, das er ihr gegeben, und deren Geist den Füßen des Gatten geweiht ist, geht in die Wohnstätte Girijās (Pārvatīs).
1.172.28
गिराजायाः सखी भूत्वा मोदते नगकन्यया ।
मितं ददाति हि पिता मितं माता मितं सुतः ॥ १.१७२.२८ ॥
Zur Freundin Girijās geworden, freut sie sich mit der Bergestochter. Der Vater gibt nur in Maßen, die Mutter gibt nur in Maßen, und der Sohn gibt nur in Maßen.
1.172.29
अमितस्य हि दातारं का पतिं नाभिनन्दति ।
आश्रमाश्चाग्निसंस्कारा जपहोमव्रतानि च ॥ १.१७२.२९ ॥
Welche Frau würde nicht einen Gatten preisen, der ohne Maß gibt? Die Lebensstufen, Feuerriten, Rezitation, Opfer und Gelübde werden durch ihn vollendet.
1.172.30
स्त्रीणां नैते विधातव्या विना पतिमनिन्दितम् ।
क्षमा शौचमनाहारमेतावद्विहितं स्त्रियाः ॥ १.१७२.३० ॥
Ohne einen untadeligen Gatten sollen Frauen diese nicht vollziehen. Für die Frau sind Geduld, Reinheit und Fasten nur so viel vorgeschrieben.
1.172.31
परित्यक्तः सुतश्चायं दुहितेयं तथा मया ।
बान्धवाश्च परित्यक्तास्त्वदर्थं जीवितं च मे ॥ १.१७२.३१ ॥
Diesen Sohn und diese Tochter habe ich ebenfalls verlassen, und um deinetwillen meine Verwandten und mein eigenes Leben.
1.172.32
यज्ञैस्तपोभिर्नियमैर्दानैश्च विविधैस्तथा ।
विशिष्यते स्त्रिया भर्तुर्नित्यं प्रियहिते स्थितिः ॥ १.१७२.३२ ॥
Das beständige Verweilen der Frau im Wohl und Glück ihres Gatten übertrifft Opfer, Askese, Gelübde und vielfältige Gaben.
1.172.33
तदिदं यच्चिकीर्षामि धर्मं परमसंमतम् ।
इष्टं चैव हितं चैव तव चैव कुलस्य च ॥ १.१७२.३३ ॥
Was ich nun tun will, ist das höchst gebilligte Dharma, das wünschenswert und heilsam ist, für dich und für die Familie.
1.172.34
इष्टानि चाप्यपत्यानि द्रव्याणि सुहृदः प्रियाः ।
आपद्धर्मप्रमोक्षाय भार्या चापि सतां मतम् ॥ १.१७२.३४ ॥
Geliebte Kinder, Besitz und liebe Freunde; und auch die Gattin gilt den Guten als Mittel zur Befreiung durch das Dharma der Not.
1.172.35
आपदर्थे धनं रक्षेद्दारान्रक्षेद्धनैरपि ।
आत्मानं सततं रक्षेद्दारैरपि धनैरपि ॥ १.१७२.३५ ॥
Für den Notfall soll man den Reichtum bewahren; die Frauen soll man auch mit Reichtum schützen; und sich selbst soll man stets mit Frauen und mit Reichtum schützen.
1.172.36
दृष्टादृष्टफलार्थं हि भार्या पुत्रो धनं गृहम् ।
सर्वमेतद्विधातव्यं बुधानामेष निश्चयः ॥ १.१७२.३६ ॥
Um der sichtbaren und unsichtbaren Früchte willen müssen Gattin, Sohn, Reichtum und Haus alle versorgt werden; das ist die feste Überzeugung der Weisen.
1.172.37
एकतो वा कुलं कृत्स्नमात्मा वा कुलवर्धनः ।
उभयोः कोधिको विद्वन्नात्मा चैवाधिकः कुलात् ॥ १.१७२.३७ ॥
Auf der einen Seite die ganze Sippe, auf der anderen das Selbst, das die Sippe mehrt. O Gelehrter, von beiden ist das Selbst gewiss höher als die Sippe.
1.172.38
आत्मनो विद्यमानत्वाद्भुवनानि चतुर्दश ।
विद्यन्ते द्विजशार्दूल आतमा रक्ष्यस्ततस्त्वया ॥ १.१७२.३८ ॥
Weil das Selbst existiert, existieren die vierzehn Welten. O Tiger unter den Zweimalgeborenen, daher musst du das Selbst schützen.
1.172.39
आत्मन्यविद्यमाने चेदस्य नास्तीह किंचन ।
एतज्जगदिदं सर्वमात्मना न समं किल ॥ १.१७२.३९ ॥
Wenn das Selbst nicht existiert, bleibt ihm hier nichts. Diese ganze Welt ist wahrlich dem Selbst nicht gleich.
