மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
ततस्ते सहिताः सर्वे प्रयाता दक्षिणामुखाः ।
उपास्तमयवेलायां शिबिराभ्याशमागताः ॥ १०.१.१ ॥
நாராயணரை வணங்கி, நரோத்தமரான நரரையும், தேவி சரஸ்வதியையும், வியாசரையும் வணங்கி, பின்னர் ஜயம் (இதிகாசம்) ஓத வேண்டும்.
10.1.2
विमुच्य वाहांस्त्वरिता भीताः समनुबोधनात् ।
गहनं देशमासाद्य प्रच्छन्ना न्यविशन्त ते ॥ १०.१.२ ॥
அஞ்சியவர்களாய், விரைவாக குதிரைகளை அவிழ்த்து, விழிப்பூட்டப்பட்டதால், அடர்ந்த இடத்தை அடைந்து மறைந்து நுழைந்தனர்.
10.1.3
सेनानिवेशमभितो नातिदूरमवस्थिताः ।
निकृत्ता निशितैः शस्त्रैः समन्तात्क्षतविक्षताः।
दीर्घमुष्णं च निःश्वस्य पाण्डवानन्वचिन्तयन् ॥ १०.१.३ ॥
படைப்பாசறையின் சுற்றில், வெகு தொலைவில் இல்லாமல் நின்று, கூர்மையான ஆயுதங்களால் எல்லாப்பக்கமும் வெட்டுண்டு, காயம்பட்டவர்களாய், நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டு பாண்டவர்களையே நினைத்தனர்.
10.1.4
श्रुत्वा च निनदं घोरं पाण्डवानां जयैषिणाम् ।
अनुसारभयाद्भीताः प्राङ्मुखाः प्राद्रवन्पुनः ॥ १०.१.४ ॥
வெற்றியை விரும்பிய பாண்டவர்களின் பயங்கர முழக்கத்தைக் கேட்டு, துரத்தப்படுவோமோ என்ற அச்சத்தால் பயந்து, மீண்டும் கிழக்கு நோக்கி ஓடினர்.
10.1.5
ते मुहूर्तात्ततो गत्वा श्रान्तवाहा पिपासिताः ।
नामृष्यन्त महेष्वासाः क्रोधामर्षवशङ्गताः ॥ १०.१.५ ॥
அவர்கள் ஒரு கணத்திற்குப் பின் அங்கிருந்து சென்றனர்; களைத்த குதிரைகளுடனும் தாகத்துடனும். ஆனால் மகாவில்லாளிகளான அவர்கள் கோபத்தாலும் சினத்தாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அதைப் பொறுக்கவில்லை.
10.1.6
राज्ञो वधेन सन्तप्ता मुहूर्तं समवस्थिताः ॥ १०.१.६ ॥
அரசனின் கொலையால் துயருற்று, ஒரு கணம் ஒன்றாக நின்றனர்.
10.1.7
अश्रद्धेयमिदं कर्म कृतं मीमेन सञ्जय ।
यत्स नागायुतप्राणः पुत्रो मम निपातितः ॥ १०.१.७ ॥
சஞ்சயா, பீமன் இந்த நம்பமுடியாத செயலைச் செய்தான். பத்தாயிரம் யானைகளின் பலம் கொண்ட என் மகன் வீழ்த்தப்பட்டான்.
10.1.8
अवध्यः सर्वभूतानां वज्रसंहननो युवा ।
पाण्डवैः समरे पुत्रो निहतो मम निपातितः ॥ १०.१.८ ॥
எல்லா உயிரினங்களாலும் கொல்ல முடியாதவனும், வஜ்ரம் போன்ற உடல் கொண்ட இளைஞனுமான என் மகன், போரில் பாண்டவர்களால் கொல்லப்பட்டு வீழ்த்தப்பட்டான்.
10.1.9
न दिष्टमभ्यतिक्रान्तुं शक्यं गावल्गणे नरैः ।
यत्समेत्य रणे पार्थैः पुत्रो मम निपातितः ॥ १०.१.९ ॥
கவல்கணா, விதிக்கப்பட்டதை மனிதர்களால் கடக்க இயலாது. போரில் பிருதையின் மகன்களை எதிர்கொண்டு என் மகன் வீழ்த்தப்பட்டான்.
