Mahābhārata · Adhyāya 12.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.102.1
जयिन्याः कानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि चेच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१०२.१ ॥
O Stier der Bharatas, welche Gestalten hat ein siegreiches Heer? Ich wünsche jene zu erfahren, die dem Heer verheißungsvoll sind.
12.102.2
जयिन्या यानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि वक्ष्यामि सर्वशः ॥ १२.१०२.२ ॥
O Stier der Bharatas, ich werde dir alle jene Gestalten eines siegreichen Heeres vollständig darlegen, die verheißungsvoll sind.
12.102.3
दैवे पूर्वं प्रकुपिते मानुषे कालचोदिते ।
तद्विद्व अऽनुपस्यन्ति ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ॥ १२.१०२.३ ॥
Wenn das Schicksal zuvor erzürnt ist und die menschlichen Dinge von der Zeit getrieben werden, erkennen die Weisen dies mit dem weiten Blick der Erkenntnis.
12.102.4
प्रायश्चित्तविधिं चात्र जपहोमांश्च तद्विदः ।
मङ्गल नि च कुर्वन्ति शमयन्त्यहितानि च ॥ १२.१०२.४ ॥
Auch hier vollziehen jene, die die Sühneregel kennen, Rezitation und Feueropfer; sie vollziehen heilbringende Riten und besänftigen das Unheilvolle.
12.102.5
उदीणानसो योधा वाहनानि च भारत ।
यस्यां भवन्ति सेनायां ध्रुवं तस्या जयो भवेत् ॥ १२.१०२.५ ॥
O Bharata, in jedem Heer, in dem die Krieger und ihre Reittiere hochnasig sind, wird der Sieg gewiss ihr Teil sein.
12.102.6
अन्वेव वायवो यान्ति तथैवेन्द्रधनूंषि च ।
अनुप्लवन्ते मेघाश्च तथाऽऽदित्यस्य रश्मयः ॥ १२.१०२.६ ॥
Die Winde ziehen hinterher, ebenso die Regenbogen; auch die Wolken schwimmen hinterdrein, und ebenso folgen die Strahlen der Sonne.
12.102.7
गोमायवश्चातुलोमबला गृध्राश्च सर्वशः ।
अर्हयेयुर्यदा सेनां तदा सिद्धिरनुत्तमा ॥ १२.१०२.७ ॥
Wenn Schakale, starke behaarte Geschöpfe und Geier das Heer überallhin begleiten, dann kommt der höchste Erfolg.
12.102.8
प्रसन्नभाः पावकश्चोर्ध्वरश्मिः ।
प्रदक्षिणावर्तशिखो विधूमः।
पुण्या गन्धाश्चाहुतीनां भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.८ ॥
Wenn das Feuer klar lodert, mit aufsteigenden Strahlen, seine Flamme sich nach rechts windet und rauchlos ist und der verheißungsvolle Duft der Opfergaben vorhanden ist, so nennt man dies das Zeichen des kommenden Sieges.
12.102.9
गम्भीरशब्दाश्च महास्वनाश्च ।
शङ्ख्याश्च भेर्यश्च नदन्ति यत्र।
युयुत्सवश्चाप्रतीपा भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.९ ॥
Wo Muscheltrompeten und Trommeln mit tiefen, gewaltigen Klängen dröhnen und die kampfbegierigen Krieger nicht widerstreben, da nennt man dies das Zeichen des kommenden Sieges.
12.102.10
इष्टा मृगाः पृष्ठतो वामतश्च ।
संप्रस्थितानां च गमिष्यतां च।
जिघांसतां दक्षिणाः सिद्धिमाहु ।
र्ये त्वग्रतस्ते प्रतिषेधयन्ति ॥ १२.१०२.१० ॥
Glückverheißende Hirsche, die von hinten und von links erscheinen, rechts von jenen, die aufbrechen, gehen werden und zuschlagen wollen, bedeuten Erfolg; diejenigen aber, die von vorn den Weg versperren, bedeuten etwas anderes.
12.102.11
माङ्गल्यशब्दाञ्शकुना वदन्ति ।
हंसाः क्रौञ्चाः शतपत्राश्च चाषाः।
हृष्टा योधाः सत्ववन्तो भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.११ ॥
Wenn Vögel wie Schwäne, Kraniche, Śatapatras und Cāṣas verheißungsvolle Rufe ausstoßen und die Krieger froh und mutig sind, da nennt man dies das Zeichen des kommenden Sieges.
