Mahābhārata · Adhyāya 1.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.21.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां प्रभातेऽभ्युदिते रवौ ।
कद्रूश्च विनता चैव भगिन्यौ ते तपोधन ॥ १.२१.१ ॥
Als die Nacht vorüber war und die Sonne im Morgengrauen aufgegangen war, Kadrū und Vinatā, jene beiden Schwestern, o Asket reich an Askese!
1.21.2
अमर्षिते सुसंरब्धे दास्ये कृतपणे तदा ।
स्मगरस्य परं पारं वेलावनविभूषितम्।
जग्मतुस्तुरगं द्रष्टुमुच्चैःश्रवसमन्तिकात् ॥ १.२१.२ ॥
Da gingen die beiden, verärgert und sehr erregt, nachdem sie ihre Knechtschaft als Wetteinsatz gesetzt hatten, von nahe her zum fernen Ufer des Meeres, geschmückt mit Küstenhainen, um das Pferd Uccaiḥśravas zu sehen.
1.21.3
ददृशातेऽथ ते तत्र समुद्रं निधिमम्भसाम् ।
महान्तमुदकागाधं क्षोभ्यमाणं महास्वनम् ॥ १.२१.३ ॥
Da sahen die beiden dort den Ozean, den Schatz der Wasser, weit, mit unergründlichem Wasser, aufgewühlt, laut tosend.
1.21.4
तिमिंगिलझषाकीर्णं मकरैरावृतं तथा ।
सत्वैश्च बहुसाहस्रैर्नानारूपैः समावृतम् ॥ १.२१.४ ॥
Übersät mit Timiṅgilas und Fischen, umringt von Makaras und ebenso von vielen Tausenden Geschöpfen verschiedener Gestalt umhüllt.
1.21.5
भीषणैर्विकृतैरन्यैर्घोरैर्जलचरैस्तथा ।
उग्रैर्नित्यमनाधृष्यं कूर्मग्राहसमाकुलम् ॥ १.२१.५ ॥
Erschreckend, ungestalt und von anderen furchtbaren Wassertieren, wilden, stets unbezwinglichen Geschöpfen, voll von Schildkröten und Krokodilen.
1.21.6
आकरं सर्वरत्नानामालयं वरुणस्य च ।
नागानामालयं रम्यमुत्तमं सरितां पतिम् ॥ १.२१.६ ॥
Die Mine aller Juwelen, die Wohnstatt Varuṇas, die reizvolle und höchste Wohnstätte der Nāgas, der Herr der Flüsse.
1.21.7
पातालज्वलनावासमसुराणां च बान्धवम् ।
भयंकरं च सत्त्वानां पयसां निधिमर्णवम् ॥ १.२१.७ ॥
Wohnstätte des Feuers der Unterwelt, Verwandter der Asuras, furchterregend für die Wesen, Schatzkammer der Wasser, der Ozean.
1.21.8
शुभं दिव्यममर्त्यानाममृतस्याकरं परम् ।
अप्रमेयमचिन्त्यं च सुपुण्यजलमद्भुतम् ॥ १.२१.८ ॥
Gütig, göttlich, die höchste Quelle des Nektars der Unsterblichen, unermesslich, unfassbar, mit sehr reinem Wasser und wunderbar.
1.21.9
घोरं जलचरारावरौद्रं भैरवनिःस्वनम् ।
गम्भीरावर्तकलिलं सर्वभूतभयंकरम् ॥ १.२१.९ ॥
Schrecklich, wild vom Brüllen der Wassertiere, mit furchtbarem Tosen, voller tiefer Strudel, für alle Wesen erschreckend.
1.21.10
वेलादोलानिलचलं क्षोभोद्वेगसमुच्छ्रितम् ।
वीचीहस्तैः प्रचलितैर्नृत्यन्तमिव सर्वतः ॥ १.२१.१० ॥
Vom Wind, der seine Ufer schaukelt, bewegt, hoch aufgewühlt in Aufruhr und Unruhe, als tanzte es überall mit den Händen der bewegten Wogen.
1.21.11
चन्द्रवृद्धिक्षयवशादुद्वृत्तोर्मिसमाकुलम् ।
पाञ्चजन्यस्य जननं रत्नाकरमनुत्तमम् ॥ १.२१.११ ॥
Von Zunahme und Abnahme des Mondes bewegt, von Wogen aufgewühlt, Geburtsstätte der Muschel Pāñcajanya, Juwelenschatz, unübertroffen.
1.21.12
गां विन्दता भगवता गोविन्देनामितौजसा ।
वराहरूपिणा चान्तर्विक्षोभितजलाविलम् ॥ १.२१.१२ ॥
Als der erhabene Govinda von unermesslicher Kraft, die Erde zurückgewinnend in Gestalt eines Ebers, die inneren Wasser aufwühlte und trübte.
1.21.13
ब्रह्मर्षिणा व्रतवता वर्षाणां शतमत्रिणा ।
अनासादितगाधं च पातालतलमव्ययम् ॥ १.२१.१३ ॥
Der Brahmarishi Atri, seinen Gelübden treu, konnte hundert Jahre lang die Tiefe jenes unvergänglichen Ozeans nicht erreichen, dessen Grund bis in die Unterwelt reicht.
1.21.14
अध्यात्मयोगनिद्रां च पद्मनाभस्य सेवतः ।
युगादिकालशयनं विष्णोरमिततेजसः ॥ १.२१.१४ ॥
Viṣṇu von unermesslichem Glanz, der Lotusnabelige, ruht zu Beginn jedes Weltalters im Schlaf des inneren Yoga.
1.21.15
वज्रपातनसंत्रस्तमैनाकस्याभयप्रदम् ।
डिम्बाहवार्दितानां च असुराणां परायणम् ॥ १.२१.१५ ॥
Er gewährte Mainaka Zuflucht, der vom Schlag des Donnerkeils erschreckt war, und wurde zur Zuflucht der Asuras, die im Kampf mit Ḍimba gequält waren.
1.21.16
बडवामुखदीप्ताग्नेस्तोयहव्यप्रदं शिवम् ।
अगाधपारं विस्तीर्णमप्रमेयं सरित्पतिम् ॥ १.२१.१६ ॥
Gießt Wasser als Opfergabe in das lodernde Feuer von Baḍavāmukha, verheißungsvoll, unergründlich und grenzenlos, weit, unermesslich, Herr der Flüsse.
1.21.17
महानदीभिर्बह्वीभिः स्पर्धयेव सहस्रशः ।
अभिसार्यमाणमनिशं ददृशाते महार्णवम्।
आपूर्यमाणमत्यर्थं नृत्यमानमिवोर्मिभिः ॥ १.२१.१७ ॥
Wie im Wettstreit strömten Tausende großer Flüsse unablässig jenem Weltmeer zu; beide sahen es, überfließend und wie mit seinen Wellen tanzend.
1.21.18
गम्भीरं तिमिमकरोग्रसंकुलं तं ।
गर्जन्तं जलचररावरौद्रनादैः।
विस्तीर्णं ददृशतुरम्बरप्रकाशं ।
तेऽगाधं निधिमुरुमम्भसामनन्तम् ॥ १.२१.१८ ॥
Tief, voller grimmiger Timi- und Makara-Fische, brüllend vom schrecklichen Geschrei der Wassergeschöpfe, weit und leuchtend wie der Himmel – die beiden sahen jenen unergründlichen, gewaltigen, endlosen Schatz der Wasser.