Mahābhārata · Adhyāya 1.84
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.84.1
यदाऽवसो नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
किं कारणं कार्तयुगप्रधान ।
हित्वा च त्वं वसुधामन्वपद्यः ॥ १.८४.१ ॥
O Herrscher, Hauptträger des Kṛta-Zeitalters! Als du in Nandana weiltest, fähig, jede Gestalt nach Belieben anzunehmen, tausende und abertausende Jahre lang, was war der Grund, dass du es verließest und zur Erde zurückkehrtest?
1.84.2
ज्ञातिः सुहृत्स्वजनो वा यथेह ।
क्षीणे वित्ते त्यज्यते मानवैर्हि।
तथा तत्र क्षीणपुण्यं मनुष्यं ।
त्यजन्ति सद्यः सेश्वरा देवसङ्घाः ॥ १.८४.२ ॥
Wie hier die Menschen, wenn der Reichtum schwindet, Verwandte, Freunde und die Ihren verlassen, so verlassen dort, wenn das Verdienst erschöpft ist, die Versammlungen der Götter samt ihren Herren den Menschen sogleich.
1.84.3
तस्मिन्कथं क्षीणपुण्या भवन्ति ।
संमुह्यते मेऽत्र मनोऽतिमात्रम्।
किं वा विशिष्टाः कस्य धामोपयान्ति ।
तद्वै ब्रूहि क्षेत्रवित्त्वं मतो मे ॥ १.८४.३ ॥
Wie werden diejenigen dort, deren Verdienst erschöpft ist? Hier ist mein Geist sehr verwirrt. Oder zu wessen Wohnstätte gehen jene Ausgezeichneten? Sag es mir, denn ich halte dich für einen Kenner des Feldes.
1.84.4
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
ललाप्यमाना नरदेव सर्वे।
ते कङ्कगोमायुबलाशनार्थे ।
क्षीणे पुण्ये बहुधा प्रव्रजन्ति ॥ १.८४.४ ॥
O Herr der Menschen, sie alle fallen klagend in diese irdische Hölle; wenn das Verdienst erschöpft ist, irren sie auf vielerlei Weise umher, um Speise für Geier und Schakale zu werden.
1.84.5
तस्मादेतद्वर्जनीयं नरेन्द्र ।
दुष्टं लोके गर्हणीयं च कर्म।
आख्यातं ते पार्थिव सर्वमेव ।
भूयश्चेदानीं वद किं ते वदामि ॥ १.८४.५ ॥
Darum, o Herr der Menschen, ist diese böse und in der Welt tadelnswerte Handlung zu meiden. O König, ich habe dir alles erzählt; nun sag mir, was soll ich dir noch sagen?
1.84.6
यदा तु तान्वितुदन्ते वयांसि ।
तथा गृध्राः शितिकण्ठाः पतङ्गाः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
न भौममन्यं नरकं शृणोमि ॥ १.८४.६ ॥
Wenn Vögel sie zerreißen, und Geier, die Blauhalsigen und fliegende Wesen (sie zerreißen), wie werden sie, wie entstehen sie? Ich höre von keiner anderen Hölle als dieser irdischen Hölle.
1.84.7
ऊर्ध्वं देहात्कर्मणो जृम्भमाणा-
द्व्यक्तं पृथिव्यामनुसंचरन्ति।
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
नावेक्षन्ते वर्षपूगाननेकान् ॥ १.८४.७ ॥
Aus dem Körper emporsteigend, von ihren Taten aufgebläht, wandern sie deutlich auf der Erde umher. Sie stürzen in diese irdische Hölle und warten nicht viele Jahre.
1.84.8
षष्टिं सहस्राणि पतन्ति व्योम्नि ।
तथा अशीतिं परिवत्सराणि।
तान्वै तुदन्ति पततः प्रपातं ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः ॥ १.८४.८ ॥
Sie fallen durch den Himmel sechzigtausend, und ebenso achtzig Jahre. Während sie fallen, quälen sie wahrhaftig furchtbare irdische Dämonen mit scharfen Fängen.
1.84.9
यदेनसस्ते पततस्तुदन्ति ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
कथंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.९ ॥
Während sie wegen ihrer Sünden fallen, quälen sie furchtbare irdische Dämonen mit scharfen Fängen. Wie werden sie, wie entstehen sie, welche Gestalt haben sie, und wie werden sie als Embryonen?
