மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 11.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.2.1
ततोऽमृतरसैर्वाक्यैर्ह्लादयन्पुरुषर्षभम् ।
वैचित्रवीर्यं विदुरो यदुवाच निबोध तत् ॥ ११.२.१ ॥
பின்னர் விதுரர் அமிர்தம் போன்ற இனிய சொற்களால் புருஷ ரிஷபமான விசித்திரவீரியனின் மகனை மகிழ்வித்து, சொன்னதை கேள்.
11.2.2
उत्तिष्ठ राजन्किं शेषे धारयात्मानमात्मना ।
एषा वै सर्वसत्वानां लोकेश्वर परा गतिः ॥ ११.२.२ ॥
எழுந்திரு அரசே! ஏன் கிடக்கிறாய்? உன்னைத் தானே தாங்கிக்கொள். உலகத் தலைவனே, இதுவே எல்லா உயிர்களுக்கும் உயர்ந்த கதி.
11.2.3
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ११.२.३ ॥
எல்லாச் சேமிப்புகளும் அழிவில் முடியும்; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடியும். சேர்க்கைகள் பிரிவில் முடியும்; வாழ்வு மரணத்தில் முடியும்.
11.2.4
यदा शूरं च भीरुं च यमः कर्षति भारत ।
तत्किं न योत्स्यन्ति हि ते क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ॥ ११.२.४ ॥
பாரதனே! யமன் வீரனையும் கோழையையும் இழுத்துச் செல்லும்போது, அந்தக் க்ஷத்திரியர்கள் ஏன் போர் செய்யக்கூடாது? க்ஷத்திரிய ரிஷபமே!
11.2.5
अयुध्यमानो म्रियते युध्यमानश्च जीवति ।
कालं प्राप्य महाराज न कश्चिदतिवर्तते ॥ ११.२.५ ॥
போரிடாதவனும் சாகிறான்; போரிடுபவனும் வாழ்கிறான். பெரும் அரசே! காலம் வந்தபின் எவரும் அதை கடக்க இயலாது.
11.2.6
अभावादीनि भूतानि भावमध्यानि भारत ।
अभावनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.६ ॥
பாரதனே! எல்லா உயிர்களும் இல்லாமையிலிருந்து தொடங்கி, இடையில் இருப்பில் நிற்கின்றன; இல்லாமையிலேயே முடிகின்றன. அங்கே புலம்பல் எதற்கு?
11.2.7
न शोचन्मृतमन्वेति न शोचन्म्रियते नरः ।
एवं सांसिद्धिके लोके किमर्थमनुशोचसि ॥ ११.२.७ ॥
துக்கப்படுவதால் இறந்தவனைப் பின்தொடர முடியாது; துக்கப்படுவதால் மனிதன் சாவைத் தவிர்க்க முடியாது. இவ்வுலகம் இப்படித்தான் இருக்கும்போது, எதற்காக நீ துக்கப்படுகிறாய்?
11.2.8
कालः कर्षति भूतानि सर्वाणि विविधान्युत ।
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ॥ ११.२.८ ॥
காலம் பலவிதமான எல்லா உயிர்களையும் இழுத்துச் செல்கிறது. குருக்களில் சிறந்தவனே, காலத்திற்கு யாரும் பிரியமானவரும் இல்லை, வெறுக்கத்தக்கவரும் இல்லை.
11.2.9
यथा वायुस्तृणाग्राणि संवर्तयति सर्वशः ।
तथा कालवशं यान्ति भूतानि भरतर्षभ ॥ ११.२.९ ॥
காற்று புல்லின் நுனிகளை எல்லாத் திசைகளிலும் சுழற்றுவது போல, பரதர்களில் காளையே, உயிர்கள் காலத்தின் வசத்திற்குட்பட்டுச் செல்கின்றன.
11.2.10
एकसार्थप्रयातानां सर्वेषां तत्र गामिनाम् ।
यस्य कालः स यात्यग्रे तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१० ॥
ஒரே கூட்டத்தில் அங்கே செல்லும் எல்லோரிலும், யாருடைய காலம் வந்ததோ அவன் முன்னே செல்கிறான்; அங்கே புலம்புவதால் என்ன பயன்?
