மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.84
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.84.1
यदाऽवसो नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
किं कारणं कार्तयुगप्रधान ।
हित्वा च त्वं वसुधामन्वपद्यः ॥ १.८४.१ ॥
கிருத யுகத்தின் சிறந்த அரசே! விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் நீர் நந்தன வனத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்திருந்தபோது, அதை விட்டு நீர் மீண்டும் பூமிக்கு வந்ததற்குக் காரணம் என்ன?
1.84.2
ज्ञातिः सुहृत्स्वजनो वा यथेह ।
क्षीणे वित्ते त्यज्यते मानवैर्हि।
तथा तत्र क्षीणपुण्यं मनुष्यं ।
त्यजन्ति सद्यः सेश्वरा देवसङ्घाः ॥ १.८४.२ ॥
இங்கே செல்வம் குறையும்போது மனிதர்கள் உறவினர், நண்பர், சொந்தங்களைக்கூட விட்டுவிடுவது போல, அங்கே புண்ணியம் குறைந்தவனை தேவர் கூட்டங்கள் தங்கள் தலைவர்களுடன் உடனே கைவிடுகின்றன.
1.84.3
तस्मिन्कथं क्षीणपुण्या भवन्ति ।
संमुह्यते मेऽत्र मनोऽतिमात्रम्।
किं वा विशिष्टाः कस्य धामोपयान्ति ।
तद्वै ब्रूहि क्षेत्रवित्त्वं मतो मे ॥ १.८४.३ ॥
அங்கு புண்ணியம் எவ்வாறு குறைகிறது? இங்கே என் மனம் மிகவும் குழம்புகிறது. அல்லது சிறந்தவர்கள் யாருடைய உலகத்தை அடைகிறார்கள்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நீர் களத்தை அறிந்தவர் என்று நான் கருதுகிறேன்.
1.84.4
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
ललाप्यमाना नरदेव सर्वे।
ते कङ्कगोमायुबलाशनार्थे ।
क्षीणे पुण्ये बहुधा प्रव्रजन्ति ॥ १.८४.४ ॥
ஓ மனிதர்களின் அரசே! அவர்கள் அனைவரும் அழுது புலம்பியபடி இந்தப் பூமியின் நரகத்தில் விழுகின்றனர். புண்ணியம் குறைந்தபின், கழுகுகளுக்கும் நரிகளுக்கும் இரையாக இருக்கும்படி அவர்கள் பல வகைகளில் அலைந்து திரிகின்றனர்.
1.84.5
तस्मादेतद्वर्जनीयं नरेन्द्र ।
दुष्टं लोके गर्हणीयं च कर्म।
आख्यातं ते पार्थिव सर्वमेव ।
भूयश्चेदानीं वद किं ते वदामि ॥ १.८४.५ ॥
ஆகவே, ஓ மன்னர்களின் தலைவரே, இந்த தீய, உலகில் இகழ்வுக்குரிய செயல் தவிர்க்கப்பட வேண்டும். ஓ அரசே! நான் உமக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன். இனி வேறு என்ன சொல்ல வேண்டும், அதைச் சொல்லுங்கள்.
1.84.6
यदा तु तान्वितुदन्ते वयांसि ।
तथा गृध्राः शितिकण्ठाः पतङ्गाः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
न भौममन्यं नरकं शृणोमि ॥ १.८४.६ ॥
பறவைகள் அவர்களைக் கிழிக்கும்போது, கழுகுகளும் நீலகண்டங்களும் பறக்கும் உயிரினங்களும் (கிழிக்கும்போது), அவர்கள் எவ்வாறு ஆகிறார்கள், எவ்வாறு தோன்றுகிறார்கள்? இந்த பௌம நரகத்தைவிட வேறு நரகத்தைக் நான் கேள்விப்படவில்லை.
1.84.7
ऊर्ध्वं देहात्कर्मणो जृम्भमाणा-
द्व्यक्तं पृथिव्यामनुसंचरन्ति।
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
नावेक्षन्ते वर्षपूगाननेकान् ॥ १.८४.७ ॥
உடலிலிருந்து மேலெழுந்து, செயலால் பெருகி வளர்ந்து, அவர்கள் தெளிவாக பூமியில் அலைகிறார்கள். இந்த பௌம நரகத்தில் வீழ்கிறார்கள்; பல ஆண்டுகளை எதிர்பார்ப்பதில்லை.
