Mahābhārata · Adhyāya 1.84
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.84.1
यदाऽवसो नन्दने कामरूपी ।
संवत्सराणामयुतं शतानाम्।
किं कारणं कार्तयुगप्रधान ।
हित्वा च त्वं वसुधामन्वपद्यः ॥ १.८४.१ ॥
Ó principal rei da era Kṛta! Quando habitavas Nandana, capaz de assumir qualquer forma à vontade, por milhares de anos, qual foi a razão de a deixares e voltares à terra?
1.84.2
ज्ञातिः सुहृत्स्वजनो वा यथेह ।
क्षीणे वित्ते त्यज्यते मानवैर्हि।
तथा तत्र क्षीणपुण्यं मनुष्यं ।
त्यजन्ति सद्यः सेश्वरा देवसङ्घाः ॥ १.८४.२ ॥
Assim como aqui, quando a riqueza se esgota, os homens abandonam parentes, amigos e os seus, também ali, quando o mérito se esgota, as assembleias dos deuses, junto com os seus senhores, abandonam logo esse homem.
1.84.3
तस्मिन्कथं क्षीणपुण्या भवन्ति ।
संमुह्यते मेऽत्र मनोऽतिमात्रम्।
किं वा विशिष्टाः कस्य धामोपयान्ति ।
तद्वै ब्रूहि क्षेत्रवित्त्वं मतो मे ॥ १.८४.३ ॥
Como ficam ali os que têm o mérito esgotado? Aqui a minha mente está muito confusa. Ou à morada de quem vão esses ilustres? Diz-me, pois tenho-te por conhecedor do campo.
1.84.4
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
ललाप्यमाना नरदेव सर्वे।
ते कङ्कगोमायुबलाशनार्थे ।
क्षीणे पुण्ये बहुधा प्रव्रजन्ति ॥ १.८४.४ ॥
Ó senhor dos homens, todos eles, lamentando-se, caem neste inferno terreno; quando o mérito se esgota, vagueiam de muitas maneiras para se tornarem alimento de abutres e chacais.
1.84.5
तस्मादेतद्वर्जनीयं नरेन्द्र ।
दुष्टं लोके गर्हणीयं च कर्म।
आख्यातं ते पार्थिव सर्वमेव ।
भूयश्चेदानीं वद किं ते वदामि ॥ १.८४.५ ॥
Portanto, ó senhor dos homens, esta ação perversa e censurável no mundo deve ser evitada. Ó rei, contei-te tudo; agora diz-me, o que mais te devo dizer?
1.84.6
यदा तु तान्वितुदन्ते वयांसि ।
तथा गृध्राः शितिकण्ठाः पतङ्गाः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
न भौममन्यं नरकं शृणोमि ॥ १.८४.६ ॥
Quando as aves os dilaceram, e os abutres, os de pescoço azul e as criaturas voadoras (os dilaceram), como se tornam, como surgem? Não ouço de outro inferno senão este inferno terreno.
1.84.7
ऊर्ध्वं देहात्कर्मणो जृम्भमाणा-
द्व्यक्तं पृथिव्यामनुसंचरन्ति।
इमं भौमं नरकं ते पतन्ति ।
नावेक्षन्ते वर्षपूगाननेकान् ॥ १.८४.७ ॥
Erguendo-se do corpo, inchados por suas ações, vagueiam claramente sobre a terra. Caem neste inferno terreno e não esperam muitos anos.
1.84.8
षष्टिं सहस्राणि पतन्ति व्योम्नि ।
तथा अशीतिं परिवत्सराणि।
तान्वै तुदन्ति पततः प्रपातं ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः ॥ १.८४.८ ॥
Caem pelo céu por sessenta mil, e igualmente oitenta anos. Enquanto caem, terríveis demônios terrenos de presas afiadas de fato os atormentam.
1.84.9
यदेनसस्ते पततस्तुदन्ति ।
भीमा भौमा राक्षसास्तीक्ष्णदंष्ट्राः।
कथं भवन्ति कथमाभवन्ति ।
कथंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.९ ॥
Enquanto caem por seus pecados, terríveis demônios terrenos de presas afiadas os atormentam. Como se tornam, como surgem, de que forma são, e como chegam a ser em forma de embriões?
