மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.99.1
राजन्सर्षपमात्राणि परच्छिद्राणि पश्यसि ।
आत्मनो बिल्वमात्राणि पश्यन्नपि न पश्यसि ॥ १.९९.१ ॥
அரசே, பிறரின் குற்றங்களை கடுகளவாகக் காண்கிறாய்; உன் சொந்த குற்றங்களை வில்வப்பழ அளவாக இருந்தும் காண்பதில்லை.
1.99.2
मेनका त्रिदशेष्वेव त्रिदशाश्चानु मेनकाम् ।
ममैवोद्रिच्यते जन्म दुष्यन्त तव जन्मतः ॥ १.९९.२ ॥
மேனகை தேவர்களில் உள்ளவள்; தேவர்களும் மேனகையைப் பின்தொடர்கின்றனர். துஷ்யந்தா, உன் பிறப்பைவிட என் பிறப்பே உயர்ந்தது.
1.99.3
क्षितौ चरसि राजंस्त्वमन्तरिक्षे चराम्यहम् ।
आवयोरन्तरं पश्य मेरुसर्षपयोरिव ॥ १.९९.३ ॥
அரசே, நீ பூமியில் நடக்கிறாய்; நான் வானத்தில் சஞ்சரிக்கிறேன். நமக்கிடையேயுள்ள வேறுபாட்டைப் பார், மேருவுக்கும் கடுகுக்கும் உள்ள வேறுபாடு போல.
1.99.4
महेन्द्रस्य कुबेरस्य यमस्य वरुणस्य च ।
भवनान्यनुसंयामि प्रभावं पश्य मे नृप ॥ १.९९.४ ॥
மகேந்திரன், குபேரன், யமன், வருணன் ஆகியோரின் இல்லங்களுக்கு நான் செல்கிறேன். அரசே, என் ஆற்றலைப் பார்.
1.99.5
पुरा नरवरः पुत्र उर्वश्यां जनितस्तदा ।
आयुर्नाम महाराज तव पूर्वपितामहः ॥ १.९९.५ ॥
முன்பொரு காலத்தில் உர்வசியிடமிருந்து நரசிறந்தவனாகிய ஒரு மகன் பிறந்தான். மகாராஜா, ஆயு என்ற பெயருடைய அவன் உன் முன்னோர் பாட்டனார்.
1.99.6
महर्षयश्च बहवः क्षत्रियाश्च परन्तपाः ।
अप्सरःसु ऋषीणां च मातृदोषो न विद्यते ॥ १.९९.६ ॥
பல மகரிஷிகளும், எதிரிகளைச் சுடும் க்ஷத்திரியர்களும் அப்சரஸ்களிடமிருந்தும் ரிஷிகளிடமிருந்தும் பிறந்தனர்; அவர்களின் தாய்களில் குற்றம் காணப்படுவதில்லை.
1.99.7
सत्यश्चापि प्रवादोऽयं प्रवक्ष्यामि च ते नृप ।
निदर्शनार्थं न द्वेषाच्छ्रुत्वा तत्क्षन्तुमर्हसि ॥ १.९९.७ ॥
இது உண்மையான ஒரு கூற்று; அரசே, இதை உமக்குச் சொல்வேன். இது உதாரணத்திற்காகவே, வெறுப்பினால் அல்ல; இதைக் கேட்டு நீர் பொறுத்தருள வேண்டும்.
1.99.8
विरूपो यावदादर्शे नात्मनो वीक्षते मुखम् ।
मन्यते तावदात्मानमन्येभ्यो रूपवत्तरम् ॥ १.९९.८ ॥
அழகற்றவன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்க்காதவரை, தன்னை மற்றவர்களை விட அழகானவனாக நினைக்கிறான்.
1.99.9
यदा तु रूपमादर्शे विरूपं सोऽभिवीक्षते ।
तदा ह्रीमांस्तु जानीयादन्तरं नेतरं जनम् ॥ १.९९.९ ॥
ஆனால் அவன் கண்ணாடியில் தன் அழகற்ற வடிவைப் பார்க்கும்போது, நாணமுள்ளவன் தான் பிறரைப் போலத்தான் என்பதை அறிய வேண்டும்.
1.99.10
अतीव रूपसंपन्नो न कंचिदवमन्यते ।
अतीव जल्पन्दुर्वाचो भवतीह विहेतुकः ॥ १.९९.१० ॥
மிகுந்த அழகுடையவன் யாரையும் அவமதிப்பதில்லை; ஆனால் மிகக் கடுஞ்சொற்களைப் பேசுபவன் இவ்வுலகில் தீங்கை விளைவிப்பவனாகிறான்.
