மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.102.1
जयिन्याः कानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि चेच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१०२.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே! வெற்றி பெறும் படையின் அடையாளங்கள் எவை? படையின் நல்ல அறிகுறிகளை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.
12.102.2
जयिन्या यानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि वक्ष्यामि सर्वशः ॥ १२.१०२.२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே! வெற்றி பெறும் படையின் நல்ல அடையாளங்களை நான் முழுமையாகக் கூறுவேன்.
12.102.3
दैवे पूर्वं प्रकुपिते मानुषे कालचोदिते ।
तद्विद्व अऽनुपस्यन्ति ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ॥ १२.१०२.३ ॥
முன்பு தெய்வம் சினம் கொள்ளும்போதும், மனித முயற்சிகள் காலத்தால் தூண்டப்படும்போதும், அறிவாளிகள் அறிவின் நீண்ட பார்வையால் அதை உணர்கிறார்கள்.
12.102.4
प्रायश्चित्तविधिं चात्र जपहोमांश्च तद्विदः ।
मङ्गल नि च कुर्वन्ति शमयन्त्यहितानि च ॥ १२.१०२.४ ॥
இங்கே பிராயச்சித்தச் சடங்குகளையும், ஜபம் மற்றும் ஹோமங்களையும் அதை அறிந்தவர்கள் செய்கிறார்கள்; மங்கல வினைகளைச் செய்து தீய அறிகுறிகளை அமைதிப்படுத்துகிறார்கள்.
12.102.5
उदीणानसो योधा वाहनानि च भारत ।
यस्यां भवन्ति सेनायां ध्रुवं तस्या जयो भवेत् ॥ १२.१०२.५ ॥
பரதா! எந்தப் படையில் வீரர்கள் உயர்ந்த மூக்குடையவர்களாகவும், வாகனங்களும் அவ்வாறிருக்கின்றனவோ, அந்தப் படைக்கு வெற்றி நிச்சயம் உண்டாகும்.
12.102.6
अन्वेव वायवो यान्ति तथैवेन्द्रधनूंषि च ।
अनुप्लवन्ते मेघाश्च तथाऽऽदित्यस्य रश्मयः ॥ १२.१०२.६ ॥
காற்றுகள் பின்தொடர்ந்து செல்கின்றன; அவ்வாறே இந்திரதனுசுகளும் பின்தொடர்கின்றன; மேகங்களும் பின்னே மிதக்கின்றன, சூரியனின் கதிர்களும் அவ்வாறே பின்தொடர்கின்றன.
12.102.7
गोमायवश्चातुलोमबला गृध्राश्च सर्वशः ।
अर्हयेयुर्यदा सेनां तदा सिद्धिरनुत्तमा ॥ १२.१०२.७ ॥
நரிகளும், வலிமையான ரோமமுள்ள உயிரினங்களும், கழுகுகளும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் படையைப் பின்தொடரும்போது, அப்போது உயர்ந்த வெற்றி உண்டாகும்.
12.102.8
प्रसन्नभाः पावकश्चोर्ध्वरश्मिः ।
प्रदक्षिणावर्तशिखो विधूमः।
पुण्या गन्धाश्चाहुतीनां भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.८ ॥
நெருப்பு தெளிந்த ஒளியுடனும், மேல்நோக்கி எழும் கதிர்களுடனும், வலமாகச் சுழலும் சுடருடனும், புகையின்றியும் இருந்து, ஆஹுதிகளின் தூய நறுமணம் பரவும்போது, இதுவே வெற்றி வரவிருப்பதன் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.102.9
गम्भीरशब्दाश्च महास्वनाश्च ।
शङ्ख्याश्च भेर्यश्च नदन्ति यत्र।
युयुत्सवश्चाप्रतीपा भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.९ ॥
ஆழ்ந்த ஒலியுடைய பெரும் முழக்கங்களுடன் சங்குகளும் முரசுகளும் முழங்கும் இடத்தில், போரை விரும்பும் வீரர்கள் பகைமை இல்லாமல் இருந்தால், இதுவே வெற்றி வரவிருப்பதன் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.102.10
इष्टा मृगाः पृष्ठतो वामतश्च ।
संप्रस्थितानां च गमिष्यतां च।
जिघांसतां दक्षिणाः सिद्धिमाहु ।
र्ये त्वग्रतस्ते प्रतिषेधयन्ति ॥ १२.१०२.१० ॥
பின்பக்கத்திலிருந்தும் இடப்பக்கத்திலிருந்தும் தென்படும் நற்பலன் தரும் மான்கள், புறப்பட்டுச் செல்பவர்களுக்கும் செல்லவிருப்பவர்களுக்கும், தாக்க விரும்புபவர்களுக்கும் வலப்பக்கத்தில் வெற்றியை அறிவிக்கின்றன என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் முன்னால் தடுப்பவை வேறு பொருள் தருகின்றன.
