Mahābhārata · Adhyāya 11.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
11.2.1
ततोऽमृतरसैर्वाक्यैर्ह्लादयन्पुरुषर्षभम् ।
वैचित्रवीर्यं विदुरो यदुवाच निबोध तत् ॥ ११.२.१ ॥
Então Vidura, alegrando o touro entre os homens, filho de Vicitravīrya, com palavras doces como o néctar, falou. Ouve o que disse.
11.2.2
उत्तिष्ठ राजन्किं शेषे धारयात्मानमात्मना ।
एषा वै सर्वसत्वानां लोकेश्वर परा गतिः ॥ ११.२.२ ॥
Levanta-te, rei! Por que jazes? Sustenta-te por ti mesmo. Ó senhor dos mundos, este é o caminho supremo de todos os seres.
11.2.3
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं च जीवितम् ॥ ११.२.३ ॥
Todos os acúmulos terminam na decadência, todas as elevações terminam na queda. As uniões terminam na separação, e a vida termina na morte.
11.2.4
यदा शूरं च भीरुं च यमः कर्षति भारत ।
तत्किं न योत्स्यन्ति हि ते क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभ ॥ ११.२.४ ॥
Ó Bhārata, quando Yama arrasta tanto o bravo como o covarde, por que não haveriam esses guerreiros de lutar? Ó touro entre os guerreiros!
11.2.5
अयुध्यमानो म्रियते युध्यमानश्च जीवति ।
कालं प्राप्य महाराज न कश्चिदतिवर्तते ॥ ११.२.५ ॥
Quem não luta também morre, e quem luta também vive. Ó grande rei, quando chega o tempo, ninguém o ultrapassa.
11.2.6
अभावादीनि भूतानि भावमध्यानि भारत ।
अभावनिधनान्येव तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.६ ॥
Ó Bhārata, os seres começam no não-ser, permanecem no ser no meio e terminam no não-ser. Por que lamentar isso?
11.2.7
न शोचन्मृतमन्वेति न शोचन्म्रियते नरः ।
एवं सांसिद्धिके लोके किमर्थमनुशोचसि ॥ ११.२.७ ॥
Lamentar não segue o morto, e lamentar não impede o homem de morrer. Sendo assim o mundo, por que te lamentas?
11.2.8
कालः कर्षति भूतानि सर्वाणि विविधान्युत ।
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ॥ ११.२.८ ॥
O Tempo arrasta todos os seres, de toda espécie. Ó melhor dos Kurus, ninguém é querido do Tempo, e ninguém é odiado por ele.
11.2.9
यथा वायुस्तृणाग्राणि संवर्तयति सर्वशः ।
तथा कालवशं यान्ति भूतानि भरतर्षभ ॥ ११.२.९ ॥
Como o vento faz girar as pontas da relva por todos os lados, assim os seres vão sob o poder do Tempo, ó touro dos Bharatas.
11.2.10
एकसार्थप्रयातानां सर्वेषां तत्र गामिनाम् ।
यस्य कालः स यात्यग्रे तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१० ॥
De todos os que vão juntos numa só caravana, aquele cujo tempo chegou segue adiante. De que serve então o lamento ali?
11.2.11
न चाप्येतान्हतान्युद्धे राजञ्शोचितुमर्हसि ।
प्रमाणं यदि शास्त्राणि गतास्ते परमां गतिम् ॥ ११.२.११ ॥
Ó rei, não deves lamentar estes que foram mortos na batalha. Se as escrituras são autoridade, eles alcançaram o destino supremo.
11.2.12
सर्वे स्वाध्यायवन्तो हि सर्वे च चरितव्रताः ।
सर्वे चाभिमुखाः क्षीणास्तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१२ ॥
Todos eles eram versados no Veda, todos cumpriram os seus votos e todos caíram de frente ao inimigo. De que serve então o lamento ali?
11.2.13
अदर्शनादापतिताः पुनश्चादर्शनं गताः ।
नैते तव न तेषां त्वं तत्र का परिदेवना ॥ ११.२.१३ ॥
Vindos do não visto, voltaram de novo ao não visto. Estes não eram teus, nem tu és deles; que lamento há nisso?