1.172.40
स कुरुष्व मया कार्यं तारयात्मानमात्मना ।
अनुजानीही मामार्य सुतौ मे परिपालय ॥ १.१७२.४० ॥
Darum erfülle deine Pflicht durch mich; rette dich selbst durch dich selbst. O Edler, gewähre mir Erlaubnis und beschütze meine beiden Söhne.
1.172.41
अवध्याः स्त्रिय इत्याहुर्धर्मज्ञा धर्मनिश्चये ।
धर्मज्ञान्राक्षसानाहुर्न हन्यात्स च मामपि ॥ १.१७२.४१ ॥
Die Kenner des Dharma sagen bei der Bestimmung des Dharma, dass Frauen nicht getötet werden dürfen; und von den dharma-kundigen Rākṣasas sagen sie, dass auch er mich nicht töten solle.
1.172.42
निःसंशयं वधः पुंसां स्त्रीणां संशयितो वधः ।
अतो मामेव धर्मज्ञ प्रस्थापयितुमर्हसि ॥ १.१७२.४२ ॥
Der Tod der Männer ist gewiss; der Tod der Frauen ist zweifelhaft. Darum, o Kenner des Dharma, solltest du mich schicken.
1.172.43
भुक्तं प्रियाण्यवाप्तानि धर्मश्च चरितो मया ।
त्वच्छुश्रूषणसंभूता कीर्तिश्चाप्यतुला मम।
त्वत्प्रसूतिः प्रिया प्राप्ता न मां तप्स्यत्यजीवितं ॥ १.१७२.४३ ॥
Ich habe die geliebten Freuden genossen und das Dharma geübt; durch deinen Dienst habe ich unvergleichlichen Ruhm erlangt. Die von dir geborenen, lieben Kinder habe ich erhalten; ohne dich zu leben wird mich nicht quälen.
1.172.44
जातपुत्रा च वृद्धा च प्रियकामा च ते सदा ।
समीक्ष्यैतदहं सर्वं व्यवसायं करोम्यतः ॥ १.१७२.४४ ॥
Söhne sind geboren, ich bin alt, und stets habe ich deine Freude gewünscht. Nachdem ich all dies bedacht habe, fasse ich diesen Entschluss.
1.172.45
उत्सृज्यापि हि मामार्य प्राप्स्यस्यन्यामपि स्त्रियम् ।
ततः प्रतिष्ठितो धर्मो भविष्यति पुनस्तव ॥ १.१७२.४५ ॥
O Edler, auch wenn du mich verlässt, wirst du eine andere Frau finden; dann wird dein Dharma wieder gefestigt sein.
1.172.46
न चाप्यधर्मः कल्याण बहुपत्नीकता नृणाम् ।
स्त्रीणामधर्मः सुमहान्भर्तुः पूर्वस्य लङ्घने ॥ १.१७२.४६ ॥
O Gütiger, für Männer ist es keine Sünde, viele Frauen zu haben; für Frauen aber ist es eine sehr große Sünde, den ersten Gatten zu übertreten.
1.172.47
एतत्सर्वं समीक्ष्य त्वमात्मत्यागं च गर्हितम् ।
आत्मानं तारयाद्याशु कुलं चेमौ च दारकौ ॥ १.१७२.४७ ॥
Nachdem du all dies bedacht hast, lass ab von diesem verwerflichen Selbstopfer; rette dich jetzt, rasch, und die Familie und diese beiden Söhne.
1.172.48
एवमुक्तस्तया भर्ता तां समालिङ्ग्य भारत ।
मुमोच बाष्पं शनकैः सभार्यो भृशदुःखितः ॥ १.१७२.४८ ॥
So von ihr angesprochen, o Bharata, umarmte der Gatte sie und, tief betrübt, vergoss er langsam Tränen, gemeinsam mit seiner Frau.
1.172.49
मैवं वद त्वं कल्याणि तिष्ठ चेह सुमध्यमे ।
न तु भार्यां त्यजेत्प्राज्ञः पुत्रान्वापि कदाचन ॥ १.१७२.४९ ॥
Sprich nicht so, o Kalyāṇī; bleib hier, o Sumadhyamā. Ein Weiser sollte niemals seine Gattin oder seine Söhne verlassen.
1.172.50
विशेषतः स्त्रियं रक्षेत्पुरुषो बुद्धिमानिह ।
त्यक्त्वा तु पुरुषो जीवेन्न हातव्यानिमान्सदा।
न वेत्ति कामं धर्मं च अर्थं मोक्षं च तत्त्वतः ॥ १.१७२.५० ॥
Ein weiser Mann sollte vor allem seine Gattin beschützen. Wer lebt, indem er sie verlässt, darf diese niemals verlassen. Wer Begierde, Pflicht, Reichtum und Befreiung nicht wahrhaft kennt, ist verblendet.