12.102.11
माङ्गल्यशब्दाञ्शकुना वदन्ति ।
हंसाः क्रौञ्चाः शतपत्राश्च चाषाः।
हृष्टा योधाः सत्ववन्तो भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.११ ॥
அன்னங்கள், கிரௌஞ்சங்கள், சதபத்திரங்கள், சாஷங்கள் போன்ற பறவைகள் மங்கல ஒலி எழுப்பும்போதும், வீரர்கள் மகிழ்ச்சியும் துணிவும் கொண்டிருக்கும்போதும், இதுவே வெற்றி வரவிருப்பதன் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.102.12
शस्त्रैर्यन्त्रैः कवचैः केतुभिश्च ।
सुभानुभिर्मुखवर्णैश्च यूनाम्।
भ्राजिष्मती दुष्प्रतिवीक्षणीया ।
येषां चमूस्तेऽभिभवन्ति शत्रून् ॥ १२.१०२.१२ ॥
ஆயுதங்கள், பொறிகள், கவசங்கள், கொடிகள், இளம் வீரர்களின் பிரகாசமான ஒளி மற்றும் முகங்களின் நிறம் ஆகியவற்றால் ஒளிரும், நேருக்கு நேர் பார்க்க கடினமான எவருடைய படை உள்ளதோ, அவர்கள் எதிரிகளை வெல்வார்கள்.
12.102.13
शुश्रूषवश्चानभिमानिनश्च ।
परस्परं सौहृदमास्थिताश्च।
येषां योधाः शौर्यमनुष्ठिताश्च ।
जयस्यैतद्भाविनो रुपमाहुः ॥ १२.१०२.१३ ॥
யாருடைய வீரர்கள் கீழ்ப்படிதலுள்ளவர்களாகவும், செருக்கற்றவர்களாகவும், ஒருவரிடம் ஒருவர் நட்பு கொண்டவர்களாகவும், வீரத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருக்கிறார்களோ, அது வெற்றியின் வருகையைக் காட்டும் அடையாளம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.102.14
शब्दाः स्पर्शास्तथा गन्धा विचरन्ति मनः प्रियाः ।
धैर्यं चाविशते योधान्विजयस्य मुखं च तत् ॥ १२.१०२.१४ ॥
மனதுக்கு இனிய ஒலிகள், தொடுகைகள், நறுமணங்கள் சுற்றித் திரிகின்றன; வீரர்களுக்குள் உறுதி புகுகிறது — அதுவே வெற்றியின் முகம் ஆகும்.
12.102.15
शब्दो वामः प्रस्थितस्य दक्षिणः प्रविविक्षतः ।
पश्चात्संसाधयत्यर्थं पुरस्ताच्च निषेधति ॥ १२.१०२.१५ ॥
புறப்படுபவருக்கு இடப்புறத்தில் கேட்கும் ஒலி (தடை); உள்ளே நுழைபவருக்கு வலப்புறத்தில் கேட்கும் ஒலி (நற்சகுனம்). பின்னிருந்து கேட்கும் ஒலி காரியத்தை நிறைவேற்றும்; முன்னிருந்து கேட்கும் ஒலி தடுக்கும்.
12.102.16
संहत्य महतीं सेनां चतुरङ्गां युधिष्ठिर ।
साम्नैव वर्तयेः पूर्वं प्रसतेथास्ततो युधि ॥ १२.१०२.१६ ॥
யுதிஷ்டிரா, நால்வகைப் படையையும் ஒன்றுதிரட்டி, முதலில் சாமத்தாலேயே காரியத்தை நடத்த வேண்டும்; பின்னர் போரில் முயல்க.
