Mahābhārata · Adhyāya 10.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
ततस्ते सहिताः सर्वे प्रयाता दक्षिणामुखाः ।
उपास्तमयवेलायां शिबिराभ्याशमागताः ॥ १०.१.१ ॥
Nachdem man sich vor Nārāyaṇa und Nara, dem besten der Menschen, vor der Göttin Sarasvatī und vor Vyāsa verneigt hat, soll man dann das Jaya rezitieren.
10.1.2
विमुच्य वाहांस्त्वरिता भीताः समनुबोधनात् ।
गहनं देशमासाद्य प्रच्छन्ना न्यविशन्त ते ॥ १०.१.२ ॥
Verängstigt spannten sie eilig die Pferde aus; aufgeweckt, erreichten sie einen dichten Ort und drangen verborgen ein.
10.1.3
सेनानिवेशमभितो नातिदूरमवस्थिताः ।
निकृत्ता निशितैः शस्त्रैः समन्तात्क्षतविक्षताः।
दीर्घमुष्णं च निःश्वस्य पाण्डवानन्वचिन्तयन् ॥ १०.१.३ ॥
Nicht weit um das Heerlager stehend, von scharfen Waffen allseits verwundet, seufzten sie lang und heiß und begannen über die Pāṇḍavas nachzudenken.
10.1.4
श्रुत्वा च निनदं घोरं पाण्डवानां जयैषिणाम् ।
अनुसारभयाद्भीताः प्राङ्मुखाः प्राद्रवन्पुनः ॥ १०.१.४ ॥
Als sie das furchtbare Gebrüll der Pāṇḍavas hörten, die nach Sieg strebten, flohen sie aus Furcht vor Verfolgung erneut, nach Osten gewandt.
10.1.5
ते मुहूर्तात्ततो गत्वा श्रान्तवाहा पिपासिताः ।
नामृष्यन्त महेष्वासाः क्रोधामर्षवशङ्गताः ॥ १०.१.५ ॥
Nach einem Augenblick zogen sie von dort weiter, mit erschöpften Pferden und durstig; doch die großen Bogenschützen, von Zorn und Empörung übermannt, konnten es nicht ertragen.
10.1.6
राज्ञो वधेन सन्तप्ता मुहूर्तं समवस्थिताः ॥ १०.१.६ ॥
Vom Tod des Königs gequält, standen sie einen Augenblick lang beisammen.
10.1.7
अश्रद्धेयमिदं कर्म कृतं मीमेन सञ्जय ।
यत्स नागायुतप्राणः पुत्रो मम निपातितः ॥ १०.१.७ ॥
O Sañjaya, diese unglaubliche Tat hat Bhīma vollbracht: Mein Sohn, dessen Kraft die von zehntausend Elefanten war, wurde niedergestreckt.
10.1.8
अवध्यः सर्वभूतानां वज्रसंहननो युवा ।
पाण्डवैः समरे पुत्रो निहतो मम निपातितः ॥ १०.१.८ ॥
Mein Sohn, der von allen Wesen nicht zu töten war, ein junger Mann mit einem Körper hart wie der Donnerkeil, wurde im Kampf von den Pāṇḍava erschlagen und niedergestreckt.
10.1.9
न दिष्टमभ्यतिक्रान्तुं शक्यं गावल्गणे नरैः ।
यत्समेत्य रणे पार्थैः पुत्रो मम निपातितः ॥ १०.१.९ ॥
O Sohn des Gavalgaṇa, was das Schicksal bestimmt hat, können Menschen nicht überschreiten: Nachdem er im Kampf auf die Söhne der Pṛthā getroffen war, wurde mein Sohn niedergestreckt.
10.1.10
अद्रिसारमयं नूनं हृदयं मम सञ्जय ।
हतं पुत्रशतं श्रुत्वा यन्न दीर्णं सहस्रधा ॥ १०.१.१० ॥
O Sañjaya, gewiss ist mein Herz aus dem Wesen des Steins gemacht, denn als es hörte, dass hundert Söhne erschlagen wurden, ist es nicht in tausend Stücke zersprungen.