10.1.10
अद्रिसारमयं नूनं हृदयं मम सञ्जय ।
हतं पुत्रशतं श्रुत्वा यन्न दीर्णं सहस्रधा ॥ १०.१.१० ॥
சஞ்சயா, நிச்சயமாக என் இதயம் கல்லின் சாரத்தால் ஆனது. நூறு மகன்கள் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டும் அது ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லையே.
10.1.11
कथं हि वृद्धमिथुनं हतपुत्रं भविष्यति ।
न ह्यहं पाण्डुपुत्रस्य विषये वस्तुमुत्सहे ॥ १०.१.११ ॥
மகன்கள் கொல்லப்பட்ட முதிய தம்பதியர் எப்படி வாழ்வார்கள்? பாண்டுவின் மகனின் நாட்டில் வசிக்க நான் விரும்பவில்லை.
10.1.12
कथं राज्ञः पिता भूत्वा स्वयं राजा च सञ्जय ।
प्रेष्यभूतः प्रवर्तेयं पाण्डवेयस्य शासनात् ॥ १०.१.१२ ॥
சஞ்சயா, நானே அரசனும் அரசனின் தந்தையுமாக இருந்தவன். பாண்டுவின் மகனின் ஆணைக்குக் கீழ் ஏவலாளனாக நான் எப்படி வாழ்வேன்?
10.1.13
प्रभुज्य पृथिवीं सर्वां स्थिता मूर्धनि सञ्जय ।
कथमद्य भविष्यामि श्रोतुं शक्ष्यामि सञ्जय। ॥ १०.१.१३ ॥
சஞ்சயா, முழு பூமியையும் அனுபவித்து தலைமீது அரசாட்சி செய்த நான் இன்று எவ்வாறு ஆவேன்? சஞ்சயா, இதை என்னால் கேட்கவும் முடியுமா?
10.1.14
येन पुत्रशतं पूर्णमेकेन निहतं मम ।
कृतं सत्यं वचस्तस्य विदुरस्य महात्मनः। ॥ १०.१.१४ ॥
ஒருவனால் என் நூறு மகன்களும் முழுவதுமாக கொல்லப்பட்டனர்; அந்த மகாத்மா விதுரரின் வார்த்தை உண்மையாயிற்று.
10.1.15
अकुर्वता वचस्तस्य मम पुत्रेण सञ्जय ।
अधर्मेण हते तात पुत्रे दुर्योधने मम। ॥ १०.१.१५ ॥
சஞ்சயா, அவனுடைய வார்த்தையை செவிசாய்க்காத என் மகனால், அன்பே, அதர்மத்தால் கொல்லப்பட்ட என் மகன் துரியோதனனால்.
10.1.16
कृतवर्मा कृपो द्रौणिः किमकुर्वत सञ्जय ॥ १०.१.१६ ॥
கிருதவர்மன், கிருபர், துரோணரின் மகன் அஸ்வத்தாமன் ஆகியோர் என்ன செய்தனர், சஞ்சயா?
10.1.17
गत्वा तु तावका राजन्नातिदूरं मनस्विनः ।
अपश्यन्त वनं घोरं नानाद्रुमलतावृतम् ॥ १०.१.१७ ॥
ஓ அரசே, உங்கள் மனம்படைத்த வீரர்கள் வெகுதூரம் செல்லாமல் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்த கொடிய காட்டைக் கண்டனர்.
10.1.18
ते मुहूर्तं तु विश्रम्य लब्धतोयैर्हयोत्तमैः ।
सूर्यास्तमयवेलायां कौरवेयस्य शासनात् ॥ १०.१.१८ ॥
அவர்கள் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்து, நீர் அருந்திய சிறந்த குதிரைகளுடன், சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில், கௌரவனின் கட்டளைப்படி (சென்றனர்).
