Mahābhārata · Adhyāya 1.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.2.1
समन्तपञ्चकमिति यदुक्तं सूतनन्दन ।
एतत्सर्वं यथातत्त्वं श्रोतुमिच्छामहे वयम् ॥ १.२.१ ॥
Sohn des Sūta, wir wünschen alles über Samantapañcaka zu hören, so wie es wirklich ist.
1.2.2
शृणुध्वं मम भो विप्रा ब्रुवतश्च कथाः शुभाः ।
समन्तपञ्चकाख्यं च श्रोतुमर्हथ सत्तमाः ॥ १.२.२ ॥
Hört, o Brahmanen, meine glückverheißenden Erzählungen. O Beste unter den Menschen, ihr seid würdig, von dem Ort namens Samantapañcaka zu hören.
1.2.3
त्रेताद्वापरयोः सन्धौ रामः शस्त्रभृतां वरः ।
असकृत्पार्थिवं क्षत्रं जघानामर्षचोदितः ॥ १.२.३ ॥
An der Schwelle der Zeitalter Tretā und Dvāpara erschlug Rāma, der Beste unter den Waffenträgern, vom Zorn getrieben, immer wieder das königliche Kriegerkaste.
1.2.4
स सर्वं क्षत्रमुत्साद्य स्ववीर्येणानलद्युतिः ।
समन्तपञ्चके पञ्च चकार रुधिरह्रदान् ॥ १.२.४ ॥
Feurig wie das Feuer rottete er durch eigene Kraft die ganze Kriegerkaste aus und schuf in Samantapañcaka fünf Blutseen.
1.2.5
स तेषु रुधिराम्भःसु ह्रदेषु क्रोधमूर्च्छितः ।
पितॄन्संतर्पयामास रुधिरेणेति नः श्रुतम् ॥ १.२.५ ॥
Vom Zorn betäubt, stillte er in jenen Blutwasserseen die Ahnen mit Blut, so haben wir gehört.
1.2.6
अथर्चीकादयोऽभ्येत्य पितरो राममब्रुवन् ।
राम राम महाभाग प्रीताः स्म तव भार्गव ॥ १.२.६ ॥
Da traten Ṛcīka und die anderen Ahnen zu Rāma und sprachen: 'Rāma, Rāma! O Glücklicher, o Nachfahre Bhṛgus, wir sind mit dir zufrieden.'
1.2.7
अनया पितृभक्त्या च विक्रमेण तव प्रभो ।
वरं वृणीष्व भद्रं ते यमिच्छसि महाद्युते ॥ १.२.७ ॥
Durch diese Hingabe an deine Ahnen und durch deine Tapferkeit, o Herr, möge dir Glück beschieden sein. Wähle die Gabe, die du wünschst, o Hochglänzender.
1.2.8
यदि मे पितरः प्रीता यद्यनुग्राह्यता मयि ।
यच्च रोषाभिभूतेन क्षत्रमुत्सादितं मया ॥ १.२.८ ॥
Wenn meine Ahnen zufrieden sind, wenn mir Gunst gebührt, und wenn ich, von Zorn überwältigt, das Geschlecht der Krieger vernichtet habe—
1.2.9
अतश्च पापान्मुच्येऽहमेष मे प्रार्थितो वरः ।
ह्रदाश्च तीर्थभूता मे भवेयुर्भुवि विश्रुताः ॥ १.२.९ ॥
Möge ich also von Sünde befreit werden—dies ist die Gabe, die ich erbeten habe. Und mögen diese Seen zu heiligen Furten werden, auf der Erde berühmt um meinetwillen.
1.2.10
एवं भविष्यतीत्येवं पितरस्तमथाब्रुवन् ।
तं क्षमस्वेति निषिषिधुस्ततः स विरराम ह ॥ १.२.१० ॥
»So soll es sein«—so sprachen die Ahnen zu ihm. »Vergib ihm«—so hielten sie ihn zurück, und da hielt er inne.
1.2.11
तेषां समीपे यो देशो ह्रदानां रुधिराम्भसाम् ।
समन्तपञ्चकमिति पुण्यं तत्परिकीर्तितम् ॥ १.२.११ ॥
Das Gebiet nahe diesen Seen, deren Wasser Blut ist, heißt Samantapañcaka und gilt als heilig.
1.2.12
येन लिङ्गेन यो देशो युक्तः समुपलक्ष्यते ।
तेनैव नाम्ना तं देशं वाच्यमाहुर्मनीषिणः ॥ १.२.१२ ॥
Mit demselben Merkmal, durch das eine Gegend erkannt wird, soll sie auch benannt werden—so sagen die Weisen.
1.2.13
अन्तरे चैव संप्राप्ते कलिद्वापरयोरभूत् ।
समन्तपञ्चके युद्धं कुरुपाण्डवसेनयोः ॥ १.२.१३ ॥
Als die Zwischenzeit zwischen Kali und Dvāpara gekommen war, fand in Samantapañcaka eine Schlacht zwischen den Heeren der Kurus und der Pāṇḍavas statt.
1.2.14
तस्मिन्परमधर्मिष्ठे देशे भूदोषवर्जिते ।
अष्टादश समाजग्मुरक्षौहिण्यो युयुत्सया ॥ १.२.१४ ॥
In jenem höchst rechtschaffenen, von Bodenmängeln freien Land versammelten sich aus Kampfeslust achtzehn akṣauhiṇīs.
1.2.15
समेत्य तं द्विजास्ताश्च तत्रैव निधं गताः ।
एतन्नामाभिनिर्वृत्तं तस्य देशस्य वै द्विजाः ॥ १.२.१५ ॥
O Brahmanen, dort zusammengekommen, gingen sie eben an jenen Ort; und so entstand dieser Name jener Gegend.
1.2.16
पुण्यश्च रमणीयश्च स देशो वः प्रकीर्तितः ।
तदेतत्कथितं सर्वं मया ब्राह्मणसत्तमाः
यथा देशः स विख्यातस्त्रिषु लोकेषु सुव्रताः ॥ १.२.१६ ॥
Jene Gegend wurde euch als heilig und lieblich verkündet. O Bester der Brahmanen, dies alles habe ich euch erzählt, o ihr Gelübdetreuen, wie jene Gegend in den drei Welten berühmt wurde.
1.2.17
अक्षौहिण्य इति प्रोक्तं यत्त्वया सूतनन्दन ।
एतदिच्छामहे श्रोतुं सर्वमेव यथातथम् ॥ १.२.१७ ॥
O Sohn des Sūta, wir möchten alles hören, was du akṣauhiṇī nanntest, genau so, wie es ist.
1.2.18
अक्षौहिण्याः परीमाणं नराश्वरथदन्तिनाम् ।
यथावच्चैव नो ब्रूहि सर्वं हि विदितं तव ॥ १.२.१८ ॥
Sag uns richtig das Maß der akṣauhiṇī an Männern, Pferden, Wagen und Elefanten, denn dies alles ist dir bekannt.
1.2.19
एको रथो गजश्चैको नराः पञ्च पदातयः ।
त्रयश्च तुरगास्तज्ज्ञैः पत्तिरित्यभिधीयते ॥ १.२.१९ ॥
Ein Streitwagen, ein Elefant, fünf Fußsoldaten und drei Pferde: Die Kundigen nennen dies patti.
1.2.20
पत्तिं तु त्रिगुणामेतामाहुः सेनामुखं बुधाः ।
त्रीणि सेनामुखान्येको गुल्म इत्यभिधीयते ॥ १.२.२० ॥
Die Weisen nennen diese dreifache patti die »Vorderseite des Heeres«; drei solche Vorderseiten heißen zusammen ein gulma.
1.2.21
त्रयो गुल्मा गणो नाम वाहिनी तु गणास्त्रयः ।
स्मृतास्तिस्रस्तु वाहिन्यः पृतनेति विचक्षणैः ॥ १.२.२१ ॥
Drei gulmas heißen ein gaṇa, und drei gaṇas eine vāhinī; die Gelehrten rechnen drei vāhinī als eine pṛtanā.
1.2.22
चमूस्तु पृतनास्तिस्रस्तिस्रश्चम्वस्त्वनीकिनी ।
अनीकिनीं दशगुणां प्राहुरक्षौहिणीं बुधाः ॥ १.२.२२ ॥
Drei pṛtanās ergeben eine camū, drei camū eine anīkinī; die Weisen nennen die zehnfache anīkinī akṣauhiṇī.
1.2.23
अक्षौहिण्याः प्रसंख्याता रथानां द्विजसत्तमाः ।
संख्यागणिततत्त्वज्ञैः सहस्राण्येकविंशतिः ॥ १.२.२३ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, die Kenner der Zählkunst bestimmen: In einer akṣauhiṇī sind einundzwanzigtausend Streitwagen.
1.2.24
शतान्युपरि चैवाष्टौ तथा भूयश्च सप्ततिः ।
गजानां च परीमाणमेतदेव विनिर्दिशेत् ॥ १.२.२४ ॥
Und darüber hinaus achthundert, und wiederum siebzig: Dies ist das Maß, das man für die Elefanten angeben soll.
1.2.25
ज्ञेयं शतसहस्रं तु सहस्राणि नवैव तु ।
नराणामपि पञ्चाशच्छतानि त्रीणि चानघाः ॥ १.२.२५ ॥
Hunderttausend und neuntausend sind zu wissen; und dreihundertfünfzig Männer, o ihr Sündlosen.
1.2.26
पञ्च षष्टिसहस्राणि तथाश्वानां शतानि च ।
दशोत्तराणि षट् प्राहुर्यथावदिह संख्यया ॥ १.२.२६ ॥
Fünfundsechzigtausend und sechshundertzehn Pferde; so wird die Zahl hier der Wahrheit gemäß genannt.
1.2.27
एतामक्षौहिणीं प्राहुः संख्यातत्त्वदितो जनाः ।
यां वः कथितवानस्मि विस्तरेण तपोधनाः ॥ १.२.२७ ॥
Die Kenner der Zahlenlehre nennen dies eine akṣauhiṇī, die ich euch ausführlich dargelegt habe, o Reiche an Askese.
1.2.28
एतया संख्यया ह्यासन्कुरुपाण्डवसेनयोः ।
अक्षौहिण्यो द्विजश्रेष्ठाः पिण्डिताष्टादशैव तु ॥ १.२.२८ ॥
Nach dieser Zählung gab es in den Heeren der Kuru und Pāṇḍava, o Beste der Zweimalgeborenen, insgesamt achtzehn akṣauhiṇī.
1.2.29
समेतास्तत्र वै देशे तत्रैव निधं गताः ।
कौरवान्कारणं कृत्वा कालेनाद्भुतकर्मणा ॥ १.२.२९ ॥
Dort versammelt, gingen sie eben dort ins Verderben; die Kauravas zur Ursache gemacht, durch die Zeit von wunderbarem Wirken.
1.2.30
अहानि युयुधे भीष्मो दशैव परमास्त्रवित् ।
अहानि पञ्च द्रोणस्तु ररक्ष कुरुवाहिनीम् ॥ १.२.३० ॥
Bhīṣma, Kenner der höchsten Waffen, kämpfte nur zehn Tage; und Droṇa beschützte das Kuru-Heer fünf Tage lang.
1.2.31
अहनी युयुधे द्वे तु कर्णः परबलार्दनः ।
शल्योऽर्धदिवसं चैव गदायुद्धमतः परम् ॥ १.२.३१ ॥
Karṇa, der Zermalmer feindlicher Heere, kämpfte zwei Tage, und Śalya einen halben Tag; danach folgte der Keulenkampf.
1.2.32
तस्यैव दिवसस्यान्ते द्रौणिहार्दिक्यगौतमाः ।
प्रसुप्तं निशि विश्वस्तं जघ्नुर्यौधिष्ठिरं बलम् ॥ १.२.३२ ॥
Am Ende desselben Tages erschlugen Drauṇi, Hārdikya und Gautama das Heer Yudhiṣṭhiras, als es nachts arglos schlief.
1.2.33
यत्तु शौनक सत्रे ते भारताख्यानमुत्तमम् ।
जनमेजयस्य तत्सत्रे व्यासशिष्येण धीमता ॥ १.२.३३ ॥
O Śaunaka, jene vortreffliche Erzählung der Bhāratas, die bei Janamejayas Opfersitzung vom weisen Schüler Vyāsas vorgetragen wurde.
1.2.34
कथितं विस्तरार्थं च यशो वीर्यं महीक्षिताम् ।
पौष्यं तत्र च पौलोममास्तीकं चादितः स्मृतम् ॥ १.२.३४ ॥
Darin wurden Ruhm und Tapferkeit der Könige ausführlich erzählt, und die Erzählungen von Pauṣya, Paulomā und Āstīka sind von Anfang an überliefert.
1.2.35
विचित्रार्थपदाख्यानमनेकसमयान्वितम् ।
प्रतिपन्नं नरैः प्राज्ञैर्वैराग्यमिव मोक्षिभिः ॥ १.२.३५ ॥
Diese Erzählung, reich an vielfältigen Bedeutungen und Worten und mit vielen Lehren ausgestattet, wurde von den Weisen angenommen, wie Suchende nach Befreiung die Entsagung annehmen.
1.2.36
आत्मेव वेदितव्येषु प्रियेष्विव हि जीवितम् ।
इतिहासः प्रधानार्थः श्रेष्ठः सर्वागमेष्वयम् ॥ १.२.३६ ॥
Wie das Selbst das Erste unter dem Erkennbaren und das Leben das Erste unter dem Teuren ist, so ist diese Epik, reich an zentralem Sinn, die beste unter allen Schriften.
1.2.37
अनाश्रित्येदमाख्यानं कथा भुवि न विद्यते ।
आहारमनपाश्रित्य शरीरस्येव धारणम् ॥ १.२.३७ ॥
Ohne sich auf diese Erzählung (ākhyāna) zu stützen, gibt es auf Erden keine Geschichte, so wie der Körper ohne Nahrung nicht bestehen kann.
1.2.38
तदेतद्भारतं नाम कविभिस्तूपजीव्यते ।
उदयतेप्सुभिर्भृत्यैरभिजात इवेश्वरः ॥ १.२.३८ ॥
Dieses eben Bhārata genannte Werk wird von den Dichtern genutzt, wie Diener, die aufsteigen wollen, sich an einen edlen Herrn halten.
1.2.39
इतिहासोत्तमे यस्मिन्नर्पिता बुद्धिरुत्तमा ।
स्वरव्यञ्जनयोः कृत्स्ना लोकवेदाश्रयेव वाक् ॥ १.२.३९ ॥
In diesem vortrefflichen Itihāsa, in den der höchste Verstand gelegt wurde, scheint die ganze Rede, Vokale und Konsonanten, auf Welt und Veden zu ruhen.
1.2.40
तस्य प्रज्ञाभिपन्नस्य विचित्रपदपर्वणः ।
सूक्ष्मार्थन्याययुक्तस्य वेदार्थैर्भूषितस्य च ॥ १.२.४० ॥
Von diesem Werk, mit Weisheit begabt, reich an vielfältigen Worten und Abschnitten, verbunden mit feinem Sinn und Schlussfolgerung und geschmückt mit den Bedeutungen der Veden...
1.2.41
भारतस्येतिहासस्य श्रूयतां पर्वसंग्रहः ।
पर्वानुक्रमणी पूर्वं द्वितीयः पर्वसंग्रहः
भारतस्येतिहासस्य श्रूयतां पर्वसंग्रहः ।
पर्वानुक्रमणी पूर्वं द्वितीयः पर्वसंग्रहः ॥ १.२.४१ ॥
Höre die Zusammenfassung der Parvans des Bhārata-Itihāsa: zuerst das Verzeichnis der Parvans, dann die zweite Zusammenfassung der Parvans.
1.2.42
पौष्यं पौलोममास्तीकमादिरंशावतारणम् ।
ततः संभवपर्वोक्तमद्भुतं रोमहर्षणम् ॥ १.२.४२ ॥
Das Pauṣya, das Pauloma, das Āstīka, das Ādi und der Abstieg der Teile; dann die wunderbare, haarsträubende Erzählung, die im Saṃbhava-parva berichtet wird.
1.2.43
दाहो जतुगृहस्यात्र हैडिम्बं पर्व चोच्यते ।
ततो बकवधः पर्व पर्व चैत्ररथं ततः ॥ १.२.४३ ॥
Hier wird der Brand des Lackhauses erzählt; er heißt das Haiḍimba-Parva. Dann das Parva von Bakas Tötung, und dann das Parva von Caitraratha.
1.2.44
ततः स्वयंवरो देव्याः पाञ्चाल्याः पर्व चोच्यते ।
क्षात्रधर्मेण निर्जित्य ततो वैवाहिकं स्मृतम् ॥ १.२.४४ ॥
Dann wird das Parva des Svayaṃvara der Königin von Pāñcāla genannt. Nachdem man nach der Kriegerpflicht gesiegt hat, wird dann das Hochzeits-Parva erinnert.
1.2.45
विदुरागमनं पर्व राज्यलाभस्तथैव च ।
अर्जुनस्य वने वासः सुभद्राहरणं ततः ॥ १.२.४५ ॥
Das Parva von Viduras Ankunft, ebenso die Erlangung des Reiches; Arjunas Aufenthalt im Wald, dann die Entführung Subhadrās.
1.2.46
सुभद्राहरणादूर्ध्वं ज्ञेया हरणहारिका ।
ततः खाण्डवदाहाख्यं तत्रैव मयदर्शनम् ॥ १.२.४६ ॥
Nach der Entführung Subhadrās ist das Parva namens Haraṇa-hārikā zu kennen. Dann das Parva namens Verbrennung des Khāṇḍava, und dort gerade die Begegnung mit Maya.
1.2.47
सभापर्व ततः प्रोक्तं मन्त्रपर्व ततः परम् ।
जरासन्धवधः पर्व पर्व दिग्विजयं तथा ॥ १.२.४७ ॥
Dann wird das Sabhā-Parva genannt, und danach das Mantra-Parva. Das Parva von Jarāsandhas Tötung und ebenso das Parva der Eroberung der Himmelsrichtungen.
1.2.48
पर्व दिग्विजयादूर्ध्वं राजसूयिकमुच्यते ।
ततश्चार्घाभिहरणं शिशुपालवधस्ततः ॥ १.२.४८ ॥
Nach der Eroberung der Himmelsrichtungen wird das Rājasūya-Parva genannt. Dann die Darbringung des Argha, und dann die Tötung Śiśupālas.
1.2.49
द्यूतपर्व ततः प्रोक्तमनुद्यूतमः परम् ।
तत आरण्यकं पर्व किर्मीरवध एवच ॥ १.२.४९ ॥
Danach wird das Buch des Würfelspiels verkündet, danach das Unterbuch Anudyūta; dann das Waldbuch und auch die Tötung Kirmīras.
1.2.50
अर्जुनस्याभिगमनं पर्व ज्ञेयमतः परम् ।
ईश्वरार्जुनयोर्युद्धं पर्व कैरातसंज्ञितम् ॥ १.२.५० ॥
Danach ist das Buch von Arjunas Aufbruch zu erkennen; dann der Kampf zwischen Īśvara (Śiva) und Arjuna, das Buch namens Kirāta.
