மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 10.4
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
10.4.1
दिष्ट्या ते प्रतिकर्तव्ये मतिर्जातेयमच्युत ।
न त्वां वारयितुं शक्तो वज्रपाणिरपि स्वयम् ॥ १०.४.१ ॥
நல்வாய்ப்பாக, பழிவாங்கும் இந்த உறுதி உனக்குள் எழுந்துள்ளது, அச்சுதனே. வஜ்ரபாணியான இந்திரனே கூட உன்னைத் தடுக்க முடியாது.
10.4.2
अनुयास्यावहे त्वां तु प्रभाते सहितावुभौ ।
अद्य रात्रौ विश्रमस्व विमुक्तकवचध्वजः ॥ १०.४.२ ॥
விடியும்போது நாம் இருவரும் சேர்ந்து உன்னைப் பின்தொடர்வோம். இன்றிரவு கவசத்தையும் கொடியையும் களைந்து வைத்து ஓய்வெடு.
10.4.3
अहं त्वामनुयास्यामि कृतवर्मा च सात्वतः ।
परानभिमुखं यान्तं रथावास्थाय दंशितौ ॥ १०.४.३ ॥
நானும் சாத்வதன் கிருதவர்மனும் உன்னைப் பின்தொடர்வோம். தேரில் ஏறி, கவசம் பூண்டு, எதிரியை எதிர்நோக்காமல் செல்லும் உன்னைப் பின்தொடர்வோம்.
10.4.4
आवाभ्यां सहितः शत्रूञ्श्वो निहन्ता समागमे ।
विक्रम्य रथिनां श्रेष्ठ पाञ्चालान्सपदानुगान् ॥ १०.४.४ ॥
நம் இருவருடன் சேர்ந்து நாளை போரில் பகைவர்களை நீ கொல்வாய். ரதிகளில் சிறந்தவனே, வீரத்துடன் பாஞ்சாலர்களையும் அவர்களின் படைவீரர்களையும் வதைப்பாய்.
10.4.5
शक्तस्त्वमसि विक्रम्य विश्रमस्व निशामिमाम् ।
चिरं ते जाग्रतस्तात स्वप तावन्निशामिमाम् ॥ १०.४.५ ॥
நீ வீரத்துடன் போரிட வல்லவன். இந்த இரவில் ஓய்வெடு. அன்பனே, நீ நீண்ட நேரம் விழித்திருக்கிறாய், இந்த இரவில் உறங்கு.
10.4.6
विश्रान्तश्च विनिद्रश्च स्वस्थचित्तश्च मानद ।
समेत्य समरे शत्रून्वधिष्यसि न संशयः ॥ १०.४.६ ॥
ஓய்வு பெற்று, உறக்கம் நீங்கி, அமைதியான மனதுடன், மானம் அளிப்பவனே, போரில் பகைவர்களை எதிர்கொண்டு நீ அவர்களை வதைப்பாய், இதில் ஐயமில்லை.
10.4.7
न हि त्वां रथिनां श्रेष्ठं प्रगृहीतवरायुधम् ।
जेतुमुत्सहते कश्चिदपि देवेषु पावकिः ॥ १०.४.७ ॥
தேர்வீரர்களில் சிறந்தவனே, சிறந்த ஆயுதங்களை ஏந்தியவனே, பாவகியின் மகனே! தேவர்களிலும் எவரும் உன்னை வெல்ல துணிய மாட்டார்கள்.
10.4.8
कृपेण सहितं यान्तं गुप्तं च कृतवर्मणा ।
को द्रौणिं युधि संरब्धं योधयेदपि देवराट् ॥ १०.४.८ ॥
கிருபருடன் செல்பவனும், கிருதவர்மனால் காக்கப்படுபவனும், போரில் சினம் கொண்ட துரோணன் மகனுடன் தேவர்களின் அரசனும் போரிட முடியுமா?
10.4.9
ते वयं निशि विश्रान्ता विनिद्रा विगतज्वराः ।
प्रभातायां रजन्यां वै निहनिष्याम शात्रवान् ॥ १०.४.९ ॥
நாங்கள் இரவில் ஓய்வெடுத்தோம், தூக்கமும் களைப்பும் நீங்கினோம். விடியற்காலையில் நிச்சயமாக எதிரிகளைக் கொல்வோம்.