10.1.19
नानामृगगणैर्जुष्टं नानापक्षिभिराकुलम् ।
नानाद्रुमलताच्छन्नं नानाव्यालनिषेवितम् ॥ १०.१.१९ ॥
அது பல வகை மான் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது, பல பறவைகளால் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது, பல மரங்களும் கொடிகளும் மூடியிருந்தது, பல கொடிய விலங்குகள் வாழ்ந்தது.
10.1.20
नानातोयसमाकीर्णैस्तटाकैरुपशोभितम् ।
पद्मिनीशतसञ्छन्नं नीलोत्पलसमायुतम् ॥ १०.१.२० ॥
அது பல வகை நீர் நிறைந்த குளங்களால் அழகுற்றிருந்தது, நூற்றுக்கணக்கான தாமரைக் குளங்களால் மூடியிருந்தது, நீலத் தாமரைகளுடன் கூடியிருந்தது.
10.1.21
प्रविश्य तद्वनं घोरं वीक्षमाणाः समन्ततः ।
शाखासहस्रसञ्छन्नं न्यग्रोधं ददृशुस्ततः ॥ १०.१.२१ ॥
அந்த பயங்கரமான காட்டில் நுழைந்து எங்கும் நோக்கியபடி, ஆயிரம் கிளைகளால் மூடிய ஓர் ஆலமரத்தை அவர்கள் கண்டனர்.
10.1.22
उपेत्य तु तदा राजन्न्यग्रोधं ते महारथाः ।
ददृशुर्द्विपदां श्रेष्ठाः श्रेष्ठं तं वै वनस्पतिम् ॥ १०.१.२२ ॥
அரசே! அப்போது அந்த மகாரதர்கள் அந்த ஆலமரத்தை அணுகி, மனிதர்களில் சிறந்தவர்களாய், மரங்களில் சிறந்த அந்த மரத்தைக் கண்டனர்.
10.1.23
तेऽवतीर्य रथेभ्यश्च विप्रमुच्य च वाजिनः ।
उपस्पृश्य यथान्यायं सन्ध्यामन्वासत प्रभो ॥ १०.१.२३ ॥
அவர்கள் தேர்களிலிருந்து இறங்கி, குதிரைகளை அவிழ்த்து விடுவித்து, முறைப்படி நீரால் சுத்தி செய்து, பிரபுவே, சந்தியா வழிபாடு செய்தனர்.
10.1.24
ततोऽस्तं पर्वतश्रेष्ठमनुप्राप्ते दिवाकरे ।
सर्वस्य जगतो धात्री शर्वरी प्रत्यपद्यत ॥ १०.१.२४ ॥
அப்போது சூரியன் மலைகளில் சிறந்த அஸ்தகிரியை நோக்கி மறையும் வேளையில், உலகம் அனைத்தையும் காக்கும் இரவு வந்தது.
10.1.25
ग्रहनक्षत्रताराभिः प्रकीर्णाभिरलङ्कृतम् ।
नभोंऽशुकमिवाभाति प्रेक्षणीयं समन्ततः ॥ १०.१.२५ ॥
கோள்களாலும் நட்சத்திரங்களாலும் விண்மீன்களாலும் சிதறலாக அலங்கரிக்கப்பட்ட வானம், எங்கும் காண்பதற்கு இனிய ஆடையைப் போல் தோன்றியது.
10.1.26
इच्छया ते प्रवल्गन्ति ये सत्वा रात्रिचारिणः ।
दिवाचराश्च ये सत्वास्ते निद्रावशमागताः ॥ १०.१.२६ ॥
இரவில் திரியும் உயிரினங்கள் விரும்பியபடி உலவத் தொடங்கின; பகலில் திரியும் உயிரினங்கள் உறக்கத்தின் வசமாயின.
10.1.27
रात्रिञ्चराणां सत्वानां निनादोऽभूत्सुदारुणः ।
क्रव्यादाश्च प्रमुदिता घोरा प्राप्ता च शर्वरी ॥ १०.१.२७ ॥
இரவில் திரியும் உயிரினங்களின் மிகக் கொடிய கூச்சல் எழுந்தது; ஊனுண்ணிகள் மகிழ்ந்தன; பயங்கரமான இரவு வந்து சேர்ந்தது.