1.99.11
पांसुपातेन हृष्यन्ति कुञ्जरा मदशालिनः ।
तथा परिवदन्नन्यान्हृष्टो भवति दुर्मतिः ॥ १.९९.११ ॥
மதம் பொங்கும் யானைகள் தூசி விழுவதால் மகிழ்கின்றன; அதுபோல் தீய புத்தியுள்ளவன் பிறரை இகழ்ந்து மகிழ்கிறான்.
1.99.12
सत्यधर्मच्युतात्पुंसः क्रुद्धादाशीविषादिव ।
सुनास्तिकोप्युद्विजते जनः किं पुनरास्तिकः ॥ १.९९.१२ ॥
சத்தியமும் தர்மமும் தவறிய மனிதனிடமிருந்து, கோபமுற்ற பாம்பைப் போல, மக்கள் அஞ்சுகின்றனர்; தீவிர நாத்திகனிடமும் மக்கள் அஞ்சுகின்றனர். ஆத்திகனைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்?
1.99.13
स्वयमुत्पाद्य पुत्रं वै सदृशं योऽवमन्यते ।
तस्य देवाः श्रियं घ्नन्ति तत्रैनं कलिराविशेत् ॥ १.९९.१३ ॥
தானே பெற்ற தனக்கு ஒத்த மகனை எவன் அவமதிக்கிறானோ, அவனுடைய செல்வத்தை தேவர்கள் அழிக்கிறார்கள்; அங்கே கலி அவனுள் புகுகிறான்.
1.99.14
अभव्येऽप्यनृतेऽशुद्धे नास्तिके पापकर्मणि ।
दुराचारे कलिर्ह्याशु न कलिर्धर्मचारिषु ॥ १.९९.१४ ॥
நலமற்ற, பொய்யுரைக்கும், தூய்மையற்ற, நாத்திகனாகிய, பாவச் செயல் செய்பவனிடம், தீய ஒழுக்கமுள்ளவனிடம் கலி விரைவில் புகுகிறான்; தர்மம் பின்பற்றுபவர்களிடம் கலி இல்லை.
1.99.15
मूर्खो हि जल्पतां पुंसां श्रुत्वा वाचः शुभाशुभाः ।
अशुभं वाक्यमादत्ते पुरीषमिव सूकरः ॥ १.९९.१५ ॥
முட்டாள் மனிதர்கள் பேசும் நல்லதும் கெட்டதுமான சொற்களைக் கேட்டு, பன்றி மலத்தை எடுப்பது போல, தீய சொல்லையே பற்றிக்கொள்கிறான்.
1.99.16
प्राज्ञस्तु जल्पतां पुंसां श्रुत्वा वाचः शुभाशुभाः ।
गुणवद्वाक्यमादत्ते हंसः क्षीरमिवाम्भसि ॥ १.९९.१६ ॥
ஆனால் அறிவுள்ளவன், பேசுபவர்களின் நல்லதும் கெட்டதுமான சொற்களைக் கேட்டு, நல்ல குணமுள்ள சொல்லையே பற்றிக்கொள்கிறான்; அன்னம் நீரிலிருந்து பாலை எடுப்பது போல.
1.99.17
आत्मनो दुष्टभावत्वं जानन्नीचोऽप्रसन्नधीः ।
परेषामपि जानाति स्वधर्मसदृशान्गुणान् ॥ १.९९.१७ ॥
தன் தீய இயல்பை அறிந்த கீழ்மகன், மனம் அமைதியற்றவனாய், பிறருடைய குணங்களையும் தன் இயல்புக்கு ஒத்தவையாக அறிகிறான்.
1.99.18
दह्यमानास्तु तीव्रेण नीचाः परयशोग्निना ।
अशक्तास्तद्गतिं गन्तुं ततो निन्दां प्रकुर्वते ॥ १.९९.१८ ॥
கீழோர் பிறருடைய புகழ் எனும் கொடிய நெருப்பில் எரிந்து, அவர்களின் வழியில் செல்ல இயலாதவர்களாய், அதனால் நிந்தனை செய்கின்றனர்.