10.1.11
कथं हि वृद्धमिथुनं हतपुत्रं भविष्यति ।
न ह्यहं पाण्डुपुत्रस्य विषये वस्तुमुत्सहे ॥ १०.१.११ ॥
Wie soll ein altes Paar, dessen Söhne erschlagen sind, denn weiterleben? Ich bin nicht bereit, im Reich des Sohnes des Pāṇḍu zu wohnen.
10.1.12
कथं राज्ञः पिता भूत्वा स्वयं राजा च सञ्जय ।
प्रेष्यभूतः प्रवर्तेयं पाण्डवेयस्य शासनात् ॥ १०.१.१२ ॥
O Sañjaya, wie soll ich, der ich selbst König und Vater eines Königs war, als Diener unter dem Befehl des Sohnes des Pāṇḍu weiterleben?
10.1.13
प्रभुज्य पृथिवीं सर्वां स्थिता मूर्धनि सञ्जय ।
कथमद्य भविष्यामि श्रोतुं शक्ष्यामि सञ्जय। ॥ १०.१.१३ ॥
Nachdem ich die ganze Erde genossen und die Herrschaft auf meinem Haupt getragen habe, wie soll ich nun sein, o Sañjaya? Werde ich dies überhaupt hören können, o Sañjaya?
10.1.14
येन पुत्रशतं पूर्णमेकेन निहतं मम ।
कृतं सत्यं वचस्तस्य विदुरस्य महात्मनः। ॥ १०.१.१४ ॥
Durch einen einzigen wurden meine hundert Söhne vollständig erschlagen; so wurde das Wort des großherzigen Vidura wahr.
10.1.15
अकुर्वता वचस्तस्य मम पुत्रेण सञ्जय ।
अधर्मेण हते तात पुत्रे दुर्योधने मम। ॥ १०.१.१५ ॥
Durch meinen Sohn, der sein Wort nicht beachtete, o Sañjaya; und als mein lieber Sohn Duryodhana ungerechterweise erschlagen wurde.
10.1.16
कृतवर्मा कृपो द्रौणिः किमकुर्वत सञ्जय ॥ १०.१.१६ ॥
Was taten Kṛtavarman, Kṛpa und der Sohn Droṇas, Aśvatthāman, o Sañjaya?
10.1.17
गत्वा तु तावका राजन्नातिदूरं मनस्विनः ।
अपश्यन्त वनं घोरं नानाद्रुमलतावृतम् ॥ १०.१.१७ ॥
Nachdem sie nicht weit gegangen waren, sahen deine hochgesinnten Männer, o König, einen schrecklichen Wald, bedeckt mit verschiedenen Bäumen und Ranken.
10.1.18
ते मुहूर्तं तु विश्रम्य लब्धतोयैर्हयोत्तमैः ।
सूर्यास्तमयवेलायां कौरवेयस्य शासनात् ॥ १०.१.१८ ॥
Nachdem sie einen Augenblick geruht hatten und ihren besten Pferden Wasser gegeben worden war, machten sie sich zur Sonnenuntergangszeit auf Geheiß des Kaurava auf den Weg.
10.1.19
नानामृगगणैर्जुष्टं नानापक्षिभिराकुलम् ।
नानाद्रुमलताच्छन्नं नानाव्यालनिषेवितम् ॥ १०.१.१९ ॥
Dieser Wald war von Herden vielerlei Hirsche bevölkert, hallte wider von vielerlei Vögeln, war bedeckt von vielen Bäumen und Ranken und wurde von allerlei wilden Tieren bewohnt.
10.1.20
नानातोयसमाकीर्णैस्तटाकैरुपशोभितम् ।
पद्मिनीशतसञ्छन्नं नीलोत्पलसमायुतम् ॥ १०.१.२० ॥
Dieser Wald war geschmückt mit Teichen, gefüllt mit vielerlei Wasser, bedeckt von Hunderten von Lotusteichen und reich an blauen Lotusblüten.