11.2.14
हतो हि लभते स्वर्गं जित्वा च लभते यशः ।
उभयं नो बहुगुणं नास्ति निष्फलता रणे ॥ ११.२.१४ ॥
Quem é morto alcança o céu, e quem vence alcança a glória. Ambos nos trazem grande proveito; na batalha não há inutilidade.
11.2.15
तेषां कामदुघाँल्लोकानिन्द्रः सङ्कल्पयिष्यति ।
इन्द्रस्यातिथयो ह्येते भवन्ति भरतर्षभ ॥ ११.२.१५ ॥
Para eles Indra determinará mundos que realizam todos os desejos. Touro dos Bharatas, estes são hóspedes de Indra.
11.2.16
न यज्ञैर्दक्षिणावद्भिर्न तपोभिर्न विद्यया ।
स्वर्गं यान्ति तथा मर्त्या यथा शूरा रणे हताः ॥ ११.२.१६ ॥
Nem por sacrifícios com suas oferendas, nem por austeridades, nem pelo saber vão os mortais ao céu como o fazem os heróis mortos em batalha.
11.2.17
शरीराग्निषु शूराणां जुहुवुस्ते शराहुतीः ।
हूयमानाञ्शरांश्चैव सेहुस्तेजस्विनो मिथः ॥ ११.२.१७ ॥
Nos fogos dos corpos dos heróis ofereceram oblações de flechas; e aqueles resplandecentes suportaram até as flechas oferecidas em sacrifício uns contra os outros.
11.2.18
एवं राजंस्तवाचक्षे स्वर्ग्यं पन्थानमुत्तमम् ।
न युद्धादधिकं किञ्चित्क्षत्रियस्येह विद्यते ॥ ११.२.१८ ॥
Assim, ó rei, declaro-te o caminho supremo que leva ao céu. Aqui, para um kṣatriya, nada há maior que a batalha.
11.2.19
क्षत्रियास्ते महात्मानः शूराः समितिशोभनाः ।
आशिषः परमाः प्राप्ता न शोच्याः सर्व एव हि ॥ ११.२.१९ ॥
Aqueles kṣatriyas eram magnânimos, heróis adornados na batalha; alcançaram a meta suprema, portanto nenhum deles deve ser lamentado.
11.2.20
आत्मानमात्मनाऽऽश्वास्य मा शुचः पुरुषर्षभ ।
नाद्य शोकाभिभूतस्त्वं कायमुत्स्रष्टुमर्हसि ॥ ११.२.२० ॥
Ó touro entre os homens, consola-te a ti mesmo e não te aflijas; dominado pela dor, não te convém hoje abandonar o teu corpo.
11.2.21
मातापितृसहस्राणि पुत्रदारशतानि च ।
संसारेष्वनुभूतानि कस्य ते कस्य वा वयम् ॥ ११.२.२१ ॥
Nos ciclos da existência já se experimentaram milhares de mães e pais, centenas de filhos e esposas; de quem és tu, ou de quem somos nós?
11.2.22
शोकस्थानसहसाणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ ११.२.२२ ॥
Milhares de motivos de dor e centenas de motivos de medo entram dia após dia no insensato, mas não no sábio.
11.2.23
न कालस्य प्रियः कश्चिन्न द्वेष्यः कुरुसत्तम ।
न मध्यस्थः क्वचित्कालः सर्वं कालः प्रकर्षति ॥ ११.२.२३ ॥
Ó melhor dos Kurus, ninguém é querido pelo Tempo nem lhe é odioso; o Tempo nunca é neutro, o Tempo arrasta tudo consigo.
11.2.24
कालः पचति भूतानि कालः संहरते प्रजाः ।
कालः सुप्तेषु जागर्ति कालो हि दुरतिक्रमः ॥ ११.२.२४ ॥
O Tempo amadurece os seres, o Tempo recolhe as criaturas; entre os que dormem, o Tempo permanece desperto; de fato, o Tempo é difícil de superar.