1.2.51
इन्द्रलोकाभिगमनं पर्व ज्ञेयमतः परम् ।
नलोपाख्यानमपि च धार्मिकं करुणोदयम् ॥ १.२.५१ ॥
Danach ist das Buch vom Gang in Indras Welt zu erkennen; auch die Erzählung von Nala, rechtschaffen und Mitgefühl weckend.
1.2.52
तीर्थयात्रा ततः पर्व कुरुराजस्य धीमतः ।
जटासुरवधः पर्व यक्षयुद्धमतः परम् ॥ १.२.५२ ॥
Dann das Buch der Pilgerfahrt des weisen Kuru-Königs; das Buch der Tötung Jaṭāsuras; danach der Kampf mit den Yakṣas.
1.2.53
निवातकवचैर्युद्धं पर्व चाजगरं ततः ।
मार्कण्डेयसमास्या च पर्वानन्तरमुच्यते ॥ १.२.५३ ॥
Das Buch des Kampfes mit den Nivātakavacas, dann das Schlangenbuch; danach wird das Buch namens Mārkaṇḍeya-samasyā genannt.
1.2.54
संवादश्च ततः पर्व द्रौपदीसत्यभामयोः ।
घोषयात्रा ततः पर्व ततः प्रायोपवेशनेम्।
मन्त्रस्य निश्चयं चैव मृगस्वप्नोद्भवं ततः ॥ १.२.५४ ॥
Dann das Gespräch zwischen Draupadī und Satyabhāmā; dann das Buch der Reise zu den Viehhürden; dann das Fasten bis zum Tod; der Entschluss des Rates, und das Buch aus dem Traum des Hirsches.
1.2.55
व्रीहिद्रौणिकमाख्यानमैन्द्रद्युम्नं तथैव च ।
द्रौपदीहरणं पर्व जयद्रथविमोक्षणम् ॥ १.२.५५ ॥
Die Erzählung von Vrīhi-drauṇika, ebenso die des Aindradyumna; das Buch von der Entführung Draupadīs und der Befreiung Jayadrathas.
1.2.56
रामोपाख्यानमत्रैव पर्व ज्ञेयमतः परम् ।
पतिव्रताया माहात्म्यं सावित्र्याश्चैवमद्भुतम् ॥ १.२.५६ ॥
Hier ist auch das Buch von der Erzählung Rāmas zu erkennen; danach die Größe der hingebungsvollen Gattin und die wunderbare Geschichte der Sāvitrī.
1.2.57
कुण्डलाहरणं पर्व ततः परमिहोच्यते ।
आरणेयं ततः पर्व वैराटं तदनन्तरम्
पाण्डवानां प्रवेशश्च समयस्य च पालनम् ॥ १.२.५७ ॥
Danach wird hier das Buch vom Raub der Ohrringe genannt; dann der Āraṇeya, und gleich darauf der Virāṭa; der Einzug der Pāṇḍavas und die Einhaltung der vereinbarten Frist.
1.2.58
कीचकानां वधः पर्व पर्व ग्रोग्रहणं ततः ।
अभिमन्योश्च वैराट्याः पर्व वैवाहिकं स्मृतम् ॥ १.२.५८ ॥
Das Buch von der Tötung der Kīcaka, dann das von der Wegnahme der Rinder; das Hochzeitsbuch von Abhimanyu und Uttarā, der Tochter Virāṭas, wird überliefert.
1.2.59
उद्योगपर्व विज्ञेयमत ऊर्ध्वं महाद्भुतम् ।
ततः संजययानाख्यं पर्व ज्ञेयमतः परम् ॥ १.२.५९ ॥
Danach ist das überaus wunderbare Udyoga-Buch zu erkennen; dann das Buch namens Sañjaya-yāna, und danach ist dieses Buch zu erkennen.
1.2.60
प्रजागरं तथा पर्व धृतराष्ट्रस्य चिन्तया ।
पर्व सानत्सुजातं वै गुह्यमध्यात्मदर्शनम् ॥ १.२.६० ॥
Ebenso das Buch Prajāgara, aus Dhṛtarāṣṭras Sorge entstanden; und das Buch Sanatsujāta, die geheime Schau des inneren Selbst.
1.2.61
यानसन्धिस्ततः पर्व भगवद्यानमेव च ।
मातलीयमुपाख्यानं चरितं गालवस्य च ॥ १.२.६१ ॥
Dann das Parva Yānasandhi, die Reise des Erhabenen, die Mātalī-Episode und die Geschichte Gālavas.
1.2.62
सावित्रं वामदेव्यं च वैन्योपाख्यानमेव च ।
जामदग्न्यमुपाख्यानं पर्व षोडशराजकम् ॥ १.२.६२ ॥
Die Episode der Sāvitrī, die Vāmadevya-Geschichte, die Vainya-Episode, die Jāmadagnya-Episode und das Parva der sechzehn Könige.
1.2.63
सभाप्रवेशः कृष्णस्य विदुलापुत्रशासनम् ।
उद्योगः सैन्यनिर्याणं विश्वोपाख्यानमेव च ॥ १.२.६३ ॥
Kṛṣṇas Eintritt in die Versammlung, die Ermahnung des Sohnes der Vidulā, die Vorbereitungen, der Abmarsch des Heeres und die Viśva-Episode.
1.2.64
ज्ञेयं विवादपर्वात्र कर्णस्यापि महात्मनः ।
मन्त्रस्य निश्चयं कृत्वा कार्यस्य समनन्तरम् ॥ १.२.६४ ॥
Hier ist das Vivāda-Parva des großherzigen Karṇa zu kennen; nach dem Beschluss des Rates folgt die Handlung sogleich.
1.2.65
श्वेतस्य वासुदेवेन चित्रं बहुकथाश्रयम् ।
निर्याणं च ततः पर्व कुरुपाण्डवसेनयोः ॥ १.२.६५ ॥
Das wundersame Parva von Śveta mit Vāsudeva, reich an vielen Erzählungen; danach das Parva vom Abmarsch der Heere der Kuru und Pāṇḍava.
1.2.66
रथातिरथसंख्या च पर्वोक्तं तदनन्तरम् ।
उलूकदूतागमनं पर्वामर्षविवर्धनम् ॥ १.२.६६ ॥
Die Aufzählung der Wagenkämpfer und großen Wagenkämpfer, das danach erzählte Parva; dann das Parva von der Ankunft des Boten Ulūka, das den Zorn steigert.
1.2.67
अम्बोपाख्यानमत्रैव पर्व ज्ञेयमतः परम् ।
भीष्माभिषेचनं पर्व ततश्चाद्भुतमुच्यते ॥ १.२.६७ ॥
Hier ist das Parva der Ambopākhyāna zu erkennen; danach das Bhīṣmābhiṣecana-Parva, und dann wird das wunderbare Parva genannt.
1.2.68
जम्बूखम्डविनिर्माणं पर्वोक्तं तदनन्तरम् ।
भूमिपर्व ततः प्रोक्तं द्वीपविस्तारकीर्तनम् ॥ १.२.६८ ॥
Das Parva über die Entstehung von Jambūkhaṇḍa wird genannt; danach wird das Bhūmi-Parva verkündet, dann der Preis der Ausdehnung der Kontinente.
1.2.69
दिव्यं चक्षुर्ददौ यत्र संजयाय महामुनिः ।
पर्वोक्तं भगवद्गीता पर्व भीष्मवधस्ततः।
द्रोणाभिषेचनं पर्व संशप्तकवधस्ततः ॥ १.२.६९ ॥
Genannt wird das Parva, in dem der große Weise Sañjaya das göttliche Sehvermögen gab; dann das Bhagavad-gītā-Parva, dann die Tötung Bhīṣmas, dann das Parva der Salbung Droṇas, und danach die Tötung der Saṃśaptakas.
1.2.70
अभिमन्युवधः पर्व प्रतिज्ञा पर्व चोच्यते ।
जयद्रथवधः पर्व घटोत्कचवधस्ततः ॥ १.२.७० ॥
Genannt wird das Parva von Abhimanyus Tötung, auch das Parva des Gelübdes wird erwähnt; das Parva von Jayadrathas Tötung, dann Ghaṭotkachas Tötung.
1.2.71
ततो द्रोणवधः पर्व विज्ञेयं लोमहर्षणम् ।
मोक्षो नारायणास्त्रस्य पर्वानन्तरमुच्यते ॥ १.२.७१ ॥
Dann ist das Parva von Droṇas Tötung zu erkennen, das die Haare zu Berge stehen lässt; danach wird das Parva von der Erlösung durch die Nārāyaṇa-Waffe genannt.
1.2.72
कर्णपर्व ततो ज्ञेयं शल्यपर्व ततः परम् ।
ह्रदप्रवेशनं पर्व गदायुद्धमतः परम् ॥ १.२.७२ ॥
Dann ist das Karṇa-Parva zu erkennen; danach das Śalya-Parva; dann das Parva vom Eintritt in den See, und danach der Keulenkampf.
1.2.73
सारस्वतं ततः पर्व तीर्थवंशानुकीर्तनम् ।
अत ऊर्ध्वं सुबीभत्सं पर्व सौप्तिकमुच्यते ॥ १.२.७३ ॥
Danach folgt das Sārasvata-Parva, das die heiligen Furten und Geschlechter aufzählt. Danach heißt das überaus schreckliche Parva Sauptika.
1.2.74
ऐषीकं पर्व चोद्दिष्टमत ऊर्ध्वं सुदारुणम् ।
जलप्रदानिकं पर्व स्त्रीविलापस्ततः परम् ॥ १.२.७४ ॥
Auch das Aiṣīka-Parva wird genannt. Danach folgt das überaus grausame Jalapradānika-Parva, dann die Klage der Frauen.
1.2.75
श्राद्धपर्व ततो ज्ञेयं कुरूणामौर्ध्वदेहिकम् ।
चार्वाकनिग्रहः पर्व रक्षसो ब्रह्मरूपिणः ॥ १.२.७५ ॥
Danach ist das Śrāddha-Parva zu kennen, die Totenriten der Kurus. Dann folgt das Parva über die Bezwingung Cārvākas, des Rakṣasa, der die Gestalt eines Brahmanen annahm.
1.2.76
आभिषेचनिकं पर्व धर्मराजसर्य धीमतः ।
प्रविभागो गृहाणां च पर्वोक्तं तदनन्तरम् ॥ १.२.७६ ॥
Das Ābhiṣecanika-Parva, die Krönung des weisen Dharma-Königs; und danach das Parva mit dem Namen Teilung der Häuser.
1.2.77
शान्तिपर्व ततो यत्र राजधर्मानुशासनम् ।
आपद्धर्मश्च पर्वोक्तं मोक्षधर्मस्ततः परम् ॥ १.२.७७ ॥
Dann das Śānti-Parva, wo die Pflichten des Königs gelehrt werden; auch das Āpaddharma wird als Parva genannt; und danach das Mokṣadharma.
1.2.78
शुकप्रश्नाभिगमनं ब्रह्मप्रश्नानुशासनम् ।
प्रादुर्भावश्च दुर्वासःसंवादश्चैव मायया ॥ १.२.७८ ॥
Śukas Ankunft mit Fragen und die Belehrung über Fragen des Brahman; die Erscheinung und der Dialog mit Durvāsas durch Māyā.
1.2.79
ततः पर्व परिज्ञेयमानुशासनिकं परम् ।
स्वर्गारोहणिकं चैव ततो भीष्मस्य धीमतः ॥ १.२.७९ ॥
Danach ist das höchste Buch zu kennen, das Ānuśāsanika, und auch das Svargārohaṇika; danach das des weisen Bhīṣma.
1.2.81
पर्व चाश्रमवासाख्यं पुत्रदर्शनमेव च ।
नारदागमनं पर्व ततः परमिहोच्यते ॥ १.२.८१ ॥
Das Buch mit dem Namen Aufenthalt in den Einsiedeleien, auch das Sehen der Söhne; die Ankunft Nāradas; dann wird hier das nächste Buch genannt.
1.2.82
मौसलं पर्व चोद्दिष्टं ततो घोरं सुदारुणम् ।
महाप्रस्थानिकं पर्व स्वर्गारोहणिकं ततः ॥ १.२.८२ ॥
Auch das Buch Mausala wird genannt; dann das schreckliche und sehr furchtbare; das Mahāprasthānika; dann das Svargārohaṇika.
1.2.83
हरिवंशस्ततः पर्व पुराणं खिलसंज्ञितम् ।
विष्णुपर्व शिशोश्चर्या विष्णोः कंसवधस्तथा ॥ १.२.८३ ॥
Dann das Buch Harivaṃśa, das Purāṇa namens Khila; das Buch über Viṣṇu; die Taten des Kindes Viṣṇu; und auch die Tötung Kaṃsas.
1.2.84
भविष्यं पर्व चाप्युक्तं खिलेष्वेवाद्भुतं महत् ।
एतत्पर्वशतं पूर्णं व्यासेनोक्तं महात्मना ॥ १.२.८४ ॥
Auch das Buch der Zukunft wird genannt, wunderbar und groß unter den Ergänzungen; diese hundert Bücher sind vollständig, von dem großmütigen Vyāsa verkündet.
1.2.85
यथावत्सूतपुत्रेण रौमहर्षणिना ततः ।
उक्तानि नैमिशारण्ये पर्वाण्यष्टादशैव तु ॥ १.२.८५ ॥
Genau so, wie sie waren, wurden damals die achtzehn Bücher im Naimiṣa-Wald vom Sohn des Wagenlenkers, dem Sohn Lomaharṣaṇas, vorgetragen.
1.2.86
समासो भारतस्यायमत्रोक्तः पर्वसंग्रहः ।
पौष्यं पौलोममास्तीकमादिरंशावतारणम् ॥ १.२.८६ ॥
Dies ist die kurze Zusammenfassung des Mahābhārata, die Sammlung seiner Bücher: das Pauṣya, das Pauloma, das Āstīka, das erste und der Abstieg der Geschlechter.
1.2.87
संभवो जतुवेश्माख्यं हिडिम्बबकयोर्वधः ।
तथा चैत्ररथं देव्याः पाञ्चाल्याश्च स्वयंवरः ॥ १.२.८७ ॥
Die Geburt, die Episode namens Lackhaus, die Tötung von Hiḍimba und Baka sowie das Svayaṃvara der Pāñcāla-Prinzessin.
1.2.88
क्षात्रधर्मेण निर्जित्य ततो वैवाहिकं स्मृतम् ।
विदुरागमनं चैव राज्यलाभस्तथैव च ॥ १.२.८८ ॥
Nachdem man durch die Pflicht des Kriegers gesiegt hat, wird dann die Episode der Hochzeit erinnert; ebenso die Ankunft Viduras und das Erlangen des Reiches.
1.2.89
वनवासोऽर्जुनस्यापि सुभद्राहरणं ततः ।
हरणाहरणं चैव दहनं खाण्डवस्य च ॥ १.२.८९ ॥
Arjunas Waldexil, dann die Entführung Subhadrās, das Fortführen und Zurückholen, und das Verbrennen des Khāṇḍava-Waldes.
1.2.91
पौलोमे भृगुवंशस्य विस्तारः परिकीर्तितः ।
आस्तीके सर्वनागानां गरुडस्य च संभवः ॥ १.२.९१ ॥
Im Parva Pauloma wird die Ausbreitung des Geschlechts Bhṛgus verkündet; im Parva Āstīka die Geburt aller Schlangen und Garuḍas.
1.2.92
क्षीरोदमथं चैव जन्मोच्चैःश्रवसस्तथा ।
यजतः सर्पसत्रेण राज्ञः पारिक्षितस्य च ॥ १.२.९२ ॥
Das Quirlen des Milchozeans und die Geburt des Uccaiḥśravas; und das Schlangenopfer des Königs, des Sohnes Parīkṣits.
1.2.93
कथेयमभिनिर्वृत्ता भारतानां महात्मनाम् ।
विविधाः संभवा राज्ञामुक्ताः संभवपर्वणि ॥ १.२.९३ ॥
Diese Erzählung der großherzigen Bhāratas ist vollendet; im Buch der Ursprünge wurden die vielfältigen Geburten der Könige berichtet.
1.2.94
अन्येषां चैव शूराणामृषेर्द्वैपायनस्य च ।
अंशावतरणं चात्र देवानां परिकीर्तितम् ॥ १.२.९४ ॥
Hier wird auch die Herabkunft von Teilen der Götter in andere Helden und in den Weisen Dvaipāyana verkündet.
1.2.95
दैत्यानां दानवानां च यक्षाणां च महौजसाम् ।
नागानामथ सर्पाणां गन्धर्वाणां पतत्त्रिणाम् ॥ १.२.९५ ॥
Hier wird auch die Entstehung der Daityas, Dānavas, der mächtigen Yakṣas, der Nāgas, der Schlangen, der Gandharvas und der geflügelten Wesen erzählt.
1.2.96
अन्येषां चैव भूतानां विविधानां समुद्भवः ।
महर्षेराश्रमपदे कण्वस्य च तपस्विनः ॥ १.२.९६ ॥
Hier wird auch das Entstehen anderer Wesen vielfältiger Art erzählt sowie die Geschehnisse in der Einsiedelei des großen Weisen, des Asketen Kaṇva.
1.2.97
शकुन्तलायां दुष्यन्ताद्भरतश्चापि जज्ञिवान् ।
यस्य लोकेषु नाम्नेदं प्रथितं भारतं कुलम् ॥ १.२.९७ ॥
Von Duṣyanta wurde in Śakuntalā Bharata geboren, und nach ihm wurde dieses Geschlecht in den Welten als Geschlecht der Bhāratas berühmt.
1.2.98
वसूनां पुनरुत्पत्तिर्भागीरथ्यां महात्मनाम् ।
शन्तनोर्वेश्मनि पुनस्तेषां चारोहणं दिवि ॥ १.२.९८ ॥
Hier wird die Wiedergeburt der großherzigen Vasus aus der Bhāgīrathī erzählt sowie ihr erneuter Aufstieg zum Himmel aus dem Haus Śantanus.
1.2.99
तेजोंशानां च संपातो भीष्मस्याप्यत्र संभवः ।
राज्यान्निवर्तनं तस्य ब्रह्मचर्यव्रते स्थितिः ॥ १.२.९९ ॥
Die Vereinigung der Strahlenanteile geschah, und auch Bhīṣma wurde hier geboren. Er verzichtete auf das Königtum und blieb fest im Gelübde der Keuschheit des Schülers.
1.2.100
प्रतिज्ञापालनं चैव रक्षा चित्राङ्गदस्य च ।
हते चित्राङ्गदे चैव रक्षा भ्रातुर्यवीयसः ॥ १.२.१०० ॥
Die Erfüllung des Gelübdes und der Schutz Citrāṅgadas; und als Citrāṅgada erschlagen war, der Schutz seines jüngeren Bruders.
1.2.101
विचित्रवीर्यस्य तथा राज्ये संप्रतिपादनम् ।
धर्मस्य नृषु संभूतिरणीमाण्डव्यशापजा ॥ १.२.१०१ ॥
Die Einsetzung Vicitravīryas in das Königtum und die Geburt Dharmas unter den Menschen, hervorgegangen aus dem Fluch Aṇīmāṇḍavyas.