12.102.12
शस्त्रैर्यन्त्रैः कवचैः केतुभिश्च ।
सुभानुभिर्मुखवर्णैश्च यूनाम्।
भ्राजिष्मती दुष्प्रतिवीक्षणीया ।
येषां चमूस्तेऽभिभवन्ति शत्रून् ॥ १२.१०२.१२ ॥
Diejenigen, deren Heer von Waffen, Maschinen, Rüstungen, Bannern und dem hellen Glanz und den Gesichtern der jungen Krieger erstrahlt, schwer anzusehen, besiegen ihre Feinde.
12.102.13
शुश्रूषवश्चानभिमानिनश्च ।
परस्परं सौहृदमास्थिताश्च।
येषां योधाः शौर्यमनुष्ठिताश्च ।
जयस्यैतद्भाविनो रुपमाहुः ॥ १२.१०२.१३ ॥
Wessen Krieger gehorsam, frei von Hochmut, einander in Freundschaft verbunden sind und Tapferkeit üben, das, sagt man, ist das Zeichen, das den Sieg ankündigt.
12.102.14
शब्दाः स्पर्शास्तथा गन्धा विचरन्ति मनः प्रियाः ।
धैर्यं चाविशते योधान्विजयस्य मुखं च तत् ॥ १२.१०२.१४ ॥
Wenn angenehme Klänge, Berührungen und Düfte umherziehen und Standhaftigkeit in die Krieger einzieht, dann ist das wahrlich das Antlitz des Sieges.
12.102.15
शब्दो वामः प्रस्थितस्य दक्षिणः प्रविविक्षतः ।
पश्चात्संसाधयत्यर्थं पुरस्ताच्च निषेधति ॥ १२.१०२.१५ ॥
Ein Laut zur Linken des Aufbrechenden ist ungünstig, einer zur Rechten des Eintretenden günstig. Ein Laut von hinten vollendet das Vorhaben; einer von vorn verbietet es.
12.102.16
संहत्य महतीं सेनां चतुरङ्गां युधिष्ठिर ।
साम्नैव वर्तयेः पूर्वं प्रसतेथास्ततो युधि ॥ १२.१०२.१६ ॥
Yudhiṣṭhira, nachdem du ein großes, vierteiliges Heer versammelt hast, solltest du die Angelegenheiten zunächst allein durch Ausgleich führen; erst danach sollst du dich im Kampf bemühen.
12.102.17
जघन्य एष विजयो यद्युद्धे सामभाषणम् ।
यादृच्छिको युधि जयो दैवेनेति विचारणम् ॥ १२.१०२.१७ ॥
Ein Sieg im Kampf, der allein durch versöhnende Rede errungen wird, ist der niedrigste; ein im Kampf durch Zufall gewonnener Sieg kommt vom Schicksal — dies gilt es zu bedenken.
12.102.18
आपगेव महावेगा त्रस्ता इव महामृगाः ।
दुर्निवार्यतमा चैव प्रभग्ना महती चमूः ॥ १२.१०२.१८ ॥
Wie ein Fluss von großer Wucht, wie erschrockene große Hirsche, wurde das große Heer, das am schwersten aufzuhalten ist, zerschlagen.
12.102.19
भग्ना इत्येव भज्यन्ते विद्वांसोऽपि न कारणम् ।
उदारसारा महती रुरुसंघोपमा चमूः ॥ १२.१०२.१९ ॥
Auch die Weisen werden durch das bloße Wort »sie sind zerschlagen« zerbrochen; das ist nicht die Ursache. Das große Heer von edler Kraft gleicht einer Herde von Rurus.
12.102.20
परस्परज्ञाः संहृष्टास्त्यक्तप्राणाः सुनिश्चिताः ।
अपि पञ्चत्रतै शूरा निघ्नन्ति परवाहिनीम् ॥ १२.१०२.२० ॥
Helden, die einander kennen, freudig, das Leben hingegeben, fest entschlossen, schlagen selbst in Trupps von fünf oder drei das feindliche Heer nieder.