12.102.17
जघन्य एष विजयो यद्युद्धे सामभाषणम् ।
यादृच्छिको युधि जयो दैवेनेति विचारणम् ॥ १२.१०२.१७ ॥
போரில் சாமச் சொற்களால் மட்டும் கிடைக்கும் வெற்றி தாழ்ந்தது; போரில் தற்செயலாகக் கிடைக்கும் வெற்றி தெய்வத்தால் வருவது என்று எண்ண வேண்டும்.
12.102.18
आपगेव महावेगा त्रस्ता इव महामृगाः ।
दुर्निवार्यतमा चैव प्रभग्ना महती चमूः ॥ १२.१०२.१८ ॥
மகா வேகமுள்ள ஆற்றைப் போலவும், அஞ்சிய பெரிய மான்களைப் போலவும், மிகத் தடுக்க முடியாத பெரிய படை சிதறியது.
12.102.19
भग्ना इत्येव भज्यन्ते विद्वांसोऽपि न कारणम् ।
उदारसारा महती रुरुसंघोपमा चमूः ॥ १२.१०२.१९ ॥
"சிதறியது" என்பதே காரணமாகி அறிஞர்களும் சிதறுகிறார்கள்; அது காரணமல்ல. உயர்ந்த வலிமையுள்ள பெரிய படை ருரு மான் கூட்டத்துக்கு ஒப்பானது.
12.102.20
परस्परज्ञाः संहृष्टास्त्यक्तप्राणाः सुनिश्चिताः ।
अपि पञ्चत्रतै शूरा निघ्नन्ति परवाहिनीम् ॥ १२.१०२.२० ॥
ஒருவரையொருவர் அறிந்தவர்களும், மகிழ்ச்சியுற்றவர்களும், உயிரைத் துறந்தவர்களும், உறுதியானவர்களுமான வீரர்கள் ஐவராகவோ மூவராகவோ கூடி எதிரிப் படையைக் கொல்கிறார்கள்.
12.102.21
अपि वा पञ्चषट्सप्तसंहिताः कृतनिश्चयाः ।
क्ललीनाः पूजिताः सम्यग्विजयन्तीह शात्रवान् ॥ १२.१०२.२१ ॥
அல்லது ஐந்து, ஆறு அல்லது ஏழு பேர் ஒன்றுசேர்ந்து, உறுதியாக முடிவெடுத்து, மறைந்திருந்து, நன்கு மதிக்கப்பட்டு இங்கே எதிரிகளை வெல்கிறார்கள்.
12.102.22
सन्निपातो न मन्तव्यः शक्ये सति कथंचन ।
सान्त्वभेदप्रदानानां युद्धमुत्तरमुच्यते ॥ १२.१०२.२२ ॥
எந்த வகையிலும் முடியுமாயின், நேர் மோதலை நல்லதாகக் கருதக்கூடாது. சாந்தம், பேதம், தானம் ஆகியவற்றின் பின்னரே போர் அடுத்த வழியாகச் சொல்லப்படுகிறது.
12.102.23
संसर्पेण हि सेनाया भयं भीरून्प्रबाधते ।
वज्रादिय प्रज्वलितादियं स्वित्क्षपयिष्यति ॥ १२.१०२.२३ ॥
படையின் மெதுவான முன்னேற்றத்தால் பயம் கோழைகளை வருத்துகிறது. இடி அல்லது எரியும் நெருப்பைப் போல இது அழித்துவிடும்.
12.102.24
अमिप्रयातां समितिं ज्ञात्वा ये प्रतियान्त्यथ ।
तेषां सन्दन्ति गात्राणि योधानां विवयस्य च ॥ १२.१०२.२४ ॥
எதிரில் படை முன்னேறி வருவதை அறிந்து பின்வாங்குபவர்களின் உறுப்புகளும், வீரர்களின் உறுப்புகளும், நாட்டின் உறுப்புகளும் நடுங்குகின்றன.