1.2.102
कृष्णद्वैपायनाच्चैव प्रसूतिर्वरदानजा ।
धृतराष्ट्रस्य पाण्डोश्च पाण्डवानां च संभवः ॥ १.२.१०२ ॥
Nachkommen wurden von Kṛṣṇa Dvaipāyana durch den gewährten Segen geboren; und Dhṛtarāṣṭra, Pāṇḍu und die Pāṇḍavas wurden geboren.
1.2.103
वारणावतयात्रा च मन्त्रो दुर्योधनस्य च ।
कूटस्य धार्तराष्ट्रेण प्रेषणं पाण्डवान्प्रति ॥ १.२.१०३ ॥
Die Reise nach Vāraṇāvata, der Plan Duryodhanas und das hinterlistige Aussenden der Pāṇḍavas durch den Sohn Dhṛtarāṣṭras.
1.2.104
हितोपदेशश्च पथि धर्मराजस्य धीमतः ।
विदुरेण कृतो यत्र हितार्थं म्लेच्छभाषया ॥ १.२.१०४ ॥
Unterwegs gab Vidura dem weisen König des Dharma heilsame Ratschläge und sprach dabei zu ihrem Wohl in der Sprache der Barbaren.
1.2.105
विदुरस्य च वाक्येन सुरुङ्गोपक्रमक्रिया ।
निषाद्याः पञ्चपुत्रायाः सुप्ताया जतुवेश्मनि ॥ १.२.१०५ ॥
Auf Vidurás Wort wurde der Bau eines Tunnels unternommen, während die Niṣāda-Frau mit ihren fünf Söhnen im Lackhaus schlief.
1.2.106
पुरोचनस्य चात्रैव दहनं संप्रकीर्तितम् ।
पाण्डवानां वने घोरे हिडिम्बायाश्च दर्शनम् ॥ १.२.१०६ ॥
Hier wird auch die Verbrennung Purocanas verkündet und im schrecklichen Wald die Begegnung der Pāṇḍavas mit Hiḍimbā.
1.2.107
तत्रैव च हिडिम्बस्य वधो भीमान्महाबलात् ।
घटोत्कचस्य चोत्पत्तिंरत्रैव परिकीर्तिता ॥ १.२.१०७ ॥
Dort wird die Tötung Hiḍimbas durch den mächtigen Bhīma verkündet, und hier die Geburt Ghaṭotkacas.
1.2.108
महर्षेर्दर्शनं चैव व्यासस्यामिततेजसः ।
तदाज्ञयैकचक्रायां ब्राह्मणस्य निवेशने ॥ १.२.१०८ ॥
Auch die Begegnung mit dem großen Weisen Vyāsa von grenzenlosem Glanz; auf seinen Befehl, im Haus eines Brahmanen in Ekacakrā.
1.2.109
अज्ञातचर्यया वासो यत्र तेषां प्रकीर्तितः ।
बकस्य निधनं चैव नागराणां च विस्मयः ॥ १.२.१०९ ॥
Hier wird der Ort verkündet, an dem sie unerkannt wohnten; auch der Tod Bakas und das Staunen der Stadtbewohner.
1.2.110
संभवश्चैव कृष्णाया धृष्टद्युम्नस्य चैव ह ।
ब्राह्मणात्समुपश्रुत्य व्यासवाक्यप्रचोदिताः ॥ १.२.११० ॥
Auch die Geburt Kṛṣṇās und Dhṛṣṭadyumnas; nachdem sie es von einem Brahmanen gehört hatten, angetrieben durch Vyāsas Worte.
1.2.111
द्रौपदीं प्रार्थयन्तस्ते स्वयंवरदिदृक्षया ।
पञ्चालानभितो जग्मुर्यत्र कौतूहलान्विताः ॥ १.२.१११ ॥
Draupadī begehrend und begierig, das Svayaṃvara zu sehen, voller Neugier, zogen sie in das Land der Pañcālas.
1.2.112
अङ्गारपर्णं निर्जित्य गङ्गाकूलेऽर्जुनस्तदा ।
सख्यं कृत्वा ततस्तेन तस्मादेव च शुश्रुवे ॥ १.२.११२ ॥
Damals, am Ufer des Gaṅgā, besiegte Arjuna Aṅgāraparṇa, schloss Freundschaft mit ihm, und von ihm wurde es vernommen.
1.2.113
तापत्यमथ वासिष्ठमौर्वं चाख्यानमुत्तमम् ।
भ्रातृभिः सहितः सर्वैः पञ्चालानभितो ययौ ॥ १.२.११३ ॥
Nachdem er die vortrefflichen Erzählungen von Tāpatī, Vasiṣṭha und Aurva gehört hatte, zog er mit allen seinen Brüdern gen Pañcāla.
1.2.114
पाञ्चालनगरे चापि लक्ष्यं भित्त्वा धनञ्जयः ।
द्रौपदीं लब्धवानत्र मध्ये सर्वमहीक्षिताम् ॥ १.२.११४ ॥
Auch in der Stadt der Pañcālas durchbohrte Dhanañjaya das Ziel und gewann hier Draupadī inmitten aller Könige der Erde.
1.2.115
भीमसेनार्जुनौ यत्र संरब्धान्पृथिवीपतीन् ।
शल्यकर्णौ च तरसा जितवन्तौ महामृधे ॥ १.२.११५ ॥
Wo Bhīmasena und Arjuna die erzürnten Herrscher der Erde sowie Śalya und Karṇa in der großen Schlacht rasch besiegten.
1.2.116
दृष्ट्वा तयोश्च तद्वीर्यमप्रमेयममानुषम् ।
शङ्कमानौ पाण्डवांस्तान् रामकृष्णौ महामती ॥ १.२.११६ ॥
Als sie deren unermessliche, übermenschliche Tapferkeit sahen, wurden Rāma und Kṛṣṇa, die Großgesinnten, misstrauisch gegenüber jenen Pāṇḍavas.
1.2.117
जग्मतुस्तैः समागन्तुं शालां भार्गववेश्मनि ।
पञ्चानामेकपत्नीत्वे विमर्शो द्रुपदस्य च ॥ १.२.११७ ॥
Die beiden gingen mit ihnen zur Halle in Bhārgavas Haus, und Drupada beriet über die Frage, dass die Fünf eine einzige Gattin haben.
1.2.118
पञ्चेन्द्राणामुपाख्यानमत्रैवाद्भुतमुच्यते ।
द्रौपद्या देवविहीतो विवाहश्चाप्यमानुषः ॥ १.२.११८ ॥
Hier wird die wundersame Geschichte der fünf Indras erzählt, auch Draupadīs von den Göttern bestimmte übermenschliche Ehe.
1.2.119
क्षत्तुश्च धार्तराष्ट्रेण प्रेषणं पाण्डवान्प्रति ।
विदुरस्य च संप्राप्तिर्दर्शनं केशवस्य च ॥ १.२.११९ ॥
Erzählt wird auch, wie der Sohn Dhṛtarāṣṭras Vidura zu den Pāṇḍava sandte, Viduras Ankunft und der Anblick Keśavas.
1.2.120
खाण्डवप्रस्थवासश्च तथा राज्यार्धसर्जनम् ।
नारदस्याज्ञया चैव द्रौपद्याः समयक्रिया ॥ १.२.१२० ॥
Erzählt wird auch der Aufenthalt in Khāṇḍavaprastha, die Abtretung der halben Herrschaft und, auf Nāradas Geheiß, die Vereinbarung über Draupadī.
1.2.121
सुन्दोपसुन्दयोस्तद्वदाख्यानं परिकीर्तितम् ।
अनन्तरं च द्रौपद्या सहासीनं युधिष्ठिरम् ॥ १.२.१२१ ॥
Ebenso wird die Erzählung von Sunda und Upasunda berichtet, danach Yudhiṣṭhira, der mit Draupadī zusammen sitzt.
1.2.122
अनु प्रविश्य विप्रार्थे फाल्गुनो गृह्य चायुधम् ।
मोक्षयित्वा गृहं गत्वा विप्रार्थं कृतनिश्चयः ॥ १.२.१२२ ॥
Dann betrat Arjuna um eines Brahmanen willen das Haus, nahm seine Waffe, befreite das Vieh aus dem Haus und ging, fest entschlossen um des Brahmanen willen, fort.
1.2.123
समयं पालयन्वीरो वनं यत्र जगाम ह ।
पार्थस्य वनवासे च उलूप्या पथि सङ्गमः ॥ १.२.१२३ ॥
Der Held, sein Gelübde haltend, zog in den Wald, wo er während Pārthas Waldexil unterwegs Ulūpī begegnete.
1.2.124
पुण्यतीर्थानुसंयानं बभ्रुवाहनजन्म च ।
तत्रैव मोक्षयामास पञ्च सोऽप्सरसः शुभाः ॥ १.२.१२४ ॥
Die Pilgerfahrt zu heiligen Stätten und die Geburt Babhruvāhanas; dort befreite er fünf verheißungsvolle himmlische Nymphen.
1.2.125
शापाद्ग्राहत्वमापन्ना ब्राह्मणस्य तपस्विनः ।
प्रभासतीर्थे पार्थेन कृष्णस्य च समागमः ॥ १.२.१२५ ॥
Durch den Fluch eines asketischen Brahmanen waren sie zu Krokodilen geworden; am heiligen Ort Prabhāsa wurden sie durch Pārtha und das Zusammentreffen mit Kṛṣṇa befreit.
1.2.126
द्वारकायां सुभद्रा च कामयानेन कामिनी ।
वासुदेवस्यानुमते प्राप्ता चैव किरीटिना ॥ १.२.१२६ ॥
In Dvārakā wurde Subhadrā, von dem begehrt, der sie begehrte, mit Vāsudevas Zustimmung vom Gekrönten (Arjuna) gewonnen.
1.2.127
गृहीत्वा हरणं प्राप्ते कृष्णे देवकिनन्दने ।
अभिमन्योः सुभद्रायां जन्म चोत्तमतेजसः ॥ १.२.१२७ ॥
Nach der Entführung, als Kṛṣṇa, der Sohn Devakīs, kam, wurde Abhimanyu von höchster Strahlkraft von Subhadrā geboren.
1.2.128
द्रौपद्यास्तनयानां च संभवोऽनुप्रकीर्तितः ।
विहारार्थं च गतयोः कृष्णयोर्यमुनामनु ॥ १.२.१२८ ॥
Auch die Geburt der Söhne Draupadīs wird der Reihe nach erzählt, und die der beiden Dunklen (Kṛṣṇa und Draupadī), die zum Vergnügen an der Yamunā entlang gingen.
1.2.129
संप्राप्तिश्चक्रधनुषोः खाण्डवस्य च दाहनम् ।
मयस्य मोक्षो ज्वलनाद्भुजङ्गस्य च मोक्षणम् ॥ १.२.१२९ ॥
Der Erwerb des Diskus und des Bogens, die Verbrennung von Khāṇḍava, die Befreiung Mayas aus dem Feuer und die Rettung der Schlange.
1.2.130
महर्षेर्मन्दपालस्य शार्ङ्ग्या तनयसंभवः ।
इत्येतदादिपर्वोक्तं प्रथमं बहु विस्तरम् ॥ १.२.१३० ॥
Die Geburt der Söhne des großen Weisen Mandapāla durch Śārṅgī — so wurde dies im Ādi Parva als erstes und ausführlich erzählt.
1.2.131
अध्यायानां शते द्वे तु संख्याते परमर्षिणा ।
सप्तविंशतिरध्याया व्यासेनोत्तमतेजसा ॥ १.२.१३१ ॥
Zweihundert Kapitel, gezählt vom höchsten Weisen; und siebenundzwanzig Kapitel, von Vyāsa von höchster Strahlkraft.
1.2.132
अष्टौ श्लोकसहस्राणि अष्टौ श्लोकशतानि च ।
श्लोकाश्च चतुराशीतिर्मुनिनोक्ता महात्मना ॥ १.२.१३२ ॥
Der großseelige Weise sprach achttausendachthundertvierundachtzig Verse.
1.2.133
द्वितीयं तु सभापर्व बहुवृत्तान्तमुच्यते ।
सभाक्रिया पाण्डवानां किङ्कराणां च दर्शनम्। ॥ १.२.१३३ ॥
Das zweite, das Sabhā Parva, wird erzählt; reich an Berichten — der Bau der Versammlungshalle der Pāṇḍavas und der Anblick ihrer Diener.
1.2.134
लोकपालसभाख्यानं नारदाद्देवदर्शिनः ।
राजसूयस्य चारम्भो जरासन्धवधस्तथा ॥ १.२.१३४ ॥
Die Erzählung von der Versammlung der Weltenhüter, von Nārada, dem Gottseher, gehört; der Beginn des Rājasūya-Opfers; und die Tötung Jarāsandhas.
1.2.135
गिरिव्रजे निरुद्धानां राज्ञां कृष्णेन मोक्षणम् ।
तथा दिग्विजयोऽत्रैव पाम्डवानां प्रकीर्तितः ॥ १.२.१३५ ॥
In Girivraja wird die Befreiung der dort gefangenen Könige durch Kṛṣṇa berichtet, und hier wird auch die Eroberung der Himmelsrichtungen durch die Pāṇḍavas verkündet.
1.2.136
राज्ञामागमनं चैव सार्हणानां महक्रतौ ।
राजसूयेऽर्घसंवादे शिशुपालवधस्तथा ॥ १.२.१३६ ॥
Beim großen Opfer, dem Rājasūya, werden die Ankunft der Könige und der Ehrwürdigen sowie die Tötung Śiśupālas im Streit um die Ehrengabe berichtet.
1.2.137
यज्ञे विभूतिं तां दृष्ट्वा दुःखामर्षान्वितस्य च ।
दुर्योधनस्यावहासो भीमेन च सभातले ॥ १.२.१३७ ॥
Beim Opfer wird der Spott Duryodhanas berichtet, der beim Anblick jener Pracht von Kummer und Groll erfüllt war, sowie der Spott Bhīmas auf dem Boden der Versammlungshalle.
1.2.138
यत्रास्य मन्युरुद्भूतो येन द्यूतमकारयत् ।
यत्र धर्मसुतं द्यूते शकुनिः कितवोऽजयत् ॥ १.२.१३८ ॥
Dort entstand sein Zorn, weshalb er das Würfelspiel veranstalten ließ; dort besiegte der Betrüger Śakuni im Würfelspiel den Sohn des Dharma.
1.2.139
यत्र द्यूतार्णवे मग्नां द्रौपदीं नौरिवार्णवात् ।
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः स्नुषां परमदुःखिताम् ॥ १.२.१३९ ॥
Dort, wo der weise Dhṛtarāṣṭra, wie ein Boot aus dem Meer, Draupadī, seine tief betrübte Schwiegertochter, die im Ozean des Würfelspiels versunken war, rettete.
1.2.140
तारयामास तांस्तीर्णाञ्ज्ञात्वा दुर्योधनो नृपः ।
पुनरेव ततो द्यूते समाह्वयत पाण्डवान् ॥ १.२.१४० ॥
Als der König Duryodhana erfuhr, dass sie hinübergerettet waren, rief er die Pāṇḍavas erneut zum Würfelspiel.
1.2.141
जित्वा स वनवासाय प्रेषयामास तांस्ततः ।
एतत्सर्वं सभापर्व समाख्यातं महात्मना ॥ १.२.१४१ ॥
Nachdem er gesiegt hatte, schickte er sie in die Waldverbannung. All dies, das Sabhā Parva, hat der Großseelige berichtet.
1.2.142
अध्यायाः सप्ततिर्ज्ञेयास्तथा चाष्टौ प्रसंख्यया ।
श्लोकानां द्वे सहस्रे तु पञ्च श्लोकशतानि च ॥ १.२.१४२ ॥
Achtundsiebzig Kapitel sind nach ihrer Zählung zu kennen, und zweitausendfünfhundert Verse.
1.2.143
श्लोकाश्चैकादश ज्ञेयाः पर्वण्यस्मिन्द्विजोत्तमाः ।
अतः परं तृतीयं तु ज्ञेयमारण्यकं महत् ॥ १.२.१४३ ॥
Elf Verse sind in diesem Parva zu kennen, o Bester der Zweimalgeborenen. Danach ist das dritte, das große Āraṇyaka, zu kennen.
1.2.144
वनवासं प्रयातेषु पाण्डवेषु महात्मसु ।
पौरानुगमनं चैव धर्मपुत्रस्य धीमतः ॥ १.२.१४४ ॥
Der Aufbruch der großseeligen Pāṇḍavas in die Waldverbannung, das Gefolge der Bürger und ebenso das des weisen Sohnes des Dharma.
1.2.145
अन्नौषधीनां च कृते पाण्डवेन महात्मना ।
द्विजानां भरणार्थं च कृतमाराधनं रवेः ॥ १.२.१४५ ॥
Um Nahrung und Kräuter zu gewinnen und die Brahmanen zu erhalten, vollzog der großseelige Pāṇḍava die Verehrung der Sonne.
1.2.146
धौम्योपदेशात्तिग्मांशुप्रसादादन्नसंभः ।
हितं च ब्रुवतः क्षत्तुः परित्यागोऽम्बिकासुतात् ॥ १.२.१४६ ॥
Durch die Belehrung des Dhaumya und die Gnade der Sonne kam die Versorgung mit Nahrung; und Vidura, der heilsame Worte sprach, wurde vom Sohn der Ambikā verlassen.
1.2.147
त्यक्तस्य पाण्डुपुत्राणां समीपगमनं तथा ।
पुनरागमनं चैव धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ १.२.१४७ ॥
Das Hingehen zu den Söhnen Pāṇḍus, nachdem sie verlassen worden waren, und ihre Rückkehr auf den Befehl Dhṛtarāṣṭras.
1.2.148
कर्णप्रोत्साहनाच्चैव धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
वनस्थान्पाण्डवान्हन्तुं मन्त्रो दुर्योधनस्यच ॥ १.२.१४८ ॥
Auf Anstiftung Karṇas und durch den Plan Duryodhanas, des bösgesinnten Sohnes Dhṛtarāṣṭras, die im Wald lebenden Pāṇḍavas zu töten.
1.2.149
तं दुष्टभावं विज्ञाय व्यासस्यागमनं द्रुतम् ।
निर्याणप्रतिषेधश्च सुरभ्याख्यानमेव च ॥ १.२.१४९ ॥
Nachdem er jene böse Absicht erkannt hatte, das schnelle Kommen Vyāsas, das Verbot der Abreise und die Erzählung von Surabhī.
1.2.150
मैत्रेयागमनं चात्र राज्ञश्चैवानुशासनम् ।
शापोत्सर्गश्च तेनैव राज्ञो दुर्योधनस्य च ॥ १.२.१५० ॥
Hier das Kommen Maitreyas, die Unterweisung des Königs und der von ihm über König Duryodhana ausgesprochene Fluch.
1.2.151
किर्मीरस्य वधश्चात्र भीमसेनेन संयुगे ।
वृष्णीनामागमश्चात्र पाञ्चालानां च सर्वशः ॥ १.२.१५१ ॥
Hier die Tötung Kirmīras im Kampf durch Bhīmasena, das Kommen der Vṛṣṇis und das Kommen der Pāñcālas in jeder Weise.
1.2.152
श्रुत्वा शकुनिना द्यूते निकृत्या निर्जितांश्च तान् ।
क्रुद्धस्यानुप्रशमनं हरेश्चैव किरीटिना ॥ १.२.१५२ ॥
Nachdem er gehört hatte, dass sie durch Betrug im Würfelspiel von Śakuni besiegt worden waren, die Beschwichtigung des zornigen Hari und ebenso durch Kirīṭin (Arjuna).