10.1.21
प्रविश्य तद्वनं घोरं वीक्षमाणाः समन्ततः ।
शाखासहस्रसञ्छन्नं न्यग्रोधं ददृशुस्ततः ॥ १०.१.२१ ॥
Als sie in jenen schrecklichen Wald eingetreten waren und sich ringsum umsahen, erblickten sie einen Banyanbaum, der mit tausend Ästen bedeckt war.
10.1.22
उपेत्य तु तदा राजन्न्यग्रोधं ते महारथाः ।
ददृशुर्द्विपदां श्रेष्ठाः श्रेष्ठं तं वै वनस्पतिम् ॥ १०.१.२२ ॥
O König! Da traten jene großen Wagenkämpfer, die Besten unter den Zweibeinern, an den Banyanbaum heran und erblickten jenen Baum, den besten unter den Bäumen.
10.1.23
तेऽवतीर्य रथेभ्यश्च विप्रमुच्य च वाजिनः ।
उपस्पृश्य यथान्यायं सन्ध्यामन्वासत प्रभो ॥ १०.१.२३ ॥
Sie stiegen von den Wagen, spannten die Pferde aus und befreiten sie, reinigten sich mit Wasser nach der Vorschrift und vollzogen, o Herr, das Abendgebet.
10.1.24
ततोऽस्तं पर्वतश्रेष्ठमनुप्राप्ते दिवाकरे ।
सर्वस्य जगतो धात्री शर्वरी प्रत्यपद्यत ॥ १०.१.२४ ॥
Als sich die Sonne dem Untergang näherte, hin zum Astācala, dem besten der Berge, da brach die Nacht herein, die Ernährerin der ganzen Welt.
10.1.25
ग्रहनक्षत्रताराभिः प्रकीर्णाभिरलङ्कृतम् ।
नभोंऽशुकमिवाभाति प्रेक्षणीयं समन्ततः ॥ १०.१.२५ ॥
Der Himmel, geschmückt mit verstreuten Planeten, Sternbildern und Sternen, leuchtete ringsum wie ein Gewand, das man bewundern kann.
10.1.26
इच्छया ते प्रवल्गन्ति ये सत्वा रात्रिचारिणः ।
दिवाचराश्च ये सत्वास्ते निद्रावशमागताः ॥ १०.१.२६ ॥
Die Wesen, die nachts umherziehen, begannen nach Belieben umherzuziehen, und die, die am Tag umherziehen, gerieten in die Gewalt des Schlafes.
10.1.27
रात्रिञ्चराणां सत्वानां निनादोऽभूत्सुदारुणः ।
क्रव्यादाश्च प्रमुदिता घोरा प्राप्ता च शर्वरी ॥ १०.१.२७ ॥
Ein äußerst schreckliches Geschrei erhob sich von den nachts umherziehenden Wesen; die Fleischfresser freuten sich, und die schreckliche Nacht war gekommen.
10.1.28
तस्मिन्रात्रिमुखे घोरे दुःखशोकसमन्विताः ।
कृतवर्मा कृपो द्रौणिरुपोपविविशुः समम् ॥ १०.१.२८ ॥
Zu Beginn jener schrecklichen Nacht setzten sich Kṛtavarman, Kṛpa und der Sohn Droṇas, erfüllt von Leid und Kummer, gemeinsam in der Nähe nieder.
10.1.29
उपोपविष्टाः शोचन्तो न्यग्रोधस्य समीपतः ।
तमेवार्थमतिक्रान्तं कुरुपाण्डवयोः क्षयम् ॥ १०.१.२९ ॥
Nahe dem Banyanbaum sitzend und klagend, dachten sie unablässig an eben jene Sache, die Vernichtung der Kurus und Pāṇḍavas, die nun bereits vergangen war.
