Mahābhārata · Adhyāya 11.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.2.1
ततोऽमृतरसैर्वाक्यैर्ह्लादयन्पुरुषर्षभम् ।
वैचित्रवीर्यं विदुरो यदुवाच निबोध तत् ॥ ११.२.१ ॥
Da sprach Vidura, den Stier unter den Männern, den Sohn Vicitravīryas, mit nektargleichen Worten erfreuend, das Folgende. Höre es.
11.2.2
उत्तिष्ठ राजन्किं शेषे धारयात्मानमात्मना ।
एषा वै सर्वसत्वानां लोकेश्वर परा गतिः ॥ ११.२.२ ॥
Erhebe dich, König! Warum liegst du da? Halte dich selbst aufrecht. O Herr der Welten, dies ist der höchste Weg aller Wesen.
11.2.3
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ११.२.३ ॥
Alle Ansammlungen enden im Verfall, alle Erhebungen enden im Fall. Verbindungen enden in Trennung, und das Leben endet im Tod.
11.2.4
यदा शूरं च भीरुं च यमः कर्षति भारत ।
तत्किं न योत्स्यन्ति हि ते क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ॥ ११.२.४ ॥
O Bhārata, wenn Yama sowohl den Tapferen als auch den Feigen fortzieht, warum sollten diese Krieger nicht kämpfen? O Stier unter den Kriegern!
11.2.5
अयुध्यमानो म्रियते युध्यमानश्च जीवति ।
कालं प्राप्य महाराज न कश्चिदतिवर्तते ॥ ११.२.५ ॥
Wer nicht kämpft, stirbt auch, und wer kämpft, lebt auch. O großer König, wenn die Zeit gekommen ist, überschreitet sie niemand.
11.2.6
अभावादीनि भूतानि भावमध्यानि भारत ।
अभावनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.६ ॥
O Bhārata, die Wesen beginnen im Nichtsein, stehen in der Mitte im Sein und enden im Nichtsein. Wozu darüber klagen?
11.2.7
न शोचन्मृतमन्वेति न शोचन्म्रियते नरः ।
एवं सांसिद्धिके लोके किमर्थमनुशोचसि ॥ ११.२.७ ॥
Klagen folgt nicht dem Toten nach, und Klagen bewahrt den Menschen nicht vor dem Sterben. Da die Welt so beschaffen ist, warum trauerst du?
11.2.8
कालः कर्षति भूतानि सर्वाणि विविधान्युत ।
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ॥ ११.२.८ ॥
Die Zeit reißt alle Wesen mit sich, in mancherlei Gestalt. O Bester der Kurus, dem Kāla ist niemand lieb, und niemand verhasst.
11.2.9
यथा वायुस्तृणाग्राणि संवर्तयति सर्वशः ।
तथा कालवशं यान्ति भूतानि भरतर्षभ ॥ ११.२.९ ॥
Wie der Wind die Halme des Grases nach allen Seiten wirbelt, so gehen die Wesen unter die Macht der Zeit, o Stier der Bharatas.
11.2.10
एकसार्थप्रयातानां सर्वेषां तत्र गामिनाम् ।
यस्य कालः स यात्यग्रे तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१० ॥
Von allen, die in einer Karawane dorthin ziehen, geht der voran, dessen Zeit gekommen ist. Was nützt da Klagen?
11.2.11
न चाप्येतान्हतान्युद्धे राजञ्शोचितुमर्हसि ।
प्रमाणं यदि शास्त्राणि गतास्ते परमां गतिम् ॥ ११.२.११ ॥
O König, du solltest nicht um diese trauern, die im Kampf erschlagen wurden. Wenn die Schriften Autorität sind, so haben sie das höchste Ziel erreicht.
11.2.12
सर्वे स्वाध्यायवन्तो हि सर्वे च चरितव्रताः ।
सर्वे चाभिमुखाः क्षीणास्तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१२ ॥
Sie alle waren im Veda bewandert, sie alle hielten ihre Gelübde, und sie alle fielen, dem Feind zugewandt. Was nützt da Klagen?