10.1.28
तस्मिन्रात्रिमुखे घोरे दुःखशोकसमन्विताः ।
कृतवर्मा कृपो द्रौणिरुपोपविविशुः समम् ॥ १०.१.२८ ॥
அந்த பயங்கரமான இரவின் தொடக்கத்தில், துக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் நிறைந்த கிருதவர்மனும் கிருபரும் துரோணரின் மகனும் ஒன்றாக அருகில் அமர்ந்தனர்.
10.1.29
उपोपविष्टाः शोचन्तो न्यग्रोधस्य समीपतः ।
तमेवार्थमतिक्रान्तं कुरुपाण्डवयोः क्षयम् ॥ १०.१.२९ ॥
ஆலமரத்தின் அருகில் அமர்ந்து அவர்கள் வருந்திக்கொண்டிருந்தனர்; கௌரவர்களும் பாண்டவர்களும் அழிந்துபோன அதே அழிவைப்பற்றி அவர்கள் சிந்தித்தனர்.
10.1.30
निद्रया च परीताङ्गा निषेदुर्धरणीतले ।
श्रमेण सुदृढं युक्ता विक्षता विविधैः शरैः ॥ १०.१.३० ॥
உறக்கத்தால் உடல்கள் வசப்பட்டு அவர்கள் பூமியின் மீது அமர்ந்தனர் அல்லது படுத்தனர்; களைப்பால் மிகவும் பிணிக்கப்பட்டு, பல்வேறு அம்புகளால் காயமுற்று இருந்தனர்.
10.1.31
ततो निद्रावशं प्राप्तौ कृपभोजौ महाबालौ ।
सुखोचितावदुःखार्हौ निषण्णौ धरणीतले ॥ १०.१.३१ ॥
பின்னர் உறக்கத்தின் வசப்பட்ட மிகுந்த வலிமை கொண்ட கிருபரும் போஜரும், இன்பத்துக்குப் பழகியவர்களும் துன்பத்துக்குத் தகுதியற்றவர்களுமான அவர்கள், பூமியில் அமர்ந்தனர்.
10.1.32
तौ तु सुप्तौ महाराज तस्मिन्देशे महारथौ ।
महार्हशयनोपेतौ भूमावेव ह्यनाथवत् ॥ १०.१.३२ ॥
மகாராஜாவே, அந்த இரு மகாரதர்களும் அந்த இடத்தில் உறங்கினர். விலையுயர்ந்த படுக்கைகளுக்குத் தகுதியுடையவர்களாயிருந்தும், அநாதையைப் போல் தரையிலேயே உறங்கினர்.
10.1.33
क्रोधामर्षवशं प्राप्तो द्रोणपुत्रस्तु भारत ।
न वै स्म स जगामाथ निद्रां सर्प इव श्वसन् ॥ १०.१.३३ ॥
பாரதனே, கோபத்தும் பொறாமையுமான வசப்பட்ட துரோணரின் மகனோ உறங்கவில்லை; பாம்பைப் போல் சீறி மூச்சுவிட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
10.1.34
न लेभे स तु निद्रां वै दह्यमानोऽतिमन्युना ।
वीक्षाञ्चक्रे महाबाहुस्तद्वनं घोरदर्शनम् ॥ १०.१.३४ ॥
மிகுந்த கோபத்தால் எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த மகாபாகு உறக்கத்தைப் பெறவில்லை; அந்த பயங்கரமான தோற்றமுடைய காட்டைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
10.1.35
वीक्षमाणो वनोद्देशं नानासत्वैर्निषेवितम् ।
अपश्यत महाबाहुर्न्यग्रोधं वायसावृतम् ॥ १०.१.३५ ॥
பலவகை உயிரினங்கள் வசிக்கும் அந்தக் காட்டுப்பகுதியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த மகாபாகு, காக்கைகளால் மூடப்பட்ட ஓர் ஆலமரத்தைக் கண்டான்.
