மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.21
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.21.1
ततो रजन्यां व्युष्टायां प्रभातेऽभ्युदिते रवौ ।
कद्रूश्च विनता चैव भगिन्यौ ते तपोधन ॥ १.२१.१ ॥
அதன் பின் இரவு கழிந்து, விடியற்காலையில் சூரியன் உதித்தபோது, கத்ரூவும் வினதாவும், அந்த இரு சகோதரிகளும், ஓ தவச் செல்வரே!
1.21.2
अमर्षिते सुसंरब्धे दास्ये कृतपणे तदा ।
स्मगरस्य परं पारं वेलावनविभूषितम्।
जग्मतुस्तुरगं द्रष्टुमुच्चैःश्रवसमन्तिकात् ॥ १.२१.२ ॥
கோபத்தாலும் மிகுந்த பதற்றத்தாலும் நிரம்பிய அவ்விருவரும், அடிமைத்தனத்தை பந்தயமாக வைத்திருந்தவர்கள், கரையோரக் காடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கடலின் அக்கரைக்கு, உச்சைஃச்ரவஸ் குதிரையைக் காண அருகிலிருந்து சென்றனர்.
1.21.3
ददृशातेऽथ ते तत्र समुद्रं निधिमम्भसाम् ।
महान्तमुदकागाधं क्षोभ्यमाणं महास्वनम् ॥ १.२१.३ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் அங்கே நீர்களின் பொக்கிஷமான, பரந்த, ஆழமற்ற நீரைக் கொண்ட, கலக்கப்பட்டு பெருமுழக்கமிடும் கடலைக் கண்டனர்.
1.21.4
तिमिंगिलझषाकीर्णं मकरैरावृतं तथा ।
सत्वैश्च बहुसाहस्रैर्नानारूपैः समावृतम् ॥ १.२१.४ ॥
திமிங்கிலங்களும் மீன்களும் நிறைந்து, மகரங்களால் சூழப்பட்டு, பல வடிவங்களைக் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்களால் மூடப்பட்டிருந்த (கடல்).
1.21.5
भीषणैर्विकृतैरन्यैर्घोरैर्जलचरैस्तथा ।
उग्रैर्नित्यमनाधृष्यं कूर्मग्राहसमाकुलम् ॥ १.२१.५ ॥
பயங்கரமான, விகாரமான, மற்ற கொடிய நீர்வாழ் உயிரினங்களாலும், கடுமையான, எப்போதும் அணுக முடியாத, ஆமைகளும் முதலைகளும் நிறைந்த (கடல்).
1.21.6
आकरं सर्वरत्नानामालयं वरुणस्य च ।
नागानामालयं रम्यमुत्तमं सरितां पतिम् ॥ १.२१.६ ॥
அனைத்து ரத்தினங்களின் சுரங்கம், வருணனின் இருப்பிடம், நாகங்களின் அழகிய, உயர்ந்த வாசஸ்தலம், ஆறுகளின் அதிபதி.
1.21.7
पातालज्वलनावासमसुराणां च बान्धवम् ।
भयंकरं च सत्त्वानां पयसां निधिमर्णवम् ॥ १.२१.७ ॥
பாதாளத் தீயின் இருப்பிடம், அசுரர்களின் உறவினன், உயிரினங்களுக்கு அச்சம் தரும், நீரின் பொக்கிஷம், கடல்.
1.21.8
शुभं दिव्यममर्त्यानाममृतस्याकरं परम् ।
अप्रमेयमचिन्त्यं च सुपुण्यजलमद्भुतम् ॥ १.२१.८ ॥
மங்கலமான, தெய்வீகமான, அமரர்களின் அமுதத்தின் மேலான ஊற்று, அளவிட முடியாத, சிந்திக்க முடியாத, மிகத் தூய நீருடைய, அற்புதமான.
1.21.9
घोरं जलचरारावरौद्रं भैरवनिःस्वनम् ।
गम्भीरावर्तकलिलं सर्वभूतभयंकरम् ॥ १.२१.९ ॥
கொடியது, நீர்வாழ் உயிரினங்களின் ஓசையால் கொடூரமானது, பயங்கர ஒலி கொண்டது, ஆழமான சுழல்களால் நிறைந்தது, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தருவது.