10.1.30
निद्रया च परीताङ्गा निषेदुर्धरणीतले ।
श्रमेण सुदृढं युक्ता विक्षता विविधैः शरैः ॥ १०.१.३० ॥
Mit von Schlaf überwältigten Gliedern setzten oder legten sie sich auf die nackte Erde, von der Erschöpfung hart bedrängt und von verschiedenen Pfeilen verwundet.
10.1.31
ततो निद्रावशं प्राप्तौ कृपभोजौ महाबालौ ।
सुखोचितावदुःखार्हौ निषण्णौ धरणीतले ॥ १०.१.३१ ॥
Da setzten sich Kṛpa und Bhoja, die sehr Mächtigen, von Schlaf übermannt, an Behagen gewöhnt und des Leids unwürdig, auf die Erde nieder.
10.1.32
तौ तु सुप्तौ महाराज तस्मिन्देशे महारथौ ।
महार्हशयनोपेतौ भूमावेव ह्यनाथवत् ॥ १०.१.३२ ॥
Diese beiden großen Wagenkämpfer, o großer König, schliefen an jenem Ort; obwohl sie prächtiger Lager würdig waren, lagen sie wie Schutzlose auf dem nackten Boden.
10.1.33
क्रोधामर्षवशं प्राप्तो द्रोणपुत्रस्तु भारत ।
न वै स्म स जगामाथ निद्रां सर्प इव श्वसन् ॥ १०.१.३३ ॥
Doch der Sohn Droṇas, o Bhārata, von Zorn und Ungeduld übermannt, fand keinen Schlaf; er zischte und atmete wie eine Schlange.
10.1.34
न लेभे स तु निद्रां वै दह्यमानोऽतिमन्युना ।
वीक्षाञ्चक्रे महाबाहुस्तद्वनं घोरदर्शनम् ॥ १०.१.३४ ॥
Er aber, von übermäßigem Zorn verzehrt, fand keinen Schlaf; der Starkarmige blickte unablässig in jenen schrecklich anzusehenden Wald.
10.1.35
वीक्षमाणो वनोद्देशं नानासत्वैर्निषेवितम् ।
अपश्यत महाबाहुर्न्यग्रोधं वायसावृतम् ॥ १०.१.३५ ॥
Während er jenen von vielerlei Wesen bewohnten Waldbezirk betrachtete, sah der Starkarmige einen mit Krähen bedeckten Banyanbaum.
10.1.36
तत्र काकसहस्राणि तां निशां पर्यणामयन् ।
सुखं स्वपन्तः कौरव्य पृथक्पृथगुपाश्रयाः ॥ १०.१.३६ ॥
Dort verbrachten Tausende von Krähen jene Nacht, o Nachkomme der Kurus, jede schlief glücklich in ihrem eigenen, abgesonderten Schlafplatz.
10.1.37
सुप्तेषु तेषु काकेषु विस्रब्धेषु समन्ततः ।
सोऽपश्यत्सहसा यान्तमुलूकं घोरदर्शनम् ॥ १०.१.३७ ॥
Während jene Krähen schliefen, sorglos ringsum, sah er plötzlich eine Eule herankommen, furchterregend anzusehen.
10.1.38
महास्वनं महाकायं हर्यक्षं बभ्रुपिङ्गलम् ।
सुतीक्ष्णघोणानखरं सुपर्णमिव वेगितम् ॥ १०.१.३८ ॥
Mit lautem Ruf, großem Körper, braun-gelben Augen, sehr scharfem Schnabel und Krallen, schnell wie Garuḍa heranstürmend.
10.1.39
सोऽथ शब्दं मृदुं कृत्वा लीयमान इवाण्डजः ।
न्यग्रोधस्य ततः साखां पातयामास भारत ॥ १०.१.३९ ॥
Dann machte er einen leisen Laut, duckte sich wie ein verborgener Vogel und ließ, o Bhārata, einen Ast des Banyanbaums herabfallen.
10.1.40
सन्निपत्य तु शाखायां न्यग्रोधस्य विहङ्गमः ।
सुप्ताञ्जघान विस्रब्धान्वायसान्वायसान्तकः ॥ १०.१.४० ॥
Auf einen Ast des Banyanbaums herabstoßend, schlug jener Vogel, der Krähenvernichter, die arglos schlafenden Krähen nieder.