1.84.8
षष्टिं सहस्राणि पतन्ति व्योम्नि ।
तथा अशीतिं परिवत्सराणि।
तान्वै तुदन्ति पततः प्रपातं ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः ॥ १.८४.८ ॥
அவர்கள் வானில் அறுபதாயிரம் (ஆண்டுகள்) வீழ்கிறார்கள், அதுபோல் எண்பது ஆண்டுகளும். வீழும் அவர்களை பயங்கரமான, பௌம, கூர்மையான பற்களுள்ள ராட்சதர்கள் நிச்சயமாக வதைக்கிறார்கள்.
1.84.9
यदेनसस्ते पततस्तुदन्ति ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
कथंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.९ ॥
பாவத்தால் வீழும்போது அவர்களை பயங்கரமான, பௌம, கூர்மையான பற்களுள்ள ராட்சதர்கள் வதைக்கிறார்கள். அவர்கள் எவ்வாறு ஆகிறார்கள், எவ்வாறு தோன்றுகிறார்கள், எத்தகைய வடிவினர், கருவாகி எவ்வாறு ஆகிறார்கள்?
1.84.10
अस्रं रेतः पुष्पफलानुपृक्त-
मन्वेति तद्वै पुरुषेण सृष्टम्।
स वै तस्या रज आपद्यते वै ।
स गर्भभूतः समुपैति तत्र ॥ १.८४.१० ॥
இரத்தமும் விந்தும், பூவும் கனியும் கலந்த சாரங்களுடன், ஆண் வெளியிட்ட அதைப் பின்தொடர்கிறது. அது நிச்சயமாக அவளுடைய ரஜஸில் புகுகிறது; அது கருவாகி அங்கே ஒன்றுகூடுகிறது.
1.84.11
वनस्पतीनोषधीश्चाविशन्ति ।
आपो वायुं पृथिवीं चान्तरिक्षम्।
चतुष्पदं द्विपदं चाति सर्व-
मेवंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.११ ॥
அவை மரங்களிலும் மூலிகைகளிலும் புகுகின்றன. நீரிலும் காற்றிலும் பூமியிலும் வெளியிலும்; நான்கு கால், இரு கால் உயிரினங்களிலும், எல்லாவற்றிலும் புகுகின்றன. இவ்வாறு அவை கருவாகின்றன.
1.84.12
अन्यद्वपुर्विदधातीह गर्भ-
मुताहोस्वित्स्वेन कायेन याति।
आपद्यमानो नरयोनिमेता-
माचक्ष्व मे संशयात्प्रब्रवीमि ॥ १.८४.१२ ॥
இங்கே கரு வேறொரு உடலை உருவாக்குகிறதா, அல்லது தன் சொந்த உடலுடன் செல்கிறதா? இந்த மனித யோனியில் புகும்போது அதை எனக்கு விளக்குங்கள்; ஐயத்தால் கேட்கிறேன்.
1.84.13
शरीरदेहातिसमुच्छ्रयं च ।
चक्षुःश्रोत्रे लभते केन संज्ञाम्।
एतत्तत्त्वं सर्वमाचक्ष्व पृष्टः ।
क्षेत्रज्ञं त्वां तात मन्याम सर्वे ॥ १.८४.१३ ॥
உடலும் உடல் வளர்ச்சியும், கண்ணும் காதும் எதனால் உணர்வைப் பெறுகின்றன? கேட்கப்பட்டதால் இந்த முழு உண்மையையும் எனக்கு விளக்குங்கள். ஐயா, நாங்கள் அனைவரும் உங்களை க்ஷேத்ரஜ்ஞராக கருதுகிறோம்.