12.102.21
अपि वा पञ्चषट्सप्तसंहिताः कृतनिश्चयाः ।
क्ललीनाः पूजिताः सम्यग्विजयन्तीह शात्रवान् ॥ १२.१०२.२१ ॥
Oder aber, zu Gruppen von fünf, sechs oder sieben vereint, entschlossen, verborgen und gebührend geehrt, besiegen sie hier ihre Feinde.
12.102.22
सन्निपातो न मन्तव्यः शक्ये सति कथंचन ।
सान्त्वभेदप्रदानानां युद्धमुत्तरमुच्यते ॥ १२.१०२.२२ ॥
Wenn es auf irgendeine Weise möglich ist, sollte kein direkter Zusammenstoß erwogen werden. Der Krieg heißt das nächste Mittel nach Versöhnung, Zwietracht-Säen und Geschenken.
12.102.23
संसर्पेण हि सेनाया भयं भीरून्प्रबाधते ।
वज्रादिय प्रज्वलितादियं स्वित्क्षपयिष्यति ॥ १२.१०२.२३ ॥
Denn die Furcht, die durch das schleichende Vorrücken des Heeres entsteht, bedrückt die Furchtsamen; wie ein Blitz oder ein loderndes Feuer wird sie gewiss vernichten.
12.102.24
अमिप्रयातां समितिं ज्ञात्वा ये प्रतियान्त्यथ ।
तेषां सन्दन्ति गात्राणि योधानां विवयस्य च ॥ १२.१०२.२४ ॥
Bei denen, die umkehren, wenn sie erfahren, dass ein Heer anrückt, zittern die Glieder dieser Krieger und des Reiches.
12.102.25
विषयो व्यथते राजन्सर्वः सस्थाणुजङ्गमः ।
अस्त्रप्रतापतप्तानां मज्जाः सीदन्ति देहिनाम् ॥ १२.१०२.२५ ॥
O König, das ganze Reich leidet, mit allem, was steht und sich bewegt; das Mark der Verkörperten, versengt von der Glut der Waffen, sinkt dahin.
12.102.26
तेषां सान्त्वं क्रूरमिश्रं प्रणेतव्यं पुनः पुनः ।
संपीड्यमाना हि परैर्योगमायान्ति सर्वतः ॥ १२.१०२.२६ ॥
Gegenüber ihnen sind immer wieder tröstende Worte zu gebrauchen, vermischt mit Härte; denn von Feinden von allen Seiten bedrängt, kommen sie zum Bündnis.
12.102.27
आन्तराणां च भेदार्थं चरानभ्यवचारयेत् ।
यश्च तस्मात्परो राजा तेन संधिः प्रशस्यते ॥ १२.१०२.२७ ॥
Um die inneren Feinde zu spalten, sind Spione auszusenden; und ein Friede mit einem König, der stärker ist als man selbst, wird gepriesen.
12.102.28
न हि तस्यान्यथा पीडा शक्या कर्तुं तथाविधा ।
यथा सार्धममित्रेण सर्वतः प्रतिबाधनम् ॥ १२.१०२.२८ ॥
Eine solche Bedrängnis kann ihm auf keine andere Weise zugefügt werden als dadurch, dass man sich mit dem Feind verbündet und ihn von allen Seiten bedrängt.
12.102.29
क्षमा वै साधुमायाति न ह्यसाधून्क्षमा सदा ।
क्षमायाश्चाक्षमायाश्च पार्थ विद्धि प्रयोजनम् ॥ १२.१०२.२९ ॥
Nachsicht kommt zu den Guten; Nachsicht kommt niemals zu den Bösen. O Pārtha, erkenne den Zweck sowohl der Nachsicht als auch der Unnachsichtigkeit.
12.102.30
विजित्य क्षममाणस्य यशो राज्ञो विवर्धते ।
महापराधे ह्यप्यस्मिन्विश्वसन्त्यपि शत्रवः ॥ १२.१०२.३० ॥
Ein König, der nach dem Sieg verzeiht, sieht seinen Ruhm wachsen; selbst nach einem großen Vergehen vertrauen ihm die Feinde.