11.2.13
अदर्शनादापतिताः पुनश्चादर्शनं गताः ।
नैते तव न तेषां त्वं तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१३ ॥
Aus dem Ungesehenen gekommen, sind sie wieder ins Ungesehene zurückgegangen. Diese gehörten nicht dir, und du gehörst nicht ihnen; wozu also Klage dort?
11.2.14
हतो हि लभते स्वर्गं जित्वा च लभते यशः ।
उभयं नो बहुगुणं नास्ति निष्फलता रणे ॥ ११.२.१४ ॥
Wer erschlagen wird, erlangt den Himmel, und wer siegt, erlangt Ruhm. Beides bringt uns großen Nutzen; im Kampf gibt es keine Vergeblichkeit.
11.2.15
तेषां कामदुघाँल्लोकानिन्द्रः सङ्कल्पयिष्यति ।
इन्द्रस्यातिथयो ह्येते भवन्ति भरतर्षभ ॥ ११.२.१५ ॥
Für sie wird Indra Welten bestimmen, die alle Wünsche erfüllen. Stier der Bharatas, diese sind die Gäste Indras.
11.2.16
न यज्ञैर्दक्षिणावद्भिर्न तपोभिर्न विद्यया ।
स्वर्गं यान्ति तथा मर्त्या यथा शूरा रणे हताः ॥ ११.२.१६ ॥
Nicht durch Opfer mit Opfergaben, nicht durch Askese, nicht durch Wissen gelangen die Sterblichen in den Himmel, wie es die im Kampf erschlagenen Helden tun.
11.2.17
शरीराग्निषु शूराणां जुहुवुस्ते शराहुतीः ।
हूयमानाञ्शरांश्चैव सेहुस्तेजस्विनो मिथः ॥ ११.२.१७ ॥
In die Feuer der Körper der Helden brachten sie Pfeile als Opfergaben dar; und jene Strahlenden ertrugen selbst die Pfeile, die einander als Opfer dargebracht wurden.
11.2.18
एवं राजंस्तवाचक्षे स्वर्ग्यं पन्थानमुत्तमम् ।
न युद्धादधिकं किञ्चित्क्षत्रियस्येह विद्यते ॥ ११.२.१८ ॥
So, o König, verkünde ich dir den höchsten Pfad zum Himmel. Hier gibt es für einen Kṣatriya nichts Größeres als den Kampf.
11.2.19
क्षत्रियास्ते महात्मानः शूराः समितिशोभनाः ।
आशिषः परमाः प्राप्ता न शोच्याः सर्व एव हि ॥ ११.२.१९ ॥
Jene kṣatriyas waren großherzige Helden, im Kampf geehrt; sie erreichten das höchste Ziel, daher ist keiner von ihnen zu betrauern.
11.2.20
आत्मानमात्मनाऽऽश्वास्य मा शुचः पुरुषर्षभ ।
नाद्य शोकाभिभूतस्त्वं कायमुत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ११.२.२० ॥
O Stier unter den Männern, tröste dich selbst und trauere nicht; von Kummer überwältigt, steht es dir heute nicht zu, deinen Körper zu verlassen.
11.2.21
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ ११.२.२१ ॥
In den Kreisläufen des Daseins wurden Tausende von Müttern und Vätern, Hunderte von Söhnen und Frauen erfahren; wessen bist du, oder wessen sind wir?
11.2.22
शोकस्थानसहसाणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ ११.२.२२ ॥
Tausende Anlässe zu Kummer und Hunderte Anlässe zur Furcht dringen Tag für Tag in den Toren ein, nicht aber in den Weisen.
11.2.23
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ।
न मध्यस्थः क्वचित्कालः सर्वं कालः प्रकर्षति ॥ ११.२.२३ ॥
O Bester der Kurus, dem Zeit niemand lieb ist und niemand verhasst; die Zeit ist niemals neutral, sie reißt alles mit sich fort.
11.2.24
कालः पचति भूतानि कालः संहरते प्रजाः ।
कालः सुप्तेषु जागर्ति कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ११.२.२४ ॥
Die Zeit reift die Wesen, die Zeit nimmt die Geschöpfe zurück; unter den Schlafenden wacht die Zeit; ja, die Zeit ist schwer zu überwinden.