10.1.41
केषाञ्चिदच्छिनत्पक्षाञ्शिरांसि च चकर्त ह ।
चरणांश्चैव केषाञ्चिद्बभञ्ज चरणायुधः ॥ १०.१.४१ ॥
Einigen riss es die Flügel aus, und den Kopf anderer schlug es ab, und anderen brach es die Füße — seine Waffen waren seine Füße.
10.1.42
क्षणेनाघ्नत्स बलवान्येऽस्य दृष्टिपथे स्थिताः ॥ १०.१.४२ ॥
In einem Augenblick erschlug der Starke alle, die sich in seinem Blickfeld befanden.
10.1.43
तेषां शरीरावयवैः शरीरैश्च विशाम्पते ।
न्यग्रोधमण्डलं सर्वं सञ्छन्नं पर्वतोपमम् ॥ १०.१.४३ ॥
O Herr der Menschen, mit ihren Körpern und den Gliedern ihrer Körper war der ganze Banyan-Kreis bedeckt, wie ein Berg.
10.1.44
तांस्तु हत्वा ततः काकान्कौशिको मुदितोऽभवत् ।
प्रतिकृत्य यथाकामं शत्रूणां शत्रुसूदनः ॥ १०.१.४४ ॥
Nachdem er jene Krähen getötet hatte, freute sich die Eule (Kauśika); der Vernichter der Feinde vergalt den Feinden, wie er wollte.
10.1.45
तद्दृष्ट्वा तादृशं कर्म कौशिकेन कृतं निशि ।
तद्भावे कृतसङ्कल्पो द्रौणिरेकोऽन्वचिन्तयत् ॥ १०.१.४५ ॥
Als er die solche Tat sah, die der Uhu nachts vollbracht hatte, dachte der Sohn Droṇas, in demselben Vorsatz entschlossen, allein nach.
10.1.46
उपदेशः कृतोऽनेन पक्षिणा मम संयुगे ।
शत्रूणां क्षपणं युक्तं प्राप्तः कालश्च मे मतः ॥ १०.१.४६ ॥
Dieser Vogel hat mir im Kampf eine Lehre erteilt: Die Vernichtung der Feinde ist angemessen, und meiner Ansicht nach ist meine Zeit gekommen.
10.1.47
नाद्य शक्यं मया हन्तुं पाण्डवा जितकाशिनः ।
बलवन्तः कृतोत्साहा लब्धलक्षाः प्रहारिणः ॥ १०.१.४७ ॥
Heute ist es mir nicht möglich, die Pāṇḍavas zu töten: Sie halten sich für siegreich, sind stark, voller Eifer, haben ihr Ziel gefunden und sind schlagende Krieger.
10.1.48
राज्ञः सकाशे तेषां च प्रतिज्ञातो वधो मया ।
पतङ्गाग्निसमां वृत्तिमास्यायात्मविनाशिनीम् ॥ १०.१.४८ ॥
In Gegenwart des Königs habe ich ihre Tötung gelobt, indem ich einen Weg einschlage, der wie das Feuer des Falters selbstzerstörerisch ist.
10.1.49
न्यायतो युध्यमानस्य प्राणत्यागो न संशयः ।
छद्मना तु भवेत्सिद्विः शत्रूणां च क्षयो महान् ॥ १०.१.४९ ॥
Für den, der gerecht kämpft, ist der Verlust des Lebens gewiss. Durch List aber kann Erfolg kommen und die große Vernichtung der Feinde.
10.1.50
तत्र सशयितादर्थाद्योऽर्थो निःसंशयो भवेत् ।
तं जना बहुमन्यन्ते येऽर्थशास्त्रविशारदाः ॥ १०.१.५० ॥
In solchem Fall achten jene, die in der Staatskunst erfahren sind, das gewisse Ziel weit höher als das zweifelhafte.