11.2.11
न चाप्येतान्हतान्युद्धे राजञ्शोचितुमर्हसि ।
प्रमाणं यदि शास्त्राणि गतास्ते परमां गतिम् ॥ ११.२.११ ॥
அரசே, போரில் கொல்லப்பட்ட இவர்களுக்காக நீ துக்கப்படக்கூடாது. சாத்திரங்கள் பிரமாணமென்றால், அவர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைந்துவிட்டனர்.
11.2.12
सर्वे स्वाध्यायवन्तो हि सर्वे च चरितव्रताः ।
सर्वे चाभिमुखाः क्षीणास्तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१२ ॥
இவர்கள் அனைவரும் வேதம் கற்றவர்கள், அனைவரும் விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தவர்கள், அனைவரும் எதிரியை எதிர்நோக்கி வீழ்ந்தவர்கள்; அங்கே புலம்புவதால் என்ன பயன்?
11.2.13
अदर्शनादापतिताः पुनश्चादर्शनं गताः ।
नैते तव न तेषां त्वं तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१३ ॥
அதர்சனத்திலிருந்து வந்தவர்கள் மீண்டும் அதர்சனத்திற்குச் சென்றனர். இவர்கள் உனக்குரியவர்கள் அல்ல; நீயும் அவர்களுக்குரியவன் அல்ல. அங்கு புலம்புவது ஏன்?
11.2.14
हतो हि लभते स्वर्गं जित्वा च लभते यशः ।
उभयं नो बहुगुणं नास्ति निष्फलता रणे ॥ ११.२.१४ ॥
கொல்லப்பட்டவன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்; வென்றவன் புகழை அடைகிறான். இரண்டுமே நமக்கு மிகுந்த நன்மை தருபவை; போரில் வீண்போதல் இல்லை.
11.2.15
तेषां कामदुघाँल्लोकानिन्द्रः सङ्कल्पयिष्यति ।
इन्द्रस्यातिथयो ह्येते भवन्ति भरतर्षभ ॥ ११.२.१५ ॥
அவர்களுக்காக இந்திரன் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் உலகங்களை நிர்ணயிப்பான். பரதர்களின் காளையே, இவர்கள் இந்திரனின் விருந்தினர்களே.
11.2.16
न यज्ञैर्दक्षिणावद्भिर्न तपोभिर्न विद्यया ।
स्वर्गं यान्ति तथा मर्त्या यथा शूरा रणे हताः ॥ ११.२.१६ ॥
யாகங்களாலும், தக்ஷிணை கொடுப்பதாலும், தவங்களாலும், கல்வியாலும் மனிதர்கள் சொர்க்கம் செல்வதில்லை; போரில் கொல்லப்பட்ட வீரர்கள் செல்வது போல.
11.2.17
शरीराग्निषु शूराणां जुहुवुस्ते शराहुतीः ।
हूयमानाञ्शरांश्चैव सेहुस्तेजस्विनो मिथः ॥ ११.२.१७ ॥
வீரர்களின் உடலாகிய அக்னிகளில் அவர்கள் அம்புகளையே ஆகுதிகளாக அளித்தனர்; அந்த தேஜஸ்விகள் ஒருவர் மீது ஒருவர் ஏவப்பட்ட அம்புகளையும் பொறுத்துக்கொண்டனர்.
11.2.18
एवं राजंस्तवाचक्षे स्वर्ग्यं पन्थानमुत्तमम् ।
न युद्धादधिकं किञ्चित्क्षत्रियस्येह विद्यते ॥ ११.२.१८ ॥
அரசே, இவ்வாறு உனக்கு சொர்க்கத்திற்குரிய உயர்ந்த வழியை நான் கூறுகிறேன். இங்கு க்ஷத்திரியனுக்குப் போரை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.