11.2.25
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसञ्चयः ।
आरोग्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येदेषु न पण्डितः ॥ ११.२.२५ ॥
Jugend, Schönheit, Leben, das Anhäufen von Reichtum, Gesundheit und das Zusammensein mit Lieben sind vergänglich; der Weise hängt nicht an ihnen.
11.2.26
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हसि ।
अप्यभावेन युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ ११.२.२६ ॥
Du solltest nicht allein über das Leid des Volkes trauern; was mit dem Mangel verbunden ist, kehrt nicht zurück.
11.2.27
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येत्पराक्रमम् ।
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ॥ ११.२.२७ ॥
Wenn man ein Mittel der Tapferkeit sieht, soll man ohne Trauer handeln, um es zu beheben; das ist die Arznei gegen den Kummer: nicht immer wieder darüber nachzugrübeln.
11.2.28
चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते ।
अनिष्टसम्प्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रियस्य च। ॥ ११.२.२८ ॥
Kummer, über den man grübelt, vergeht nicht; er wächst immer wieder, durch die Verbindung mit dem Unerwünschten und die Trennung vom Geliebten.
11.2.29
मानुषा मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते येऽल्पबुद्धयः ।
नार्थो न धर्मो न सुखं यदेतदनुशोचति। ॥ ११.२.२९ ॥
Menschen von geringer Einsicht sind mit seelischem Leid verbunden; weil sie darüber trauern, erlangen sie weder Reichtum noch Dharma noch Glück.
11.2.30
तच्च नाप्नोति कार्यार्थं त्रिवर्गाच्चैव भ्रश्यते ।
अन्योन्यबाधनावस्थां प्राप्य वैषयिकीं नराः। ॥ ११.२.३० ॥
Sie erreichen jenes Ziel nicht und fallen sogar von den drei Lebenszielen ab; wenn Menschen in den Zustand gegenseitiger Behinderung geraten, der aus den Sinnesobjekten entsteht, so stürzen sie auf diese Weise.
11.2.31
असन्तुष्टाः प्रमुह्यन्ति सन्तोषं यान्ति पण्डिताः ।
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः। ॥ ११.२.३१ ॥
Die Unzufriedenen verwirren sich, die Weisen aber erlangen Zufriedenheit. Seelisches Leid soll man durch Weisheit, körperliches durch Arzneien überwinden.
11.2.32
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ।
शयानं चानुशेते हि तिष्ठन्तं चानुतिष्ठति। ॥ ११.२.३२ ॥
Diese Kraft der Erkenntnis erlangen die Toren nicht. Sie folgt dem, der liegt, im Liegen, und dem, der steht, im Stehen.
11.2.33
अनुधावति धावन्तं कर्म पूर्वकृतं नरम् ।
यस्यांयस्यामवस्थायां यत्करोति शुभाशुभम्। ॥ ११.२.३३ ॥
Die früher getane Tat läuft dem Laufenden nach. In welchem Zustand der Mensch Gutes oder Böses tut,
11.2.34
तस्यांतस्यामवस्थायां तत्तत्फलमवाप्नुते ।
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः। ॥ ११.२.३४ ॥
In genau diesem Zustand erhält er genau diese Frucht. Mit welchem Körper jemand welche Tat auch vollbringt,
11.2.35
तेनतेन शरीरेण तत्फलं समुपाश्नुते ।
आत्मैव ह्यात्मनः साक्षी कृतस्यापकृतस्य च ॥ ११.२.३५ ॥
Mit eben diesem Körper genießt er jene Frucht ganz. Das Selbst ist selbst Zeuge seiner selbst, für das Getane und das Unrecht Getane.
11.2.36
शुभेन कर्मणा सौख्यं दुःखं पापेन कर्मणा ।
कृतं भवति सर्वत्र नाकृतं विद्यते क्वचित् ॥ ११.२.३६ ॥
Durch gute Tat kommt Glück, durch sündige Tat Leid. Was getan ist, trägt überall Frucht; was nicht getan ist, findet sich nirgends.
11.2.37
न हि ज्ञानविरुद्धेषु बह्वपायेषु कर्मसु ।
मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विघाः ॥ ११.२.३७ ॥
Weise Männer wie ihr haften nicht an Handlungen, die dem Wissen widersprechen, vielfältiges Unheil bringen und die Wurzel zerstören.