10.1.51
यच्चाप्यत्र भवेत्कार्यं गर्हितं लोकनिन्दितम् ।
कर्तव्यं तन्मनुष्येण क्षत्रधर्मेण वर्तता ॥ १०.१.५१ ॥
Und jede Tat, die hier tadelnswert und von der Welt verachtet sein mag, muss der Mensch tun, der nach der Pflicht des Kriegers handelt.
10.1.52
निन्दितानि च कर्माणि कुत्सितानि पदेपदे ।
सोपधानि कृतान्येव पाण्डवैरकृतात्मभिः ॥ १०.१.५२ ॥
Auf Schritt und Tritt wurden die tadelnswerten und niederträchtigen Taten von den Pāṇḍavas, deren Geist nicht gezügelt war, in der Tat mit List verübt.
10.1.53
अस्मिन्नर्थे पुरा गीताः श्रूयन्ते धर्मवित्तमैः ।
श्लोका न्यायमवेक्षद्भिस्तत्त्वार्थास्तत्त्वदर्शिभिः ॥ १०.१.५३ ॥
Zu diesem Gegenstand hört man Verse, die vor alters von den größten Kennern des dharma gesungen wurden, von Sehern der Wahrheit, die auf das Recht schauten.
10.1.54
परिश्रान्ते विदीर्णे वा भुञ्जाने वाऽपि शत्रुभिः ।
प्रस्थाने वा प्रवेशे वा प्रहर्तव्यं रिपोर्बलम् ॥ १०.१.५४ ॥
Wenn sie erschöpft, zersprengt oder von Feinden bedrängt sind, oder beim Aufbruch oder beim Einzug, soll man die Streitmacht des Feindes schlagen.
10.1.55
निद्रार्तमर्धरात्रे च तथा नष्टप्रणायकम् ।
भिन्नयोधं बलं यच्च द्विधा युक्तं च यद्भवेत् ॥ १०.१.५५ ॥
Ein Heer, von Schlaf geplagt, um Mitternacht, dessen Führer verloren ist, dessen Krieger zerstreut sind oder das in zwei geteilt ist.
10.1.56
इत्येवं निश्चयं चक्रे सुप्तानां निशि मारणे ।
पाण्डूनां सह पाञ्चालैर्द्रोणपुत्रः प्रतापवान् ॥ १०.१.५६ ॥
So fasste der mächtige Sohn Droṇas den Entschluss, in der Nacht die schlafenden Pāṇḍavas samt den Pāñcālas zu töten.
10.1.57
स क्रूरां मतिमास्थाय विनिश्चित्य मुहुर्मुहुः ।
सुप्तौ प्राबोधयत्तौ तु मातुलं भोजमेव च ॥ १०.१.५७ ॥
Nachdem er einen grausamen Sinn gefasst und immer wieder entschieden hatte, weckte er die beiden Schlafenden — seinen Onkel mütterlicherseits und Bhoja (Kṛtavarman).
10.1.58
तौ प्रबुद्धौ महात्मानौ कृपभोजौ महाबालौ ।
नोत्तरं प्रतिपद्येतां तत्र युक्तं हिया वृतौ ॥ १०.१.५८ ॥
Die beiden erwachten Großseelen, Kṛpa und Bhoja, beide sehr mächtig, gaben dort keine Antwort; sie waren von Scham erfüllt.
10.1.59
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा तावुभौ वाक्यमब्रवीत् ॥ १०.१.५९ ॥
Nachdem er einen Augenblick nachgedacht hatte, sprach er diese Worte zu beiden.
10.1.60
हतो दुर्योधनो राजा एकवीरो मबाहलः ।
यस्यार्थे वैरमस्माभिरासक्तं पाण्डवैः सह ॥ १०.१.६० ॥
König Duryodhana ist erschlagen — der einzige Held, … (bāhu) — um dessentwillen wir mit den Pāṇḍavas in Feindschaft verstrickt waren.