1.99.19
अन्यान्परिवदन्साधुर्यथा हि परितप्यते ।
तथा परिवदन्नन्यान्हृष्टो भवति दुर्जनः ॥ १.९९.१९ ॥
பிறரை இகழும்போது நல்லவன் வருந்துவது போல, பிறரை இகழும் தீயவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
1.99.20
अपवादरता मूर्खा भवन्ति हि विशेषतः ।
नापवादरताः सन्तो भवन्ति स्म विशेषतः ॥ १.९९.२० ॥
பழிதூற்றுவதில் மகிழும் மூடர்கள் சிறப்பாக அப்படியே இருக்கிறார்கள்; பழிதூற்றுவதில் மகிழாத நல்லோர் சிறப்பாக வேறுவிதமாக இருக்கிறார்கள்.
1.99.21
अभिवाद्य यथा वृद्धान्साधुर्गच्छति निर्वृतिम् ।
एवं सज्जनमाक्रुश्य मूर्खो भवति निर्वृतः ॥ १.९९.२१ ॥
பெரியோரை வணங்கி நல்லவன் நிறைவை அடைவது போல, நல்லவனைத் திட்டி மூடன் நிறைவு அடைகிறான்.
1.99.22
सुखं जीवन्त्यदोषज्ञा मूर्खा दोषानुदर्शिनः ।
यथा वाच्याः परैः सन्तः परानाहुस्तथाविधान् ॥ १.९९.२२ ॥
குற்றம் அறியாதவர்கள் இன்பமாக வாழ்கிறார்கள்; குற்றம் காண்பவர்கள் மூடர்கள். நல்லோர் பிறரால் எப்படிக் குறை சொல்லப்படுகிறார்களோ, அப்படியே அவர்கள் பிறரையும் குறை சொல்கிறார்கள்.
1.99.23
अतो हास्यतरं लोके किंचिदन्यन्न विद्यते ।
यदि दुर्जन इत्याहुः सज्जनं दुर्जनाः स्वयम् ॥ १.९९.२३ ॥
ஆகவே உலகில் இதைவிட நகைப்புக்குரியது வேறெதுவும் இல்லை: தீயவர்கள் தாங்களே நல்லவனைத் தீயவன் என்கிறார்கள்.
1.99.24
दारुणाल्लोकसंक्लेशाद्दुःखमाप्नोत्यसंशयम् ।
कुलवंशप्रतिष्ठां हि पितरः पुत्रमब्रुवन् ॥ १.९९.२४ ॥
உலகின் கொடிய துன்பத்தால் அவன் சந்தேகமின்றி துக்கம் அடைவான்; குலத்தையும் வம்சத்தின் மதிப்பையும் பற்றி முன்னோர்கள் மகனிடம் சொன்னார்கள்.
1.99.25
उत्तमं सर्वधर्माणां तस्मात्पुत्रं तु न त्यजेत् ।
स्वपत्नीप्रभवाँल्लब्धान्कृतान्समयवर्धितान् ॥ १.९९.२५ ॥
எல்லா தர்மங்களிலும் சிறந்தது; ஆகவே மகனைக் கைவிடக்கூடாது. தன் மனைவியிடம் பிறந்தவர்களும், பெற்றவர்களும், உருவாக்கப்பட்டவர்களும், காலப்போக்கில் வளர்ந்தவர்களுமான மகன்களை.
1.99.26
क्रीतान्कन्यासु चोत्पन्नान्पुत्रान्वै मनुरब्रवीत् ।
ते च षड्वन्धुदायादाः षडदायादबान्धवाः ॥ १.९९.२६ ॥
பணத்தால் வாங்கப்பட்டவர்களும் மகள்களின் வழியாகப் பிறந்தவர்களுமான மகன்கள் உண்டு என்று மனு கூறினார். அவர்கள் ஆறு வகை உறவினர்-வாரிசுகள்; ஆறு வகை வாரிசற்ற உறவினர்களும் ஆவர்.
1.99.27
धर्मकृत्यवहा नॄणां मनसः प्रीतिवर्धनाः ।
त्रायन्ते नरकाज्जाताः पुत्रा धर्मप्लवाः पितॄन् ॥ १.९९.२७ ॥
மனிதர்களின் தர்மச் செயல்களைச் சுமப்பவர்களும், மனத்தின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவர்களுமான மகன்கள் பிறந்து, தர்மத்தின் படகுகளாக நரகத்திலிருந்து பிதிரர்களைக் காக்கின்றனர்.
1.99.28
स त्वं नृपतिशार्दूल न पुत्रं त्यक्तुमर्हसि ।
तस्मात्पुत्रं च सत्यं च पालयस्व महीपते ॥ १.९९.२८ ॥
அரசர்களில் புலியே, நீ மகனைக் கைவிடத் தகுதியற்றவன். ஆகவே, பூமியின் தலைவனே, மகனையும் சத்தியத்தையும் காத்திடு.