1.84.10
अस्रं रेतः पुष्पफलानुपृक्त-
मन्वेति तद्वै पुरुषेण सृष्टम्।
स वै तस्या रज आपद्यते वै ।
स गर्भभूतः समुपैति तत्र ॥ १.८४.१० ॥
O sangue e a semente, misturados às essências de flor e fruto, seguem o que o homem emitiu. Ele de fato entra no sangue menstrual dela; tornando-se embrião, reúne-se ali.
1.84.11
वनस्पतीनोषधीश्चाविशन्ति ।
आपो वायुं पृथिवीं चान्तरिक्षम्।
चतुष्पदं द्विपदं चाति सर्व-
मेवंभूता गर्भभूता भवन्ति ॥ १.८४.११ ॥
Entram nas árvores e nas ervas, nas águas, no ar, na terra e na atmosfera, nos animais de quatro patas e de duas patas, e em tudo; assim tornam-se embriões.
1.84.12
अन्यद्वपुर्विदधातीह गर्भ-
मुताहोस्वित्स्वेन कायेन याति।
आपद्यमानो नरयोनिमेता-
माचक्ष्व मे संशयात्प्रब्रवीमि ॥ १.८४.१२ ॥
Aqui o embrião assume outro corpo, ou vai com o seu próprio corpo? Ao entrar neste ventre humano, explica-mo; pergunto por dúvida.
1.84.13
शरीरदेहातिसमुच्छ्रयं च ।
चक्षुःश्रोत्रे लभते केन संज्ञाम्।
एतत्तत्त्वं सर्वमाचक्ष्व पृष्टः ।
क्षेत्रज्ञं त्वां तात मन्याम सर्वे ॥ १.८४.१३ ॥
Por meio de quê o corpo, a forma corporal e o seu crescimento, e os olhos e os ouvidos obtêm a consciência? Perguntado, explica-me toda esta verdade. Caro senhor, todos te consideramos um conhecedor do campo.
1.84.14
वायुः समुत्कर्षति गर्भयोनि-
मृतौ रेतः पुष्पफलानुपृक्तम्।
स तत्र तन्मात्रकृताधिकारः ।
क्रमेण संवर्धयतीह गर्भम् ॥ १.८४.१४ ॥
Na estação própria, o vento leva para cima a semente misturada com flor e fruto até ao ventre; ali, tendo autoridade sobre aqueles elementos subtis, nutre gradualmente o embrião aqui.
1.84.15
स जायमानो विगृहीतमात्रः ।
संज्ञामधिष्ठाय ततो मनुष्यः।
स श्रोत्राभ्यां वेदयतीह शब्दं ।
स वै रूपं पश्यति चक्षुषा च ॥ १.८४.१५ ॥
Ao nascer, tomada forma e estabelecida a consciência, então se torna humano; aqui percebe o som com os ouvidos, e vê a forma com os olhos.
1.84.16
घ्राणेन गन्धं जिह्वयाऽथो रसं च ।
त्वचा स्पर्शं मनसा वेदभावम्।
इत्यष्टकेहोपहितं हि विद्धि ।
महात्मनः प्राणभृतः शरीरे ॥ १.८४.१६ ॥
Pelo nariz, o odor; pela língua, o sabor; pela pele, o tato; pela mente, o estado de conhecer — saiba, ó Aṣṭaka, que tudo isso está estabelecido no corpo do grande ser vivo.
1.84.17
यः संस्थितः पुरुषो दह्यते वा ।
निखन्यते वापि निकृष्यते वा।
अभावभूतः स विनाशमेत्य ।
केनात्मानं चेतयते परस्तात् ॥ १.८४.१७ ॥
Aquele ser que existe, quando é queimado, enterrado ou arrastado, torna-se inexistente e alcança a destruição — então, com o que percebe ele o seu eu a partir do além?
1.84.18
हित्वा सोऽसून्सुप्तवन्निष्टनित्वा ।
पुरोधाय सुकृतं दुष्कृतं वा।
अन्यां योनिं पवनाग्रानुसारी ।
हित्वा देहं भजते राजसिंह ॥ १.८४.१८ ॥
Tendo abandonado os alentos e gemido como quem dorme, pondo à frente as suas boas ou más ações e seguindo o primeiro dos ventos, deixa o corpo e alcança outro ventre, ó leão entre os reis.