11.2.19
क्षत्रियास्ते महात्मानः शूराः समितिशोभनाः ।
आशिषः परमाः प्राप्ता न शोच्याः सर्व एव हि ॥ ११.२.१९ ॥
அந்த க்ஷத்திரியர்கள் மகாத்மாக்கள், வீரர்கள், போர்க்களத்தில் சிறந்து விளங்கியவர்கள்; அவர்கள் உயர்ந்த இலக்கை அடைந்தார்கள், ஆகையால் அனைவரும் துக்கப்படத் தக்கவர்கள் அல்ல.
11.2.20
आत्मानमात्मनाऽऽश्वास्य मा शुचः पुरुषर्षभ ।
नाद्य शोकाभिभूतस्त्वं कायमुत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ११.२.२० ॥
ஓ ஆடவர்களில் சிறந்தவனே, உன்னை நீயே தேற்றிக்கொண்டு துக்கப்படாதே; துக்கத்தால் வெல்லப்பட்டு இன்று உன் உடலை விட்டுவிடுவது உனக்குத் தகாது.
11.2.21
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ ११.२.२१ ॥
சம்சாரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தாய்களும் தந்தையரும், நூற்றுக்கணக்கான மகன்களும் மனைவியரும் அனுபவிக்கப்பட்டுள்ளனர்; யார் உனக்கு உரியவர்கள், அல்லது நாம் யாருக்கு உரியவர்கள்?
11.2.22
शोकस्थानसहसाणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ ११.२.२२ ॥
ஆயிரக்கணக்கான துக்கத்திற்கான காரணங்களும், நூற்றுக்கணக்கான பயத்திற்கான காரணங்களும் நாளுக்கு நாள் அறிவிலியைத் தாக்குகின்றன; அறிஞனைத் தாக்குவதில்லை.
11.2.23
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ।
न मध्यस्थः क्वचित्कालः सर्वं कालः प्रकर्षति ॥ ११.२.२३ ॥
ஓ குருக்களில் சிறந்தவனே, காலத்திற்கு யாரும் பிரியமானவர் இல்லை, வெறுக்கத்தக்கவரும் இல்லை; காலம் ஒருபோதும் நடுநிலையாக இருப்பதில்லை, காலம் அனைத்தையும் இழுத்துச் செல்கிறது.
11.2.24
कालः पचति भूतानि कालः संहरते प्रजाः ।
कालः सुप्तेषु जागर्ति कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ११.२.२४ ॥
காலம் உயிரினங்களைப் பக்குவப்படுத்துகிறது, காலம் உயிர்களைக் கவர்ந்துகொள்கிறது; உறங்குபவர்களிடையே காலம் விழித்திருக்கிறது; காலத்தைக் கடப்பது உண்மையில் கடினம்.
11.2.25
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसञ्चयः ।
आरोग्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येदेषु न पण्डितः ॥ ११.२.२५ ॥
இளமையும், அழகும், வாழ்வும், செல்வக் குவிப்பும், ஆரோக்கியமும், அன்பானவர்களுடன் வாழ்தலும் நிலையற்றவை. ஞானி இவற்றில் பற்றுக்கொள்வதில்லை.
11.2.26
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हसि ।
अप्यभावेन युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ ११.२.२६ ॥
நாட்டு மக்களின் துன்பத்திற்காக நீ தனியாகத் துயருற வேண்டியதில்லை. இல்லாமையுடன் இணைந்தது அதுவும் திரும்புவதில்லை.
11.2.27
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येत्पराक्रमम् ।
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ॥ ११.२.२७ ॥
முயற்சியைக் காண முடிந்தால், துயரின்றி அதற்குப் பரிகாரம் செய்ய வேண்டும். துன்பத்திற்கு மருந்து இதுவே: இதையே திரும்பத் திரும்ப எண்ணாமல் இருப்பது.
11.2.28
चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते ।
अनिष्टसम्प्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रियस्य च। ॥ ११.२.२८ ॥
சிந்திக்கப்படும் துயர் நீங்குவதில்லை; மீண்டும் மேலும் பெருகும். விரும்பாதவற்றின் சேர்க்கையாலும், பிரியமானவரின் பிரிவாலும் அது வளரும்.