10.1.36
तत्र काकसहस्राणि तां निशां पर्यणामयन् ।
सुखं स्वपन्तः कौरव्य पृथक्पृथगुपाश्रयाः ॥ १०.१.३६ ॥
அங்கே ஆயிரக்கணக்கான காக்கைகள் அந்த இரவைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தன; கௌரவ்யனே, அவை தனித்தனி கூடுகளில் இன்பமாக உறங்கின.
10.1.37
सुप्तेषु तेषु काकेषु विस्रब्धेषु समन्ततः ।
सोऽपश्यत्सहसा यान्तमुलूकं घोरदर्शनम् ॥ १०.१.३७ ॥
அந்தக் காக்கைகள் தூங்கிக் கொண்டிருக்க, சுற்றிலும் அவை பாதுகாப்பாக இருக்கையில், அவன் திடீரென்று வரும் பயங்கரமான தோற்றமுடைய ஆந்தையைக் கண்டான்.
10.1.38
महास्वनं महाकायं हर्यक्षं बभ्रुपिङ्गलम् ।
सुतीक्ष्णघोणानखरं सुपर्णमिव वेगितम् ॥ १०.१.३८ ॥
பெரிய ஒலியும், பெரிய உடலும், பழுப்பு-மஞ்சள் கண்களும், கூர்மையான அலகும் நகங்களும் கொண்டதாய், கருடனைப் போல வேகமாக வந்த அது.
10.1.39
सोऽथ शब्दं मृदुं कृत्वा लीयमान इवाण्डजः ।
न्यग्रोधस्य ततः साखां पातयामास भारत ॥ १०.१.३९ ॥
பின்னர் அவன் மெல்லிய ஒலியை எழுப்பி, ஒளிந்துகொள்ளும் பறவையைப் போல, பாரதா, ஆலமரத்தின் ஒரு கிளையை வீழ்த்தினான்.
10.1.40
सन्निपत्य तु शाखायां न्यग्रोधस्य विहङ्गमः ।
सुप्ताञ्जघान विस्रब्धान्वायसान्वायसान्तकः ॥ १०.१.४० ॥
ஆலமரக் கிளையில் பாய்ந்திறங்கிய அந்தப் பறவை, காக்கைகளை அழிப்பவனாக, பாதுகாப்பாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த காக்கைகளைக் கொன்றது.
10.1.41
केषाञ्चिदच्छिनत्पक्षाञ्शिरांसि च चकर्त ह ।
चरणांश्चैव केषाञ्चिद्बभञ्ज चरणायुधः ॥ १०.१.४१ ॥
சிலரின் சிறகுகளை அறுத்தது; சிலரின் தலைகளையும் வெட்டியது; சிலரின் கால்களையும் முறித்தது — கால்களையே ஆயுதமாகக் கொண்ட அது.
10.1.42
क्षणेनाघ्नत्स बलवान्येऽस्य दृष्टिपथे स्थिताः ॥ १०.१.४२ ॥
வலிமையான அது, தன் பார்வைப் பாதையில் நின்றிருந்த அனைவரையும் ஒரு கணத்தில் கொன்றது.
10.1.43
तेषां शरीरावयवैः शरीरैश्च विशाम्पते ।
न्यग्रोधमण्डलं सर्वं सञ्छन्नं पर्वतोपमम् ॥ १०.१.४३ ॥
ஓ மன்னரே, அவர்களின் உடல்களின் உறுப்புகளாலும் உடல்களாலும் அந்த ஆலமரக் கூட்டம் முழுவதும் மூடப்பட்டிருந்தது; அது ஒரு மலை போல இருந்தது.
10.1.44
तांस्तु हत्वा ततः काकान्कौशिको मुदितोऽभवत् ।
प्रतिकृत्य यथाकामं शत्रूणां शत्रुसूदनः ॥ १०.१.४४ ॥
அந்தக் காகங்களைக் கொன்ற பிறகு கௌசிகன் (ஆந்தை) மகிழ்ச்சியடைந்தான்; எதிரிகளை அழிப்பவன் விரும்பியபடி எதிரிகளுக்குப் பதிலடி கொடுத்தான்.