1.2.153
परिदेवनं च पाञ्चाल्या वासुदेवस्य सन्निधौ ।
आश्वासनं च कृष्णेन दुःखार्तायाः प्रकीर्तितम् ॥ १.२.१५३ ॥
Die Klage Draupadīs in Gegenwart Vāsudevas und der Trost, den Kṛṣṇa der von Leid gequälten Frau spendete, werden berichtet.
1.2.154
तथा सौभवधाख्यानमत्रैवोक्तं महर्षिणा ।
सुभद्रायाः सपुत्रायाः कृष्णेन द्वारकां पुरीम् ॥ १.२.१५४ ॥
Ebenso wurde hier vom großen Weisen die Geschichte von Saubhas Tötung erzählt, und wie Kṛṣṇa Subhadrā mit ihrem Sohn in die Stadt Dvārakā führte.
1.2.155
नयनं द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नेन चैव ह ।
प्रवेशः पाण्डवेयानां रम्ये द्वैतवने ततः ॥ १.२.१५५ ॥
Erzählt wird, wie Dhṛṣṭadyumna die Söhne Draupadīs wegführte und danach der Einzug der Pāṇḍavas in den lieblichen Dvaita-Wald.
1.2.156
धर्मराजस्य चात्रैव संवादः कृष्णया सह ।
संवादश्च तथा राज्ञा भीमस्यापि प्रकीर्तितः ॥ १.२.१५६ ॥
Hier wird auch das Zwiegespräch König Dharmas (Yudhiṣṭhiras) mit Kṛṣṇā (Draupadī) berichtet, ebenso das Gespräch Bhīmas mit dem König.
1.2.157
समीपं पाण्डुपुत्राणां व्यासस्यागमनं तथा ।
प्रतिश्रुत्याथ विद्याया दानं राज्ञो महर्षिणा ॥ १.२.१५७ ॥
Beschrieben werden das Kommen Vyāsas zu den Söhnen Pāṇḍus und danach, wie der große Weise, nach seinem Versprechen, dem König das Wissen schenkte.
1.2.158
गमनं काम्यके चापि व्यासे प्रतिगते ततः ।
अस्त्रहेतोर्विवासश्च पार्थस्यामिततेजसः ॥ १.२.१५८ ॥
Nach dem Abschied Vyāsas wird der Zug in den Kāmyaka-Wald erzählt und danach die Verbannung Pārthas (Arjunas) von unermesslichem Glanz um der Waffen willen.
1.2.159
महादेवेन युद्धं च किरातवपुषा सह ।
दर्शनं लोकपालानामस्त्रप्राप्तिस्तथैव च ॥ १.२.१५९ ॥
Der Kampf mit Mahādeva in der Gestalt eines Kirāta-Jägers, die Schau der Weltenhüter und ebenso die Erlangung der Waffen.
1.2.160
महेन्द्रलोकगमनमस्त्रार्थे च किरीटिनः ।
यत्र चिन्ता समुत्पन्ना धृतराष्ट्रस्य भूयसी ॥ १.२.१६० ॥
Die Reise des diademgeschmückten Arjuna in Indras Welt um der Waffen willen, wobei in Dhṛtarāṣṭra große Sorge entstand.
1.2.161
दर्शनं बृहदश्वस्य महर्षेर्भावितात्मनः ।
युधिष्ठिरस्य चार्तस्य व्यसने परिदेवनम् ॥ १.२.१६१ ॥
Die Begegnung mit dem großen Weisen Bṛhadaśva, dessen Seele geläutert war, und die Klage des gequälten Yudhiṣṭhira im Unglück.
1.2.162
नलोपाख्यानमत्रैव धर्मिष्ठं करुणोदयम् ।
दमयन्त्याः स्थितिर्यत्र नलस्य चरितं तथा ॥ १.२.१६२ ॥
Hier ist auch die gerechte, Mitleid erweckende Erzählung von Nala, in der Damayantīs Standhaftigkeit und Nalas Taten berichtet werden.
1.2.163
तथाक्षहृदयप्राप्तिस्तस्मादेव महर्षितः ।
लोमशस्यागमस्तत्र स्वर्गात्पाण्डुसुतान्प्रति ॥ १.२.१६३ ॥
Ebenso die Erlangung des Würfelwissens (akṣahṛdaya) von eben diesem großen Weisen, und dort das Kommen Lomaśas aus dem Himmel zu den Söhnen Pāṇḍus.
1.2.164
वनवासगतानां च पाण्डवानां महात्मनाम् ।
स्वर्गे प्रवृत्तिराख्याता लोमशेनार्जुनस्य वै ॥ १.२.१६४ ॥
Berichtet wird die Kunde von den großherzigen Pāṇḍava, die in das Waldexil gezogen waren, und von Arjuna im Himmel, wie Lomaśa sie erzählte.
1.2.165
संदेशादर्जुनस्यात्र तीर्थाभिगमनक्रिया ।
तीर्थानां च फलप्राप्तिः पुण्यत्वं चापि कीर्तितम् ॥ १.२.१६५ ॥
Auf Arjunas Botschaft wird hier die Handlung der Pilgerfahrt zu den heiligen Furten, der Erwerb ihrer Frucht und ihre Heiligkeit berichtet.
1.2.166
पुलस्त्यतीर्थयात्रा च नारदेन महर्षिणा ।
तीर्थयात्रा च तत्रैव पाण्डवानां महात्मनां ॥ १.२.१६६ ॥
Die Pilgerfahrt zur Furt des Pulastya durch den großen Weisen Nārada und genau dort die Pilgerfahrt der hochgesinnten Pāṇḍavas werden erzählt.
1.2.167
तथा यज्ञविभूतिश्च गयस्यात्र प्रकीर्तिता ॥ १.२.१६७ ॥
Ebenso wird hier die Pracht von Gayas Opfer verkündet.
1.2.168
आगस्त्यमपि चाख्यानं यत्र वातापिभक्षणम् ।
लोपामुद्राभिपमनमपत्यार्थमृषेस्तथा ॥ १.२.१६८ ॥
Auch die Erzählung von Agastya wird berichtet, wo Vātāpi verschlungen wird, und Lopāmudrās Hinwendung zum Weisen um der Nachkommenschaft willen.
1.2.169
ऋश्यशृङ्गस्य चरितं कौमारब्रह्मचारिणः ।
जामदग्न्यस्य रामस्य चरितं भूरितेजसः ॥ १.२.१६९ ॥
Die Taten Ṛśyaśṛṅgas, des von Kindheit an Zölibatären, und die Taten Rāmas, des Sohnes Jamadagnis von großer Strahlkraft, werden erzählt.
1.2.170
कार्तवीर्यवधो यत्र हैहयानां च वर्ण्यते ।
प्रभासतीर्थे पाण्डूनां वृष्णिभिश्च समागमः ॥ १.२.१७० ॥
Wo die Tötung Kārtavīryas und der Haihayas beschrieben wird, und am Prabhāsa-Furt das Zusammentreffen der Pāṇḍavas mit den Vṛṣṇis.
1.2.171
सौकन्यमपि चाख्यानं च्यवनो यत्र भार्गवः ।
शर्यातियज्ञे नासत्यौ कृतवान्सोमपीथिनौ ॥ १.२.१७१ ॥
Hier findet sich auch die Erzählung von Saukanyā und die von Cyavana, dem Nachkommen Bhṛgus, der beim Opfer des Śaryāti die beiden Nāsatya (Aśvins), Somatrinker, zu Opferteilhabern machte.
1.2.172
ताभ्यां च यत्र स मुनिर्यौवनं प्रतिपादितः ।
मान्धातुश्चाप्युपाख्यानं राज्ञोऽत्रैवप्रकीर्तितं ॥ १.२.१७२ ॥
Hier wurde jenem Weisen (Cyavana) durch sie die Jugend zurückgegeben; und hier wird auch die Erzählung des Königs Māndhātṛ verkündet.
1.2.173
जन्तूपाख्यानमत्रैव यत्र पुत्रेण सोमकः ।
पुत्रार्थमयजद्राजा लेभे पुत्रशतं च सः ॥ १.२.१७३ ॥
Hier ist auch die Erzählung von Jantu, wo König Somaka, einen Sohn begehrend, ein Opfer darbrachte und hundert Söhne erhielt.
1.2.174
ततः श्येनकपोतीयमुपाख्यानमनुत्तमम् ।
इन्द्राग्नी यत्र धर्मश्चाप्यजिज्ञासञ्शिबिं नृपम् ॥ १.२.१७४ ॥
Dann folgt die unvergleichliche Erzählung von Falke und Taube, in der Indra, Agni und Dharma den König Śibi prüften.
1.2.175
अष्टावक्रीयमत्रैव विवादो यत्र बन्दिना ।
अष्टावक्रस्य विप्रर्षेर्जनकस्याध्वरेऽभवत् ॥ १.२.१७५ ॥
Hier ist auch die Erzählung von Aṣṭāvakra, wo beim Opfer des Königs Janaka ein Disput zwischen dem brahmanischen Weisen Aṣṭāvakra und dem Barden Bandin stattfand.
1.2.176
नैयायिकानां मुख्येन वरुणस्यात्मजेन च ।
पराजितो यत्र बन्दी विवादेन महात्मना ॥ १.२.१७६ ॥
Im Disput mit jener großen Seele, dem vornehmsten der Logiker und Sohn Varuṇas, wurde Bandin besiegt.
1.2.177
विजित्य सागरं प्राप्तं पितरं लब्धवानृषिः ।
यवक्रीतस्य चाख्यानं रैभ्यस्य च महात्मनः।
गन्धमादनयात्रा च वासो नारायणाश्रमे ॥ १.२.१७७ ॥
Nachdem er das Meer besiegt hatte, erlangte der Weise seinen Vater; die Erzählung von Yavakrīta und die des großmütigen Raibhya; die Reise nach Gandhamādana und der Aufenthalt in Nārāyaṇas Einsiedelei.
1.2.178
नियुक्तो भीमसेनश्च द्रौपद्या गन्धमादने ।
व्रजन्पथि महाबाहुर्दृष्टवान्पवनात्मजम् ॥ १.२.१७८ ॥
Bhīmasena, von Draupadī nach Gandhamādana geschickt, sah auf dem Weg dahinziehend den starkarmigen Sohn des Windes.
1.2.179
कदलीषण्डमध्यस्थं हनूमन्तं महाबलम् ।
यत्र मन्दारपुष्पार्थे नलिनीं तामधर्षयत् ॥ १.२.१७९ ॥
Hanumān, den Starken, der inmitten eines Bananenhains stand, wo er um der Mandāra-Blüten willen jenen Lotusteich aufwühlte.
1.2.180
यत्रास्य युद्धमभवत्सुमहद्राक्षसैः सह ।
यक्षैश्चैव महावीर्यैर्मणिमत्प्रमुखैस्तथा ॥ १.२.१८० ॥
Dort kam es zu einem sehr großen Kampf mit den Rākṣasas und ebenso mit den tapferen Yakṣas, angeführt von Maṇimat.
1.2.181
जटासुरस्य च वधो राक्षसस्य वृकोदरात् ।
वृषपर्वणो राजर्षेस्ततोऽभिगमनं स्मृतम् ॥ १.२.१८१ ॥
Die Tötung des Rākṣasa Jaṭāsura durch Vṛkodara (Bhīma) und danach das Aufsuchen des königlichen Weisen Vṛṣaparvan werden überliefert.
1.2.182
आर्ष्टिषेणाश्रमे चैषां गमनं वास एव च ।
प्रोत्साहनं च पाञ्चाल्या भीमस्यात्र महात्मनः ॥ १.२.१८२ ॥
Ihr Aufbruch zur Einsiedelei des Ārṣṭiṣeṇa und ihr dortiger Aufenthalt, und hier die Ermutigung der Pāñcālī (Draupadī) für den großmütigen Bhīma.
1.2.183
कैलासारोहणं प्रोक्तं यत्र यक्षैर्बलोत्कटैः ।
युद्धमासीन्महाघोरं मणिमत्प्रमुखैः सह ॥ १.२.१८३ ॥
Es wird berichtet, dass der Aufstieg zum Kailāsa stattfand, wo ein überaus schrecklicher Kampf mit den gewaltigen Yakṣas unter Maṇimat und anderen geschah.
1.2.184
समागमश्च पाण्डूनां यत्र वैश्रवणेन च ।
समागमश्चार्जुनस्य तत्रैव भ्रातृभिः सह ॥ १.२.१८४ ॥
Dort trafen die Pāṇḍavas auf Vaiśravaṇa (Kubera), und dort kam Arjuna mit seinen Brüdern zusammen.
1.2.185
अवाप्य दिव्यान्यस्त्राणि गुर्वर्थं सव्यसाचिना ।
निवातकवचैर्युद्धं हिरण्यपुरवासिभिः ॥ १.२.१८५ ॥
Nachdem er für seinen Lehrer göttliche Waffen erlangt hatte, kämpfte Savyasācin (Arjuna) gegen die Nivātakavacas, die Bewohner von Hiraṇyapura.
1.2.186
निवातकवचैर्घोरैर्दानवैः सुरशत्रुभिः ।
पौलोमैः कालकेयैश्च यत्र युद्धं किरीटिनः ॥ १.२.१८६ ॥
Dort kämpfte der Diademtragende (Arjuna) gegen die Nivātakavacas, die schrecklichen Dānavas, Feinde der Götter, die Paulomas und die Kālakeyas.
1.2.187
वधश्चैषां समाख्यातो राज्ञस्तेनैव धीमता ।
अस्त्रसंदर्शनारम्भो धर्मराजस्य सन्निधौ ॥ १.२.१८७ ॥
Ihre Vernichtung wurde ebenfalls von jenem weisen König verkündet. In Gegenwart des Dharma-Königs begann die Vorführung der Waffen.
1.2.188
पार्थस्य प्रतिषेधश्छ नारदेन सुरर्षिणा ।
अवरोहणं पुनश्चैव पाण्डूनां गन्धमादनात् ॥ १.२.१८८ ॥
Der göttliche Seher Nārada untersagte Pārtha (Arjuna), und die Pāṇḍavas stiegen erneut vom Gandhamādana herab.
1.2.189
भीमस्य ग्रहणं चात्र पर्वताभोगवर्ष्मणा ।
भुजगेन्द्रेण बलिना तस्मिन्सुगहने वने ॥ १.२.१८९ ॥
Hier wird auch erzählt, wie Bhīma in jenem dichten Wald vom mächtigen Herrn der Schlangen gepackt wurde, dessen Leib sich wie ein Berg ausdehnte.
1.2.190
अमोक्षयद्यत्र चैनं प्रश्नानुक्त्वा युधिष्ठिरः ।
काम्यकागमनं चैव पुनस्तेषां महात्मनाम् ॥ १.२.१९० ॥
Wo Yudhiṣṭhira, nachdem er die Fragen beantwortet hatte, ihn nicht freiließ, und die erneute Reise jener Großherzigen nach Kāmyaka.
1.2.191
तत्रस्थांश्च पुनर्द्रष्टुं पाण्डवान्परुषर्षभान् ।
वासुदेवस्यागमनमत्रैव परिकीर्तितम् ॥ १.२.१९१ ॥
Hier wird auch die Ankunft Vāsudevas erzählt, um die dort weilenden Pāṇḍavas, die Stiere unter den Menschen, wiederzusehen.
1.2.192
मार्कण्डेयसमास्यायामुपाख्यानानि सर्वशः ।
पृथोर्वैन्यस्य यत्रोक्तमाख्यानं परमर्षिणा ॥ १.२.१९२ ॥
In der Mārkaṇḍeya-samasyā stehen alle Episoden vollständig, wo der höchste Weise die Geschichte Pṛthus, des Sohnes des Vena, erzählt.
1.2.193
संवादश्च सरस्वत्यास्तार्क्ष्यर्षेः सुमहात्मनः ।
मत्स्योपाख्यानमत्रैव प्रोच्यते तदनन्तरम् ॥ १.२.१९३ ॥
Hier wird der Dialog zwischen Sarasvatī und dem hochherzigen Weisen Tārkṣya erzählt, und unmittelbar danach die Matsya-Episode.
1.2.194
मार्कण्डेयसमास्या च पुराणं परिकीर्त्यते ।
ऐन्द्रद्युम्नामुपाख्यानं तथैवाङ्गिरसं स्मृतम् ॥ १.२.१९४ ॥
Die Mārkaṇḍeya-samasyā und das Purāṇa werden erzählt; ebenso wird die Aindradyumna-Episode und die Āṅgirasa-Episode erinnert.
1.2.195
पतिव्रतायाश्चाख्यानं तथैवाङ्गिरसं स्मृतम् ।
द्रौपद्याः कीर्तितश्चात्र संवादः सत्यभामया ॥ १.२.१९५ ॥
Die Erzählung von der hingebungsvollen Gattin wird ebenso erinnert, ebenso die Āṅgirasa-Erzählung. Hier wird der Dialog Draupadīs mit Satyabhāmā berichtet.
1.2.196
पुनर्द्वैतवनं चैव पाण्डवाः समुपागताः ।
घोषयात्रा च गन्धर्वैर्यत्र बद्धः सुयोधनः ॥ १.२.१९६ ॥
Wieder kamen die Pāṇḍava in den Dvaita-Wald, wo der Besuch bei den Hirtenweiden stattfand und wo die Gandharven Suyodhana fesselten.
1.2.197
ह्रियमाणस्तु मन्दात्मा मोक्षितोऽसौ किरीटिना ।
धर्मराजस्य चात्रैव मृगस्वप्ननिदर्शनात् ॥ १.२.१९७ ॥
Jener Schwachsinnige wurde, während man ihn fortführte, von Kirīṭin (Arjuna) befreit; und hier zeigt sich auch der Hirschtraum des Dharma-Königs.
1.2.198
काम्यके काननश्रेष्ठे पुनर्गमनमुच्यते ।
व्रीहिद्रौणिकमाख्यानमत्रैव बहुविस्तरम् ॥ १.२.१९८ ॥
Ihre Rückkehr in den Kāmyaka-Wald, den besten aller Wälder, wird erzählt; und hier steht auch die sehr ausführliche Erzählung vom Reismaß des Droṇa.
1.2.199
दुर्वाससोऽप्युपाख्यानमत्रैव परिकीर्तितम् ।
जयद्रथेनापहारो द्रौपद्याश्चाश्रमान्तरात् ॥ १.२.१९९ ॥
Auch die Erzählung von Durvāsas wird hier vorgetragen, ebenso die Entführung Draupadīs durch Jayadratha aus der Einsiedelei.
1.2.200
यत्रैनमन्वयाद्भीमो वायुवेगसमो जवे ।
चक्रे चैनं पञ्चशिखं यत्र भीमो महाबलः ॥ १.२.२०० ॥
Dort, wo Bhīma, schnell wie der Wind, ihn verfolgte, und wo der gewaltige Bhīma ihn zum Pañcaśikha, dem Fünfschopfigen, machte.