10.1.61
एकाकी बहुभिः क्षुद्रैराहवे शुद्धविक्रमः ।
पातितो भीमसेनेन एकादशचमूपतिः ॥ १०.१.६१ ॥
Allein, unter vielen niederen Männern im Kampf, von reinem Heldenmut, wurde der Herr der elf Heere von Bhīmasena niedergestreckt.
10.1.62
वृकोदरेण क्षुद्रेण सुनृशंसमिदं कृतम् ।
मूर्धाभिषिक्तस्य शिरः पादेन परिमृद्गता ॥ १०.१.६२ ॥
Der niederträchtige Vṛkodara hat dies in höchster Grausamkeit getan: Das Haupt des gesalbten Königs wurde mit dem Fuß zertreten.
10.1.63
विनर्दन्ति च पाञ्चालाः क्ष्वेलन्ति च हसन्ति च ।
धमन्ति शङ्खाञ्शतशो हृष्टा घ्नन्ति च दुन्दुभीन् ॥ १०.१.६३ ॥
Die Pañcālas brüllen, jubeln und lachen vor Freude, blasen Hunderte von Muscheln und schlagen die Kesselpauken.
10.1.64
वादित्रघोषस्तुमुलो विमिश्रः शङ्खनिःस्वनैः ।
अनिलेनेरितो घोरो दिशः पूरयतीव ह ॥ १०.१.६४ ॥
Das tosende Getöse der Instrumente, mit dem Klang der Muscheln vermischt und vom Wind getrieben, furchtbar, als erfülle es die Himmelsrichtungen.
10.1.65
अश्वानां हेषमाणानां गजानां चैव बृंहताम् ।
सिंहनादश्च शूराणां श्रूयते सुमहानयम् ॥ १०.१.६५ ॥
Das Wiehern der Pferde, das Trompeten der Elefanten und das Löwengebrüll der Helden: Dieser gewaltige Lärm ist zu hören.
10.1.66
दिशं प्राचीं समाश्रित्य हृष्टानां गच्छतां भृशम् ।
रथनेमिस्वनाश्चैव श्रूयन्ते रोमहर्षणाः ॥ १०.१.६६ ॥
Gegen die östliche Richtung gewandt, eilen die frohen Männer sehr voran, und die Geräusche der Wagenfelgen, haarsträubend, sind zu hören.
10.1.67
पाण्डवैर्धार्तराष्ट्राणां यदिदं कदनं कृतम् ।
वयमेव त्रयः शिष्टा अस्मिन्महति वैशसे ॥ १०.१.६७ ॥
Von dem Blutbad, das die Pāṇḍavas an den Söhnen Dhṛtarāṣṭras angerichtet haben, sind in dieser großen Vernichtung nur wir drei übrig.
10.1.68
केचिन्नागशतप्राणाः केचित्सर्वास्त्रकोविदाः ।
निहताः पाण्डवैर्यस्मिन्मन्ये कालस्य पर्ययम् ॥ १०.१.६८ ॥
Manche besaßen die Kraft hundert Elefanten, andere waren Meister aller Waffen; in jener Schlacht wurden sie von den Pāṇḍavas erschlagen. Ich glaube, dies ist eine Wendung der Zeit.
10.1.69
एवमेतेन भाव्यं हि नूनं कार्येण तत्त्वतः ।
यथा ह्यस्येदृशी निष्ठा कृते यत्नेऽपि दुष्करे ॥ १०.१.६९ ॥
Gewiss musste es so kommen, denn in Wahrheit war es das Schicksal, das ein solches Ende herbeiführte; selbst als eine äußerst schwierige Anstrengung unternommen wurde, war das Ergebnis so.
10.1.70
भवतोस्तु यदि प्रज्ञा न मोहादपचीयते ।
व्यसनेऽस्मिन्महत्यर्थे यन्नः श्रेयस्तदुच्यताम् ॥ १०.१.७० ॥
Wenn euer Verstand nicht durch Verblendung geschwächt ist, so sagt, was in diesem großen Unglück für uns heilsam ist.