1.84.10
अस्रं रेतः पुष्पफलानुपृक्त-
मन्वेति तद्वै पुरुषेण सृष्टम्।
स वै तस्या रज आपद्यते वै ।
स गर्भभूतः समुपैति तत्र ॥ १.८४.१० ॥
Blut und Samen, vermischt mit den Essenzen von Blüte und Frucht, folgen dem, was der Mann ausgesandt hat. Es tritt tatsächlich in ihr Menstruationsblut ein; als Embryo geworden, sammelt es sich dort.
1.84.11
वनस्पतीनोषधीश्चाविशन्ति ।
आपो वायुं पृथिवीं चान्तरिक्षम्।
चतुष्पदं द्विपदं चाति सर्व-
मेवंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.११ ॥
Sie treten in Bäume und Kräuter ein, in Wasser, Luft, Erde und Luftraum, in vierfüßige und zweifüßige Wesen und in alles; so werden sie zu Embryonen.
1.84.12
अन्यद्वपुर्विदधातीह गर्भ-
मुताहोस्वित्स्वेन कायेन याति।
आपद्यमानो नरयोनिमेता-
माचक्ष्व मे संशयात्प्रब्रवीमि ॥ १.८४.१२ ॥
Nimmt der Embryo hier einen anderen Leib an, oder geht er mit seinem eigenen Leib? Wenn er in diesen menschlichen Schoß eingeht, erkläre es mir; ich frage aus Zweifel.
1.84.13
शरीरदेहातिसमुच्छ्रयं च ।
चक्षुःश्रोत्रे लभते केन संज्ञाम्।
एतत्तत्त्वं सर्वमाचक्ष्व पृष्टः ।
क्षेत्रज्ञं त्वां तात मन्याम सर्वे ॥ १.८४.१३ ॥
Wodurch erlangen Leib, Körpergestalt und ihr Wachstum sowie Auge und Ohr das Bewusstsein? Gefragt, erkläre mir diese ganze Wahrheit. Lieber Herr, wir alle halten dich für einen Kenner des Feldes.
1.84.14
वायुः समुत्कर्षति गर्भयोनि-
मृतौ रेतः पुष्पफलानुपृक्तम्।
स तत्र तन्मात्रकृताधिकारः ।
क्रमेण संवर्धयतीह गर्भम् ॥ १.८४.१४ ॥
Zur rechten Zeit trägt der Wind den mit Blüte und Frucht vermischten Samen aufwärts in den Schoß; dort, mit Gewalt über jene feinen Elemente, nährt er allmählich den Embryo hier.
1.84.15
स जायमानो विगृहीतमात्रः ।
संज्ञामधिष्ठाय ततो मनुष्यः।
स श्रोत्राभ्यां वेदयतीह शब्दं ।
स वै रूपं पश्यति चक्षुषा च ॥ १.८४.१५ ॥
Während er geboren wird, Gestalt annimmt und das Bewusstsein gefestigt hat, wird er dann ein Mensch; hier nimmt er Klang mit seinen Ohren wahr, und mit seinen Augen sieht er die Gestalt.
1.84.16
घ्राणेन गन्धं जिह्वयाऽथो रसं च ।
त्वचा स्पर्शं मनसा वेदभावम्।
इत्यष्टकेहोपहितं हि विद्धि ।
महात्मनः प्राणभृतः शरीरे ॥ १.८४.१६ ॥
Durch die Nase den Geruch, durch die Zunge den Geschmack, durch die Haut den Tastsinn, durch den Geist den Zustand des Erkennens — wisse, o Aṣṭaka, dass dies alles im Körper des großherzigen Lebewesens verankert ist.
1.84.17
यः संस्थितः पुरुषो दह्यते वा ।
निखन्यते वापि निकृष्यते वा।
अभावभूतः स विनाशमेत्य ।
केनात्मानं चेतयते परस्तात् ॥ १.८४.१७ ॥
Jener Mensch, der existiert, wird, wenn er verbrannt, begraben oder fortgeschleppt wird, zum Nichtseienden und gelangt zur Vernichtung — womit nimmt er dann sein Selbst aus dem Jenseits wahr?
1.84.18
हित्वा सोऽसून्सुप्तवन्निष्टनित्वा ।
पुरोधाय सुकृतं दुष्कृतं वा।
अन्यां योनिं पवनाग्रानुसारी ।
हित्वा देहं भजते राजसिंह ॥ १.८४.१८ ॥
Nachdem er die Atemhauche aufgegeben und wie ein Schlafender gestöhnt hat, seine guten oder bösen Taten vorangestellt und dem vordersten der Winde folgend, verlässt er den Körper und erlangt einen anderen Mutterschoß, o Löwe unter den Königen.