1.2.201
रामायणमुपाख्यानमत्रैव बहुविस्तरम् ।
यत्र रामेण विक्रम्य निहतो रावणो युधि ॥ १.२.२०१ ॥
Hier findet sich auch die sehr ausführliche Episode des Rāmāyaṇa, in der Rāma mit Tapferkeit Rāvaṇa im Kampf erschlug.
1.2.202
सावित्र्याश्चाप्युपाख्यानमत्रैव परिकीर्तितम् ।
कर्णस्य परिमोक्षोऽत्र कुण्डलाभ्यां पुरंदरात् ॥ १.२.२०२ ॥
Hier wird auch die Episode der Sāvitrī verkündet; und hier ist Karṇas Befreiung durch Indra mit den Ohrringen.
1.2.203
यत्रास्य शक्तिं तुष्टोऽसावदादेकवधाय च ।
आरणेयमुपाख्यानं यत्र धर्मोऽन्वशात्सुतम् ॥ १.२.२०३ ॥
Wo Indra erfreut ihm den Speer für einen einzigen Tod gab; und hier ist die Episode des Āraṇeya, in der Dharma seinen Sohn belehrte.
1.2.204
जग्मुर्लब्धवरा यत्र पाण्डवाः पश्चिमां दिशम् ।
एतदारण्यकं पर्व तृतीयं परिकीर्तितम् ॥ १.२.२०४ ॥
Wo die Pāṇḍavas, nachdem sie Gnaden erhalten hatten, nach Westen zogen; dieses Buch des Waldes (Āraṇyaka) wird als das dritte verkündet.
1.2.205
अत्राध्यायशते द्वे तु संख्यया परिकीर्तिते ।
एकोनसप्ततिश्चैव तथाऽध्यायाः प्रकीर्तिताः ॥ १.२.२०५ ॥
Hier werden der Zahl nach zweihundert Kapitel verkündet, und ebenso neunundsechzig Kapitel.
1.2.206
एकादश सहस्राणि श्लोकानां षट् शतानि च ।
चतुःषष्टिस्तथा श्लोकाः पर्वण्यस्मिन्प्रकीर्तिताः ॥ १.२.२०६ ॥
In diesem Buch werden elftausendsechshundertvierundsechzig Verse verkündet.
1.2.207
अतः परं निबोधेदं वैराटं पर्व विस्तरम् ।
विराटनगरे गत्वा श्मशाने विपुलां शमीम् ॥ १.२.२०७ ॥
Höre nun ausführlich das Buch Virāṭa. Nachdem sie in die Stadt Virāṭa gegangen waren, zum großen Śamī-Baum auf dem Leichenplatz...
1.2.208
दृष्ट्वा संनिदधुस्तत्र पाण्डवा ह्यायुधान्युत ।
यत्र प्रविश्य नगरं छद्मना न्यवसंस्तु ते ॥ १.२.२०८ ॥
Nachdem sie sie dort gesehen hatten, legten die Pāṇḍavas ihre Waffen zusammen, und nachdem sie die Stadt betreten hatten, lebten sie dort verkleidet.
1.2.209
पाञ्चालीं प्रार्थयानस्य कामोपहतचेतसः ।
दुष्टात्मनो वधो यत्र कीचकस्य वृकोदरात् ॥ १.२.२०९ ॥
Dort, wo der boshafte Kīcaka, dessen Geist von Begierde verwirrt war, um Pāñcālī warb, und wo Kīcaka von Vṛkodara erschlagen wurde.
1.2.210
पाण्डवान्वेषणार्थं च राज्ञो दुर्योधनस्य च ।
चाराः प्रस्थापिताश्चात्र निपुणाः सर्वतोदिशं ॥ १.२.२१० ॥
Und hier wurden geschickte Späher in alle Richtungen ausgesandt, um die Pāṇḍavas und König Duryodhana zu suchen.
1.2.211
न च प्रवृत्तिस्तैर्लब्धा पाण्डवानां महात्मनाम् ।
गोग्रहश्च विराटस्य त्रिगर्तैः प्रथमं कृतः ॥ १.२.२११ ॥
Doch sie erhielten keine Nachricht über die großherzigen Pāṇḍavas. Zuerst unternahmen die Trigarta einen Raubzug auf Virāṭas Vieh.
1.2.212
यत्रास्य युद्धं सुमहत्तैरासील्लोमहर्षणम् ।
ह्रियमाणश्च यत्रासौ भीमसेनेन मोक्षितः ॥ १.२.२१२ ॥
Dort fand zwischen ihm und ihnen eine gewaltige, haarsträubende Schlacht statt, und dort wurde er, als er entführt wurde, von Bhīmasena befreit.
1.2.213
गोधनं च विराटस्य मोक्षितं यत्र पाण्डवैः ।
अनन्तरं च कुरुभिस्तस्य गोग्रहणं कृतम् ॥ १.२.२१३ ॥
Dort befreiten die Pāṇḍavas das Viehvermögen Virāṭas, und danach führten die Kurus die Viehentführung durch.
1.2.214
समस्ता यत्र पार्थेन निर्जिताः कुरवो युधि ।
प्रत्याहृतं गोधनं च विक्रमेण किरीटिना ॥ १.२.२१४ ॥
Dort besiegte der Sohn der Pṛthā alle Kurus im Kampf, und durch seine Tapferkeit holte der Helmträger Kirīṭin das Viehvermögen zurück.
1.2.215
विराटेनोत्तरा दत्ता स्नुषा यत्र किरीटिनः ।
अभिमन्युं समुद्दिश्य सौभद्रमरिघातिनम् ॥ १.२.२१५ ॥
Dort gab Virāṭa Uttarā als Schwiegertochter des Helmträgers Kirīṭin, für Abhimanyu, den Sohn der Subhadrā, den Töter der Feinde.
1.2.216
चतुर्थमेतद्विपुलं वैराटं पर्व वर्णितम् ।
अत्रापि परिसंख्याता अध्यायाः परमर्षिणा ॥ १.२.२१६ ॥
Dieses vierte, umfangreiche Virāṭa-Parva ist beschrieben; auch hier wurden die Kapitel vom höchsten Weisen gezählt.
1.2.217
सप्तषष्टिरथो पूर्णाः श्लोकानामपि मे शृणु ।
श्लोकानां द्वे सहस्रे तु श्लोकाः पञ्चाशदेव तु ॥ १.२.२१७ ॥
Siebenundsechzig vollständige Kapitel; höre auch von mir die Zahl der Verse: zweitausendfünfzig Verse.
1.2.218
उक्तानि वेदविदुषा पर्वण्यस्मिन्महर्षिणा ।
उद्योगपर्व विज्ञेयं पञ्चमं शृण्वतः परम् ॥ १.२.२१८ ॥
Höre, was in diesem Parva vom großen Weisen, dem Kenner der Veden, dargelegt wurde; das fünfte ist als Udyoga-Parva zu verstehen.
1.2.219
उपप्लाव्ये निविष्टेषु पाण्डवेषु जिगीषया ।
दुर्योधनोऽर्जुनश्चैव वासुदेवमुपस्थितौ ॥ १.२.२१९ ॥
Als die Pāṇḍavas in Upaplavya gelagert hatten, kamen Duryodhana und Arjuna, begierig nach Sieg, zu Vāsudeva.
1.2.220
साहाय्यमस्मिन्समरे भवान्नौ कर्तुमर्हति ।
इत्युक्ते वचने कृष्णो यत्रोवाच महामतिः ॥ १.२.२२० ॥
"In diesem Kampf wäre es angemessen, dass du uns beiden Hilfe leistest." Als diese Worte gesprochen waren, sagte Kṛṣṇa, der Großgesinnte:
1.2.221
अयुध्यमानमात्मानं मन्त्रिणं पुरुषर्षभौ ।
अक्षौहिणीं वा सैन्यस्य कस्य किं वा ददाम्यहम् ॥ १.२.२२१ ॥
"Ich selbst werde nicht kämpfen; ich werde Ratgeber sein, oder eine Akṣauhiṇī des Heeres geben. O Stiere unter den Männern, wem soll ich was geben?"
1.2.222
वव्रे दुर्योधनः सैन्यं मन्दात्मा यत्र दुर्मतिः ।
अयुध्यभानं सचिवं वव्रे कृष्मं धनंजयः ॥ १.२.२२२ ॥
Duryodhana, töricht und böswillig, wählte das Heer, während Dhanaṃjaya (Arjuna) Kṛṣṇa wählte, den Ratgeber, der nicht kämpfen würde.
1.2.223
मद्रराजं व राजानमायान्तं पाण्डवान्प्रति ।
उपहारैर्वञ्चायत्वा वर्त्मन्येव सुयोधनः ॥ १.२.२२३ ॥
Den König der Madra, der auf die Pāṇḍavas zukam, täuschte Suyodhana mit Geschenken bereits auf dem Weg...
1.2.224
वरदं तं वरं वव्रे साहाय्यं क्रियतां मम ।
शल्यस्तस्मै प्रतिश्रुत्य जगामोद्दिश्य पाण्डवान् ॥ १.२.२२४ ॥
Er bat den Gewährer um eine Gunst: "Möge mir Hilfe gewährt werden." Śalya versprach es ihm und brach auf, den Pāṇḍavas entgegen.
1.2.225
शान्तिपूर्वं चाकथयद्यत्रेन्द्रविजयं नृपः ।
पुरोहितप्रेषणं च पाण्डवैः कौरवान्प्रति ॥ १.२.२२५ ॥
Dort erzählte der König friedlich von Indras Sieg und davon, dass die Pāṇḍavas einen Priester zu den Kauravas gesandt hatten.
1.2.226
वैचित्रवीर्यस्य वचः समादाय पुरोधसः ।
तथेन्द्रविजयं चापि यानं चैव पुरोधसः ॥ १.२.२२६ ॥
Die Worte von Vicitravīryas Sohn und des Priesters aufnehmend, erzählte er ebenso von Indras Sieg und der Reise des Priesters.
1.2.227
संजयं प्रेषयामास शमार्थी पाण्डवान्प्रति ।
यत्र दूतं महाराजो धृतराष्ट्रः प्रतापवान् ॥ १.२.२२७ ॥
Den Frieden wünschend, sandte der mächtige große König Dhṛtarāṣṭra Sañjaya als Gesandten zu den Pāṇḍavas.
1.2.228
श्रुत्वा च पाण्डवान्यत्र वासुदेवपुरोगमान् ।
प्रजागरः संप्रजज्ञे धृतराष्ट्रस्य चिन्तया ॥ १.२.२२८ ॥
Als er von den von Vāsudeva angeführten Pāṇḍavas hörte, verlor Dhṛtarāṣṭra den Schlaf vor Sorge.
1.2.229
विदुरो यत्र वाक्यानि विचित्राणि हितानि च ।
श्रावयामास राजानं धृतराष्ट्रं मनीषिणम् ॥ १.२.२२९ ॥
Dort ließ Vidura den weisen König Dhṛtarāṣṭra vielfältige und heilsame Worte hören.
1.2.230
तथा सनत्सुजातेन यत्राध्यात्ममनुत्तमम् ।
मनस्तापान्वितो राजा श्रावितः शोकलालसः ॥ १.२.२३० ॥
Ebenso wurde durch Sanatsujāta die höchste spirituelle Lehre dargelegt und dem König zu Gehör gebracht, der im Geiste gequält und vom Kummer angezogen war.
1.2.231
प्रभाते राजसमितौ संजयो यत्र वा विभो ।
ऐकात्म्यं वासुदेवस्य प्रोक्तवानर्जुनस्य च ॥ १.२.२३१ ॥
O Mächtiger, im Morgengrauen in der Versammlung des Königs, oder dort, wo Sañjaya von der Einheit Vāsudevas und Arjunas sprach.
1.2.232
यत्र कृष्णो दयापन्नः सन्धिमिच्छन्महामतिः ।
स्वयमागाच्छणं कर्तुं नगरं नागसाह्वयम् ॥ १.२.२३२ ॥
Wo Kṛṣṇa, von Mitgefühl bewegt und den Frieden wünschend, von großem Verstand, selbst in die Stadt namens Nāgasāhvaya kam, um Frieden zu stiften.
1.2.233
प्रत्याख्यानं च कृष्णस्य राज्ञा दुर्योधनेन वै ।
शमार्थे याचमानस्य पक्षयोरुभयोर्हितम् ॥ १.२.२३३ ॥
Die Zurückweisung Kṛṣṇas durch König Duryodhana, der um Frieden bat, zum Wohl beider Seiten.
1.2.234
दम्भोद्भवस्य चाख्यानमत्रैव परिकीर्तितम् ।
वरान्वेषणमत्रैव मातलेश्च महात्मनः ॥ १.२.२३४ ॥
Hier wurde auch die Geschichte Dambhodbhavas erzählt, und hier die Suche des großherzigen Mātali nach Gaben.
1.2.235
महर्षेश्चापि चरितं कथितं गालवस्य वै ।
विदुलायाश्च पुत्रस्य प्रोक्तं चाप्यनुशासनम् ॥ १.२.२३५ ॥
Auch die Taten des großen Weisen Gālava wurden erzählt, und die Belehrung, die dem Sohn Vidulās gegeben wurde, wurde verkündet.
1.2.236
कर्णदुर्योधनादीनां दुष्टं विज्ञाय मन्त्रितम् ।
योगेश्वरत्पं कृष्णेन यत्र राज्ञां प्रदर्शितम् ॥ १.२.२३६ ॥
Nachdem er die bösen Ränke Karṇas, Duryodhanas und der anderen erkannt hatte, der Ort, an dem Kṛṣṇa den Königen seine Gestalt als Herr des Yoga zeigte.
1.2.237
रथमारोप्य कृष्णेन यत्र कर्णोऽनुमन्त्रितः ।
उपायपूर्वं शौटीर्यात्प्रत्याख्यातश्च तेन सः ॥ १.२.२३७ ॥
Nachdem Kṛṣṇa Karṇa auf den Wagen gesetzt hatte, riet er ihm listig; doch aus Stolz wies er es zurück.
1.2.238
आगम्य हास्तिनपुरादुपप्लाव्यमरिंदमः ।
पाण्डवानां यथावृत्तं सर्वमाख्यातवान्हरिः ॥ १.२.२३८ ॥
Hari, der Bezwinger der Feinde, kam von Hāstinapura nach Upaplāvya und erzählte den Pāṇḍavas alles, was geschehen war.
1.2.239
ते तस्य वचनं श्रुत्वा मन्त्रयित्वा च यद्धितम् ।
साङ्ग्रामिकं ततः सर्वं सञ्जं चक्रुः परंतपाः ॥ १.२.२३९ ॥
Nachdem sie seine Worte gehört und über das Heilsame beraten hatten, trafen die Feindesbrenner alle Kriegsvorbereitungen.
1.2.240
ततो युद्धाय निर्याता नराश्वरथदन्तिनः ।
नगराद्धास्तिनपुराद्वलसंख्यानमेवच ॥ १.२.२४० ॥
Dann zogen Männer, Pferde, Streitwagen und Elefanten aus der Stadt Hāstinapura zum Kampf aus, und auch die Zählung der Streitkräfte wurde vorgenommen.
1.2.241
यत्र राज्ञा ह्युलूकस्य प्रेषणं पाम्डवान्प्रति ।
श्वोभाविनि महायुद्धे दौत्येन कृतवान्प्रभुः ॥ १.२.२४१ ॥
Wo der König für die große Schlacht am folgenden Tag Ulūka als Gesandten zu den Pāṇḍavas schickte.
1.2.242
रथातिरथसंख्यानमम्बोपाख्यानमेव च ।
एतत्सुबहुवृत्तान्तं पञ्चमं पर्व भारते ॥ १.२.२४२ ॥
Die Aufzählung der Wagenkämpfer und großen Wagenkämpfer sowie die Erzählung von Ambā — dies ist das fünfte Buch des Mahābhārata, reich an vielen Berichten.
1.2.243
उद्योगपर्व निर्दिष्टं सन्धिविग्रहमिश्रितम् ।
अध्यायानां शतं प्रोक्तं षडशीतिर्महर्षिणा ॥ १.२.२४३ ॥
Das Udyoga Parva, vermischt aus Frieden und Krieg, wird so benannt; der große Seher nannte sechsundachtzig Kapitel... hundert.
1.2.244
श्लोकानां षट् सहस्राणि तावन्त्येव शतानि च ।
श्लोकाश्च नवतिः प्रोक्तास्तथैवाष्टौ महात्मना ॥ १.२.२४४ ॥
Sechstausend Verse, ebenso viele Hunderte, und neunzig Verse werden gesagt; und der Großherzige nannte ebenso acht.
1.2.245
व्यासेनोदारमतिना पर्वण्यस्मिंस्तपोधनाः ।
अतः परं विचित्रार्थं भीष्मपर्व प्रचक्षते ॥ १.२.२४५ ॥
O Weise, reich an Askese, in diesem Buch hat Vyāsa von edlem Geist (es verkündet). Danach verkündet man das Bhīṣma Parva, reich an mannigfaltigem Inhalt.
1.2.246
जम्बूखण्डविनिर्माणं यत्रोक्तं संजयेन ह ।
यत्र यौधिष्ठिरं सैन्यं विषादमगमत्परम् ॥ १.२.२४६ ॥
Hier erzählte Sañjaya von der Entstehung von Jambūkhaṇḍa, und hier geriet Yudhiṣṭhiras Heer in tiefste Verzweiflung.
1.2.247
यत्र युद्धमभूद्धोरं दसाहानि सुदारुणम् ।
कश्मलं यत्र पार्थस्य वासुदेवो महामतिः ॥ १.२.२४७ ॥
Hier wurde zehn Tage lang ein schrecklicher, überaus grausiger Kampf geführt; hier war Pārthas Niedergeschlagenheit, und hier war Vāsudeva von großer Weisheit.
1.2.248
मोहजं नाशयामास हेतुभिर्मोक्षदर्शिभिः ।
समीक्ष्यादोक्षजः क्षिप्रं युधिष्ठिरहिते रतः ॥ १.२.२४८ ॥
Er zerstreute die aus Verblendung entstandene Niedergeschlagenheit mit Gründen, die den Weg zur Befreiung zeigen; Adokṣaja (Kṛṣṇa), Yudhiṣṭhiras Wohl ergeben, tat dies, nachdem er es erwogen hatte, rasch.
1.2.249
रथादाप्लुत्य वेगेन स्वयं कृष्ण उदारधीः ।
प्रतोदपाणिराधावद्भीष्मं हन्तुं व्यपेतभीः ॥ १.२.२४९ ॥
Kṛṣṇa, edlen Sinnes, sprang selbst mit Schwung vom Wagen, den Stachelstab in der Hand, und stürmte furchtlos vorwärts, um Bhīṣma niederzustrecken.
1.2.250
वाक्यप्रतोदाभिहतो यत्र कृष्णेन पाण्डवः ।
गाण्डीवधन्वा समरे सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.२.२५० ॥
Vom Stachel der Worte Kṛṣṇas getroffen, rückte der Pāṇḍava mit dem Gāṇḍīva-Bogen vor, der beste aller Waffenträger im Kampf.
1.2.251
शिखण्डिनं पुरस्कृत्य यत्र पार्थो महाधनुः ।
विनिघ्नन्निशितैर्बाणै रथाद्भीष्ममपातयत् ॥ १.२.२५१ ॥
Wo Arjuna, der Sohn Pṛthās, der große Bogenschütze, Śikhaṇḍin vorangestellt und mit scharfen Pfeilen schlagend, Bhīṣma vom Wagen stürzen ließ.