10.4.10
तव ह्यस्त्राणि दिव्यानि मम चैव न संशयः ।
सात्वतोपि महेष्वासो नित्यं युद्धेषु कोविदः ॥ १०.४.१० ॥
உன்னுடைய தெய்வீக ஆயுதங்களும் என்னுடையவையும் உண்டு, இதில் ஐயமில்லை; மஹாவில்லாளியான சாத்வதனும் போர்களில் எப்போதும் வல்லவன்.
10.4.11
ते वयं सहितास्तात सर्वाञ्शत्रून्समागतान् ।
प्रसह्य समरे हत्वा प्रीतिं प्राप्स्याम पुष्कलाम् ॥ १०.४.११ ॥
அப்பனே! நாம் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, போரில் கூடியுள்ள அனைத்து எதிரிகளையும் வலுக்கட்டாயமாக கொன்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அடைவோம்.
10.4.12
विश्रमस्व त्वमव्यग्रः स्वप चेमां निशां सुखम् ।
अहं च कृतवर्मा च प्रभाते त्वां नरोत्तमम् ॥ १०.४.१२ ॥
நீ கவலையின்றி ஓய்வெடு; இந்த இரவில் நன்றாக உறங்கு. நானும் கிருதவர்மனும் விடியலில் உன்னை எழுப்புவோம், மனிதர்களில் சிறந்தவனே.
10.4.13
अनुयास्याव सहितौ धन्विनौ परतापनौ ।
रथिनं त्वरया यान्तं रथमास्थाय दंशितौ ॥ १०.४.१३ ॥
நாம் இருவரும், வில்வீரர்களும் எதிரிகளை வாட்டுபவர்களுமாக, கவசம் அணிந்து தேரில் ஏறி, விரைந்து செல்லும் தேர்வீரனைப் பின்தொடர்வோம்.
10.4.14
स गत्वा शिबिरं तेषां नाम विश्राव्य चाहवे ।
ततः कर्ताऽसि शत्रूणां युध्यतां कदनं महत् ॥ १०.४.१४ ॥
நீ அவர்களின் பாசறைக்குச் சென்று, போரில் உன் பெயரை அறிவித்து, பின்னர் போரிடும் எதிரிகளுக்குப் பெரும் அழிவை உண்டாக்குவாய்.
10.4.15
कृत्वा च कदनं तेषां प्रभाते विमलेऽहनि ।
विहरस्व यथा शक्रः सूदयित्वा महासुरान् ॥ १०.४.१५ ॥
அவர்களை அழித்து, தெளிந்த பகல் விடியலில், இந்திரன் பெரிய அசுரர்களைக் கொன்ற பின் மகிழ்வது போல நீயும் இன்புறுவாய்.
10.4.16
त्वं हि शक्तो रणे जेतुं पाञ्चालानां वरूथिनीम् ।
दैत्यसेनामिव क्रुद्धः सर्वदानवसूदनः ॥ १०.४.१६ ॥
நீ போரில் பாஞ்சாலர்களின் படையை வெல்ல வல்லவன்; சினந்த, அனைத்து தானவர்களையும் அழிப்பவன் தைத்தியப் படையை வெல்வது போல.
10.4.17
मया त्वां सहितं सङ्ख्ये गुप्तं च कृतवर्मणा ।
न सहेत विभुः साक्षाद्वज्रपाणिरपि स्वयम् ॥ १०.४.१७ ॥
என்னுடன் இணைந்தவனும், கிருதவர்மனால் காக்கப்பட்டவனுமான உன்னை, போரில் வஜ்ரபாணியே நேரில் வந்தாலும் தாங்க மாட்டார்.
10.4.18
न चाहं समरे तात कृतवर्मा न चैव हि ।
अनिर्जित्य रणे पाण्डूनपयास्यामि कर्हिचित् ॥ १०.४.१८ ॥
அன்பனே, போரில் பாண்டவர்களை வெல்லாமல் நானோ கிருதவர்மனோ ஒருபோதும் பின்வாங்க மாட்டோம்.