11.2.29
मानुषा मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते येऽल्पबुद्धयः ।
नार्थो न धर्मो न सुखं यदेतदनुशोचति। ॥ ११.२.२९ ॥
சிறு அறிவுடைய மனிதர்கள் மன துயரங்களுடன் பிணைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்கள் இதற்காகவே துயருறுவதால் அவர்களுக்குப் பொருளும், தர்மமும், சுகமும் கிடைப்பதில்லை.
11.2.30
तच्च नाप्नोति कार्यार्थं त्रिवर्गाच्चैव भ्रश्यते ।
अन्योन्यबाधनावस्थां प्राप्य वैषयिकीं नराः। ॥ ११.२.३० ॥
அவர்கள் அந்த நோக்கத்தை அடைவதில்லை; மூன்று புருஷார்த்தங்களிலிருந்தும் வீழ்கிறார்கள். புலன் பொருள்களால் உண்டாகும் பரஸ்பரத் தடையின் நிலையை அடைந்து மனிதர்கள் இவ்வாறு வீழ்கிறார்கள்.
11.2.31
असन्तुष्टाः प्रमुह्यन्ति सन्तोषं यान्ति पण्डिताः ।
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः। ॥ ११.२.३१ ॥
அதிருப்தியுள்ளோர் மயங்குவர்; அறிஞர்கள் நிறைவை அடைவர். ஞானத்தால் மனத் துன்பத்தையும், மருந்துகளால் உடல் துன்பத்தையும் நீக்க வேண்டும்.
11.2.32
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ।
शयानं चानुशेते हि तिष्ठन्तं चानुतिष्ठति। ॥ ११.२.३२ ॥
இந்த அறிவின் ஆற்றல் அறிவிலிகளுக்கு நிகராகாது. படுப்பவனைத் தொடர்ந்து படுப்பதும், நிற்பவனைத் தொடர்ந்து நிற்பதும் அதுவே.
11.2.33
अनुधावति धावन्तं कर्म पूर्वकृतं नरम् ।
यस्यांयस्यामवस्थायां यत्करोति शुभाशुभम्। ॥ ११.२.३३ ॥
முன்செய்த கருமம் ஓடுபவனைப் பின்தொடர்ந்து ஓடுகிறது. எந்தெந்த நிலையில் மனிதன் நல்லதோ தீயதோ எதைச் செய்கிறானோ,
11.2.34
तस्यांतस्यामवस्थायां तत्तत्फलमवाप्नुते ।
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः। ॥ ११.२.३४ ॥
அந்தந்த நிலையில் அதற்குரிய பலனை அடைகிறான். எந்த எந்த உடலால் எந்தக் கருமத்தை எவன் செய்கிறானோ,
11.2.35
तेनतेन शरीरेण तत्फलं समुपाश्नुते ।
आत्मैव ह्यात्मनः साक्षी कृतस्यापकृतस्य च ॥ ११.२.३५ ॥
அந்தந்த உடலால் அதன் பலனை அவன் அனுபவிக்கிறான். செய்த நன்மை தீமைக்கு ஆன்மாவே தனக்குச் சாட்சி.
11.2.36
शुभेन कर्मणा सौख्यं दुःखं पापेन कर्मणा ।
कृतं भवति सर्वत्र नाकृतं विद्यते क्वचित् ॥ ११.२.३६ ॥
நல்ல கருமத்தால் இன்பமும், தீய கருமத்தால் துன்பமும் வருகின்றன. செய்யப்பட்டது எங்கும் பலன் தரும்; செய்யாதது எங்கும் காணப்படுவதில்லை.
11.2.37
न हि ज्ञानविरुद्धेषु बह्वपायेषु कर्मसु ।
मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विघाः ॥ ११.२.३७ ॥
அறிவுக்கு எதிரானவையும், பல தீங்குகளை விளைவிப்பவையும், வேரை அழிப்பவையுமான செயல்களில் உங்களைப் போன்ற அறிவுடையோர் பற்றுக் கொள்வதில்லை.