12.102.25
विषयो व्यथते राजन्सर्वः सस्थाणुजङ्गमः ।
अस्त्रप्रतापतप्तानां मज्जाः सीदन्ति देहिनाम् ॥ १२.१०२.२५ ॥
அரசே, நிலையானவையும் அசையும் உயிர்களுமாக அனைத்து நாடும் துன்புறுகிறது; படைக்கலங்களின் வெப்பத்தால் தகிக்கப்பட்ட உடலுடையோரின் எலும்பு மஜ்ஜைகள் தளர்கின்றன.
12.102.26
तेषां सान्त्वं क्रूरमिश्रं प्रणेतव्यं पुनः पुनः ।
संपीड्यमाना हि परैर्योगमायान्ति सर्वतः ॥ १२.१०२.२६ ॥
அவர்களிடம் கடுமையுடன் கலந்த சமாதானத்தை மீண்டும் மீண்டும் செலுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் பகைவர்களால் எல்லா பக்கங்களிலும் நெருக்கப்பட்டு அவர்கள் கூட்டணியை நாடி வருவார்கள்.
12.102.27
आन्तराणां च भेदार्थं चरानभ्यवचारयेत् ।
यश्च तस्मात्परो राजा तेन संधिः प्रशस्यते ॥ १२.१०२.२७ ॥
உள்ளிருக்கும் பகைவர்களைப் பிரிக்க ஒற்றர்களை அனுப்ப வேண்டும்; அதைவிட வலிமையான அரசனுடன் சமாதானம் செய்வதே புகழப்படுகிறது.
12.102.28
न हि तस्यान्यथा पीडा शक्या कर्तुं तथाविधा ।
यथा सार्धममित्रेण सर्वतः प्रतिबाधनम् ॥ १२.१०२.२८ ॥
அவனுக்கு வேறு வழியில் அத்தகைய துன்பத்தை உண்டாக்க முடியாது; பகைவனுடன் சேர்ந்து எல்லா பக்கங்களிலும் தடை செய்வதுபோல் அது முடியாது.
12.102.29
क्षमा वै साधुमायाति न ह्यसाधून्क्षमा सदा ।
क्षमायाश्चाक्षमायाश्च पार्थ विद्धि प्रयोजनम् ॥ १२.१०२.२९ ॥
பொறுமை நல்லோரிடமே வருகிறது; தீயோரிடம் பொறுமை ஒருபோதும் வருவதில்லை. பிருதையின் மகனே, பொறுமைக்கும் பொறுமையின்மைக்கும் உள்ள பயனை அறிவாயாக.
12.102.30
विजित्य क्षममाणस्य यशो राज्ञो विवर्धते ।
महापराधे ह्यप्यस्मिन्विश्वसन्त्यपि शत्रवः ॥ १२.१०२.३० ॥
வெற்றி பெற்று மன்னிப்பவனின் புகழ் அரசனுக்குப் பெருகும். பெரிய குற்றத்திலும் எதிரிகளும் அவனை நம்புவார்கள்.
12.102.31
मन्यन्ते कर्षयित्वा तु क्षमा साध्वीति शाम्बराः ।
असंतप्तं तु यद्दारु प्रत्येति प्रकृतिं पुनः ॥ १२.१०२.३१ ॥
சாம்பரர்கள் இழுத்துப் பணியவைத்த பின் கொடுக்கப்படும் மன்னிப்பே நல்லது என்று நினைக்கிறார்கள். ஆனால் சூடேற்றப்படாத மரம் மீண்டும் தன் இயல்புக்குத் திரும்புகிறது.
12.102.32
नैतत्प्रशंसन्त्याचार्या न चैतत्साधु दर्शनम् ।
अक्रोधेनाविनाशेन नियन्तव्याः स्वपुत्रवत् ॥ १२.१०२.३२ ॥
ஆசிரியர்கள் இதைப் புகழ்வதில்லை; இந்தப் பார்வையும் நல்லதல்ல. சினமும் அழிவும் இன்றி, தம் மகன்களைப் போல் குடிமக்களை ஆள வேண்டும்.