10.1.45
तद्दृष्ट्वा तादृशं कर्म कौशिकेन कृतं निशि ।
तद्भावे कृतसङ्कल्पो द्रौणिरेकोऽन्वचिन्तयत् ॥ १०.१.४५ ॥
இரவில் கௌசிகன் (ஆந்தை) செய்த அத்தகைய செயலைக் கண்டு, அதே எண்ணத்தில் உறுதி கொண்ட துரோணரின் மகன் தனியாக சிந்திக்கலானான்.
10.1.46
उपदेशः कृतोऽनेन पक्षिणा मम संयुगे ।
शत्रूणां क्षपणं युक्तं प्राप्तः कालश्च मे मतः ॥ १०.१.४६ ॥
இந்தப் பறவை போரில் எனக்கு ஒரு அறிவுரை வழங்கியுள்ளது; எதிரிகளை அழிப்பது தகுந்தது, என் கருத்தில் எனக்குரிய காலமும் வந்துவிட்டது.
10.1.47
नाद्य शक्यं मया हन्तुं पाण्डवा जितकाशिनः ।
बलवन्तः कृतोत्साहा लब्धलक्षाः प्रहारिणः ॥ १०.१.४७ ॥
இன்று என்னால் பாண்டவர்களைக் கொல்ல முடியாது; அவர்கள் வெற்றி கண்டதாக நினைப்பவர்கள், வலிமையானவர்கள், உற்சாகம் கொண்டவர்கள், இலக்கை அடைந்தவர்கள், தாக்குபவர்கள்.
10.1.48
राज्ञः सकाशे तेषां च प्रतिज्ञातो वधो मया ।
पतङ्गाग्निसमां वृत्तिमास्यायात्मविनाशिनीम् ॥ १०.१.४८ ॥
அரசனுக்கு முன்னிலையில் அவர்களைக் கொல்வதாக நான் சபதம் செய்துள்ளேன்; விட்டிலின் நெருப்பைப் போல தன்னையே அழிக்கும் நடத்தையை மேற்கொண்டு.
10.1.49
न्यायतो युध्यमानस्य प्राणत्यागो न संशयः ।
छद्मना तु भवेत्सिद्विः शत्रूणां च क्षयो महान् ॥ १०.१.४९ ॥
நியாயமாகப் போரிடுபவனுக்கு உயிர்த்தியாகம் நிச்சயம். ஆனால் வஞ்சனையால் வெற்றி கிடைத்து, பகைவர்களின் பெரும் அழிவும் ஏற்படலாம்.
10.1.50
तत्र सशयितादर्थाद्योऽर्थो निःसंशयो भवेत् ।
तं जना बहुमन्यन्ते येऽर्थशास्त्रविशारदाः ॥ १०.१.५० ॥
அங்கே ஐயத்திற்குரிய பயனைவிட உறுதியான பயனைப் பொருள்நூல் வல்லுநர்கள் மிகவும் மதிக்கின்றனர்.
10.1.51
यच्चाप्यत्र भवेत्कार्यं गर्हितं लोकनिन्दितम् ।
कर्तव्यं तन्मनुष्येण क्षत्रधर्मेण वर्तता ॥ १०.१.५१ ॥
இங்கு இழிவானதும் உலகம் பழிக்கும் செயலாக இருந்தாலும், அதையும் க்ஷத்ரிய தர்மத்தில் நடக்கும் மனிதன் செய்ய வேண்டும்.
10.1.52
निन्दितानि च कर्माणि कुत्सितानि पदेपदे ।
सोपधानि कृतान्येव पाण्डवैरकृतात्मभिः ॥ १०.१.५२ ॥
ஒவ்வொரு அடியிலும் இழிவும் கீழ்மையுமான செயல்கள், மனதை அடக்காத பாண்டவர்களால் வஞ்சனையுடன் செய்யப்பட்டன.
10.1.53
अस्मिन्नर्थे पुरा गीताः श्रूयन्ते धर्मवित्तमैः ।
श्लोका न्यायमवेक्षद्भिस्तत्त्वार्थास्तत्त्वदर्शिभिः ॥ १०.१.५३ ॥
இந்த விஷயத்தில் முன்பு தர்மம் அறிந்த சிறந்தவர்களால் பாடப்பட்ட சுலோகங்கள் கேட்கப்படுகின்றன; நீதியை நோக்கிய தத்துவ தரிசிகள் அவற்றைச் சொன்னார்கள்.