1.2.252
शरतल्पगतश्चैव भीष्मो यत्र बभूव ह ।
षष्ठमेतत्समाख्यातं भारते पर्व विस्तृतम् ॥ १.२.२५२ ॥
Hier, wo Bhīṣma auf einem Pfeilbett lag, wird das sechste ausführliche Buch des Mahābhārata verkündet.
1.2.253
अध्यायानां शतं प्रोक्तं तथा सप्तदशापरे ।
पञ्च श्लोकसहस्राणि संख्ययाष्टौ शतानि च ॥ १.२.२५३ ॥
Darin werden einhundertsiebzehn Kapitel verkündet, und an Zahl fünftausendachthundert Verse.
1.2.254
श्लोकाश्च चतुराशीतिरस्मिन्पर्वणि कीर्तिताः ।
व्यासेन वेदविदुषा संख्याता भीष्मपर्वणि ॥ १.२.२५४ ॥
In diesem Parva werden vierundachtzig Verse überliefert; sie wurden von Vyāsa, dem Kenner der Veden, im Bhīṣma-parva gezählt.
1.2.255
द्रोणपर्व ततश्चित्रं बहुवृत्तान्तमुच्यते ।
सैनापत्येऽभिषिक्तोऽथ यत्राचार्यः प्रतापवान् ॥ १.२.२५५ ॥
Danach wird das Droṇa Parva erzählt, wunderbar und reich an vielen Begebenheiten, wo der mächtige Lehrer zum Heerführer gesalbt wurde.
1.2.256
दुर्योधनस्य प्रीत्यर्थं प्रतिजज्ञे महास्त्रवित् ।
ग्रहणं धर्मराजस्य पाण्डुपुत्रस्य धीमतः ॥ १.२.२५६ ॥
Um Duryodhana zu gefallen, gelobte der Kenner der großen Waffen, den weisen Dharmarāja, Sohn Pāṇḍus, zu ergreifen.
1.2.257
यत्र संशप्तकाः पार्थमपनिन्यू रणाजिरात् ।
भगदत्तो महाराजो यत्र शक्रसमो युधि ॥ १.२.२५७ ॥
Wo die Saṃśaptaka Pārtha vom Schlachtfeld wegführten und wo der große König Bhagadatta, Śakra gleich, im Kampf stand.
1.2.258
सुप्रतीकेन नागेन स हि शान्तः किरीटिना ।
यत्राभिमन्युं बहवो जघ्नुरेकं महारथाः ॥ १.२.२५८ ॥
Der Elefant Supratīka wurde von Kirīṭin (Arjuna) beschwichtigt; dort töteten viele große Wagenkämpfer Abhimanyu, der allein war.
1.2.259
जयद्रथमुखा बालं शूरमप्राप्तयौवनम् ।
हतेऽभिमन्यौ क्रुद्धेन यत्र पार्थेन संयुगे ॥ १.२.२५९ ॥
Angeführt von Jayadratha töteten sie den jungen Helden Abhimanyu, der das Mannesalter noch nicht erreicht hatte; und als Abhimanyu erschlagen war, nahm Pārtha (Arjuna), im Zorn, im Kampf Rache.
1.2.260
अक्षौहिणीः सप्त हत्वा हतो राजा जयद्रथः ।
यत्र भीमो महाबाहुः सात्यकिश्च महारथः ॥ १.२.२६० ॥
Nachdem er sieben Akṣauhiṇī-Heere erschlagen hatte, wurde König Jayadratha selbst getötet; dort waren der starkarmige Bhīma und der große Wagenkämpfer Sātyaki.
1.2.261
अन्वेषणार्थं पार्थस्य युधिष्ठिरनृपाज्ञया ।
प्रविष्टौ भारतीं सेनामप्रधृष्यां सुरैरपि ॥ १.२.२६१ ॥
Auf Befehl König Yudhiṣṭhiras drangen die beiden in das Heer der Bhāratas ein, das selbst für die Götter unangreifbar war, um Pārtha (Arjuna) zu suchen.
1.2.262
संशप्तकावशेषं च कृतं निःशेषमाहवे ।
संशप्तकानां वीराणां कोट्यो नव महात्मनाम् ॥ १.२.२६२ ॥
Die Überreste der Saṃśaptakas wurden im Kampf vollständig vernichtet; die großherzigen Saṃśaptaka-Helden zählten neun Koṭi.
1.2.263
किरीटिनाभिनिष्क्रम्य प्रापिता यमसादनम् ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राश्च तथा पाषाणयोधिनः ॥ १.२.२६३ ॥
Der Diademträger (Arjuna) zog vor und schickte die Söhne Dhṛtarāṣṭras sowie die Steinkämpfer in Yamas Wohnsitz.
1.2.264
नारायणाश्च गोपालाः समरे चित्रयोधिनः ।
अलम्बुषः श्रुतायुश्च जलसन्धश्च वीर्यवान् ॥ १.२.२६४ ॥
Im Kampf die Nārāyaṇas und die Hirten, Krieger von vielfältiger Kunst; Alambuṣa, Śrutāyus und der mächtige Jalasandha.
1.2.265
सौमदत्तिर्विराटश्च द्रुपदश्च महारथः ।
घटोत्कचादयश्चान्ये निहता द्रोणपर्वणि ॥ १.२.२६५ ॥
Der Sohn Somadattas (Bhūriśravas), Virāṭa, der große Wagenkämpfer Drupada, Ghaṭotkaca und andere wurden im Droṇa parva erschlagen.
1.2.266
अश्वत्थामापि चात्रैव द्रोणे युधि निपातिते ।
अस्त्रं प्रादुश्चकारोग्रं नारायणममर्षितः ॥ १.२.२६६ ॥
Als Droṇa im Kampf gefallen war, rief auch Aśvatthāman voller Zorn hier die furchtbare Waffe Nārāyaṇa hervor.
1.2.267
आग्नेयं कीर्त्यते यत्र रुद्रमाहात्म्यमुत्तमम् ।
व्यासस्य चाप्यागमनं माहात्म्यं कृष्णपार्थयोः ॥ १.२.२६७ ॥
Hier wird die Feuerwaffe (Āgneya) erzählt, die höchste Größe Rudras, das Kommen Vyāsas und der Ruhm von Kṛṣṇa und Pārtha (Arjuna).
1.2.268
सप्तमं भारते पर्व महदेतदुदाहृतम् ।
यत्र ते पृथिवीपालाः प्रायशो निधनं गताः ॥ १.२.२६८ ॥
Dies wird als das große siebte Buch des Bhārata verkündet, in dem die Beschützer der Erde größtenteils den Tod fanden.
1.2.269
द्रोणपर्वणि ये शऊरा निर्दिष्टाः पुरुषर्षभाः ।
अत्राध्यायशतं प्रोक्तं तथाध्यायाश्च सप्ततिः ॥ १.२.२६९ ॥
Die im Droṇa-Parva genannten Helden, Stiere unter den Menschen; hier werden hundertsiebzig Kapitel gesagt.
1.2.270
अष्टौ श्लोकसहस्राणि तथा नव शतानि च ।
श्लोका नव तथैवात्र संख्यातास्तत्त्वदर्शिना ॥ १.२.२७० ॥
Hier werden vom Seher der Wahrheit achttausendneunhundertneun Verse gezählt.
1.2.271
पाराशर्येण मुनिनां संचिन्त्य द्रोणपर्वणि ।
अतः परं कर्णपर्व प्रोच्यते परमाद्भुतम् ॥ १.२.२७१ ॥
Nach Überlegung verkündete der weise Sohn Parāśaras (Vyāsa) das Droṇa-Parva; danach wird das wunderbarste Karṇa-Parva erzählt.
1.2.272
सारथ्ये विनियोगश्च मद्रराजस्य धीमतः ।
आख्यातं यत्र पौरामं त्रिपुरस्य निपातनम् ॥ १.२.२७२ ॥
Hier werden die Ernennung des weisen Königs der Madras (Śalya) zum Wagenlenker und die Vernichtung Tripuras, die Pauram-Episode, erzählt.
1.2.273
प्रयाणे परुषश्चात्र संवादः कर्णशल्ययोः ।
हंसकाकीयमाख्यानं तत्रैवाक्षेपसंहितम् ॥ १.२.२७३ ॥
Hier, während des Marsches, steht ein harter Dialog zwischen Karṇa und Śalya, und dort ebenso die Erzählung von Schwan und Krähe, voller Vorwürfe.
1.2.274
वधः पाण्ड्यस्य च तथा अश्वत्थाम्ना महात्मना ।
दण्डसेनस्य च ततो दण्डस्य च वधस्तथा ॥ १.२.२७४ ॥
Die Tötung des Pāṇḍya durch den großherzigen Aśvatthāman sowie danach die Tötung von Daṇḍasena und Daṇḍa werden dort ebenfalls erzählt.
1.2.275
द्वैरथे यत्र कर्णेन धर्मराजो युधिष्टिरः ।
संशयं गमितो युद्धे मिषतां सर्वधन्विनाम् ॥ १.२.२७५ ॥
Wo im Zweikampf Karṇa den König Yudhiṣṭhira, den Herrn des Dharma, im Kampf in Gefahr brachte, während alle Bogenschützen zusahen.
1.2.276
अन्योन्यं प्रति च क्रोधो युधिष्ठिरकिरीटिनोः ।
यत्रैवानुनयः प्रोक्तो माधवेनार्जुनस्य हि ॥ १.२.२७६ ॥
Hier entstand gegenseitiger Zorn zwischen Yudhiṣṭhira und Kirīṭin (Arjuna), und hier sprach Mādhava (Kṛṣṇa) versöhnende Worte zu Arjuna.
1.2.277
प्रतिज्ञापूर्वकं चापि वक्षो दुःशासनस्य च ।
भित्त्वा वृकोदरो रक्तं पीतवान्यत्र संयुगे ॥ १.२.२७७ ॥
Wo Vṛkodara (Bhīma) in Erfüllung seines Gelübdes im Kampf die Brust Duḥśāsanas aufriss und sein Blut trank.
1.2.278
द्वैरथे यत्र पार्थेन हतः कर्णो महारथः ।
अष्टमं पर्व निर्दिष्टमेतद्भारतचिन्तकैः ॥ १.२.२७८ ॥
Wo im Zweikampf der große Kämpfer Karṇa von Pārtha (Arjuna) erschlagen wurde; die Gelehrten des Bhārata bezeichnen dies als das achte Parva.
1.2.279
एकोनसप्ततिः प्रोक्ता अध्यायाः कर्णपर्वणि ।
चत्वार्येव सहस्राणि नव श्लोकशतानि च ॥ १.२.२७९ ॥
Im Karṇa-parva werden einundsiebzig Kapitel und viertausendneunhundert Verse genannt.
1.2.280
चतुःषष्टिस्तथा श्लोकाः पर्वण्यस्मिन्प्रकीर्तिताः ।
अतः परं विचित्रार्थं शल्यपर्व प्रकीर्तितम् ॥ १.२.२८० ॥
In diesem Parva werden vierundsechzig Verse überliefert. Danach wird das Śalya-parva überliefert, von vielfältiger Bedeutung.
1.2.281
हतप्रवीरे सैन्ये तु नेता मद्रेश्वरोऽभवत् ।
यत्र कौमारमाख्यानमभिषेकस्य कर्म च ॥ १.२.२८१ ॥
Als die Helden erschlagen waren, wurde der Herr der Madras Anführer des Heeres. Hier steht die Erzählung von Kumāra und das Weihungsritual.
1.2.282
वृत्तानि चाथ युद्धानि कीर्त्यन्ते यत्र भागशः ।
विनाशः कुरुमुख्यानां शल्यपर्वणि कीर्त्यते ॥ १.२.२८२ ॥
Hier werden Ereignisse und Schlachten teilweise erzählt; im Śalya-parva wird der Untergang der vornehmsten Kurus berichtet.
1.2.283
शल्यस्य निधनं चात्र धर्मराजान्महात्मनः ।
शकुनेश्च वधोऽत्रैव सहदेवेन संयुगे ॥ १.२.२८३ ॥
Hier wird auch der Tod Śalyas durch den großherzigen König der Dharma erzählt und die Tötung Śakunis im Kampf durch Sahadeva.
1.2.284
सैन्ये च हतभूयिष्ठे किंचिच्छिष्टे सुयोधनः ।
ह्रदं प्रविश्य यत्रासौ संस्तभ्यापोव्यवस्थितः ॥ १.२.२८४ ॥
Als der größte Teil des Heeres erschlagen war und nur wenige übrig blieben, betrat Suyodhana einen See, hielt das Wasser an und verharrte dort.
1.2.285
प्रवृत्तिस्तत्र चाख्याता यत्र भीमस्य लुब्धकैः ।
क्षेपयुक्तैर्वचोभिश्च धर्मराजस्य धीमतः ॥ १.२.२८५ ॥
Dort wird auch der Bericht erzählt, mit spottenden Worten der Jäger, über Bhīma und den weisen König des Dharma, Yudhiṣṭhira.
1.2.286
ह्रदात्समुत्थितो यत्र धार्तराष्ट्रोऽत्यमर्षणः ।
भीमेन गदया युद्धं यत्रासौ कृतवान्सह ॥ १.२.२८६ ॥
Dort, wo der überaus zornige Sohn Dhṛtarāṣṭras, aus dem See emporgestiegen, mit Bhīma im Keulenkampf stritt.
1.2.287
समवाये च युद्धस्य रामस्यागमनं स्मृतम् ।
सरस्वत्याश्च तीर्थानां पुण्यता परिकीर्तिता ॥ १.२.२८७ ॥
Bei der Zusammenkunft der Schlacht wird die Ankunft Rāmas (Balarāma) erinnert, und die Heiligkeit der Sarasvatī und der heiligen Furten wird verkündet.
1.2.288
गदायुद्धं च तुमुलमत्रैव परिकीर्तितम् ।
दुर्योधनस्य राज्ञोऽथ यत्र भीमेन संयुगे ॥ १.२.२८८ ॥
Hier wird auch der tosende Keulenkampf des Königs Duryodhana mit Bhīma in der Schlacht verkündet.
1.2.289
ऊरू भग्नौ प्रसह्याजौ गदया भीमवेगया ।
नवमं पर्व निर्दिष्टमेतदद्भुतमर्थवत् ॥ १.२.२८९ ॥
In der Schlacht wurden durch Bhīmas schnelle Keule beide Schenkel gewaltsam zerbrochen; dieses neunte Parva ist bezeichnet, wunderbar und sinnvoll.
1.2.290
एकोनपष्टिरध्यायाः पर्वण्यत्र प्रकीर्तिताः ।
संख्याता बहुवृत्तान्ताः श्लोकसंख्याऽत्र कथ्यते ॥ १.२.२९० ॥
In diesem Parva werden neunundfünfzig Kapitel verkündet, mit vielen gezählten Berichten; hier wird die Anzahl der Verse angegeben.
1.2.291
त्रीणि श्लोकसहस्राणि द्वे शते विंशतिस्तथा ।
मुनिना संप्रणीतानि कौरवाणां यशोभृता ॥ १.२.२९१ ॥
Dreitausendzweihundertzwanzig Verse, vom Weisen verfasst, die den Ruhm der Kauravas tragen.
1.2.292
अतः परं प्रवक्ष्यामि सौप्तिकं पर्व दारुणम् ।
भग्नोरुं यत्र राजानं दुर्योधनममर्षणम् ॥ १.२.२९२ ॥
Nun will ich das schreckliche Sauptika-Buch erzählen, wo König Duryodhana mit gebrochenem Oberschenkel, unversöhnlich, liegt.
1.2.293
अपयातेषु पार्थेषु त्रयस्तेऽभ्याययू रथाः ।
कृतवर्मा कृपो द्रौणिः सायाह्ने रुधिरोक्षितम् ॥ १.२.२९३ ॥
Als sich die Pāṇḍavas entfernt hatten, kamen jene drei Wagenkämpfer — Kṛtavarman, Kṛpa und Droṇas Sohn — am Abend zu dem blutgetränkten Ort.
1.2.294
समेत्य ददृशुर्भूमौ पतितं रणमूर्धनि ।
प्रतिजज्ञे दृढक्रोधो द्रौणिर्यत्र महारथः ॥ १.२.२९४ ॥
Als sie zusammenkamen, sahen sie ihn am Boden liegen, am Kopf des Schlachtfeldes; dort legte Droṇas Sohn, fest im Zorn, der große Wagenkämpfer, ein Gelübde ab.
1.2.295
अहत्वा सर्वपाञ्चालान्धृष्टद्युम्नपुरोगमान् ।
पाण्डवांश्च सहामात्यान्न विमोक्ष्यामि दंशनं ॥ १.२.२९५ ॥
Ohne alle Pāñcāla unter Dhṛṣṭadyumnas Führung und die Pāṇḍavas mit ihren Ministern erschlagen zu haben, werde ich diesen Panzer nicht ablegen.
1.2.296
यत्रैवमुक्त्वा राजानमपक्रम्य त्रयो रथाः ।
सूर्यास्तमनवेलायामासेदुस्ते महद्वनम् ॥ १.२.२९६ ॥
Nachdem sie dem König dies gesagt und sich entfernt hatten, erreichten jene drei Wagenkämpfer zur Zeit des Sonnenuntergangs einen großen Wald.
1.2.297
न्यग्रोधस्याथ महतो यत्राधस्ताद्व्यवस्थिताः ।
ततः काकान्बहून्रात्रौ दृष्ट्वोलूकेन हिंसितान् ॥ १.२.२९७ ॥
Dann sahen sie unter dem großen Banyanbaum, wo sie lagerten, nachts viele Krähen, die von einer Eule getötet worden waren.
1.2.298
द्रौणिः क्रोधसमाविष्टः पितुर्वधमनुस्मरन् ।
पाञ्चालानां प्रसुप्तानां वधं प्रति मनो दधे ॥ १.२.२९८ ॥
Droṇas Sohn, von Zorn ergriffen und das Ende seines Vaters bedenkend, beschloss, die schlafenden Pāñcālas zu töten.
1.2.299
गत्वा च शिबिरद्वारि दुर्दर्शं तत्र राक्षसम् ।
घोररूपमपश्यत्स दिवामावृत्य धिष्ठिरम् ॥ १.२.२९९ ॥
Als er zum Tor des Lagers kam, sah er dort einen Rākṣasa von schrecklicher Gestalt, kaum anzusehen, der stand und den Himmel verdeckte.
1.2.300
तेन व्याघातमस्त्राणां क्रियमाणमवेक्ष्य च ।
द्रौणिर्यत्र विरूपाक्षं रुद्रमाराध्य सत्वरः ॥ १.२.३०० ॥
Als er sah, wie seine Waffen von jenem behindert wurden, verehrte Droṇas Sohn sogleich Rudra, Virūpākṣa.
1.2.301
प्रसुप्तान्निशि विश्वस्तान्धृष्टद्युम्नपुरोगमान् ।
पाञ्चालान्सपरीवारान्द्रौपदेयांश्च सर्वशः ॥ १.२.३०१ ॥
Die schlafenden, arglosen Pāñcālas unter Führung von Dhṛṣṭadyumna mit ihrem Gefolge, und alle Söhne Draupadīs, in der Nacht.