10.4.19
हत्वा च समरे क्षुद्रान्पाञ्चालान्पाण्डुभिः सह ।
निवर्तिष्यामहे सर्वे हता वा स्वर्गगा वयम् ॥ १०.४.१९ ॥
போரில் பாண்டவர்களுடன் சேர்ந்து இழிந்த பாஞ்சாலர்களைக் கொன்று நாம் அனைவரும் திரும்புவோம்; அல்லது கொல்லப்பட்டு சொர்க்கம் செல்வோம்.
10.4.20
सर्वोपायैः सहायास्ते प्रभाते वयमाहवे ।
सत्यमेतन्महाबाहो प्रब्रवीमि तवानघ ॥ १०.४.२० ॥
எல்லா வழிகளிலும் உனக்குத் துணையாக நாங்கள் விடியற்காலையில் போரில் இருப்போம். மகாபாகுவே, பாவமற்றவனே, இது உண்மை என்று உனக்குச் சொல்கிறேன்.
10.4.21
एवमुक्तस्ततो द्रौणिक्रमातुलेन हितं वचः ।
अब्रवीन्मातुलं राजन्क्रोधादुद्वृत्य लोचने ॥ १०.४.२१ ॥
மாமன் கிருபர் இவ்வாறு நன்மையான சொற்களைச் சொன்னபோது, அரசே, துரோணரின் மகன் கோபத்தால் கண்களை உருட்டி மாமனிடம் சொன்னான்.
10.4.22
आतुरस्य कुतो निद्रा नरस्यामर्षितस्य च ।
अर्थांश्चिन्तयतश्चापि कामयानस्य वा पुनः ॥ १०.४.२२ ॥
துன்புறுபவனுக்கு, கோபம் கொண்ட மனிதனுக்கு, பொருட்களை எண்ணுபவனுக்கு, அல்லது ஆசைப்படுபவனுக்கு மீண்டும் தூக்கம் எங்கே?
10.4.23
तदिदं समनुप्राप्तं पश्य मेऽद्य चतुष्टयम् ।
यस्य भागश्चतुर्थो मे स्वप्नमह्नाय नाशयेत् ॥ १०.४.२३ ॥
இதோ, இந்த நான்கு வகைத் துன்பங்களும் இன்று எனக்கு வந்துள்ளன, பார். அவற்றில் நான்காம் பங்கே பகலில் என் தூக்கத்தை அழிக்கும்.
10.4.24
किं नाम दुःखं लोकेऽस्मिन्पितुर्वधमनुस्मरन् ।
हृदयं निर्दहन्मेऽद्य रात्र्यहानि न शाम्यति ॥ १०.४.२४ ॥
இந்த உலகில் தந்தையின் கொலையை நினைக்கும்போது எந்த துக்கம் பெரியது? என் இதயம் இன்று எரிகிறது; இரவும் பகலும் அது அடங்குவதில்லை.
10.4.25
यथा च निहतः पापैः पिता मम विशेषतः ।
प्रत्यक्षमपि ते सर्वं तन्मे मर्माणि कृन्तति ॥ १०.४.२५ ॥
பாவிகளால் என் தந்தை கொல்லப்பட்டது, அது உன் கண்முன்னேயே நடந்தது — அந்த நினைவு என் மர்மங்களை அறுக்கிறது.
10.4.26
कथं हि मादृशो लोके मुहूर्तमपि जीवति ।
द्रोणहन्तेति यद्वाचः पाञ्चालानां शृणोम्यहम् ॥ १०.४.२६ ॥
இந்த உலகில் என்னைப் போன்றவன் ஒரு கணம்கூட எப்படி வாழ முடியும், பாஞ்சாலர்கள் 'துரோணனைக் கொன்றவன்' என்று சொல்வதை நான் கேட்கும்போது?