11.2.25
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसञ्चयः ।
आरोग्यं प्रियसंवासो गृद्ध्येदेषु न पण्डितः ॥ ११.२.२५ ॥
A juventude, a beleza, a vida, o acúmulo de riquezas, a saúde e a convivência com os entes queridos são impermanentes; o sábio não se apega a elas.
11.2.26
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हसि ।
अप्यभावेन युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ ११.२.२६ ॥
Não deves lamentar sozinho a dor do povo; o que está ligado à privação não se inverte.
11.2.27
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येत्पराक्रमम् ।
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ॥ ११.२.२७ ॥
Se alguém vê um meio de valor, deve agir para remediá-lo sem lamentar; este é o remédio para a dor: não ficar remoendo isso repetidamente.
11.2.28
चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते ।
अनिष्टसम्प्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रियस्य च। ॥ ११.२.२८ ॥
A dor sobre a qual se remói não se dissipa; cresce de novo, pela união com o indesejado e pela separação do ente amado.
11.2.29
मानुषा मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते येऽल्पबुद्धयः ।
नार्थो न धर्मो न सुखं यदेतदनुशोचति। ॥ ११.२.२९ ॥
Os homens de pouca inteligência são atados por dores mentais; como lamentam isso, não obtêm nem riqueza, nem dharma, nem felicidade.
11.2.30
तच्च नाप्नोति कार्यार्थं त्रिवर्गाच्चैव भ्रश्यते ।
अन्योन्यबाधनावस्थां प्राप्य वैषयिकीं नराः। ॥ ११.२.३० ॥
Eles não alcançam esse fim e caem até mesmo dos três fins da vida; ao chegar ao estado de obstrução mútua nascido dos objetos dos sentidos, os homens caem assim.
11.2.31
असन्तुष्टाः प्रमुह्यन्ति सन्तोषं यान्ति पण्डिताः ।
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः। ॥ ११.२.३१ ॥
Os insatisfeitos se confundem, mas os sábios alcançam o contentamento. Deve-se destruir o sofrimento mental pela sabedoria e o corporal pelos remédios.
11.2.32
एतद्विज्ञानसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ।
शयानं चानुशेते हि तिष्ठन्तं चानुतिष्ठति। ॥ ११.२.३२ ॥
Este poder de discernimento não é alcançado pelos tolos. Segue quem está deitado deitando-se, e quem está de pé permanecendo de pé.
11.2.33
अनुधावति धावन्तं कर्म पूर्वकृतं नरम् ।
यस्यांयस्यामवस्थायां यत्करोति शुभाशुभम्। ॥ ११.२.३३ ॥
A ação feita antes persegue o homem que corre. Em qualquer condição em que o homem faz o bem ou o mal,
11.2.34
तस्यांतस्यामवस्थायां तत्तत्फलमवाप्नुते ।
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोति यः। ॥ ११.२.३४ ॥
Naquela mesma condição obtém aquele mesmo fruto. Com qualquer corpo que alguém realize qualquer ação,
11.2.35
तेनतेन शरीरेण तत्फलं समुपाश्नुते ।
आत्मैव ह्यात्मनः साक्षी कृतस्यापकृतस्य च ॥ ११.२.३५ ॥
Com esse mesmo corpo desfruta plenamente daquele fruto. O próprio eu é testemunha de si mesmo, do que foi feito e do que foi mal feito.
11.2.36
शुभेन कर्मणा सौख्यं दुःखं पापेन कर्मणा ।
कृतं भवति सर्वत्र नाकृतं विद्यते क्वचित् ॥ ११.२.३६ ॥
Pela ação boa vem a felicidade, e pela ação pecaminosa o sofrimento. O que foi feito dá fruto em toda parte; o que não foi feito não se encontra em lugar nenhum.
11.2.37
न हि ज्ञानविरुद्धेषु बह्वपायेषु कर्मसु ।
मूलघातिषु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विघाः ॥ ११.२.३७ ॥
Homens sábios como vós não se apegam a ações contrárias ao conhecimento, que trazem muitos males e destroem a raiz.