12.102.33
द्वेष्यो भवति भूतानामुग्रो राजा युधिष्ठिर ।
मृदुमप्यवमन्यन्ते तस्मादुभयभाग्भवेत् ॥ १२.१०२.३३ ॥
யுதிஷ்டிரா, கடுமையான அரசன் உயிர்களின் வெறுப்புக்கு ஆளாகிறான். மென்மையான அரசனையும் மக்கள் அவமதிக்கிறார்கள்; ஆகையால் அரசன் இரண்டின் பங்கையும் ஏற்க வேண்டும்.
12.102.34
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १२.१०२.३४ ॥
பாரதா, தாக்கப்போகிறவன் இனிய சொல்லைச் சொல்லட்டும்; தாக்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும் இனிய சொல் சொல்லட்டும். தாக்கிய பின்னும் இனிய சொல்லைச் சொல்லட்டும்; துக்கப்படுபவனைப் போலவும் அழுபவனைப் போலவும்.
12.102.35
न मे प्रिया ये स्म हताः संप्रहृष्टाः परेऽपि च ।
न च कत्थनमेवाग्र्यमुच्यमानं पुनः पुनः ॥ १२.१०२.३५ ॥
போரில் கொல்லப்பட்ட என் அன்பர்கள் எனக்கு இனியவர்கள் அல்லர்; மகிழ்ந்திருக்கும் பிறரும் அல்லர். திரும்பத்திரும்பச் சொல்லப்படும் தற்பெருமையும் சிறந்ததல்ல.
12.102.36
अहो जीवितमाकाङ्क्षेन्नेदृशो वधमर्हति ।
सुदुर्लभाः सुपुरुषाः संग्रामेष्वपलायिनः ॥ १२.१०२.३६ ॥
அந்தோ! உயிரை விரும்புபவன் இத்தகைய கொலைக்குத் தகுதியானவன் அல்ல. போர்களில் பின்வாங்காத சிறந்த மனிதர்கள் மிகவும் அரியவர்கள்.
12.102.37
कृतं ममाप्रियं तेन येनायं निहतो मृधे ।
इति वाचा वदन्हन्तृन्पूजयेत रहोगतः ॥ १२.१०२.३७ ॥
"போரில் இவனைக் கொன்றவன் எனக்கு அப்பிரியம் செய்தான்" என்று வாயால் சொல்லிக்கொண்டு, தனிமையில் சென்றவன் கொன்றவர்களை மதிக்க வேண்டும்.
12.102.38
हन्तॄणां च हतानां च पूजां कुर्याद्यथार्थतः ।
क्रोशेद्बाहुं प्रगृह्यापि चिकीर्षञ्जनसंग्रहम् ॥ १२.१०२.३८ ॥
கொன்றவர்களுக்கும் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கும் முறைப்படி மரியாதை செய்ய வேண்டும்; மக்களை ஒன்று திரட்ட விரும்பி கையை உயர்த்தி கூவவும் வேண்டும்.
12.102.39
एवं सर्वास्ववस्थासु सान्त्वपूर्वं समाचरेत् ।
प्रियो भवति भूतानां धर्मज्ञो वीतभीर्नृपः ॥ १२.१०२.३९ ॥
இவ்வாறு எல்லா நிலைகளிலும் அரசன் சாந்தத்துடன் நடக்க வேண்டும். தர்மம் அறிந்த, அச்சமற்ற அரசன் உயிர்களுக்கு அன்புக்குரியவனாவான்.
12.102.40
विश्वासं चात्र गच्छन्ति सर्वभूतानि भारत ।
विश्वस्तः शक्यते भोक्तुं यथाकालं समुत्थितः ॥ १२.१०२.४० ॥
பாரதா! இங்கே எல்லா உயிர்களும் நம்பிக்கையை அடைகின்றன. நம்பிக்கை கொண்டவன் உரிய காலத்தில் எழுந்து பயன்படுத்தப்படலாம்.
12.102.41
तस्माद्विश्वासयेद्राजा सर्वभूतान्यमायया ।
सर्वतः परिरक्षेच्च यो महीं भोक्तुमिच्छति ॥ १२.१०२.४१ ॥
ஆகவே அரசன் எல்லா உயிர்களிலும் வஞ்சமின்றி நம்பிக்கையை உண்டாக்க வேண்டும்; பூமியை அனுபவிக்க விரும்புபவன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்க வேண்டும்.