10.4.27
धृष्टद्युम्नमहत्वा तु नादं जीवितुमुत्सहे ।
स मे पितुर्वधाद्वध्यः पाञ्चाला ये च सङ्गताः ॥ १०.४.२७ ॥
திருஷ்டத்யும்னனைக் கொல்லாமல் நான் உயிர் வாழ விரும்பேன். என் தந்தையின் கொலைக்காக அவனும், ஒன்றுகூடிய பாஞ்சாலர்களும் என்னால் கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள்.
10.4.28
विलापो भग्नसक्थस्य यस्तु राज्ञो मया श्रुतः ।
स पुनर्हृदयं कस्य क्रूरस्यापि न निर्दहेत् ॥ १०.४.२८ ॥
முறிந்த தொடையுடைய அரசனின் புலம்பலை நான் கேட்டேன்; அது எந்தக் கொடியவனின் மனத்தையும் எரிக்காமல் விடுமா?
10.4.29
कस्य ह्यकरुणस्यापि नेत्राभ्यामश्रु नाव्रजेत् ।
नृपतेर्भग्नसक्थस्य श्रुत्वा तादृग्वचः पुनः ॥ १०.४.२९ ॥
முறிந்த தொடையுடைய அரசனின் அத்தகைய சொற்களை மீண்டும் கேட்டால், எந்த இரக்கமற்றவனின் கண்களிலிருந்தும் கண்ணீர் வராமல் இருக்குமா?
10.4.30
यश्चायं मित्रपक्षो मे मयि जीवति निर्जितः ।
शोकं मे वर्धयत्येष वारिवेग इवार्णवम् ॥ १०.४.३० ॥
என் உயிருடன் இருக்கும்போதே என் நண்பர் அணி தோற்கடிக்கப்பட்டது; அது என் துயரை, நீர்ப்பெருக்கு கடலை உயர்த்துவது போல, பெருக்குகிறது.
10.4.31
एकाग्नमनसो मेऽद्य कुतो निद्रा कुतः सुखम् ॥ १०.४.३१ ॥
இன்று என் மனம் ஒரே நோக்கில் நிலைத்துள்ளது; எனக்கு உறக்கம் எங்கிருந்து, சுகம் எங்கிருந்து?
10.4.32
वासुदेवार्जुनाभ्यां च तानहं परिरक्षितान् ।
अविषह्यतमान्मन्ये महेन्द्रेणापि सत्तम ॥ १०.४.३२ ॥
சத்தமரே, வாசுதேவரும் அர்ஜுனரும் காக்கும் அவர்கள் இந்திரனாலும் வெல்ல முடியாதவர்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்.
10.4.33
न चापि शक्तः संयन्तुमस्मात्कार्यात्कथञ्चन ।
तं न पश्यामि लोकेऽस्मिन्यो मां कोपान्निवर्तयेत् ॥ १०.४.३३ ॥
இந்த செயலிலிருந்து எந்த வகையிலும் என்னைத் தடுக்க வல்லவன் எவனையும், கோபத்திலிருந்து என்னைத் திருப்பக்கூடியவன் எவனையும் இவ்வுலகில் நான் காணவில்லை.
10.4.34
इति मे निश्चिता बुद्धिरेषा साधुमता मम ॥ १०.४.३४ ॥
இதுவே என் உறுதியான எண்ணம்; இதை நான் நல்லதெனக் கருதுகிறேன்.
10.4.35
वादिकैः कथ्यमानस्तु मित्राणां मे पराभवः ।
पाण्डवानां च विजयटो हृदयं दहतीव मे ॥ १०.४.३५ ॥
பேசுபவர்கள் சொல்லக் கேட்கும் என் நண்பர்களின் தோல்வியும், பாண்டவர்களின் வெற்றியும் என் நெஞ்சை எரிப்பது போல் இருக்கிறது.
10.4.36
अहं तु कदनं कृत्वा शत्रूणामद्य सौप्तिके ।
ततो विश्रमिता चैव स्वप्ता च विगतज्वरः ॥ १०.४.३६ ॥
ஆனால் இன்றிரவு தாக்குதலில் எதிரிகளை அழித்த பின், நான் இளைப்பாறி, துயரின்றி உறங்குவேன்.