1.99.29
उभयं पालयस्वैतन्नानृतं वक्तुमर्हसि ।
आत्मानं सत्यधर्मौ च पालयेथा महीपते।
नरेन्द्रसिंह कपटं न हि वोढुं त्वमर्हसि ॥ १.९९.२९ ॥
இரண்டையும் காத்திடு; பொய் சொல்வது உனக்குத் தகாது. பூமியின் தலைவனே, உன்னையும் சத்திய தர்மத்தையும் காத்திடு. மனிதர்களின் இந்திரனாகிய சிங்கமே, வஞ்சனையைத் தாங்குவது உனக்குத் தகாது.
1.99.30
वरं कूपशताद्वापी वरं वापीशतात्क्रतुः ।
वरं क्रतुशतात्पुत्रः सत्यं पुत्रशताद्वरम् ॥ १.९९.३० ॥
நூறு கிணறுகளை விட ஒரு படிக்கிணறு சிறந்தது; நூறு படிக்கிணறுகளை விட ஒரு யாகம் சிறந்தது; நூறு யாகங்களை விட ஒரு மகன் சிறந்தவன்; நூறு மகன்களை விட சத்தியம் சிறந்தது.
1.99.31
अश्वमेधसहस्रं च सत्यं च तुलया धृतम् ।
अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते ॥ १.९९.३१ ॥
ஆயிரம் அசுவமேதங்களும் சத்தியமும் தராசில் நிறுக்கப்பட்டன; ஆயிரம் அசுவமேதங்களை விடவும் சத்தியமே மேலானது.
1.99.32
सर्ववेदाधिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
सत्यस्यैव च राजेन्द्र कलां नार्हति षोडशीम् ॥ १.९९.३२ ॥
எல்லா வேதங்களையும் கற்பதும், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதும், ஓ அரசர்களின் அரசே, சத்தியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்குக்கும் ஈடாகாது.
1.99.33
नास्ति सत्यसमो धर्मो न सत्याद्विद्यते परम् ।
न हि तीव्रतरं पापमनृतादिह विद्यते ॥ १.९९.३३ ॥
சத்தியத்துக்கு நிகரான தர்மம் இல்லை; சத்தியத்தை விட உயர்ந்ததும் இல்லை; இவ்வுலகில் பொய்மையை விடக் கொடிய பாவம் காணப்படுவதில்லை.
1.99.34
राजन्सत्यं परो धर्मः सत्याच्च समयः परः ।
मात्याक्षीः समयं राजन्सत्यं सङ्गतमस्तु ते ॥ १.९९.३४ ॥
ஓ அரசே, சத்தியமே உயர்ந்த தர்மம்; சத்தியத்தை விடவும் உயர்ந்தது வாக்குறுதி. ஓ அரசே, உன் வாக்குறுதியைக் கைவிடாதே; உனக்குச் சத்தியமே அமையட்டும்.
1.99.35
यः पापो न विजानीयात्कर्म कृत्वा नराधिप ।
न हि तादृक्परं पापमनृतादिह विद्यते ॥ १.९९.३५ ॥
ஓ மனிதர்களின் அதிபதியே, பாவம் செய்தும் அதை அறியாதவன் இருக்கக்கூடும்; ஆனால் இவ்வுலகில் பொய்மையை விடப் பெரிய பாவம் வேறெதுவும் இல்லை.
1.99.36
यस्य ते हृदयं वेद सत्यस्यैवानृतस्य च ।
कल्याणावेक्षणं तस्मात्कर्तुमर्हसि धर्मतः ॥ १.९९.३६ ॥
உன் இதயம் சத்தியத்தையும் பொய்மையையும் அறியும்; ஆகவே நீ தர்மப்படி நலம் பயக்கும் பார்வையுடன் செயல்படுவது தகும்.
1.99.37
यो न कामान्न च क्रोधान्न द्रोहादतिवर्तते ।
अमित्रं वापि मित्रं वा स एवोत्तमपूरुषः ॥ १.९९.३७ ॥
ஆசையாலோ, கோபத்தாலோ, பகையாலோ எவன் (தர்மத்தை) மீறுவதில்லையோ, அவன் எதிரியாயினும் நண்பனாயினும் அவனே உத்தம புருஷன்.