1.84.19
पुण्यां योनिं पुण्यकृतो व्रजन्ति ।
पापां योनिं पापकृतो व्रजन्ति।
कीटाः पतङ्गाश्च भवन्ति पापा ।
न मे विवक्षास्ति महानुभाव ॥ १.८४.१९ ॥
Os que praticam ações meritórias vão para um ventre meritório, e os que praticam ações pecaminosas vão para um ventre pecaminoso; também vermes e mariposas se tornam seres pecadores. Ó magnânimo, não tenho mais desejo de falar.
1.84.20
चतुष्पदा द्विपदाः षट्पदाश्च ।
तथाभूता गर्भभूता भवन्ति।
आख्यातमेतन्निखिलेन सर्वं ।
भूयस्तु किं पृच्छसि राजसिंह ॥ १.८४.२० ॥
Também os seres de quatro patas, de duas patas e de seis patas, de tal natureza, nascem do ventre. Tudo isto foi declarado por completo; por que, ó leão entre os reis, perguntas ainda mais?
1.84.21
किंस्वित्कृत्वा लभते तात लोका-
न्मर्त्यः श्रेष्ठांस्तपसा विद्यया च।
तन्मे पृष्टः शंस सर्वं यथाव-
च्छुभाँल्लोकान्येन गच्छेत्क्रमेण ॥ १.८४.२१ ॥
Querido, o que deve fazer um mortal para obter os melhores mundos pela austeridade e pelo conhecimento? Perguntado, diga-me tudo corretamente, em que ordem se pode ir aos mundos auspiciosos.
1.84.22
पुंसः सदैवेति वदन्ति सन्तः ॥ १.८४.२२ ॥
Assim sempre falam os sábios sobre o homem.
1.84.23
अधीयानः पण्डितंमन्यमानो ।
यो विद्यया हन्ति यशः परेषाम्।
तस्यान्तवन्तश्च भवन्ति लोका ।
न चास्य तद्ब्रह्म फलं ददाति ॥ १.८४.२३ ॥
Quem, estudando e julgando-se sábio, destrói com seu saber a fama dos outros, seus mundos tornam-se perecíveis, e aquele conhecimento sagrado não lhe dá fruto.
1.84.24
चत्वारि कर्माण्यभयङ्कराणि ।
भयं प्रयच्छन्त्ययथाकृतानि।
मानाग्निहोत्रमुत मानमौनं ।
मानेनाधीतमुत मानयज्ञः ॥ १.८४.२४ ॥
Quatro atos trazem temor, e, feitos de modo impróprio, concedem temor: o sacrifício do fogo por orgulho, o silêncio por orgulho, o estudo por orgulho e o sacrifício por orgulho.
1.84.25
न मानमान्यो मुदमाददीत ।
न सन्तापं प्राप्नुयाच्चावमानात्।
सन्तः सतः पूजयन्तीह लोके ।
नासाधवः साधुबुद्धिं लभन्ते ॥ १.८४.२५ ॥
Quem merece honra não deve alegrar-se com a honra, nem sofrer angústia pela desonra. Neste mundo os bons honram os bons; os maus não obtêm um bom entendimento.
1.84.26
इति दद्यामिति यज इत्यदीय इति व्रतम् ।
इत्येतानि भयान्याहुस्तानि वर्ज्यानि सर्वशः ॥ १.८४.२६ ॥
«Darei», «sacrificarei», «estudarei», «este é o meu voto»: estes são chamados de temores; todos devem ser completamente abandonados.
1.84.27
ये चाश्रयं वेदयन्ते पुराणं ।
मनीषिणो मानसमार्गरुद्धम्।
तन्निःश्रेयस्तेन संयोगमेत्य ।
परां शान्तिं प्रत्युः प्रेत्य चेह ॥ १.८४.२७ ॥
Os sábios que ensinam o antigo refúgio, bloqueado pelo caminho da mente, unindo-se por ele ao bem supremo, alcançam a paz suprema aqui e após a morte.