1.2.302
कृतवर्मणा च सहितः कृपेण च निजघ्निवान् ।
यत्रामुच्यन्त ते पार्थाः पञ्च कृष्णबलाश्रयात् ॥ १.२.३०२ ॥
Gemeinsam mit Kṛtavarman und Kṛpa tötete er sie; und dort wurden die fünf Pārthas (Pāṇḍavas) verschont, dank ihres Vertrauens auf Kṛṣṇas Stärke.
1.2.303
सात्यकिश्च महेष्वासः शेषाश्च निधनं गताः ।
पाञ्चालानां प्रसुप्तानां यत्र द्रोणसुताद्वधः ॥ १.२.३०३ ॥
Der große Bogenschütze Sātyaki und die übrigen fanden den Tod; dort wurden die schlafenden Pāñcālas vom Sohn Droṇas erschlagen.
1.2.304
धृष्टद्युम्नस्य सूतेन पाण्डवेषु निवेदितः ।
द्रौपदी पुत्रशोकार्ता पितृभ्रातृवधार्दिता ॥ १.२.३०४ ॥
Der Wagenlenker Dhṛṣṭadyumnas meldete dies den Pāṇḍavas; Draupadī, gequält vom Kummer um ihre Söhne und von der Tötung ihres Vaters und ihrer Brüder,
1.2.305
कृतानशनसंकल्पा यत्र भर्तृनुपाविशत् ।
द्रौपदीवचनाद्यत्र भीमो भीमपराक्रमः ॥ १.२.३०५ ॥
Wo Draupadī, entschlossen bis zum Tod zu fasten, sich neben ihre Gatten setzte; und dort, auf Draupadīs Wort, Bhīma von schrecklicher Kraft,
1.2.306
प्रियं तस्याश्चिकीर्षन्वै गदामादाय वीर्यवान् ।
अन्वधावत्सुसंक्रुद्धो भारद्वाजं गुरोः सुतम् ॥ १.२.३०६ ॥
Um ihr gefällig zu sein, ergriff der mächtige Bhīma seine Keule und stürmte, hochgradig erzürnt, dem Sohn Bhāradvājas, dem Sohn des Lehrers, nach.
1.2.307
भीमसेनभयाद्यत्र दैवेनाभिप्रचोदितः ।
अपाण्डवायेति रुषा द्रौणिरस्त्रमवासडदत् ॥ १.२.३०७ ॥
Dort, aus Furcht vor Bhīmasena und vom Schicksal getrieben, ließ der Sohn Droṇas im Zorn die Waffe los und sprach: »Es soll keine Pāṇḍavas mehr geben!«
1.2.308
मैवमित्यब्रवीत्कृष्णः शमयंस्तस्य तद्वचः ।
यत्रास्त्रमस्त्रेण च तच्छमयामास फाल्गुनः ॥ १.२.३०८ ॥
»Nicht so!«, sprach Kṛṣṇa und beruhigte dessen Worte; und dort beschwichtigte Phālguna (Arjuna) mit einer Waffe jene Waffe.
1.2.309
द्रौणेश्च द्रोहबुद्धित्वं वीक्ष्य पापात्मनस्तदा ।
द्रौणिद्वैपायनादीनां शापाश्चान्योन्यकारिताः ॥ १.२.३०९ ॥
Als er die verräterische Absicht des Droṇa-Sohnes sah und die Flüche, die Drauṇi, Dvaipāyana und andere einander auferlegten.
1.2.310
मणिं तथा समादाय द्रोणपुत्रान्महारथात् ।
पाण्डवाः प्रददुर्हृष्टा द्रौपद्यै जितकाशिनः ॥ १.२.३१० ॥
Nachdem sie das Juwel vom großen Wagenkämpfer, dem Droṇa-Sohn, genommen hatten, gaben es die Pāṇḍavas, stolz auf ihren Sieg, freudig an Draupadī.
1.2.311
एतद्वै दशमं पर्व सौप्तिकं समुदाहृतम् ।
अष्टादशास्मिन्नद्यायाः पर्वम्युक्ता महात्मना ॥ १.२.३११ ॥
Dieses zehnte Parva wird als das Sauptika erklärt; darin, vom Großherzigen verfasst, gibt es achtzehn Kapitel.
1.2.312
श्लोकानां कथितान्यत्र शतान्यष्टौ प्रसंख्यया ।
श्लोकाश्च सप्ततिः प्रोक्ता मुनिना ब्रह्मवादिना ॥ १.२.३१२ ॥
Hier wurden nach der Zählung vom Weisen, der von Brahman spricht, achthundert und siebzig Verse genannt.
1.2.313
सौप्तिकैषीकसंबन्धे पर्वण्युत्तमतेजसी ।
अत ऊर्ध्वमिदं प्राहुः स्त्रीपर्व करुणोदयम् ॥ १.२.३१३ ॥
Im Parva über Sauptika und Īṣīka nennen die Strahlendsten das Folgende das Strī Parva, aus Mitleid entsprungen.
1.2.314
पुत्रशोकाभिसंतप्तः प्रज्ञाचक्षुर्नराधिपः ।
कृष्णोपनीतां यत्रासावायसीं प्रतिमां दृढां ॥ १.२.३१४ ॥
Von Kummer um seine Söhne gequält, der Herr der Menschen, mit weisheitsblinden Augen, Dhṛtarāṣṭra, dort, wo das von Kṛṣṇa gebrachte feste eiserne Bildnis stand.
1.2.315
भीमसेनद्रोहबुद्धिर्धृतराष्ट्रो बभञ्जह ।
तथा शोकाभितप्तस्य धृतराष्ट्रस्य धीमतः ॥ १.२.३१५ ॥
Dhṛtarāṣṭra, dessen Sinn auf Verrat an Bhīmasena gerichtet war, zerbrach sie; ebenso der weise Dhṛtarāṣṭra, von Kummer gequält.
1.2.316
संसारदहनं बुद्ध्या हेतुभिर्मोक्षदर्शनैः ।
विदुरेण च यत्रास्य राज्ञ आश्वासनं कृतम् ॥ १.२.३१६ ॥
Dort gab Vidura dem König Trost, indem er durch Verstand, Gründe und Lehren über die Befreiung die Glut des weltlichen Daseins erklärte.
1.2.317
धृतराष्ट्रस्य चात्रैव कौरवायोधनं तथा ।
सान्तःपुरस्य गमनं शोकार्तस्य प्रकीर्तितम् ॥ १.२.३१७ ॥
Hier wird auch erzählt, wie Dhṛtarāṣṭra mit dem Frauengemach zum Schlachtfeld der Kauravas zog, der von Kummer Gequälte.
1.2.318
विलापो वीरपत्नीनां यत्रातिकरुणः स्मृतः ।
क्रोधावेशः प्रमोहश्च गान्धारीधृतराष्ट्रयोः ॥ १.२.३१८ ॥
Dort wird die überaus herzzerreißende Klage der Gattinnen der Helden überliefert, sowie der Zorn und die Verwirrung Gāndhārīs und Dhṛtarāṣṭras.
1.2.319
यत्र तान्क्षत्रियाः शूरान्सङ्ग्रामेष्वनिवर्तिनः ।
पुत्रान्भ्रातृन्पितॄंश्चैव ददृशुर्निहतान्रणे ॥ १.२.३१९ ॥
Wo die tapferen Kṣatriya, die in den Schlachten nie wichen, ihre Söhne, Brüder und Väter auf dem Feld erschlagen sahen.
1.2.320
पुत्रपौत्रवधार्तायास्तथात्रैव प्रकीर्तिता ।
गान्धार्याश्चापि कृष्णेन क्रोधोपशमनक्रिया ॥ १.२.३२० ॥
Hier wird auch Gāndhārī erzählt, von der Ermordung ihrer Söhne und Enkel gequält, und die Handlung, mit der Kṛṣṇa ihren Zorn besänftigte.
1.2.321
यत्र राजा महाप्राज्ञः सर्वधर्मभृतां वरः ।
राज्ञांतानि शरीराणि दाहयामास शास्त्रतः ॥ १.२.३२१ ॥
Dort ließ der König von großer Weisheit, der Beste aller Hüter des Dharma, die Leiber der Könige gemäß den Schriften verbrennen.
1.2.322
तोयकर्मणि चारब्धे राज्ञामुदकदानिके ।
गूढोत्पन्नस्य चाख्यानं कर्णस्य पृथयात्मनः ॥ १.२.३२२ ॥
Als das Wasseropfer für die Könige begonnen hatte, wurde auch die Geschichte Karṇas erzählt, der von Pṛthā heimlich geboren worden war.
1.2.323
सुतस्यैतदिह प्रोक्तं व्यासेन परमर्षिणा ।
एतदेकादशं पर्व शोकवैक्लव्यकारणम् ॥ १.२.३२३ ॥
Hier wurde dies dem Sohn vom höchsten Weisen Vyāsa erzählt. Dies ist das elfte Parva, die Ursache von Trauer und Bedrängnis.
1.2.324
प्रणीतं सज्जनमनोवैक्लव्याश्रुप्रवर्तकम् ।
सप्तविंशतिरध्यायाः पर्वण्यस्मिन्प्रकीर्तिताः ॥ १.२.३२४ ॥
Verfasst, um den Herzen der Guten Bedrängnis und Tränen zu bringen, werden in diesem Parva siebenundzwanzig Kapitel verkündet.
1.2.325
श्लोकसप्तशती चापि पञ्चसप्ततिसंयुता ।
संख्यया भारताख्यानमुक्तं व्यासेन धीमता ॥ १.२.३२५ ॥
Der weise Vyāsa verkündete die Erzählung des Bhārata in einer Zahl von siebenhundertfünfundsiebzig Versen.
1.2.326
अतः परं शान्तिपर्व द्वादशं बुद्धिवर्धनम् ।
यत्र निर्वेदमापन्नो धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.२.३२६ ॥
Danach folgt das zwölfte Parva, das Śānti, das die Weisheit mehrt, wo der König des Dharma Yudhiṣṭhira in Überdruss verfiel.
1.2.327
घातयित्वा पितॄन्भ्रातॄन्पुत्रान्संबन्धिमातुलान् ।
शान्तिपर्वणि धर्माश्च व्याख्याताःशारतल्पिकाः ॥ १.२.३२७ ॥
Nachdem Väter, Brüder, Söhne, Verwandte und Mutterbrüder getötet worden waren, wurden im Śānti Parva die Pflichten dargelegt, auch die Lehren dessen, der auf dem Pfeilbett lag.
1.2.328
राजभिर्वेदितव्यास्ते सम्यग्ज्ञानबुभुत्सुभिः ।
आपद्धर्माश्च तत्रैव कालहेतुप्रदर्शिनः ॥ १.२.३२८ ॥
Könige, die wahre Erkenntnis begehren, sollten sie kennen; dort finden sich auch die Pflichten in der Not, die die Ursachen der Zeit aufzeigen.
1.2.329
यान्बुद्ध्वा पुरुषः सम्यक्सर्वज्ञत्वमवाप्नुयात् ।
मोक्षधर्माश्च कथिता विचित्रा बहुविस्तराः ॥ १.२.३२९ ॥
Wer sie erkennt, kann vollkommen Allwissenheit erlangen; auch die Lehren der Befreiung, mannigfaltig und sehr umfangreich, wurden dargelegt.
1.2.330
द्वादशं पर्व निर्दिष्टमेतत्प्राज्ञजनप्रियम् ।
अत्र पर्वणि विज्ञेयमध्यायानां शतत्रयम् ॥ १.२.३३० ॥
Dieses zwölfte Parva ist bezeichnet, den Weisen lieb; in diesem Parva sind dreihundert Kapitel zu erkennen.
1.2.331
विंशच्चैव तथाध्याया नव चैव तपोधाः ।
चतुर्दशसहस्राणि तथा सप्तशतानि च ॥ १.२.३३१ ॥
Zwanzig und neun Kapitel, o ihr Reichen an Askese; und ebenso vierzehntausendsiebenhundert (Verse).
1.2.332
सप्तश्लोकास्तथैवात्र पञ्चविंशतिसंख्यया ।
अत ऊर्ध्वं च विज्ञेयमनुशासनमुत्तमम् ॥ १.२.३३२ ॥
Hier sind auch sieben Verse und die Zahl fünfundzwanzig; danach ist das vortreffliche Anuśāsana Parva zu erkennen.
1.2.333
यत्र प्रकृतिमापन्नः श्रुत्वा धर्मविनिश्चयम् ।
भीष्माद्भागीरथीपुत्रात्कुरुराजो युधिष्ठिरः ॥ १.२.३३३ ॥
Wo der Kurukönig Yudhiṣṭhira, nachdem er von Bhīṣma, dem Sohn der Bhāgīrathī, die feste Entscheidung des Dharma gehört hatte, zur Ruhe kam.
1.2.334
व्यवहारोऽत्र कार्त्स्न्येन धर्मार्थीयः प्रकीर्तितः ।
विविधानां च दानानां फलयोगाः प्रकीर्तिताः ॥ १.२.३३४ ॥
Hier wird die Lebensführung in Bezug auf Dharma und Reichtum vollständig verkündet, und die Verbindungen verschiedener Gaben mit ihren Früchten werden dargelegt.
1.2.335
तथा पात्रविशेषाश्च दानानां च परो विधिः ।
आचारविधियोगश्च सत्यस्य च परा गतिः ॥ १.२.३३५ ॥
Ebenso werden die besonderen Eigenschaften würdiger Empfänger, die höchste Regel der Gaben, die Verbindung von Verhalten und Vorschrift sowie das höchste Ziel der Wahrheit dargelegt.
1.2.336
महाभाग्यं गवां चैव ब्राह्मणानां तथैव च ।
रहस्यं चैव धर्माणां देशकालोपसंहितम् ॥ १.२.३३६ ॥
Das große Verdienst der Kühe und der Brahmanen, ebenso das Geheimnis der Dharmas, die an Ort und Zeit gebunden sind.
1.2.337
एतत्सुबहुवृत्तान्तमुत्तमं चानुशासनम् ।
भीष्मस्यात्रैव संप्राप्तिः स्वर्गस्य परिकीर्तिता ॥ १.२.३३७ ॥
Dies ist die höchste Belehrung, reich an vielen Erzählungen; und auch hier wird Bhīṣmas Eingang in den Himmel verkündet.
1.2.338
एतत्त्रयोदशं पर्व धर्मनिश्चयकारकम् ।
अध्यायानां शतं त्वत्र षट्चत्वारिंशदेव तु ॥ १.२.३३८ ॥
Dies ist das dreizehnte Parva, das die Festlegung des Dharma bewirkt; es umfasst einhundertsechsundvierzig Kapitel.
1.2.339
श्लोकानां तु सहस्राणि प्रोक्तान्यष्टौ प्रसंख्यया ।
ततोऽश्वमेधिकं नाम पर्व प्रोक्तं चतुर्दशम् ॥ १.२.३३९ ॥
Die Verse werden auf acht Tausend beziffert. Danach wird das vierzehnte Buch, Aśvamedhika genannt, erzählt.
1.2.340
तत्संवर्तमरुत्तीयं यत्राख्यानमनुत्तमम् ।
सुवर्णकोशसंप्राप्तिर्जन्म चोक्तं परीक्षितः ॥ १.२.३४० ॥
Darin steht die unvergleichliche Erzählung von Saṃvarta und Marutta, der Erwerb des goldenen Schatzes und die Geburt Parīkṣits werden berichtet.
1.2.341
दग्धस्यास्त्राग्निना पूर्वं कृष्णात्संजीवनं पुनः ।
चर्यायां हयमुत्सृष्टं पाण्डवस्यानुगच्छतः ॥ १.२.३४१ ॥
Früher wurde der vom Feuer der Waffen Verbrannte von Kṛṣṇa wieder zum Leben erweckt, und das Pferd, das dem Pāṇḍava folgend losgelassen wurde, wird beschrieben.
1.2.342
तत्र तत्र च युद्धानि राजपुत्रैरमर्षणैः ।
चित्राङ्गदायाः पुत्रेण स्वपुत्रेण धनंजयः ॥ १.२.३४२ ॥
Hier und dort kam es zu Kämpfen mit unduldsamen Fürstensöhnen; Dhanaṃjaya kämpfte gegen den Sohn Citrāṅgadās und gegen seinen eigenen Sohn.
1.2.343
सङ्ग्रामे बभ्रुवाहेन संशयं चात्र जग्मिवान् ।
सुदर्शनं तथाऽऽख्यानं वैष्णवं धर्ममेव च।
अश्वमेधे महायज्ञे नकुलाख्यानमेव च ॥ १.२.३४३ ॥
Im Kampf mit Babhruvāhana geriet er in Gefahr; hier werden auch die Erzählung von Sudarśana, der vaiṣṇava-Dharma und die Erzählung von Nakula im großen Pferdeopfer berichtet.
1.2.344
इत्याश्वमेधिकं पर्व प्रोक्तमेतन्महाद्भुतम् ।
अध्यायानां शतं चैव त्रयोऽध्यायाश्च कीर्तिताः ॥ १.२.३४४ ॥
So ist dieses überaus wundersame Buch Aśvamedhika erzählt worden; hundertdrei Kapitel wurden vorgetragen.
1.2.345
त्रीणि श्लोकसहस्राणि तावन्त्येव शतानि च ।
विंशतिश्च तथा श्लोकाः संख्यातास्तत्त्वदर्शिना ॥ १.२.३४५ ॥
Die Seher der Wahrheit haben dreitausend Verse gezählt, ebenso viele Hunderte und auch zwanzig Verse.
1.2.346
ततस्त्वाश्रमवासाख्यं पर्व पञ्चदशं स्मृतम् ।
यत्र राज्यं समुत्सृज्य गान्धार्या सहितो नृपः ॥ १.२.३४६ ॥
Dann wird das fünfzehnte Buch, Āśramavāsa genannt, erinnert, in dem der König das Reich aufgab und mit Gāndhārī fortging.
1.2.347
धृतराष्ट्रोश्रमपदं विदुरश्च जगाम ह ।
यं दृष्ट्वा प्रस्थितं साध्वी पृथाप्यनुययौ तदा ॥ १.२.३४७ ॥
Dhṛtarāṣṭra ging in die Einsiedelei, und auch Vidura ging. Als die tugendhafte Pṛthā (Kuntī) sie aufbrechen sah, folgte sie ihnen da.
1.2.348
पुत्रराज्यं परित्यज्य गुरुशुश्रूषणे रता ।
यत्र राजा हतान्पुत्रान्पौत्रानन्यांश्च पार्थिवान् ॥ १.२.३४८ ॥
Nachdem sie das Reich ihrer Söhne verlassen hatte und sich dem Dienst an den Älteren widmete, wo der König die erschlagenen Söhne, Enkel und andere Könige gedachte.
1.2.349
लाकान्तरगतान्वीरानपश्यत्पुनरागतान् ।
ऋषेः प्रसादात्कृष्णस्य दृष्ट्वाश्चर्यमनुत्तमम् ॥ १.२.३४९ ॥
Durch die Gnade des Weisen und die Gunst Kṛṣṇas sah sie die Helden, die in andere Welten gegangen waren, zurückkehren und erblickte ein unübertroffenes Wunder.