1.99.38
अनृतश्चेत्प्रसङ्गस्ते श्रद्दधासि न चेत्स्वयम् ।
आश्रमं गन्तुमिच्छामि त्वादृशो नास्ति सङ्गतं ॥ १.९९.३८ ॥
என்னுடனான உறவு பொய்யானது என்று நீ நினைத்தாலோ, உனக்கே நம்பிக்கை இல்லையானாலோ, நான் ஆசிரமத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்; உன்னைப் போன்றவனுடன் சேர்க்கை பொருந்தாது.
1.99.39
पुत्रत्वे शङ्कमानस्य त्वं बुद्ध्या निश्चयं कुरु ।
गतिः स्वरः स्मृतिः सत्वं शीलं विद्या च विक्रमः ॥ १.९९.३९ ॥
மகனைப் பற்றி சந்தேகப்படுபவனே, அறிவால் உறுதி செய்துகொள்: நடை, குரல், நினைவு, இயல்பு, நல்லொழுக்கம், கல்வி, வீரம் ஆகியவற்றால்.
1.99.40
धृष्णुप्रकृतिभावौ च आवर्ता रोमराजयः ।
समा यस्य यदा स्युस्ते तस्य पुत्रो न संशयः ॥ १.९९.४० ॥
துணிச்சலும் இயல்பும், சுழல்களும் மயிர்வரிசைகளும் — இவை உன்னுடையவற்றுக்கு ஒத்திருக்கும்போது, அவன் உன் மகன்; இதில் ஐயமில்லை.
1.99.41
सादृश्येनोद्धऋतं बिम्बं तव देहाद्विशांपते ।
तातेति भाषमाणं वै मा स्म राजन्वृथा कृथाः ॥ १.९९.४१ ॥
மன்னா, உன் உடலிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பிரதிபிம்பம் ஒற்றுமையால் தெளிவாகிறது; 'தந்தையே' என்று பேசும் அவனை வீணாக அவமதிக்காதே.
1.99.42
ऋते च गर्दभीक्षीरात्पयः पास्यति मे सुतः ।
ऋतेपि त्वां च दुष्यन्त शैलराजावतंसिकाम्।
चतुरन्तामिमामुर्वीं पुत्रो मे पालयिष्यति ॥ १.९९.४२ ॥
கழுதைப் பாலைத் தவிர என் மகன் பால் குடிக்க மாட்டான்; துஷ்யந்தா, உன்னையும் தவிர (வேறு யாரும் இல்லை). மலைகளின் அரசனின் அணிகலனான இந்த நான்கு எல்லைகளுடைய பூமியை என் மகன் ஆள்வான்.
1.99.43
शकुन्तले तव सुतश्चक्रवर्ती भविष्यति ।
एवमुक्तं महेन्द्रेण भविष्यति न चान्यथा ॥ १.९९.४३ ॥
சகுந்தலையே, உன் மகன் சக்கரவர்த்தியாவான். மகேந்திரன் இவ்வாறு கூறியுள்ளார்; அது வேறுவிதமாக ஆகாது.
1.99.44
साक्षित्वे बहवो ह्युक्ता देवदूतादयो मया ।
न ब्रुवन्ति तथा सत्यमुताहो नानृतं किल ॥ १.९९.४४ ॥
சாட்சியாக நான் பல தேவதூதர்கள் முதலானோரை அழைத்துள்ளேன்; அவர்கள் உண்மையை அல்லது பொய்யை இப்படிச் சொல்லவில்லை.
1.99.45
असाक्षिणी मन्दबाग्या गमिष्यामि यथागतम् ॥ १.९९.४५ ॥
சாட்சியின்றி, துர்பாக்கியவளாக, வந்தபடியே நான் செல்வேன்.
1.99.46
एतावदुक्त्वा वचनं प्रातिष्ठत शकुन्तला ।
तस्याः क्रोधसमुत्थोग्निः सधूमो मूर्ध्न्यदृश्यत ॥ १.९९.४६ ॥
இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு சகுந்தலை புறப்பட்டாள். அவளுடைய கோபத்திலிருந்து எழுந்த புகையுடன் கூடிய நெருப்பு அவளது தலையில் தோன்றியது.
1.99.47
संनियम्यात्मनोऽङ्गेषु ततः क्रोधाग्निमात्मजम् ।
प्रस्थितैवानवद्याङ्गी सह पुत्रेण वै वनम् ॥ १.९९.४७ ॥
பின்னர் தன் அங்கங்களில் கோபத் தீயை அடக்கி, குறையற்ற அங்கங்களையுடையவள் மகனுடன் காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.