Mahābhārata · Adhyāya 1.85
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.85.1
चरन्गृहस्थः कथमेति धर्मान्कथं भिक्षुः कथमाचार्यकर्मा ।
वानप्रस्थः सत्पथे सन्निविष्टो
बहून्यस्मिन्संप्रति वेदयन्ति ॥ १.८५.१ ॥
Wie erlangt der Haushalter die Dharmas? Wie der Bettelmönch, und wie der, dessen Werk die Lehre ist? Der Waldbewohner, fest auf dem rechten Pfad – viele sprechen heute darüber.
1.85.2
आहूताध्यायी गुरुकर्मस्वचोद्यः ।
पूर्वोत्थायी चरमं चोपशायी।
मृदुर्दान्तो धृतिमानप्रमत्तः ।
स्वाध्याशीलः सिध्यति ब्रह्मचारी ॥ १.८५.२ ॥
Der Brahmacārin, der studiert, wenn er gerufen wird, die Aufgaben des Lehrers ohne Antreiben verrichtet, als Erster aufsteht und als Letzter ruht, sanft, gezügelt, standhaft, wachsam und dem Selbststudium ergeben ist, erlangt die Vollendung.
1.85.3
धर्मागतं प्राप्य धनं यजेत ।
दद्यात्सदैवातिथीन्भोजयेच्च।
अनाददानश्च परैरदत्तं ।
सैषा गृहस्थोपनिषत्पुराणी ॥ १.८५.३ ॥
Hat er Reichtum auf rechtmäßige Weise erlangt, soll er opfern, stets geben und Gäste speisen und nichts annehmen, was ihm nicht von anderen gegeben wird – das ist die alte geheime Lehre des Haushalters.
1.85.4
स्ववीर्यजीवी वृजिनान्निवृत्तो ।
दाता परेभ्यो न परोपतापी।
तादृङ्मुनिः सिद्धिमुपैति मुख्यां ।
वसन्नरण्ये नियताहारचेष्टः ॥ १.८५.४ ॥
Der Weise, der von eigener Kraft lebt, sich vom Unrecht abgewandt hat, anderen gibt und niemanden quält, im Wald wohnt mit geregelter Nahrung und Lebensführung, erlangt die höchste Vollendung.
1.85.5
अशिल्पजीवी गुणवांश्चैव नित्यं ।
जितेन्द्रियः सर्वतो विप्रयुक्तः।
अनोकशायी लघुरल्पप्रसार-
श्चरन्देशानेकचरः स भिक्षुः ॥ १.८५.५ ॥
Wer nicht von einem Handwerk lebt, stets tugendhaft ist, die Sinne bezwungen hat, sich in allem löst, ohne Haus schläft, leicht ist und wenig braucht, allein durch viele Länder zieht – der ist der Bettelmönch.
1.85.6
रात्र्या यया वाऽभिजिताश्च लोका ।
भवन्ति कामाभिजिताः सुखाश्च।
तामेव रात्रिं प्रयतेत विद्वा-
नरण्यसंस्थो भवितुं यतात्मा ॥ १.८५.६ ॥
Durch die Nacht, durch die Welten erobert werden, oder die vom Begehren Eroberten glücklich werden, für eben diese Nacht soll sich der Weise bemühen, ein im Wald Wohnender mit gezügelter Seele zu werden.
1.85.7
दशैव पूर्वान्दश चापरांश्च ।
ज्ञातीनथात्मानमथैकविंशम्।
अरण्यवासी सुकृते दधाति ।
विमुच्यारण्ये स्वशरीरधातून् ॥ १.८५.७ ॥
Zehn Vorfahren und zehn Nachkommen, dann die Verwandten und sich selbst als den Einundzwanzigsten, stellt der Waldbewohner in einer verdienstvollen Tat fest, nachdem er im Wald die Elemente des eigenen Körpers abgelegt hat.
1.85.8
कतिस्विदेव मुनयः कति मौनानि चाप्युत ।
भवन्तीति तदाचक्ष्व श्रोतुमिच्छामहे वयम् ॥ १.८५.८ ॥
Wie viele Weise gibt es, und wie viele Schweigegelübde gibt es auch? Sag uns das, wir wollen es hören.
1.85.9
अरण्ये वसतो यस्य ग्रामो भवति पृष्ठतः ।
ग्रामे वा वसतोऽरण्यं स मुनिः स्याज्जनाधिप ॥ १.८५.९ ॥
Wer im Wald wohnt und das Dorf hinter sich hat, oder im Dorf wohnt und den Wald hinter sich hat, der wäre ein Weiser, o Herr der Menschen.
1.85.10
कथंस्विद्वसतोऽरण्ये ग्रामो भवति पृष्ठतः ।
ग्रामे वा वसतोऽरण्यं कथं भवति पृष्ठतः ॥ १.८५.१० ॥
Wie also ist das Dorf hinter dem, der im Wald wohnt, oder wie ist der Wald hinter dem, der im Dorf wohnt?