12.102.31
मन्यन्ते कर्षयित्वा तु क्षमा साध्वीति शाम्बराः ।
असंतप्तं तु यद्दारु प्रत्येति प्रकृतिं पुनः ॥ १२.१०२.३१ ॥
Die Śāmbaras meinen, eine gewaltsam abgerungene Vergebung sei gut; doch Holz, das nicht erhitzt wurde, kehrt wieder zu seiner Natur zurück.
12.102.32
नैतत्प्रशंसन्त्याचार्या न चैतत्साधु दर्शनम् ।
अक्रोधेनाविनाशेन नियन्तव्याः स्वपुत्रवत् ॥ १२.१०२.३२ ॥
Die Lehrer loben das nicht, und diese Ansicht ist ebenfalls nicht gut: Man soll die Untertanen wie die eigenen Söhne regieren, ohne Zorn und ohne Vernichtung.
12.102.33
द्वेष्यो भवति भूतानामुग्रो राजा युधिष्ठिर ।
मृदुमप्यवमन्यन्ते तस्मादुभयभाग्भवेत् ॥ १२.१०२.३३ ॥
Yudhiṣṭhira, ein allzu harter König wird von den Wesen gehasst; doch auch der milde wird verachtet, daher soll ein König beides in sich vereinen.
12.102.34
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १२.१०२.३४ ॥
Bhārata, wer schlagen will, soll freundliche Worte sprechen; auch während er schlägt, soll er freundlich reden; und nach dem Schlag soll er freundlich reden, als trauere er oder weine.
12.102.35
न मे प्रिया ये स्म हताः संप्रहृष्टाः परेऽपि च ।
न च कत्थनमेवाग्र्यमुच्यमानं पुनः पुनः ॥ १२.१०२.३५ ॥
Die mir Lieben, die erschlagen wurden, sind mir nicht lieb, auch nicht die anderen, die frohlocken; und auch Selbstlob, immer wieder ausgesprochen, ist nicht das Höchste.
12.102.36
अहो जीवितमाकाङ्क्षेन्नेदृशो वधमर्हति ।
सुदुर्लभाः सुपुरुषाः संग्रामेष्वपलायिनः ॥ १२.१०२.३६ ॥
Ach! Wer das Leben begehrt, verdient keinen solchen Tod; die vortrefflichen Männer, die in Schlachten nicht fliehen, sind äußerst selten.
12.102.37
कृतं ममाप्रियं तेन येनायं निहतो मृधे ।
इति वाचा वदन्हन्तृन्पूजयेत रहोगतः ॥ १२.१०२.३७ ॥
Wer, allein gegangen, mit Worten sagt: "Der, der ihn im Kampf erschlug, hat mir Unangenehmes getan", der soll die Töter ehren.
12.102.38
हन्तॄणां च हतानां च पूजां कुर्याद्यथार्थतः ।
क्रोशेद्बाहुं प्रगृह्यापि चिकीर्षञ्जनसंग्रहम् ॥ १२.१०२.३८ ॥
Man soll die Töter und die Getöteten nach Gebühr ehren; und, den Wunsch hegend, das Volk zu sammeln, mag man sogar den Arm erheben und rufen.
12.102.39
एवं सर्वास्ववस्थासु सान्त्वपूर्वं समाचरेत् ।
प्रियो भवति भूतानां धर्मज्ञो वीतभीर्नृपः ॥ १२.१०२.३९ ॥
So soll sich der König in allen Lagen versöhnlich verhalten; der König, der das Dharma kennt und furchtlos ist, wird den Wesen lieb.
12.102.40
विश्वासं चात्र गच्छन्ति सर्वभूतानि भारत ।
विश्वस्तः शक्यते भोक्तुं यथाकालं समुत्थितः ॥ १२.१०२.४० ॥
O Bhārata, hier gelangen alle Wesen zum Vertrauen; ein Mensch, dem man vertraut, kann genutzt werden, wenn er zur rechten Zeit aufgestanden ist.
12.102.41
तस्माद्विश्वासयेद्राजा सर्वभूतान्यमायया ।
सर्वतः परिरक्षेच्च यो महीं भोक्तुमिच्छति ॥ १२.१०२.४१ ॥
Darum soll der König alle Wesen ohne Täuschung zum Vertrauen bewegen, und wer die Erde genießen will, soll sie von allen Seiten schützen.