1.2.350
त्यक्त्वा शोकं सदारश्च सिद्धिं परमिकां गतः ।
यत्र धर्मं समाश्रित्य विदुरः सुगतिं गतः ॥ १.२.३५० ॥
Nachdem er den Kummer abgelegt hatte, erlangte er mit seinen Frauen die höchste Vollkommenheit; dort erlangte Vidura, indem er im Dharma Zuflucht nahm, eine gute Bestimmung.
1.2.351
संजयश्च सहामात्यो विद्वान्गावल्गणिर्वशी ।
ददर्श नारदं यत्र धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ १.२.३५१ ॥
Sañjaya, Sohn des Gavalgaṇa, gelehrt und beherrscht, sah mit seinen Ministern dort Nārada, wo König Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, war.
1.2.352
नारदाच्चैव शुश्राव वृष्णीनां कदनं महत् ।
एतदाश्रमवासाख्यं पर्वोक्तं महदद्भुतम् ॥ १.२.३५२ ॥
Und von Nārada hörte er vom großen Gemetzel der Vṛṣṇis. Dieses Parva, 'Aufenthalt in der Einsiedelei' genannt, gilt als höchst wundersam.
1.2.353
द्विचत्वारिंशदध्यायाः पर्वैतदभिसङ्ख्यया ।
सहस्रमेकं श्लोकानां पञ्चश्लोकशतानि च ॥ १.२.३५३ ॥
Dieses Parva hat zweiundvierzig Kapitel und zählt eintausendfünfhundert Verse.
1.2.354
षडेव च तथा श्लोकाः संख्यातास्तत्त्वदर्शिना ।
अतः परं निबोधेदं मौसलं पर्व दारुणम् ॥ १.२.३५४ ॥
Der Wahrseher zählte ebenso sechs Verse. Verstehe nun, danach, das schreckliche Mausala-Parva.
1.2.355
यत्र ते पुरुषव्याघ्राः शस्त्रस्पर्शहता युधि ।
ब्रह्मदण्डविनिष्पिष्टाः समीपे लवणाम्भसः ॥ १.२.३५५ ॥
Dort jene Tiger unter den Männern, im Kampf durch die Berührung der Waffen erschlagen und vom Stab des Brahman zermalmt, nahe den salzigen Wassern.
1.2.356
आपाने पानकलिता दैवेनाभिप्रचोदिताः ।
एरकारूपिभिर्वज्रैर्निजघ्नुरितरेतरम् ॥ १.२.३५६ ॥
Beim Trinken versunken, vom Schicksal getrieben, erschlugen sie einander mit Blitzen in Gestalt von Schilfrohr.
1.2.357
यत्र सर्वक्षयं कृत्वा तावुभौ रामकेशवौ ।
नातिचक्रामतुः कालं प्राप्तं सर्वहरं महत् ॥ १.२.३५७ ॥
Dort, nachdem sie die Vernichtung aller bewirkt hatten, überschritten jene beiden, Rāma und Keśava, die gekommene große Zeit nicht, die alles hinwegrafft.
1.2.358
यत्रार्जुनो द्वारवतीमेत्य वृष्णिविनाकृताम् ।
दृष्ट्वा विपादमगमत्परां चार्तिं नरर्षभः ॥ १.२.३५८ ॥
Dort geriet Arjuna, der Stier unter den Menschen, als er nach Dvāravatī kam und sie ohne die Vṛṣṇis sah, in tiefe Verzweiflung und große Qual.
1.2.359
स संस्कृत्य नरश्रेष्ठं मातुलं शौरिमात्मनः ।
ददर्श यदुवीराणामापाने वैशसं महत् ॥ १.२.३५९ ॥
Nachdem er die Totenriten für den besten der Männer, seinen Onkel Śauri (Kṛṣṇa), vollzogen hatte, sah er das große Gemetzel der Helden der Yadus am Trinkplatz.
1.2.360
शरीरं वासुदेवस्य रामस्य च महात्मनः ।
संस्कारं लम्भयामास वृष्णीनां च प्रधानतः ॥ १.२.३६० ॥
Er ließ die Totenriten für den Leib Vāsudevas und des hochherzigen Rāma vollziehen, und vor allem für die Leiber der Vṛṣṇis.
1.2.361
सवृद्धबालमादाय द्वारवत्यास्ततो जनम् ।
ददर्शापदि कष्टायां गाण्डीवस्य पराभवम् ॥ १.२.३६१ ॥
Dann, das Volk von Dvāravatī mit den Alten und Kindern mitnehmend, sah er in der schmerzlichen Not die Niederlage des Gāṇḍīva.
1.2.362
सर्वेषां चैव दिव्यानामस्त्राणामप्रसन्नताम् ।
नाशं वृष्णिकलत्राणां प्रभावानामनित्यताम् ॥ १.२.३६२ ॥
Und er sah die Ungnade aller göttlichen Waffen, den Untergang der Frauen der Vṛṣṇis und die Vergänglichkeit ihrer Kräfte.
1.2.363
दृष्ट्वा निर्वेदमापन्नो व्यासवाक्यप्रचोदितः ।
धर्मराजं समासाद्य संन्यासं समरोचयत् ॥ १.२.३६३ ॥
Als er dies sah, von Abscheu erfüllt und durch die Worte Vyāsas angetrieben, trat er vor den König des Dharma und entschied sich für das Saṃnyāsa.
1.2.364
इत्येतन्मौसलं पर्व षोडशं परिकीर्तितम् ।
अध्यायाष्टौ समाख्याताः श्लोकानां च शतत्रयम् ॥ १.२.३६४ ॥
So wurde das sechzehnte Buch, das Mausala Parva, verkündet; es heißt, es umfasse acht Kapitel und dreihundert Verse.
1.2.365
श्लोकानां विंशतिश्चव संख्याता तत्त्वदर्शिना ।
महाप्रस्थानिकं तस्मादूर्ध्वं सप्तदशं स्मृतम् ॥ १.२.३६५ ॥
Der Seher der Wahrheit hat die Verse auf zwanzig gezählt; danach wird das siebzehnte Buch, das Mahāprasthānika, überliefert.
1.2.366
यत्र राज्यं परित्यज्य पाण्डवाः पुरुषर्षभाः ।
द्रौपद्या सहिता देव्या महाप्रस्थानमास्थिताः ॥ १.२.३६६ ॥
Wo die Pāṇḍava, die Stiere unter den Menschen, das Reich aufgaben und mit der Königin Draupadī die große Reise antraten.
1.2.367
यत्र तेऽग्निं ददृशिरे लौहित्यं प्राप्य सागरम् ।
यत्राग्निना चोदितश्च पार्थस्तस्मै महात्मने ॥ १.२.३६७ ॥
Wo sie, das Lauhitya-Meer erreichend, Agni erblickten; und wo, von Agni angetrieben, Pārtha jenem Hochherzigen…
1.2.368
ददौ संपूज्य तद्दिव्यं गाण्डीवं धनुरुत्तमम् ।
यत्र भ्रातृन्निपतितान्द्रौपदीं च युधिष्ठिरः ॥ १.२.३६८ ॥
Nachdem er ihn geehrt hatte, gab er jenen göttlichen, besten Bogen, das Gāṇḍīva; und dort, wo seine Brüder und Draupadī gefallen waren, Yudhiṣṭhira…
1.2.369
दृष्ट्वा हित्वा जगामैव सर्वाननवलोकयन् ।
एतत्सप्तदशं पर्व महाप्रस्थानिकं स्मृतम् ॥ १.२.३६९ ॥
Nachdem er sie alle gesehen und hinter sich gelassen hatte, ging er weiter, ohne zurückzublicken. Dieses siebzehnte Buch wird als Mahāprasthānika Parva überliefert.
1.2.370
यत्राध्यायास्त्रयः प्रोक्ताः श्लोकानां च शतत्रयम् ।
विंशतिश्च तथा श्लोकाः संख्यातास्तत्त्वदर्शिना ॥ १.२.३७० ॥
In ihm werden drei Kapitel genannt und dreihundertzwanzig Strophen gezählt, so sprach der Seher der Wahrheit.
1.2.371
स्वर्गपर्व ततो ज्ञेयं दिव्यं यत्तदमानुषम् ।
प्राप्तं दैवरथं स्वर्गान्नेष्टवान्यत्र धर्मराट् ॥ १.२.३७१ ॥
Danach ist das Svarga Parva zu erkennen, das göttlich und übermenschlich ist. Dort erhielt der König des Dharma den göttlichen Wagen, der vom Himmel kam, wollte ihn aber nicht.
1.2.372
आरोदुं सुमहाप्राज्ञ आनृशंस्याच्छुना विना ।
तामस्याविचलां ज्ञात्वा स्थितिं धर्मे महात्मनः ॥ १.२.३७२ ॥
Der sehr Weise wollte aus Mitleid nicht ohne den Hund aufsteigen. Da er die unerschütterliche Standhaftigkeit dieses Großherzigen im Dharma kannte, (geschah es).
1.2.373
श्वरूपं यत्र तत्त्यक्त्वा धर्मेणासौ समन्वितः ।
स्वर्गं प्राप्तःसच तथा यातनाविपुला भृशम् ॥ १.२.३७३ ॥
Dort legte er die Gestalt eines Hundes ab, mit Dharma begabt, und erlangte den Himmel; und es gab für ihn auch gewaltige, sehr große Qualen.
1.2.374
देवदूतेन नरकं यत्र व्याजेन दर्शितम् ।
शुश्राव यत्र धर्मात्मा भ्रातॄणां करुणागिरः ॥ १.२.३७४ ॥
Dort zeigte ihm ein göttlicher Bote unter einem Vorwand die Hölle; und dort hörte der dharma-gesinnte Mann die jammervollen Rufe seiner Brüder.
1.2.375
निदेशे वर्तमानानां देशे तत्रैव वर्तताम् ।
अनुदर्शितश्च धर्मेण देवराज्ञा च पाण्डवः ॥ १.२.३७५ ॥
Während er an demselben Ort bei denen weilte, die unter Befehl standen, wurde der Pāṇḍava von Dharma und von Indra, dem König der Götter, gezeigt.
1.2.376
आप्लुत्याकाशगङ्गायां देहं त्यक्त्वा स मानुषम् ।
स्वधर्मनिर्जितं स्थानं स्वर्गे प्राप्य स धर्मराट् ॥ १.२.३७६ ॥
Nachdem er sich im himmlischen Gaṅgā gebadet und seinen sterblichen Leib abgelegt hatte, erlangte der König des Dharma im Himmel die durch seinen eigenen Dharma gewonnene Stätte.
1.2.377
मुमुदे पूजितः सर्वैः सेन्द्रैः सुरगणैः सह ।
एतदष्टादशं पर्व प्रोक्तं व्यासेन धीमता ॥ १.२.३७७ ॥
Von allen Scharen der Götter zusammen mit Indra geehrt, freute er sich. Dieses achtzehnte Buch wurde von dem weisen Vyāsa verkündet.
1.2.378
अध्यायाः पञ्च संख्याताः पर्वम्यस्मिन्महात्मना ।
श्लोकानां द्वे शते चैव प्रसंख्याते तपोधाः ॥ १.२.३७८ ॥
In diesem Buch zählte der Großseelige fünf Kapitel, und, o Asketen, wurden zweihundert Verse aufgezählt.
1.2.379
नव श्लोकास्तथैवान्ये संख्याताः परमर्षिणा ।
अष्टादशैवमेतानि पर्वाण्येतान्यशेषतः ॥ १.२.३७९ ॥
Neun Verse und andere ebenso wurden vom höchsten Weisen gezählt. So sind diese achtzehn Bücher vollständig.
1.2.380
खिलेषु हरिवंशश्च भविष्यं च प्रकीर्तितम् ।
दश श्लोकसहस्राणि विंशच्छ्लोकशतानि च ॥ १.२.३८० ॥
In den Ergänzungen werden auch das Harivaṃśa und das Bhaviṣya verkündet: zehntausend Verse und zweihundert Verse.
1.2.381
खिलेषु हरिवंशे च संख्यातानि महर्षिणा ।
एतत्सर्वं समाख्यातं भारते पर्वसंग्रहः ॥ १.२.३८१ ॥
Alles, was der große Weise in den Anhängen und im Harivaṃśa aufgezählt hat, wurde hier als Inhaltsverzeichnis der Bücher des Bhārata dargelegt.
1.2.382
अष्टादश समाजग्मुरक्षौहिण्यो ययुत्सया ।
तन्महादारुणं युद्धमहान्यष्टादशाभवत् ॥ १.२.३८२ ॥
Achtzehn akṣauhiṇī-Heere versammelten sich, kampfbegierig, und jene furchtbare Schlacht dauerte achtzehn Tage.
1.2.383
यो विद्याच्चतुरो वेदान्साङ्गोपनिषदो द्विजः ।
न चाख्यानमिदं विद्यान्नैव स स्याद्विचक्षणः ॥ १.२.३८३ ॥
Ein Brahmane, der die vier Veden mit ihren Gliedern und Upaniṣaden kennt, dieses Epos aber nicht, wäre kein wahrhaft Einsichtiger.
1.2.384
अर्थशास्त्रमिदं प्रोक्तं धर्मशास्त्रमिदं महत् ।
कामशास्त्रमिदं प्रोक्तं व्यासेनामितबुद्धिना ॥ १.२.३८४ ॥
Dies wird als Staatskunst verkündet, dies ist die große Lehre vom Dharma, und dies wird als Liebeslehre verkündet—von Vyāsa, dessen Geist keine Grenzen kennt.
1.2.385
श्रुत्वा त्विदमुपाख्यानं श्राव्यमन्यन्न रोचते ।
पुंस्कोकिलगिरं श्रुत्वा रूक्षा ध्वाङ्क्षस्य वागिव ॥ १.२.३८५ ॥
Hat man dieses Epos gehört, gefällt nichts anderes Hörenswertes mehr—wie nach dem Ruf des männlichen Kuckucks das rauhe Krächzen der Krähe nicht mehr gefällt.
1.2.386
इतिहासोत्तमादस्माञ्जायन्ते कविबुद्धयः ।
पञ्चभ्य इव् भूतेभ्यो लोकसंविधयस्त्रयः ॥ १.२.३८६ ॥
Aus dieser besten aller Geschichten entstehen die Geister der Dichter, wie aus den fünf Elementen die Ordnungen der drei Welten entstehen.
1.2.387
अस्याख्यानस्य विषये पुराणं वर्तते द्विजाः ।
अन्तरिक्षस्य विषये प्रजा इव चतुर्विधाः ॥ १.२.३८७ ॥
O ihr Zweimalgeborenen, im Gegenstand dieser Erzählung besteht das Purāṇa, wie es im Bereich des Himmels vierfach geartete Wesen gibt.
1.2.388
क्रियागुणानां सर्वेषामिदमाख्यानमाश्रयः ।
इन्द्रियाणां समस्तानां चित्रा इव मनः क्रियाः ॥ १.२.३८८ ॥
Diese Erzählung ist die Stütze aller Handlungen und Eigenschaften, wie die vielfältigen Regungen des Geistes die Stütze aller Sinne sind.
1.2.389
अनाश्रित्यैतदाख्यानं कथा भुवि न विद्यते ।
आहारमनपाश्रित्य शरीरस्येव धारणम् ॥ १.२.३८९ ॥
Ohne auf diese Erzählung zu bauen, findet sich auf Erden keine Geschichte, wie der Leib ohne Nahrung nicht besteht.
1.2.390
इदं कविवरैः सर्वैराख्यानमुपजीव्यते ।
उदयप्रेप्सुभिर्भृत्यैरभिजात इवेश्वरः ॥ १.२.३९० ॥
Alle besten Dichter schöpfen aus dieser Erzählung, wie aufstrebende Diener sich an einen edlen Herrn halten.
1.2.391
अस्य काव्यस्य कवयो न समर्था विशेषणे ।
साधोरिव गृहस्थस्य शेषास्त्रय इवाश्रमाः ॥ १.२.३९१ ॥
Die Dichter vermögen dieses Gedicht nicht im Einzelnen zu beschreiben, wie der rechtschaffene Hausvater die übrigen drei Lebensstufen nicht ausführlich darstellen kann.
1.2.392
धर्मे मतिर्भवतु वः सततोत्थितानां ।
स ह्येक एव परलोकगतस्य बन्धुः।
अर्थाः स्त्रियश्च निपुणैरपि सेव्यमाना ।
नैवाप्तभावमुपयान्ति न च स्थिरत्वम् ॥ १.२.३९२ ॥
Möge euer Sinn stets auf das Dharma gerichtet sein, ihr, die ihr euch immer erhebt. Denn er allein ist der Verwandte dessen, der in die andere Welt gegangen ist. Reichtum und Frauen, selbst von Geschickten umworben, erlangen weder die Art eines treuen Freundes noch Beständigkeit.
1.2.393
द्वैपायनौष्ठपुटनिःसृतमप्रमेयं ।
पुण्यं पवित्रमथ पापहरं शिवं च।
यो भारतं समधिगच्छति वाच्यमानं ।
किं तस्य पुष्करजलैरभिषेचनेन ॥ १.२.३९३ ॥
Aus der Lippenhöhle Dvaipāyanas hervorgegangen, unermesslich, verdienstvoll, rein, sündentilgend und heilbringend: Was braucht der, der das recitierte Bhārata hört, eine Waschung mit den Wassern von Puṣkara?
1.2.394
यदह्ना कुरुते पाप ब्राह्मणस्त्विन्द्रियैश्चरन् ।
महाभारतमाख्याय सन्ध्यां मुच्यति पश्चिमाम् ॥ १.२.३९४ ॥
Die Sünde, die ein Brahmane am Tag begeht, indem er durch seine Sinne umherschweift, von der wird er zur Abendsandhyā befreit, nachdem er das Mahābhārata vorgetragen hat.
1.2.395
यद्रात्रौ कुरुते पापं कर्मणा मनसा गिरा ।
महाभारतमाख्याय पूर्वां सन्ध्यां प्रमुच्यते ॥ १.२.३९५ ॥
Die Sünde, die nachts durch Tat, Gedanke oder Rede begangen wird, davon wird er zur Morgensandhyā vollständig befreit, nachdem er das Mahābhārata vorgetragen hat.
1.2.396
यो गोशतं कनकशृङ्गमयं ददाति ।
विप्राय वेदविदुषे च बहुश्रुताय।
पुण्यां च भारतकथां शृणुयाच्च नित्यं ।
तुल्यं फलं भवति तस्य च तस्य चैव ॥ १.२.३९६ ॥
Wer hundert Kühe mit goldenen Hörnern einem in den Veden bewanderten, sehr gelehrten Brahmanen schenkt, und wer beständig die verdienstvolle Geschichte des Bhārata hört: die Frucht beider ist gleich.
1.2.397
आख्यानं तदिदमनुत्तमं महार्थं ।
विज्ञेयं महदिह पर्वसंग्रहेण।
श्रुत्वादौ भवति नृणां सुखावगाहं ।
विस्तीर्णं लवणजलं यथा प्लवेन ॥ १.२.३९७ ॥
Diese Erzählung ist höchst und von großer Bedeutung; ihre Größe ist hier durch die Zusammenfassung der Parvans zu erkennen. Einmal zu Beginn gehört, wird sie für die Menschen leicht zu betreten, wie ein weites Salzmeer mit einem Floß überquert wird.