1.84.19
पुण्यां योनिं पुण्यकृतो व्रजन्ति ।
पापां योनिं पापकृतो व्रजन्ति।
कीटाः पतङ्गाश्च भवन्ति पापा ।
न मे विवक्षास्ति महानुभाव ॥ १.८४.१९ ॥
Wer verdienstvolle Taten vollbringt, gelangt in einen verdienstvollen Mutterschoß, und wer sündige Taten vollbringt, in einen sündigen; auch Würmer und Motten werden zu sündigen Wesen. O Großherziger, ich habe kein weiteres Verlangen zu sprechen.
1.84.20
चतुष्पदा द्विपदाः षट्पदाश्च ।
तथाभूता गर्भभूता भवन्ति।
आख्यातमेतन्निखिलेन सर्वं ।
भूयस्तु किं पृच्छसि राजसिंह ॥ १.८४.२० ॥
Auch vierfüßige, zweifüßige und sechsfüßige Wesen entstehen, von solcher Art, aus dem Mutterschoß. All dies wurde vollständig dargelegt; warum fragst du, o Löwe unter den Königen, noch mehr?
1.84.21
किंस्वित्कृत्वा लभते तात लोका-
न्मर्त्यः श्रेष्ठांस्तपसा विद्यया च।
तन्मे पृष्टः शंस सर्वं यथाव-
च्छुभाँल्लोकान्येन गच्छेत्क्रमेण ॥ १.८४.२१ ॥
Lieber, was muss ein Sterblicher tun, um durch Askese und Wissen die besten Welten zu erlangen? Ich frage dich, sag mir alles richtig, in welcher Reihenfolge man zu den glückverheißenden Welten gelangt.
1.84.22
पुंसः सदैवेति वदन्ति सन्तः ॥ १.८४.२२ ॥
So sprechen die Weisen stets vom Menschen.
1.84.23
अधीयानः पण्डितंमन्यमानो ।
यो विद्यया हन्ति यशः परेषाम्।
तस्यान्तवन्तश्च भवन्ति लोका ।
न चास्य तद्ब्रह्म फलं ददाति ॥ १.८४.२३ ॥
Wer, studierend und sich für gelehrt haltend, durch sein Wissen den Ruhm anderer zerstört, dessen Welten werden vergänglich, und jenes heilige Wissen bringt ihm keine Frucht.
1.84.24
चत्वारि कर्माण्यभयङ्कराणि ।
भयं प्रयच्छन्त्ययथाकृतानि।
मानाग्निहोत्रमुत मानमौनं ।
मानेनाधीतमुत मानयज्ञः ॥ १.८४.२४ ॥
Vier Handlungen bringen Furcht, und wenn sie unrecht getan werden, verleihen sie Furcht: das Feueropfer aus Stolz, das Schweigen aus Stolz, das Studium aus Stolz und das Opfer aus Stolz.
1.84.25
न मानमान्यो मुदमाददीत ।
न सन्तापं प्राप्नुयाच्चावमानात्।
सन्तः सतः पूजयन्तीह लोके ।
नासाधवः साधुबुद्धिं लभन्ते ॥ १.८४.२५ ॥
Wer der Ehre würdig ist, soll sich nicht über Ehre freuen und nicht durch Schmach leiden. In dieser Welt ehren die Guten die Guten; die Bösen erlangen keinen guten Sinn.
1.84.26
इति दद्यामिति यज इत्यदीय इति व्रतम् ।
इत्येतानि भयान्याहुस्तानि वर्ज्यानि सर्वशः ॥ १.८४.२६ ॥
»Ich werde geben«, »ich werde opfern«, »ich werde studieren«, »dies ist mein Gelübde« — diese nennt man Furchtgründe; alle sind gänzlich zu meiden.
1.84.27
ये चाश्रयं वेदयन्ते पुराणं ।
मनीषिणो मानसमार्गरुद्धम्।
तन्निःश्रेयस्तेन संयोगमेत्य ।
परां शान्तिं प्रत्युः प्रेत्य चेह ॥ १.८४.२७ ॥
Die Weisen, die die uralte Zuflucht lehren, die vom Pfad des Geistes verstellt ist — durch sie, mit dem höchsten Gut vereint, erlangen sie höchsten Frieden, hier und nach dem Tod.