1.85.11
न ग्राम्यमुपयुञ्जीत य आरण्यो मुनिर्भवेत् ।
तथास्य वसतोऽरण्ये ग्रामो भवति पृष्ठतः ॥ १.८५.११ ॥
Wer ein Waldweiser ist, soll nicht die weltlichen Freuden des Dorfes genießen; so ist für den, der im Wald wohnt, das Dorf hinter ihm.
1.85.12
अनग्निरनिकेतश्चाप्यगोत्रचरणो मुनिः ।
कौपीनाच्छादनं यावत्तावदिच्छेच्च चीवरम् ॥ १.८५.१२ ॥
Ohne Feuer und ohne Heim, der Weise, der ohne Sippenbande umherzieht, soll nur so viel Tuch begehren, wie sein Lendenschurz bedeckt.
1.85.13
यावत्प्राणाभिसन्धानं तावदिच्छेच्च भोजनम् ।
तथाऽस्य वसतो ग्रामेऽरण्यं भवति पृष्ठतः ॥ १.८५.१३ ॥
Er soll nur so viel Speise begehren, wie seinen Atem erhält. Und für den, der so im Dorf wohnt, bleibt der Wald hinter ihm.
1.85.14
यस्तु कामान्परित्यज्य त्यक्तकर्मा जितेन्द्रियः ।
आतिष्ठेच्च मुनिर्मौनं स लोके सिद्धिमाप्नुयात् ॥ १.८५.१४ ॥
Der Weise aber, der die Begierden aufgibt, das Handeln ablegt, die Sinne bezwingt und das Schweigen annimmt, erlangt Vollkommenheit in dieser Welt.
1.85.15
धौतदन्तं कृत्तनखं सदा स्नातमलङ्कृतम् ।
असितं सितकर्माणं कस्तमर्हति नार्चितुम् ॥ १.८५.१५ ॥
Wer würde ihn nicht ehren, dessen Zähne rein, dessen Nägel geschnitten sind, der stets gebadet und geschmückt ist, dunkel von Hautfarbe, doch rein in seinen Taten?
1.85.16
तपसा कर्शितः क्षामः क्षीणमांसास्थिशोणितः ।
स च लोकमिमं जित्वा लोकं विजयते परम् ॥ १.८५.१६ ॥
Durch Askese abgemagert und geschwächt, mit verzehrtem Fleisch, Knochen und Blut, erobert er diese Welt und erobert die höchste Welt.
1.85.17
यदा भवति निर्द्वन्द्वो मुनिर्मौनं समास्थितः ।
अथ लोकमिमं जित्वा लोकं विजयते परम् ॥ १.८५.१७ ॥
Wenn der Weise frei von den Gegensatzpaaren ist und fest im Schweigen steht, dann erobert er, nachdem er diese Welt erobert hat, die höchste Welt.
1.85.18
आस्येन तु यदाऽहारं गोवन्मृगयते मुनिः ।
अथास्य लोकः सर्वोऽयं सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १.८५.१८ ॥
Wenn der Weise seine Nahrung mit dem Mund sucht, wie eine Kuh, dann wird diese ganze Welt von ihm der Unsterblichkeit würdig.
1.85.19
सामान्यधर्मः सर्वेषां क्रोधो लोभो द्रुहाऽक्षमा ।
विहाय मत्सरं शाठ्यं दर्पं दम्भं च पैशुनम्।
क्रोधं लोभं ममत्वं च यस्य नास्ति स धर्मवित् ॥ १.८५.१९ ॥
Zorn, Gier, Feindseligkeit und Ungeduld sind die gemeinsame Pflicht aller. Wer Neid, Falschheit, Stolz, Heuchelei und Verleumdung abgelegt hat und weder Zorn, Gier noch Besitzgier kennt, der ist ein Kenner des Dharma.
1.85.20
नित्याशनो ब्रह्मचारी गृहस्थो वनगो मुनिः ।
नाधर्ममशनात्प्राप्येत्कथं ब्रूहीह पृच्छते ॥ १.८५.२० ॥
Der Weise, der täglich isst, der keusche Schüler, der Hausvater und der Waldbewohner: Wie erlangt man durch das Essen keine Unrechtmäßigkeit? Sag es mir hier, der ich frage.
1.85.21
अष्टौ ग्रासा मुनेः प्रोक्ताः षोडशारण्यवासिनः ।
द्वात्रिंशत्तु गृहस्थस्य अमितं ब्रह्मचारिणः ॥ १.८५.२१ ॥
Acht Bissen sind für den Weisen bestimmt, sechzehn für den Waldbewohner, zweiunddreißig für den Hausvater und unbegrenzt für den keuschen Schüler.
1.85.22
इत्येवं कारणैर्ज्ञेयमष्टकैतच्छुभाशुभम् ॥ १.८५.२२ ॥
So soll man, durch diese Gründe, o Aṣṭaka, dieses Gute und Böse erkennen.