1.84.14
वायुः समुत्कर्षति गर्भयोनि-
मृतौ रेतः पुष्पफलानुपृक्तम्।
स तत्र तन्मात्रकृताधिकारः ।
क्रमेण संवर्धयतीह गर्भम् ॥ १.८४.१४ ॥
காற்று, உரிய காலத்தில், மலரும் கனியும் கலந்த விதையை கருப்பைக்கு மேலே கொண்டு செல்கிறது. அங்கே அது அந்த தன்மாத்திரைகளின் மேல் அதிகாரம் கொண்டு கருவை படிப்படியாக வளர்க்கிறது.
1.84.15
स जायमानो विगृहीतमात्रः ।
संज्ञामधिष्ठाय ततो मनुष्यः।
स श्रोत्राभ्यां वेदयतीह शब्दं ।
स वै रूपं पश्यति चक्षुषा च ॥ १.८४.१५ ॥
பிறக்கும்போது வடிவம் பெற்று, உணர்வைக் கொண்டு, பின்னர் அவன் மனிதனாகிறான். அவன் இங்கு காதுகளால் ஒலியை அறிகிறான்; கண்களால் வடிவத்தையும் காண்கிறான்.
1.84.16
घ्राणेन गन्धं जिह्वयाऽथो रसं च ।
त्वचा स्पर्शं मनसा वेदभावम्।
इत्यष्टकेहोपहितं हि विद्धि ।
महात्मनः प्राणभृतः शरीरे ॥ १.८४.१६ ॥
மூக்கால் மணம், நாக்கால் சுவை, தோலால் தொடுதல், மனத்தால் அறிவின் நிலை—ஓ அஷ்டகா, இவை அனைத்தும் மகாத்மாவாகிய உயிருள்ளவனின் உடலில் அமைந்துள்ளன என்று அறிவாயாக.
1.84.17
यः संस्थितः पुरुषो दह्यते वा ।
निखन्यते वापि निकृष्यते वा।
अभावभूतः स विनाशमेत्य ।
केनात्मानं चेतयते परस्तात् ॥ १.८४.१७ ॥
நிலைபெற்றிருக்கும் அந்த மனிதன் எரிக்கப்பட்டாலும், புதைக்கப்பட்டாலும், இழுத்துச் செல்லப்பட்டாலும், இல்லாமையை அடைந்து அழிவை எய்துகிறான்—அப்படியானால் மறுமையிலிருந்து அவன் தன் ஆன்மாவை எதைக்கொண்டு உணர்கிறான்?
1.84.18
हित्वा सोऽसून्सुप्तवन्निष्टनित्वा ।
पुरोधाय सुकृतं दुष्कृतं वा।
अन्यां योनिं पवनाग्रानुसारी ।
हित्वा देहं भजते राजसिंह ॥ १.८४.१८ ॥
அவன் உயிர்மூச்சுகளை விட்டு, தூங்குபவனைப் போல் முனகி, நற்செயல் அல்லது தீச்செயலை முன்னே கொண்டு, காற்றின் முன்னணியைப் பின்தொடர்ந்து, உடலைத் துறந்து மற்றொரு பிறப்பை அடைகிறான், ஓ அரசசிங்கமே.
1.84.19
पुण्यां योनिं पुण्यकृतो व्रजन्ति ।
पापां योनिं पापकृतो व्रजन्ति।
कीटाः पतङ्गाश्च भवन्ति पापा ।
न मे विवक्षास्ति महानुभाव ॥ १.८४.१९ ॥
புண்ணியம் செய்தோர் புண்ணிய பிறப்பை அடைகின்றனர்; பாவம் செய்தோர் பாவ பிறப்பை அடைகின்றனர்; புழுக்களும் பறவைகளும் கூட பாவிகளாகப் பிறக்கின்றன. ஓ மகானுபாவா, இனி மேலும் கூற எனக்கு விருப்பமில்லை.
1.84.20
चतुष्पदा द्विपदाः षट्पदाश्च ।
तथाभूता गर्भभूता भवन्ति।
आख्यातमेतन्निखिलेन सर्वं ।
भूयस्तु किं पृच्छसि राजसिंह ॥ १.८४.२० ॥
நான்கு கால்கள், இரு கால்கள், ஆறு கால்களைக் கொண்ட உயிரினங்களும் இதே இயல்பில் கருவிலிருந்து தோன்றுகின்றன. இவை அனைத்தும் முழுமையாகக் கூறப்பட்டன; ஓ அரசசிங்கமே, இன்னும் நீ என்ன கேட்கிறாய்?