10.1.54
परिश्रान्ते विदीर्णे वा भुञ्जाने वाऽपि शत्रुभिः ।
प्रस्थाने वा प्रवेशे वा प्रहर्तव्यं रिपोर्बलम् ॥ १०.१.५४ ॥
களைத்திருக்கும்போதும், சிதறியிருக்கும்போதும், பகைவர்களால் அழிக்கப்படும்போதும், புறப்படும்போதோ நுழையும்போதோ, பகைவரின் படையைத் தாக்க வேண்டும்.
10.1.55
निद्रार्तमर्धरात्रे च तथा नष्टप्रणायकम् ।
भिन्नयोधं बलं यच्च द्विधा युक्तं च यद्भवेत् ॥ १०.१.५५ ॥
தூக்கத்தால் வருந்தியதும், நள்ளிரவில் இருப்பதும், தலைவனை இழந்ததும், வீரர்கள் சிதறியதும், அல்லது இரண்டாகப் பிரிந்ததுமான படை.
10.1.56
इत्येवं निश्चयं चक्रे सुप्तानां निशि मारणे ।
पाण्डूनां सह पाञ्चालैर्द्रोणपुत्रः प्रतापवान् ॥ १०.१.५६ ॥
இவ்வாறு துரோணரின் வலிமைமிக்க மகன், இரவில் உறங்கும் பாண்டவர்களையும் பாஞ்சாலர்களையும் கொல்ல முடிவு செய்தான்.
10.1.57
स क्रूरां मतिमास्थाय विनिश्चित्य मुहुर्मुहुः ।
सुप्तौ प्राबोधयत्तौ तु मातुलं भोजमेव च ॥ १०.१.५७ ॥
அவன் கொடிய எண்ணத்தை மேற்கொண்டு, பலமுறை தீர்மானித்து, உறங்கிக் கொண்டிருந்த அவ்விருவரை எழுப்பினான் — தன் மாமனையும் போஜனையும்.
10.1.58
तौ प्रबुद्धौ महात्मानौ कृपभोजौ महाबालौ ।
नोत्तरं प्रतिपद्येतां तत्र युक्तं हिया वृतौ ॥ १०.१.५८ ॥
விழித்தெழுந்த அம்மகாத்மாக்களான கிருபரும் போஜரும் — இருவரும் மிக வலிமையானவர்கள் — அங்கு பதில் சொல்லவில்லை; அவர்கள் வெட்கத்தால் சூழப்பட்டிருந்தனர்.
10.1.59
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा तावुभौ वाक्यमब्रवीत् ॥ १०.१.५९ ॥
அவன் ஒரு கணம் சிந்தித்த பின் அவ்விருவரிடமும் இந்த சொற்களைச் சொன்னான்.
10.1.60
हतो दुर्योधनो राजा एकवीरो मबाहलः ।
यस्यार्थे वैरमस्माभिरासक्तं पाण्डवैः सह ॥ १०.१.६० ॥
மன்னன் துரியோதனன் கொல்லப்பட்டான் — ஒப்பற்ற வீரன், … (பாகு); அவனுக்காகவே நாம் பாண்டவர்களுடன் பகைமை கொண்டிருந்தோம்.
10.1.61
एकाकी बहुभिः क्षुद्रैराहवे शुद्धविक्रमः ।
पातितो भीमसेनेन एकादशचमूपतिः ॥ १०.१.६१ ॥
பலரால் சூழப்பட்டு, போரில் தனியனாக, தூய வீரமுடைய, பதினொரு படைகளின் தலைவன் பீமசேனனால் வீழ்த்தப்பட்டான்.