1.21.10
वेलादोलानिलचलं क्षोभोद्वेगसमुच्छ्रितम् ।
वीचीहस्तैः प्रचलितैर्नृत्यन्तमिव सर्वतः ॥ १.२१.१० ॥
கரையை ஆட்டும் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு, கொந்தளிப்பாலும் பதற்றத்தாலும் உயர்ந்தெழுந்து, அலைக் கைகளை அசைத்து எங்கும் நடனமாடுவது போல.
1.21.11
चन्द्रवृद्धिक्षयवशादुद्वृत्तोर्मिसमाकुलम् ।
पाञ्चजन्यस्य जननं रत्नाकरमनुत्तमम् ॥ १.२१.११ ॥
நிலவின் வளர்வு தேய்வுக்கு ஏற்ப, எழுந்த அலைகளால் கலங்கிய, பாஞ்சஜன்யச் சங்கின் பிறப்பிடம், இரத்தினங்களின் சுரங்கம், ஒப்பற்றது.
1.21.12
गां विन्दता भगवता गोविन्देनामितौजसा ।
वराहरूपिणा चान्तर्विक्षोभितजलाविलम् ॥ १.२१.१२ ॥
பூமியை மீட்டெடுத்த அளவற்ற ஒளியுடைய பகவான் கோவிந்தன், வராக உருக்கொண்டு, உள்ளிருந்த நீரைக் கலக்கி கலங்கச் செய்தபோது.
1.21.13
ब्रह्मर्षिणा व्रतवता वर्षाणां शतमत्रिणा ।
अनासादितगाधं च पातालतलमव्ययम् ॥ १.२१.१३ ॥
விரதம் காக்கும் பிரம்மரிஷி அத்திரி நூறு ஆண்டுகள் அந்த அழியாத கடலின் ஆழத்தை, பாதாளத்தின் அடிவரை, அடைய முடியவில்லை.
1.21.14
अध्यात्मयोगनिद्रां च पद्मनाभस्य सेवतः ।
युगादिकालशयनं विष्णोरमिततेजसः ॥ १.२१.१४ ॥
அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணு, தாமரை நாபியுடைய பத்மநாபர், யுகத் தொடக்கத்தில் ஆத்மயோக உறக்கத்தில் துயில்கிறார்.
1.21.15
वज्रपातनसंत्रस्तमैनाकस्याभयप्रदम् ।
डिम्बाहवार्दितानां च असुराणां परायणम् ॥ १.२१.१५ ॥
வஜ்ரத் தாக்குதலால் அஞ்சிய மைநாகனுக்கு அபயம் அளித்தது; டிம்ப போரில் வருந்திய அசுரர்களுக்குப் புகலிடமானது.
1.21.16
बडवामुखदीप्ताग्नेस्तोयहव्यप्रदं शिवम् ।
अगाधपारं विस्तीर्णमप्रमेयं सरित्पतिम् ॥ १.२१.१६ ॥
படவாமுகத்தின் ஒளிரும் நெருப்புக்கு நீரை ஹவிஸாக அளிப்பது; மங்களகரமானது; ஆழமற்ற எல்லையற்றது, விரிந்தது, அளக்க முடியாத நதிகளின் அதிபதி.
1.21.17
महानदीभिर्बह्वीभिः स्पर्धयेव सहस्रशः ।
अभिसार्यमाणमनिशं ददृशाते महार्णवम्।
आपूर्यमाणमत्यर्थं नृत्यमानमिवोर्मिभिः ॥ १.२१.१७ ॥
போட்டியிடுவது போல ஆயிரக்கணக்கான பெரிய நதிகள் இடைவிடாமல் அந்த மகாசமுத்திரத்தை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தன; அது மிகவும் நிரம்பி அலைகளால் ஆடுவது போலக் காணப்பட்டது — இருவரும் அதைக் கண்டனர்.
1.21.18
गम्भीरं तिमिमकरोग्रसंकुलं तं ।
गर्जन्तं जलचररावरौद्रनादैः।
विस्तीर्णं ददृशतुरम्बरप्रकाशं ।
तेऽगाधं निधिमुरुमम्भसामनन्तम् ॥ १.२१.१८ ॥
ஆழமான, திமி மற்றும் மகரங்களால் கொடூரமாக நிறைந்த, நீர்வாழ் உயிரினங்களின் பயங்கர ஒலிகளால் முழங்கும், விரிந்த, ஆகாயம் போல ஒளிரும் — அந்த நீர்களின் அளவற்ற, பெரிய, ஆழமற்ற பொக்கிஷத்தை அவர்கள் இருவரும் கண்டனர்.