1.84.21
किंस्वित्कृत्वा लभते तात लोका-
न्मर्त्यः श्रेष्ठांस्तपसा विद्यया च।
तन्मे पृष्टः शंस सर्वं यथाव-
च्छुभाँल्लोकान्येन गच्छेत्क्रमेण ॥ १.८४.२१ ॥
அன்பே, மனிதன் எதைச் செய்து தவத்தாலும் கல்வியாலும் சிறந்த உலகங்களை அடைகிறான்? நான் கேட்கிறேன்; அதை முழுவதுமாகச் சரியாகச் சொல்லுங்கள், எந்த வரிசையில் சுப உலகங்களுக்குச் செல்லலாம் என்று.
1.84.22
पुंसः सदैवेति वदन्ति सन्तः ॥ १.८४.२२ ॥
சான்றோர் எப்போதும் மனிதனைப் பற்றி இவ்வாறே சொல்கிறார்கள்.
1.84.23
अधीयानः पण्डितंमन्यमानो ।
यो विद्यया हन्ति यशः परेषाम्।
तस्यान्तवन्तश्च भवन्ति लोका ।
न चास्य तद्ब्रह्म फलं ददाति ॥ १.८४.२३ ॥
கற்றவனாக நினைத்துக் கல்வியால் பிறரின் புகழை அழிப்பவனின் உலகங்கள் அழிவுடையனவாகும்; அவனுக்கு அந்த பிரம்மஞானம் பலனைத் தருவதில்லை.
1.84.24
चत्वारि कर्माण्यभयङ्कराणि ।
भयं प्रयच्छन्त्ययथाकृतानि।
मानाग्निहोत्रमुत मानमौनं ।
मानेनाधीतमुत मानयज्ञः ॥ १.८४.२४ ॥
நான்கு செயல்கள் அச்சத்தைத் தருபவை; சரியாகச் செய்யப்படாவிட்டால் அவை பயத்தைக் கொடுக்கும்: பெருமைக்காக அக்னிஹோத்ரம், பெருமைக்காக மௌனம், பெருமையால் ஓதுதல், பெருமைக்காக யாகம்.
1.84.25
न मानमान्यो मुदमाददीत ।
न सन्तापं प्राप्नुयाच्चावमानात्।
सन्तः सतः पूजयन्तीह लोके ।
नासाधवः साधुबुद्धिं लभन्ते ॥ १.८४.२५ ॥
மதிப்புக்குரியவன் மதிப்பால் மகிழ்ச்சி அடையக்கூடாது; அவமதிப்பால் துன்பம் அடையக்கூடாது. இவ்வுலகில் நல்லோர் நல்லோரையே போற்றுகிறார்கள்; தீயோர் நல்ல மனத்தைப் பெறுவதில்லை.
1.84.26
इति दद्यामिति यज इत्यदीय इति व्रतम् ।
इत्येतानि भयान्याहुस्तानि वर्ज्यानि सर्वशः ॥ १.८४.२६ ॥
'நான் கொடுப்பேன்', 'நான் யாகம் செய்வேன்', 'நான் ஓதுவேன்', 'இது விரதம்' என்ற இவை அச்சங்கள் என்று சொல்லப்படுகின்றன; அவை அனைத்தையும் முழுவதுமாக விலக்க வேண்டும்.
1.84.27
ये चाश्रयं वेदयन्ते पुराणं ।
मनीषिणो मानसमार्गरुद्धम्।
तन्निःश्रेयस्तेन संयोगमेत्य ।
परां शान्तिं प्रत्युः प्रेत्य चेह ॥ १.८४.२७ ॥
பழமையான அடைக்கலத்தை அறிவிக்கும் ஞானிகள், மனப்பாதையால் தடுக்கப்பட்டதை அறிந்து, அதன் வழியாக உயர்ந்த நன்மையுடன் இணைந்து, இங்கும் மரணத்திற்குப் பின்பும் உயர்ந்த அமைதியை அடைகின்றனர்.