10.1.62
वृकोदरेण क्षुद्रेण सुनृशंसमिदं कृतम् ।
मूर्धाभिषिक्तस्य शिरः पादेन परिमृद्गता ॥ १०.१.६२ ॥
கீழ்மையான வ்ருகோதரன் மிகக் கொடூரமாக இதைச் செய்தான் — முடிசூட்டப்பட்ட அரசனின் தலை காலால் மிதிக்கப்பட்டது.
10.1.63
विनर्दन्ति च पाञ्चालाः क्ष्वेलन्ति च हसन्ति च ।
धमन्ति शङ्खाञ्शतशो हृष्टा घ्नन्ति च दुन्दुभीन् ॥ १०.१.६३ ॥
பாஞ்சாலர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் முழங்குகின்றனர், ஆரவாரிக்கின்றனர், சிரிக்கின்றனர், நூற்றுக்கணக்கான சங்குகளை ஊதுகின்றனர், துந்துபிகளை முழக்குகின்றனர்.
10.1.64
वादित्रघोषस्तुमुलो विमिश्रः शङ्खनिःस्वनैः ।
अनिलेनेरितो घोरो दिशः पूरयतीव ह ॥ १०.१.६४ ॥
இசைக்கருவிகளின் கலக்கமான ஒலி, சங்கொலிகளுடன் கலந்து, காற்றால் உந்தப்பட்டு, பயங்கரமாக திசைகளை நிரப்புவது போல் இருந்தது.
10.1.65
अश्वानां हेषमाणानां गजानां चैव बृंहताम् ।
सिंहनादश्च शूराणां श्रूयते सुमहानयम् ॥ १०.१.६५ ॥
கனைக்கும் குதிரைகளின், பிளிறும் யானைகளின், வீரர்களின் சிங்கமுழக்கமும் — இந்த மிகப் பெரிய ஒலி கேட்கிறது.
10.1.66
दिशं प्राचीं समाश्रित्य हृष्टानां गच्छतां भृशम् ।
रथनेमिस्वनाश्चैव श्रूयन्ते रोमहर्षणाः ॥ १०.१.६६ ॥
கிழக்குத் திசையை நோக்கித் திரும்பி, மகிழ்ச்சியுடன் மிகவும் செல்லும் வீரர்களின் தேர்ச் சக்கரங்களின் மயிர்சிலிர்க்கும் ஒலிகள் கேட்கின்றன.
10.1.67
पाण्डवैर्धार्तराष्ट्राणां यदिदं कदनं कृतम् ।
वयमेव त्रयः शिष्टा अस्मिन्महति वैशसे ॥ १०.१.६७ ॥
பாண்டவர்கள் திருதராஷ்டிரரின் மக்களுக்குச் செய்த இந்தப் படுகொலையில் நாங்கள் மூவர் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கிறோம்.
10.1.68
केचिन्नागशतप्राणाः केचित्सर्वास्त्रकोविदाः ।
निहताः पाण्डवैर्यस्मिन्मन्ये कालस्य पर्ययम् ॥ १०.१.६८ ॥
சிலர் நூறு யானைகளின் வலிமை கொண்டவர்கள், சிலர் எல்லா ஆயுதங்களிலும் வல்லவர்கள்; அதில் பாண்டவர்களால் அவர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இது காலத்தின் மாற்றம் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
10.1.69
एवमेतेन भाव्यं हि नूनं कार्येण तत्त्वतः ।
यथा ह्यस्येदृशी निष्ठा कृते यत्नेऽपि दुष्करे ॥ १०.१.६९ ॥
நிச்சயமாக இவ்வாறுதான் நடந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் உண்மையில் செயலின் விளைவாலேயே இத்தகைய முடிவு ஏற்பட்டது; கடினமான முயற்சி செய்தபோதும் முடிவு இப்படியே இருந்தது.
10.1.70
भवतोस्तु यदि प्रज्ञा न मोहादपचीयते ।
व्यसनेऽस्मिन्महत्यर्थे यन्नः श्रेयस्तदुच्यताम् ॥ १०.१.७० ॥
உங்கள் இருவரின் அறிவு மயக்கத்தால் குன்றவில்லை என்றால், இந்தப் பெரும் துயரத்தில் எங்களுக்கு எது நன்மையோ அது சொல்லப்படட்டும்.